Na lang twijfelen heb ik dan toch besloten ‘mijn verhaal’ te plaatsen.
Ik hoop dat jullie wat herkenningspunten vinden in mijn verhaal zoals ik heb gevonden toen ik jullie ervaringen als nieuwetijdskind las.Dit gaf me hoop & bevestiging. De bevestiging dat ik er niet helemaal alleen voor sta.

Mijn naam is Kim, woonachtig te België, aan de kust meer bepaald. Ik ben geboren op 4 december 1987, een paar dagen te laat.
Als baby was ik rustig maar heel nieuwsgierig aangelegd. Alles veranderde toen ik de leeftijd van +/- 2,5 jaar bereikte, de schoolplicht…
Als peuter/kleuter herinnerde ik me al dat ik nooit in m’n element was op school. Dit verergerde alleen maar toen ik naar het lager onderwijs moest. Ik ben grotendeels opgegroeid bij m’n grootouders omdat m’n ouders allebei fulltime werkten en moeilijke uren hadden. Mijn grootmoeder bracht me dus vaak naar school.
Tot op de dag van vandaag gruwel ik nog altijd bij het zien van een schoolpoort, het gevoel dat ik had toen ze me daar afzette is met heel weinig woorden te beschrijven.
Een soort van angst, wanhoop… Het liefst van al had ik m’n handen rond m’n oma haar been gedraaid en gezegd: ” Laat me hier aub niet achter !! ”
Ik was een stil, introvert persoon wat veel gepest opleverde. Ik kwam constant al huilend thuis en was een enorme perfectionist. Als er iets werd uitgelegd in de les, en ik begreep niet direct waar het allemaal om ging sloeg ik in paniek, wat huilbuien opleverde. Veel leerkrachten gingen ervan uit dat ik hoogstwaarschijnlijk hoge punten moest scoren van m’n ouders,
wat dus totaal niet het geval was. Tot op de dag van vandaag probeer ik nog altijd alles zo goed mogelijk te doen, en ben ik redelijk hard voor mezelf als het niet onmiddellijk lukt.  Als ik terug denk aan die periode herinner ik me dat ik het gevoel had dat ik de boodschap had meegekregen hier zo goed mogelijk te presteren op deze wereld.  Ik scoorde dus wel degelijk hoge punten op school, maar ik bleef er het liefst van al zo ver mogelijk weg.

ik vond dat het maar gedaan moest zijn met de introverte, verlegen Kim. Ik begon te rebelleren, kreeg nieuwe looks, en plots was ik 'the most popular kid' in school

Toen ben ik m’n 1ste gave beginnen ontwikkelen, de gave mezelf ziek te maken. In hoeverre je dat natuurlijk een gave kan noemen… Als ik ergens géén zin in had had ik plots een uurtje later koorts, voelde ik me misselijk enz… Deze symptomen waren echt, waardoor m’n moeder natuurlijk de dokter belde, die me medicatie voorschreef en me zei dat ik paar dagen niet naar de les hoefde te gaan. Vanaf de dokter de deur uit was, en ik wist  dat ik paar dagen van school verlost was voelde ik me plots terug kiplekker. Wat natuurlijk voor veel frustratie zorgde thuis tussen mijn ouders. M’n stiefvader was er heilig van overtuigd dat ik helemaal niet ziek was, en m’n moeder die besefte dat ik ‘anders’ was, en begreep wat ik aan het doormaken was.

Door de vele afwezigheden op school verloor ik ook veel sociaal contact, ik had een paar vriendinnen, maar populair ben ik nooit geweest in het lager onderwijs. Toen was het ook de ‘rage’ de woensdagmiddag samen te spelen met je vriendinnetjes, als school gedaan was, ik deed hieraan mee, maar meer omdat het ‘zo moest zijn’, dan omdat ik het effectief wilde, ik zat liever op m’n kamer, met een boek, te lezen, of een computer spelletje te spelen. In het middelbaar (vanaf m’n 15 jaar ongeveer) veranderde alles in een stroomversnelling, ik vond dat het maar gedaan moest zijn met de introverte, verlegen Kim. Ik begon te rebelleren, kreeg nieuwe looks, en plots was ik ‘the most popular kid’ in school. Ik bleef mensen met respect en liefde behandelen, maar ik verloochende wel mezelf… Ik probeerde iemand anders te zijn, dan wie ik werkelijk was, experimenteerde met drugs enzovoort…

M’n ouders zaten met hun handen in het haar en ik … Ik deed gewoon voort. Eindelijk hoorde ik erbij! Ik heb mijn huidige vriend twee jaar later leren kennen, die gaf me de rust die ik nodig had, waar ik hem nog altijd dankbaar voor ben, ondanks het feit dat hij geen nieuwetijdskind is, voel ik me goed bij hem. Toch vind ik het zeer jammer dat ik met hem niet kan praten over mijn ervaringen als nieuwetijdskind. Hij lacht het vaak weg, en is zeer sceptisch ingesteld. Mijn andere gaven zijn zich beginnen manifesteren rond dezelfde periode dat ik hem heb leren kennen, hsp heb ik al altijd over beschikt, maar nu werd het erger, grote groepen moest ik vermijden, festivals heb ik nooit kunnen doen… Ik ving TE vaak gevoelens op van de mensen rond me, en die waren niet altijd goed.

