Wat je je kind kan geven om meer medewerking te krijgen

Het is voor een jong kind allesbehalve gemakkelijk om te begrijpen dat sommige dingen nu eenmaal moeten (volgens hun ouders althans). Dagelijkse dingen zoals aankleden, tanden poetsen, naar het toilet gaan, haren wassen, … kunnen dan een strijd worden. Je krijgt geen medewerking.

Wat kan jij als ouder hier nu aan doen?

Geef tijd, wanneer het kan

Stel je voor. Je bent net met een online betaling bezig. Dat zit al een hele dag in je hoofd dat je dat nog moest doen, en ja, nu eindelijk, vijf minuten tijd om dat even in orde te brengen. Net als je bezig bent met dat bakje waar je die cijfertjes moet intikken, roept je partner “Schat, het eten is klaar, kom je aan tafel?” Je antwoordt “Ja, zo meteen, nog even, ben bijna klaar!” Je probeert je weer te focussen op de cijfertjes, maar je moet opnieuw beginnen, want waar was je ook alweer gebleven? Je partner roept opnieuw: “Schat, eten, het wordt koud!” Daar gaat je opnieuw gevonden focus alweer. Je verliest je geduld… potverdorie, kan hij nu eens geen vijf minuten wachten?! “Ik zei toch al dat ik zo kom, stop met mij te roepen!!!” Waarop je partner boos reageert: “Het is ook altijd hetzelfde met jou, je komt NOOIT als ik je roep!”

Hmmm… je partner zal dat hopelijk nooit zo tegen jou zeggen, maar jij misschien wel tegen je kind? Vervang nu jezelf door je kind, en de online betaling door een spel. Het scenario ‘aan tafel komen’ kan je vervangen door van alles waarvan jij vindt dat het moet op dat ogenblik. Hoe vaak maakt je kind dit soort scenario’s mee? Hoe had je gewenst, dat je partner jou had behandeld? Behandel jij je kind, zoals je zelf behandeld zou willen worden?

Als je je kind geen vijf minuten tijd kan geven om een spel af te ronden, dan is er misschien een structureel probleem, dat wacht op een oplossing. Door tijd te geven aan je kind, wanneer dat kan, creëer je medewerking.

Geef keuze, wanneer het kan

Maak jij je haren nat, of ik? De blauwe broek, of de groene?

Vele ouders kennen deze tactiek al, en weten dat je, door keuzes te geven aan je kind, je meer medewerking krijgt. Maar wat zijn nu de valkuilen? Of hoe komt het vaak dat dit toch niet werkt?

  • je kind is al ‘te ver heen’ in zijn of haar emotie, en kan niet meer rationeel beslissen
  • je geeft te veel keuzes
  • je geeft te vaak keuzes
  • je kind heeft geen zicht op de gevolgen van zijn of haar keuze

Kinderen kiezen doorgaans met hun gevoel. Volwassenen ook, maar wij hebben geleerd om naast dat gevoel een hoop rationele zin (en onzin) naast te plaatsen. Je kind heeft dit nog niet geleerd, dus het is inderdaad aan jou als ouder om uit te leggen dat je lievelingsshort aandoen als het sneeuwt, niet zo een goed idee is. Maal 1000, want emotie wint altijd van rationeel denken. Als je kind er klaar voor is, kan je ervoor kiezen om je kind de logische gevolgen te laten dragen van een bepaalde keuze (want dat gevolg brengt weer emotie met zich mee). Dat is heel leerzaam, en zal je kind helpen om ‘goed’ te leren kiezen.

Geef grenzen zonder schuldgevoel

Wanneer je je kind een grens wil geven, hoe past dat dan in je hoofd en in je hart? Is het van “Oké, ik snap het echt wel, je wil graag op je gemakje kijken welke schoenen het beste bij je jurk passen, maar we moeten nu echt gaan, anders zijn we te laat op school!” (en niets meer dan dat)? Of is het van “Dat rotwerk van mij ook, altijd dat haasten iedere dag, ik ben het zo beu, ik kan mijn dochter niet eens twee minuten tijd geven om haar schoenen uit te kiezen… wat een slechte moeder ben ik toch… zo meteen zijn we alweer te laat, en heb ik weer gefaald!” Krijg je wel medewerking van jezelf, of werk je jezelf tegen?

Geef je kind gerust liefdevol een grens… en let eens op ‘echo’s in je hoofd’. Hoe meer echo’s, hoe minder efficiënt het aangeven van de grens zal verlopen. Grenzen geven veiligheid, er iets niets mis met liefdevol grenzen geven om de juiste redenen.

