Ontmoet je kind voor de conceptie

Net als veel andere vrouwen, heb ook ik nog een kinderwens. Maar ja. Kinderen komen niet zomaar. Je moet er praktisch iets voor doen, dat weten we allemaal. Maar ook in de energie is er het een en ander nodig.

Bij mijn dochter Liene wist ik het pas nadat ik ein-de-lijk het streepje op de zwangerschapstest paars had zien kleuren. Al máánden was ik continu bezig met zwanger worden. Dat kwam ook omdat ik ruim vóórdat ik zwanger was, in mijn meditaties een meisje had ontmoet. Het contact verliep soms wat stuntelig. Het was namelijk mijn eerste contact met ‘dat wat je niet kunt zien met je ogen’ en ik durfde nog niet volledig te vertrouwen op dat wat ik zag, voelde en hoorde. Soms liet dit meisje zich zien als een volwassen vrouw van mijn eigen leeftijd. Ik voelde een diepe verbondenheid, voelde dat wij er samen al heel wat avonturen op hadden zitten, en wist dat er weer een nieuw avontuur zat aan te komen.

Maar ja, wannéér, dat was de grote vraag. Iedere maand baalde ik dat ik nog niet zwanger was. Per maand liep de teleurstelling op, naar onzekerheid, ongeloof, verdriet, ja diep verdriet en pijn. En juist op het moment dat ik dacht: laat maar zitten dan, ik stort me maar op mijn werk, toen kwam ze. Blijkbaar mocht ik haar eerst loslaten voordat ik haar kon ontvangen.

Tijdens mijn zwangerschap voelde ik ook dat er nóg iemand was… tijdens een van mijn meditaties zag ik soms namelijk niet alleen de ziel van Liene, maar ook die van een jongetje. En dit jongetje is altijd gebleven. Na de geboorte van Liene had ik natuurlijk geen tijd voor hem. Dat was ook niet erg, dat was ook niet de bedoeling. Maar na een tijdje merkte ik ineens dat ik overal op straat blonde jongetjes zag lopen. Nog steeds was er geen behoefte om echt contact te maken via de energie, maar ik dacht gewoon met regelmaat aan hem, en dat was oké voor dat moment.

Tot ik vorig jaar in de zomervakantie tijdens het wandelen ineens overal een vrolijk, grappig jongetje zijn hoofd boven het mais zag uitsteken. Ik herkende hem meteen… en ik was blij. Ik lachte hardop om hem en zijn manier van contact maken. Hij huppelde naast me als een vrolijke kleuter. Ik hoopte vurig dat hij héél snel aan zijn reis naar de aarde zou beginnen en dacht dat dat ook zeker heel snel zou gebeuren. Nu, ruim driekwart jaar later, is dat nog steeds niet het geval. De laatste maanden vind ik dat steeds erger worden. Teleurstelling wordt ongeloof, onzekerheid, verdriet, pijn…
Want ook dat zullen veel vrouwen die zwanger willen worden herkennen. Het doet pijn, zo’n pijn. Niet alleen lichamelijk, wanneer je voelt dat dat piepkleine vruchtje dat in jou leeft tóch bruut eruit geschraapt lijkt te worden. Maar ook geestelijk, als een diep gat dat geslagen wordt in je eigen ziel.
Want daar zit ik dan, met al mijn twijfels, angsten en pijnen. Waarom komt hij niet? Komt hij überhaupt nog wel? Zie ik iets over het hoofd? Heb ik het me allemaal ingebeeld? Ik pieker me suf en nog suffer, tot het weer wat zakt en ik op de een of andere manier tóch weer vertrouwen krijg. Dat vertrouwen zit in kleine dingen. In een kaart die ik trek. Of in een naam die ik hoor. In een gerust gevoel als ik mediteer.

Een tijdje terug liep ik alleen in het park. Ik móest even naar buiten, want het was wéér zo’n dag. Met mijn neus in mijn sjaal gedrukt en mijn handen in mijn zakken, een weeïg gevoel in mijn buik en daarna weer de stekende pijn die er bij hoort. En toen gebeurde het. Ik liep een jong gezin tegemoet, een vader en een moeder met een wandelwagen met een baby. En een blonde peuter, vrolijk rennend op zijn loopfiets ernaast.
Ik kneep mijn ogen dicht, om mijn tranen weg te drukken, maar toen ik ze opende, zag ik hoe het jongetje naar me keek. Zijn blauwe ogen drongen door tot diep in mijn kern. Via dit jongetje, dat ik helemaal niet kende, voelde ik: het komt goed. Hij is er nog. Het komt goed.