Ooit zat ik op de bus onderweg naar het centrum, toen er een meisje opstapte die naast me kwam zitten, ik voelde haar wanhoop, haar liefdesverdiet, eventjes vangde ik zelfs een gedachtegang op die zei dat ze uit het leven wou stappen. En daar zat ik dan, niet wetende wat te doen, iets in me riep heel luid: stop haar !! Zeg iets !! Wat ik dan ook heb gedaan. Ze keek me zeer vreemd aan en begon te huilen. Nu, zes jaar later, is dit meisje m’n beste vriendin. Kort daarna zijn m’n andere gaven naar boven gekomen, ik begon toekomstdromen te krijgen, niet over kleine dingen, maar bijna altijd over rampen, op internationaal niveau, die je overal op het nieuws kon zien. Soms drie dagen na m’n droom, soms drie weken. Soms blijven deze dromen maanden weg, soms heb ik er drie op één maand tijd. Tot op de dag van vandaag kan ik nog altijd niet plaatsen waarom ik deze dromen krijg, met welke bedoeling enz… een jaartje later, na m’n 1ste toekomstdroom, begon ik te merken, dat als ik in de omgeving was van mensen die ziek waren, en hen trooste, ze vaak vlug begonnen te genezen. Nu pas ik dit nog altijd toe, en héél vaak lukt het mij ze beter te krijgen. Ondertussen krijg ik ook visioenen overdag, die over mijn persoonlijke leven gaan. Om een klein voorbeeldje te geven: ik rij in de wagen en plots zie ik mezelf ergens oprijden, of zie ik dat er een auto vliegensvlug uit een zijstraat komt gereden. Ik zie dit enkele seconden voor het daadwerkelijk gebeurd, en als ik dan afrem of het eventjes wat kalmer aan doe zie ik inderdaad dezelfde wagen als in m’n visioen de straat uitrijden. Ik merk dat dit zich dit vooral voordoet in het verkeer. Overdag thuis of op het werk maak ik dit zelden mee.

Verder heb ik ook een sterke invloed op elektrische apparaten. Als ik mij slecht voel, of gefrustreerd of verdrietig maak ik vaak mee dat deze apparaten raar beginnen te doen. Computer die plots uitslaat, internet verbinding die wegvalt, storingen op tv, als ik op straat loop ’s avonds, lantaarnpalen die beginnen te flikkeren enzovoort… Lichamelijk voel ik mij de laatste tijd ook zeer slecht, heb bloed laten nemen en blijkt dat ik verschillende allergieeen heb gecreeerd die ik vroeger niet had, en een zwaar tekort aan vitamine b12 heb, terwijl in mijn voedingspatroon zeer veel vitamine b12 zit. Mijn lichaam neemt dit voor de één of andere reden niet meer op…

Ik heb vaak last van jeuk, uitslag over heel m’n lichaam, die na uurtje volledig verdwijnt.
Heb dus heel sterk het gevoel dat m’n fysische lichaam aan het veranderen is, wat me soms beangstigd. Verder merk ik dat ik de laatste tijd veel innerlijke rust heb gevonden. Ik maak me minder vlug kwaad om dingen, kan beter relativeren enzovoort.
Doch heb ik soms nog last van energetische uitbarstingen, een temperament die opkomt voor korte tijd en dus vlug weer verdwijnt. Alsof ik dus hopen energie teveel heb. Is soms zeer lastig om mee om te gaan. Als m’n vriend me op zo’n momenten
probeert te kalmeren of te kussen krijgt hij meer dan eens elektrische schokken. Of dit toeval is of niet, only God knows …
Ik hoop dat jullie dingen herkennen in mijn verhaal en jullie je nu ook wat minder alleen voelen op deze wereld, in deze maatschappij die we zo proberen te veranderen. Ik zou hier nog uren kunnen doortypen, over al m’n ervaringen, maar ik
denk dat ik dit zal houden voor m’n volgende blogverhaal. Als Gordon me dit zal toelaten natuurlijk 😉