Geef je ego eens af

Jij bent de ouder, dus jij bent de baas, toch? Jij weet het het beste? Misschien ja, maar misschien ook niet. Geef je kind eens het laatste woord. Laat je kind eens beslissen welk spel er gespeeld wordt. Zonder dat je gaat sturen. Laat je kind eens kiezen, wat, waar, wanneer er gegeten wordt. Draai de rollen eens om, en laat je kind eens ‘de baas zijn’.

Kinderen moeten al zoveel in deze tijd… verlos ze af en toe eens van al dat moeten, het gehoorzamen, en al die verwachtingen. Minder moeten, creëert meer medewerking wanneer het moeten dan toch eens nodig is.

En nu?

Wat ga jij doen, met dit artikel? Wegklikken en vergeten? Of toepassen? Wat is dat ene dingetje dat je aansprak, dat ene dingetje waarvan je dacht “Goh, ja, eigenlijk…” Schrijf het hieronder neer, en ga ermee aan de slag!

Succes!

Vorig artikelHoe (h)erken je het innerlijke kind in jou?
Volgend artikelErvaar jij pijn binnen een relatie? Dit kan de reden zijn.
Helga Peeters
Ik geloof dat iedere mama het in zich heeft om haar kinderen liefdevol, respectvol, en met eindeloos geduld, te begeleiden bij het opgroeien. Maar soms zie je de bomen niet meer in het bos. Weet je niet meer waar je moet beginnen. Voel je je radeloos, wanhopig, of gewoon heel erg moe. Ik geef je de handvaten die je nodig hebt. Samen vinden we de moed, de drive, de energie die je nodig hebt om ze toe te passen. Zodat jij meer vreugde, meer geluk, kan halen uit het leven met je kind. Zodat jullie samen kunnen groeien. Ook als je al alles geprobeerd hebt. Helga is een hoogsensitieve mama voor twee energieke jongens. Met begeleiding in groep en individueel, in real life en online, zet ze mama's weer in hun kracht. Zodat zij weer kunnen opvoeden vanuit hun buikgevoel, zonder straffen, en zonder beloningssystemen.

4 REACTIES

  1. Mooi uitgelegd. Ik heb zelf in mijn leven veel mee gemaakt dat mijn gevoel 10 jaar geleden aan gaf. Heel graag kind te willen om mijn kind te geven wat ik tekort kwam thuis in huis. Mijn gevoel gaf mij aan dat ik haar veel liefde wil geven. Thuis niet veel gehad door moeder. Door jou verhaal zie ik wat ik wel goed doe en wat ik iets aan moet doen over de tijd voordat zij naar school gaat of andere afspraken buitens huis. Bedankt voor de goede uitleg waar ik veel aan heb.

  2. Het moeten voor een kind. Ik laat mijn dochter veel zelf kiezrn. Is ook goed voor haar zelfvertrouwen.

    Ik ben ook in de valkuil gevallen van pfff te weinig tijd door mn werk…….
    En dan krijste ze uiteindelijk, moest ik een spartelend kind de auto in sjorren…..

    Nu heb ik wel meer rust. Zeg dan ja daar is nu geen tijd voor. En dat accepteert ze. Maar t is vooral omdat ik er zelf rustiger onder ben. Dan maakt t niet uit wat je zegt.

    Wat mij rust geeft is de rust pakken.
    Even weer juist ademen. Oftewel rustig in, rustig uit. Dan voel je je niey meer gejaagd.

    • Heel mooi Ellen! Helemaal waar dat kinderen leren kiezen belangrijk is, in het opvoeden. Misschien, als iedereen dat zou doen, zouden we later volwassenen krijgen met minder keuze-stress… wie weet. 🙂

      Heel knap dat je voor jezelf ook grenzen kan stellen hierin, als het nu even niet kan. Dat is ook belangrijk, dat evenwicht tussen grenzen stellen en tegemoet komen aan de behoeften van je kind, niet gemakkelijk.

      Dankjewel om jouw ervaring te delen. 🙂

      Helga

  3. Mooi artikel, bedankt :).
    Merk dat het ook heel belangrijk is dat je echt luistert wat je kind je verteld. Ik kwam erachter dat ik regelmatig half luisterde omdat ik met mijn gedachten ergens anders was.
    Onze dochter is vier jaar en kleren aandoen was vaak een strijd. Nu ze de ruimte heeft gekregen om zelf kleren uit te zoeken… gaat het altijd zonder problemen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in