Ik ontspande me, rechtte mijn rug, ademde diep in en liet mijn handen losjes naast mijn lijf hangen. De kou verdween, want het leek alsof er een warm handje in de mijne gleed. Ik ademde diep in en was dankbaar. Dankbaar voor het teken, dat voelde als een uitnodiging tot het maken van contact.
Wat hij nodig heeft om hierheen te komen? Ik kon het niet bedenken. Ik kon het alleen maar gaan voelen, en het aan hem zelf gaan vragen. En dat zou ik gaan doen.

Een paar dagen daarna, mailde Diana van Beaumont mij met de vraag of ik volgend jaar binnen de opleiding Luisterkind, de module Kinderwens wil gaan geven. Zodat via de Luisterkindmethode ook stellen die zwanger willen worden, handvatten en antwoorden kunnen krijgen op hun eigen situatie. Sinds die dag zie ik in mijn meditaties niet alleen een jongetje, maar een heleboel jongetjes en meisjes. Die allemaal staan te popelen om naar de aarde te komen, en die allemaal graag gehoord willen worden…

Marieke van Riel is schrijver en Luisterkindwerker. www.windkrachtmee.nl

8 REACTIES

  1. Wat een mooi verhaal, ook ik geloof hierin dat er een kinderzieltje van te voren kan zien bij wie en welk leven hij/zij gaat horen. Zelf ben ik al 10 jaar bezig om een kindje te krijgen. Heb geen miskramen gehad ( of onbewust ). En toch hou ik nog de hoop , het gevoel zegt me dat het goed komt, zal toch mooi zijn een kindje van mijn partner en mij

  2. Hoi Marieke, voor mij is jou verhaal heel herkenbaar. Ook ik heb lang moeten wachten, ben door alle stadia van verdriet gegaan en heb de ziel die wou komen al van te voren in de geest gevoeld en contact mee gemaakt en uitgenodigd om te komen. Ik kwam op die weg ook heel wat innerlijke wonden tegen zoals durven ontvangen en er helemaal te mogen zijn. En ik heb er werk van gemaakt door gezond te eten en mij energetisch op te schonen door intuitieve ontwikkeling workshops en meditaties. Maar wij hebben het gewoon niet werkelijk in de hand, er komt zoveel bij kijken…b.v. ben je er werkelijk klaar voor? Is je lichaam er klaar voor om te ontvangen en doen alle functies het? En als jij er wel klaar voor bent, is de ziel die wil komen er dan klaar voor? Wij vergeten vaak dat voor de ziel die wil komen de tijd ook rijp moet zijn en daar hebben wij niet zomaar zicht op. Uiteindelijk rest je niets anders dan je overgeven aan wat de bedoeling is. Wellicht is het voor degenen waar het echt niet mag lukken nog een weg om te proberen zo mogelijk de grenzen tussen hemel en aarde te laten vervagen. Dat kun je doen door een kaarsje te branden, je in de geest met je ongeboren kind te verbinden en er contact mee te maken en in die dimensie samen te zijn. Dit kan troostgevend zijn om er op die manier toch samen te kunnen zijn. En wellicht gaat er een nieuwe wereld voor je open, waar tijd, gemis en afscheiding niet bestaat.

  3. Wat een ontroerend en mooi verhaal over een kinderwens marijke .
    Zoiets bijzonders als jij heb ik niet meegemaakt .
    Ik heb er zelf ook mee te maken gehad .
    Diverse miskramen en 5 lange jaren van wachten op ons kindje .
    Ik was eigenlijk niet 100 0/0 gezond , dus de natuur regelt het zelf .
    Maar het is het lange wachten waard geweest . mijn dochter is een
    Speciaal kind.
    Je heb het zeker niet altijd voor het zeggen , dat is zeker .
    Mijn oudste dochter heeft met 6 maanden een spoed operatie gehad .
    Waarna haar baby is geboren .
    Te vroeg. Hij heeft gevochten als een leeuw maar het mocht niet baten.
    Nu 8 jaar verder en 6 i v f behandelingen en in dec vorig jaar weer een miskraam .
    Het geluk lijkt haar en haar man in de weg te staan .
    De vurige kinderwens kan ze op haar buik schrijven .
    Veel verdriet en tranen , geen baby , de kans is nihil.
    Je weet nooit wat het leven met je voor heeft . en ergens kan je het maar beter niet weten.
    Ze moet noodgedwongen een andere wending aan hun leven gaan geven .
    En hun beider droom helaas opgeven .
    Als je dan bedenkt hoe sommige kinderen als oud vuil weggegooid worden , huilt je hart.
    Het is en blijft een groot wonder , kinderen krijgen , en tegelijk en groot mysterie in mijn ogen.

    Dank je wel Marijke voor dit mooie verhaal.
    Liefs Jannie.

  4. En waarom mag het dan niet bij mijn dochter die zo diep verlangt en een jarenlange weg van IVF en onderzoeken gaat. Al die pijn en verdriet. En 'al die kindertjes die popelen om naar de aarde te komen…..'??
    Een moeder

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in