Veel liefs,

Kim

35 REACTIES

  1. Hallo Kim en alle anderen,

    Per toeval kom ik op dit blog terecht, maar toeval bestaat niet hé. Ik herken mezelf een klein beetje in het verhaal. Mijn gaven zijn nog niet zo uitgesproken. Ik doe mijn best om die verder te ontwikkelen. Wel voel ik mensen heel goed aan en kan ik energiën van mensen goed aanvoelen, waardoor ik heel onrustig kan worden wanneer de energie vooral negatief geladen is. Bij mensen met een positeive energie voel ik mij heel erg rustig en voelt het voor mij als een verademing. Het doet mij heel veel deugd om hier te lezen dat ik niet alleen ben, want vaak voel ik een grote leegte in mij, die door anderen niet kan opgevuld worden; een gemis naar een allesomvattende liefde, een onvoorwaardelijke liefde. Ik heb mij als kind altijd gedragen zoals het van een kind verwacht werd; maar ik voelde dat ik niet mezelf kon zijn. Wanneer ik wel mezelf was, kreeg ik heel veel tegenwind en werd ik in de klas gezien als een raar geval. Daardoor klapte ik nog meer dicht en echt vrienden had ik niet; nog steeds niet eigenlijk. Dat mis ik vaak heel erg; iemand om een goed diepgaand gesprek mee te voeren; een gesprek waar ik iets uit kan leren en dan liefst wederzijds (elkaar helpen om te groeien). Ik heb ook een relatie met iemand die hier heel sceptisch tegenover staat. Waardoor ik er hier thuis weinig van laat merken als mijn partner thuis is. Ik ben blij voor jou Kim dat jouw partner je gewoon laat zijn wie je bent.

    Ik klink misschien nogal verward, maar ik heb het de laatste dagen tamelijk zwaar; net omdat ik bij niemand gewoon mezelf kan zijn. Dus het zal geen toeval zijn dat ik op dit blog terecht kom en op die manier weet dat ik niet alleen ben.

    Bednakt voor jullie verhalen.
    Groetjes
    Nele

  2. Dag Kim,
    Ik ben journaliste bij het maandblad Goedele en druk bezig met een uitgebreid dossier over nieuwetijdskinderen.Ik las net je verhaal. Zou je bereid zijn om met mij over jouw ervaringen als nieuwetijdskind te praten? Je zou me er in elk geval een stuk verder mee helpen! Laat je me snel iets weten? Mijn dossier moet eind deze week of begin volgende week helemaal klaar zijn (deadline 21 maart 2011). Alvast bedankt en lieve groet, Barbara Claeys

  3. Aan Dennis,

    Realiseer je je alsjeblieft dat zoals je ze noemt ‘slome mensen’ op de weg mensen kunnen zijn met hersenletsel, al dan niet aangeboren of niet aangeboren (veroorzaakt door bijvoorbeeld tumoren, ongelukken en nog veel meer) en dat er ook andere beperkingen zijn waar mensen last van kunnen hebben die sloom reageren in het verkeer. Ook zitten daar nieuwetijdskinderen (mensen) bij.

    Janice

    • @janice,
      Hey Janice,

      Ah ja daar had ik inderdaad nog niet aan gedacht.
      Bedankt voor je bericht.
      Ik ben vaak rebels op de weg, Indigo he 😉 dus bijv 90 rijden als je 80 mag, enz enz.
      En als er dan iemand voor me zit die net of net geen 80 rijd, stoor ik me daar aan, want ik houd niet van treuzelen, niet dat ik haast heb, dat zeker niet.
      Ik houd gewoon van doorrijden.
      Maar ik plaats niemand in een hokje, van dat zal wel een oud opatje zijn ofzo, en weet ook wel dat we allemaal verschillend zijn en iedereen heeft wel ergens last van.
      En ik besef me ook heel goed dat we allemaal zielen zijn op weg naar ascensie.

      Maar in ieder geval bedankt om me daar even aan te herinneren.

      Met vriendelijke groet,
      Dennis.

  4. Hey DH,

    Bedankt voor je respons!
    Je zegt me dat je niet zoveel geluk hebt in de liefde, maar dat je er vrede mee hebt, en dat is uiteindelijk wat telt! Onvrede hebben met dingen levert enkel frustraties op, wat dan overgaat in boosheid enz… En daar wij lichtwerkers zijn gaan deze twee factoren niet samen! Er wordt inderdaad veel meer gedroomd onder ons nieuwetijdskinderen (afgaande op ervaringen van andere sterrenkinderen toch).
    Die pieptoon in je oor is ook voor mij herkenbaar, soms heb ik hier weken geen last van, en dan plots twee a drie dagen na elkaar. Kan soms zeer vervelend zijn want het werkt ook op m’n evenwicht. Het ritme ondervind ik ook. En zoals je zegt, het gevoel dat er gedownload wordt, of beter gezegd: geupload! Wazige ogen heb ik zelden last van, enkel ’s avonds, maar in mijn geval is dit een normale lichamelijke reactie daar ik contactlenzen draag en ze niet te lang mag inhouden… Pijnsteken in m’n rug en zijstreek heb ik ook last van. Nu heb ik zelfs het gevoel dat er iets ‘vast zit’ in m’n zijstreek net onder m’n rib, doet niet echt pijn maar is wel zeer vervelend! Leuk te horen dat je zelden boos wordt! Ik vooral als ik voel dat mij of iemand dichtbij me onrecht wordt aangedaan, dan kan ik echt in een ‘furie’ schieten. Of zoals je zelf zegt, dingen niet onmiddellijk werken hoe je zou willen 😉 , de radio storing komt bij mij ook soms voor. Zo zie je maar dat je hier echt niet alleen bent hé. Bedankt om je ervaringen te delen met me/ons Dennis!

    Groetjes,

    Kim

    • @Ilunais,
      Hey Kim,

      Aha ja inderdaad veel overeenkomsten, eerst had ik er wel frustratie mee, dat het bij mij in de liefde niet zo loopt als ik wil, maar heb me er langzamerhand bij neergelegd, toen wist ik ook nog niet wat er allemaal speelde, achter de schermen zeg maar.
      Echt boos zal ik niet snel worden, maar kan me soms nog wel erg opwinden over iets, vooral door irritatie, bijv slome mensen voor me op de weg 😉
      gelukkig is dat een stuk minder als eerst, heb het nu beter onder controle.
      Voelt ook niet goed, als ik me zo opfok, weet gewoon dat het toch niet helpt 😉

      Altijd fijn om te weten dat je niet alleen bent !
      Die periode van eenzaamheid heb ik gelukkig achter me.

      Met vriendelijke groet,
      Dennis.

  5. Hey Kim,

    Mooi verhaal en erg herkenbaar, vooral het school stukje, dat had ik ook, stil en gepest worden (vanwege mn toen nog rooder haar en flaporen), rebelleren, roken, alcohol, er bij willen horen, erbij horen, mezelf kwijtraken.
    Toen wat meer afstand gedaan, (vd groep), mezelf weer terug gevonden.
    Heb vanaf de middelbare af en toe flashbacks, zie wat er gebeurdt en een seconde later gebeurd het, verder niks spannend mee meegemaakt zoals ineens een auto van rechts ofzo, dat niet, maar zag wel vanalles, nu sinds een goed half jaar niet meer gehad, raar eigenlijk.
    Maar ik heb wat dat betreft ook altijd “geluk” met veel dingen, (behalve in de liefde dan, maar ik ben zo ook gelukkig) heb echt het gevoel dat ik dit leven rustig aan doe, altijd al gevoeld, gewoon zn gangetje, geen echte problemen, geen stress, enz enz.

    Ben nu wel meer aan het dromen en herinneren van wat ik gedroomd heb, had vroeger vaak dromen van angst, dat ik ergens in of af viel, nare dromen, werd ook altijd wakker op het moment van vallen.
    Die heb ik gelukkig nu niet meer.
    Heb ook sinds een hele tijd een pieptoon in mn hoofd, tijdje gehad dat er gedonwload werd 😉 met scherp stekende piepen, nu is die ene toon meer verschillende tonen geworden, alsof de bandbreedte is toegenomen, ik hoor verschillende toonhoogten in die ene pieptoon, en er zit een soort ritme in, misschien herkenbaar voor meer mensen ?
    Ook een tijd gehad dat mn ogen bijna de hele dag wazig waren, alsof ik nog sliep, en typen was een hel, alles ging fout, nu ook weer beter.
    Nog steeds last van jeuk hier en daar, en pijnsteken af en toe, vooral mn rug en zijstreek.

    Dat er echt apparaten uitvallen heb ik nog niet meegemaakt, maar ik word dan ook vrijwel nooit echt boos, wel snel geirriteerd als iets niet werkt (naar mijn zin ;)) of te lang duurt.
    Wel vrijwel altijd dat radio’s storen als ik in de buurt ben of langsloop.

    Dat zijn mijn ervaringen.
    Met vriendelijke groet,
    Dennis.

  6. Dank je wel Kim, voor je verhaal.
    Veel herkenning, ook door mij. Veel van hetzelfde.

    Ik heb iets geleerd wat ik eigelijk al wist maar nooit deed.
    Volg je?

    Probeer de dingen waar je probleempjes mee hebt, EN de dingen die al zo sterk ontwikkeld zijn, eens uit op de 2 dagen dat het volle maan is.
    Ik zeg dit vanwege de oude wijsheid en de daarop gebasseerde kalender van 1328 dagen. Die van vóór de Romeinen en daarna Paus Gregorius het verknalden maar waar we wel de NAANdag aan over hebben gehouden.

    Als wij op elkaar lijken, zal jou lichaam en geest anders, sterker of zelfs niet reageren op die 2 dagen.
    Ehm…trek voor de veiligheid ff de stekker uit je pc. Die dingen zijn duur.

    Ik zie ernaar uit meer van je te weten te komen.
    Fijn dat je er bent! Welkom!

    • Hallo Dennis,

      Ook jij bedankt voor je reactie!
      Ik volg je wanneer je zegt dat je hebt geleerd wat je eigenlijk al altijd wist. Dingen die al sinds je geboorte ‘in je liggen’ maar niet onmiddellijk tot uiting kwamen. Leren je gaven te gebruiken dus? Ermee om te gaan…
      Ik heb al ondervonden dat m’n gaven veel sterker zijn tijdens volle maan, maar heb ook al negatieve dingen ondervonden dan, veel nachtmerries, onrustig gevoel, geen oog dicht doen ’s nachts enz… De ene keer verloopt dit beter dan de andere keer, kan hier niet onmiddellijk een verklaring voor geven. Maar echt m’n gaven ‘uitproberen’ tijdens volle maan heb ik nog niet écht gedaan. Zal ik zeker doen tijdens de volgende!

      Groetjes,

      Kim

      • @Ilunais, Hai!
        Ik bedoelde trouwens de oude kalender van 13 x 28 dagen. Ik weet ff niet waar die ‘x’ is gebleven 🙂

        De maan heeft een cyclus van 28 dagen. En ik ben al sinds klein kind gefascineerd door de maan. De maan heeft al sinds heel lang veel betekenis gehad voor de oudste volkeren.

        En ik begrijp precies wat je bedoelt. Ik trek de eerste nacht makkelijk door want ik doe geen oog dicht. Ik moet wel slapen, ik heb een drukke job, maar eerlijk gezegd heb ik meer energie als ik de maannacht wat leuks ga doen dan wanneer ik als een halve zombie weer overeind krabbel na zes uurtjes onrust.
        Veel plezier!

        • @Dennis Holland, Ik hoop toch dat ik eens een oplossing vind voor die onrust tijdens volle maan. Ik heb dat namelijk ook echt elke keer bij volle maan, soms enkel die nacht, soms duurt dit bijna 3 opeenvolgende nachten. Ik loop dan ook vaak vanalles te doen s’nachts om me bezig te houden. Maar als je moet gaan werken is het inderdaad erg vervelend. Algemeen heb ik er gelukkig niet zo een last van als ik te kort aan slaap heb. Lijkt soms alsof ik terug oplaad ofzo.

          • @Evelyn, Hoi.
            Ik hoor je. Over het algemeen ga ik graag lezen. En mijn normale slaappatroon houdt het op ca 6 uur. Dat is voor mij normaal en voldoende.

            Ons maantje heeft alle invloed op het water op deze mooie aarde.
            En als je je dan bedenkt dat de mens voor zo’n 76% uit water bestaat?
            Die 2 (of 3 voor jou) nachten zijn wel door te komen door mijzelf te dwingen rustig te blijven liggen. Ik zet een simpele meditatieve staat in door kleine handelingen. Op mijn rug liggen, linkerhand op het hart, rechter op de navel. Ik maak daarmee een cyclus welke mij rust geeft.
            Oogjes dicht, snavel toe, en ik concentreer me op mijn harstlag, luister ernaar en pas mijn ademhaling erop aan. Heel basic allemaal maar het werkt en zorgt er i.i.g. voor dat ik enigzins uitgerust opsta.

            Proberen maar?
            En als je een leuke partner hebt weet ik nog wel wat leuke en zeer vermoeiende tips 😉
            Daar is dit echter geen plek voor.

            • @Dennis Holland, Ik sla meestal aan het klussen, klusjes die ik tijdens de dag of avond geen zin in had kunnen dan plots weer wel 🙂 Ik probeer ook rustig te liggen maar men benen lijken niet mee te willen. Zal die manier van jou eens proberen 🙂 die eerste dan haha 🙂

        • @Evelyn, Oei, lijkt er op dat hij dubbel staat… had hem geplaatst maar verscheen niet (gelukkig kopieer ik alles voor ik plaats aangezien computers vaak vreemd doen en moet ik niet alles hertypen) dus poste ik hem opnieuw en blijkt er nu toch te staan. Gordon jij regelt dit wel even denk ik 🙂

  7. Hi Kim,

    Mijn lichaam neemt ook niet alle voedingsstoffen op. Het klinkt wat vreemd, maar als jij tot je voeding praat zal de opname beter verlopen. Elke keer als jij iets eet, praat dan tot je lichaam en voeding. Je mag helemaal zelf bepalen wat jij wilt zeggen…bij mij werkt dit goed. Misschien werkt het bij jou ook.

    gr

  8. Hoi Kim & anderen,

    Herkenbaar, zeker, je genoemde eigenschappen en gaves lijken/zijn een globaal fenomeen. Wat me meteen opvat is dat iedereen het altijd zwaar heeft op scholen en stressfactoren noemt en geen verklaring heeft op hun eigen ongebalanceerde reacties uit hun eigen systeem. Is dat niet allemaal in 1x klap te verklaren door een vijand op ons veld te erkennen die vele zaken bewust uit hebben gewerkt om onze evolutie te dwarsbomen? Hmm?

    Die vijand wordt vaak zo bespeeld, zodat het lijkt of de grote boze wereld iets zwaar is om naar te schrijven en/of alsof je verwacht er een terugklap van te krijgen. Alsof je je schaamt en bang ben voor beoordelingen, reacties of kritiek die andere energieen (zoals een klassikale setting op school) naar je zullen hebben…

    In de psychologie en gewoon me eigen observaties, is dit gedrag en/of uitgangspunten ook te koppelen aan een bekend fenomeen van het ego, namelijk identificatie met je onderdrukker of rebeleren tegen het systeem, waarbij tegenhangers van je eigen energie in de vorm van gaves, vriendjes en je verhaal doen, lange termijn proces symptomen en verschijnselen zijn die zich wensen te balanceren. Heb je deze innerlijke stem door, dat dat stiekem de gangbare stemmetjes zijn die je de behoefte geven om oplossingen, eigen gedrag of kritiek goed te keuren en te omarmen?

    In andere woorden: Naast de norm van dat het mooi is om verhalen te delen, waarom schrijf je deze tekst voor deze site/aan ons? En waarom heb je het idee dat het iets is waar je lichtelijk goedkeuring om hoeft te vragen aan Gordon? Met een beetje huiswerk van iedereen op het web en in hun eigen omgeving is je verhaal heel bekend en ik zou bijna zeggen, vanuit nieuwetijdspercepties, vrij standaard en dus herkenbaar.

    B12 komt een vriendin van me ook te kort, kreeg meteen binnen dat het aan de chemtrails zou kunnen liggen die zonnenenergie blokken en daarnaast ook een kunstmatige filter vormen via bepaalde middelen die op ons huid en via de voeding binnenkomen. Ik denk wederom dat dit door een vijand op onze evolutie gebeurd, waardoor we de essentiele bouwblokken voor evolutie teveel missen om ons in balans vlot te laten groeien. Ik ben geen wetenschapper, maar dit zijn de beelden die via mijn orbs aan beelden meteen wordt gezegd, waar ik totaal niet over kan zeggen dat het waar zou kunnen zijn, maar ik voel het. Meer in de zon zitten zou kunnen helpen, omdat B12 voeding en/of zelfs een specifiek supplement ervoor, niet via ‘eten’ meer binnen kan komen, maar dat we het via licht zelf moeten aanmaken…

    Zo overlappen en schrijf je ook delen van je eigen oplossing uit in je eigen tekst. Wat trouwens typerend is voor een intelligent iemand die een tikkie in onbalans met haar eigen kracht leeft 🙂 Ik ben wel heel blij dat je de stap gezet heb je verhaal te delen en hoop/neem aan dat deze reactie niet te confronterend voor je is.

    Succes en tot de volgende ronde,

    Greg

    • Hoi Greg,

      Bedankt voor je reactie! Om onmiddellijk te antwoorden op je laatste zin, neen, deze reactie is zeker niet confronterend voor mij. Ik heb mijn verhaal geplaatst zodat mensen zouden kunnen reageren naar believen! Iedereen heeft recht op zijn eigen mening over de dingen, en ook al ga ik niet altijd akkoord, ik zal deze altijd respecteren. Je spreekt over een ‘eventuele kwade kracht’ die ons zou willen dwarsbomen? Dit zou natuurlijk goed mogelijk kunnen zijn, doch is dit nu eenmaal de maatschappij waar we in leven. Ik heb me vaak de vraag gesteld waarom we het hier soms zo moeilijk hebben, en naar mijn mening heeft ons dit ook gewoon sterker gemaakt. Mij toch! En het gevoel dat het inderdaad iemand of iets is die dit bewust ons wil ‘aandoen’, doet me enkel maar nog meer willen vechten voor een betere wereld. In de zin van: ze krijgen ons hier niet klein !! Kom maar op! De reden waarom ik deze tekst schrijf is omdat ik heb ondervonden dat verhalen lezen van andere nieuwetijdskinderen zeer zinvol was voor mij. Ik kon mijn ervaringen beter een plaats geven, en ik ben ervan overtuigd dat dit voor andere sterrenkinderen ook zo is/zal zijn.
      Wat mijn tekort van vitamine b12 betreft, dit komt inderdaad ook door een tekort aan zonlicht, iets waarvan ik weet dat ik het idd broodnodig heb. Veel meer dan andere mensen (mensen die geen sterrekind zijn). Jammer genoeg staat de winter voor de deur, maar vanaf ik de zon nog maar een beetje bespeur zal ik er ten volle gebruik van maken 🙂

      Veel succes toegewenst voor jou ook Greg!

      Groetjes,

      Kim

  9. Hallo Kim,
    Bedankt voor het delen van je verhaal.
    Ik herken er heel veel. Ik had wel wat minder angst dan jij om naar school te gaan, maar echt leuk vond ik het niet. Dat lag niet aan de lesstof maar wel aan mn medeleerlingen. Nu snap ik beter waarom, maar toen echt niet.

    Ik voel ook dat mn lichaam verandert. Mijn gaven zijn niet hetzelfde als bij jou, maar ik heb me ook heel lang onbegrepen gevoeld. Altijd rare dingen gevoeld en instinctief altijd grote groepen mensen gemeden. Ook dat begrijp ik nu.

    Ik weet niet of ik een echt nieuwetijds kind ben, maar ik weet wel zeker dat ik hoogsensitief ben en dat mn gevoeligheid aan het vergroten en verbeteren is.

    Ik, persoonlijk, vind het heel mooi dat ik juist NU hier ben.

    Heel veel liefs
    Femke

    • Hallo Femke,

      Bedankt voor je reactie! Mijn angst om naar school te gaan was vooral in het lager onderwijs, in het secundair onderwijs viel dat beter mee. De angst veranderde toen vooral in frustratie, boosheid enz… De lesstof vond ik ook meestal enorm saai, niet boeiend enzovoort. Ik heb een paar leerkrachten gehad die op een ‘nieuwetijdskind – niveau’ les gaven, en voor deze vakken spande ik mij dan ook enorm in. Als je wat research doet naar het fenomeen : sterrenkinderen, indigo’s … ben ik er zeker van dat je je antwoorden zult vinden! Ik ga ervan uit dat alle nieuwetijdskinderen hooggevoelig zijn, maar dat niet alle hooggevoelige kinderen nieuwetijdskinderen zijn.
      Je zegt me dat je het mooi vindt dat je hier NU bent, dat heb ik meestal ook, dat gevoel, maar soms is de heimwee enorm groot en heb ik zoiets van: get me out of here !! Ik voel me hier niet op m’n plaats! Is meestal op momenten dat ik teleurgesteld ben in mensen rond me, mensen die dicht bij me staan. Maar gelukkig overwegen de goede momenten nog altijd 🙂

      Veel liefs,

      Kim

  10. Hoi Kim,
    Heel mooi en krachtig beschreven!
    Ik herken in het hier en NU ook heel erg de transformatie in mijn lichaam!
    En ook wat je schrijft over energie teveel ineens.. en zo kan ik ineens ook helemaal gesloopt zijn zooo moe!

    Succes&licht op jou pad!

    Liefs Joyce

    • Hoi Joyce!

      Ook jij hartelijk bedankt voor je reactie! En het complimentje 🙂 Sinds m’n gaven zich echt zijn beginnen manifesteren ben ik beginnen last krijgen van die vermoeidheid. Ik werkte fulltime, en als ik m’n tien uren slaap niet had op een nacht werd ik ziek. Terwijl al m’n vriendinnen uitgingen tijdens het weekend wou ik enkel maar slapen! Tot grote ergernis van m’n vriend soms, die ook wel es iets wou doen tijdens het weekend. Nu ik eventjes werkloos ben heb ik terug meer zin om dingen te doen, maar nog altijd niet zoals vroeger hoor… En zeker na een voorspellende droom, dan ben ik overdag een wrak! Alsof ik geen oog heb toegedaan een hele nacht. Maar ja, hoort er nu eenmaal bij hé 🙂

      Veel succes en licht voor jou ook meid!

      Liefs, Kim

  11. Ik zou hier nog uren kunnen doortypen, over al m’n ervaringen, maar ik denk dat ik dit zal houden voor m’n volgende blogverhaal. Als Gordon me dit zal toelaten natuurlijk:-)

    Mooi geschreven Kim. Kom maar op!

    • Hi Evelyn!

      Inderdaad, ook es mijn verhaal geplaatst 🙂 En ben dolblij met al de mooie reacties die ik er al op heb gekregen! Had je verhaal al een tijdje geleden es gelezen! En zoals bij iedereen hier beetje, zo herkenbaar hé! Het enigste verschil is dat ik nooit contact heb gezocht met m’n gidsen , toch niet écht bewust, nu doe ik echt inspanningen, en deze hebbn de laatste tijd echt vruchten afgeworpen, ben veel meer in vrede met mezelf, ik kan beter relativeren enzovoort… En heb echt het gevoel dat ik antwoorden krijg ook op m’n vragen. Is een gelukzalig gevoel. Zoals je zei in je verhaal dat je van kleinsaf aan al vreemde dingen zei die je normaal niet zou kunnen weten enz… Mijn moeder vertelde me onlangs dat ik dat ook durfde doen toen ik klein was, als er me iets ni ging of ik was verdrietig begon ik te stampvoeten en zei: ik wil terug !! Waarop m’n moeder me vroeg? Euh meiske, terug naar waar? En dan begon ik nog meer te wenen na ’t schijnt en zei ik: een plaats zoveel mooier dan hier, hier is het slecht! M’n moeder denkt dat ik toen een jaar of vijf moet zijn geweest. Ik herinner me jammer genoeg bitter weinig van m’n tijd voor deze tijd. Misschien dat dit ooit terug komt! Let’s hope so !!

      Tot hoors Evelyn! Je weet me te vinden hé 😉 xxx

      • @Ilunais, Hey

        Het is altijd erg leuk om es anderen hun verhalen te lezen. Geeft soms op mindere dagen terug dat duwtje in de rug voor mij. Ik ben blij dat het je ergens beetje vooruit geholpen heeft, zo zie je iedereen leert altijd van elkaar 🙂

        Groetjes Evelyn

  12. Hoi Kim!

    Herkenbaar verhaal wederom. 😉

    Grappig dat wat jij in de auto hebt heb ik ook heel sterk. Ik zie het net van te voren gebeuren, een paar seconden soms, en dan gebeurt het ook.

    Dat heeft mij echt een paar keer zeker wel gered op de motorfiets van de dood of zeer zwaar lestel…tsja.
    In de auto ook regelmatig van die momenten gehad.

    Ik merk wel als ik in concentratie ben op de motor (bepaalde tak van motorsport)dat het mij bijna aaneensluitende flarden van vooruitkijken, aanvoelen en weten opleverd.
    Valt mensen dan gewoon op hoe ik rij….grappig. Leg dat maar eens uit. 😉

    Wat een mooi verhaal over dat meisje wat naast je zat en nu je beste vriendin is.

    Groetjes en kracht, Johan.

    • Hoi Johan!

      Bedankt voor je reactie.

      Zoals ik reeds zei tegen L.A., leuk dat je ook in mijn verhaal herkenbare punten vond! Bij mij is het inderdaad ook een paar seconden op voorhand. Heeft mij ook al een hoop ongelukken bespaard! En ja, inderdaad, is niet evident om uit te leggen hé! Gelukkig rijden er vooral dichte kennissen mee met mij in de wagen, m’n moeder, m’n vriend… Deze personen weten dat ik een nieuwetijdskind ben en zij zijn het al volledig gewoon, daardoor zijn ze ook altijd heel rustig bij mij in de wagen, ze weten gewoon dat ik die dingen zie aankomen & weten dat de kans op een ongeluk met mij als bestuurder heel klein is. Maar in het begin was het voor hen ook schrikken hoor, zeker daar m’n vriend er redelijk sceptisch tegenover staat, in het begin zei ie altijd: oh, das gewoon toeval, tot dat ‘toeval’ paar keer op één week tijd voorkwam 😉 . Nu zwijgt hij gewoon en lacht hij eens.

      Zoals ik ook zei tegen L.A., blijf voortgaan op je gevoel! Iemand hierboven wil ons hier houden, en dat zal zeker met een goede reden zijn! 🙂

      Groetjes,

      Kim

  13. Hoi Kim!!

    Ben blij dat je je verhaal hebt geplaatst!!
    Want ik herken ook heel veel in jou verhaal!!

    Vooral de stukjes over allergieen, visioenen en fysiek lichaam die aan het veranderen is. Ik kan nu nauwelijks eten! Lijkt voor alles een allergie te hebben! Wat best vervelend is!
    En “toevallig” krijg ik ook vaak visioenen in de auto! Dit is meestal in de leswagen! aangezien ik pas afgelopen donderdag geslaagd ben voor mijn rijbewijs.. YEEY! Maar het gebeurde dus dat ik aan het rijden was.. en opeens zie ik beelden voor mij. Bijv dat de slagbomen van de trein gaan sluiten. Dus dan verminderen ik mijn snelheid, waardoor mijn instructeur geirriteerd zegt om sneller te rijden. Maar toen zei ik dat de slagbomen dicht gaan. Ze riep dat het niet zo was en precies op dat moment zakken ze en rijd de trein voorbij! Ze was in shock!!

    Maar we zijn niet alleen op de wereld! Gelukkig niet! Ookal voelt het wel zo soms!!

    liefs,

    L.A.

    • @L.A.,

      Bedankt voor je reactie! Ben blij dat je een paar herkenningspunten hebt terug gevonden in mijn verhaal. Zoals je zelf zegt, die allergieën zijn enorm vervelend! Ik merk dat m’n maag bepaalde voedingswaren zeer moeilijk verteerd, voeding waar ik vroeger nooit geen last van had. Nu is het vooral zoeken tegen wat ik wél goed kan. En heb niet enkel problemen ermee op gebied van voeding maar ook als ik een douche heb genomen dat ik volsta van de uitslag. Na uurtje verdwijnt dit dan terug, alsof ik opeens allergisch ben geworden aan het water hier. Zeer bizar. Ik kan je maar één raad meegeven en dat is altijd op je gevoel afgaan !! Toen ik nét m’n rijbewijs had afgelegd was ik onderweg naar m’n werk met m’n 1ste nieuwe wagen, ik had ’s morgens m’n moeder al aangesproken om te vragen waar m’n gevarendriehoek enzovoort lagen in m’n auto, dat ik voorgevoel had dat ik auto ongeluk ging krijgen. En ja, halfuur later was mijn auto bijna pertotal. Het is een mirakel dat ik geen enkele verwonding heb opgelopen. Enkele maanden later droomde ik dat ik in panne stond op autostrade, dag erna rij ik naar een vriendin (op autostrade) en ja, panne! Sindsdien haal ik de auto nooit meer uit als ik een dergelijk soort voorgevoel heb. Gebeurt gelukkig niet al te vaak!
      Je zegt me: We zijn niet alleen op de wereld, ook al voelt het wel zo soms! Daar kan ik je enkel maar honderd procent gelijk in geven. Het lijkt soms alsof jullie zo ver weg zijn, en toch voel ik soms jullie aanwezigheid zo dichtbij. En de bijkomende heimwee… Heimwee naar de plaats waar we volgens mij in perfecte harmonie leefden.

      Liefs,

      Kim

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in