DELEN
Klagen, eisen, verwachten

Schokkende titel? Nee, helemaal niet – voor wie verder wil kijken dan zijn neus lang is.

De mensen zijn steeds weer geschokt na een explosieve, uiterlijke vorm van terrorisme. De onbewuste mens is zich er niet van bewust dat hij/zij collectief meehelpt dit vorm te geven.

Inderdaad elke keer als we klagen, aandacht eisen/verwachten van de buitenwereld, roddelen, boos zijn op, wijzen naar de ander …bezondigen we ons aan een vorm van terrorisme.

Wat is terrorisme?

Heb jij al eens stilgestaan bij wat terrorisme inhoudt? Het is zoveel meer dan een paar mensen die schieten, opsluiten, verbranden en opblazen in de materie.

  • Hoeveel keer al in je leven, heb jij met woorden vol spot geschoten op de ander?
  • Hoeveel keer al in je leven, heb jij met woorden vol venijn de ander opgeblazen?
  • Hoeveel keer al in je leven, heb jij met woorden vol vitriool de ander verbrand?
  • Hoeveel keer al in je leven, heb jij met woorden de ander gekleineerd en opgesloten?
  • Hoeveel keer al in je leven, heb jij met woorden de ander veroordeeld tot de galg en eenzaamheid?
  • ………

Slachtoffers, zwakke mensen? Die bestaan niet!

Als therapeut start je vanuit het idee de ander te willen helpen of redden. Al heel snel ga je onderuit, ben je leeggezogen en platgegeven. Wauw, eyeopener! Die zogenaamde zwakke, arme sukkelaars zijn wolven in schaapskleren. Ze klampen en zuigen met een kracht die ze meesterlijk verbergen. Ze manipuleren meesterlijk en gaan over je grenzen om zich toch maar te kunnen laven aan jouw energie. Het moeilijkste aan het werk als therapeut is dan ook te ontwaken uit het medelijden zodat de eigen grenzen stand kunnen houden. De oh zo dunne lijn tussen mededogen (kracht) en medelijden (zwakte). Ik heb door schade en schande geleerd dat er geen zwakke mensen bestaan, maar enkel mensen die hun kracht afwijzen. Daardoor wordt hun kracht helaas een werktuig van vernietiging. Want telkens als je iets eist/verwacht/nodig hebt uit de buitenwereld, NEEM je iets van de ander of OVERLAADT je de ander.

De ideale wereld

De ideale wereld vol vrede en harmonie kan zich pas manifesteren als iedereen op zijn twee eigen voeten staat en enkel zijn eigen rugzak draagt. Zolang we onze verantwoordelijkheid afwijzen, wijzen we onze kracht af. Maar die meesterlijke kracht is bij iedereen altijd 100% aanwezig. En als jij hem niet wil, is hij als een ongericht projectiel actief. Je kracht aanvaarden zal ervoor zorgen dat hij gericht gebruikt wordt om schoonheid te scheppen.

Terrorisme blijkt een wereldlijke sport te zijn, tijd voor een andere sport?

Terrorisme is een dagelijkse, wereldlijke sport waar we ons allemaal aan bezondigen of bezondigd hebben !!!!!!!!!!!!!!! In godsnaam, wakker worden, mensen, kijk waarmee je bezig bent. Stop de automatische piloot en handel bewust. De buitenwereld kan alleen maar weerspiegelen wat we ERIN steken. De buitenwereld is neutraal, dood. Pas op het ogenblik dat jij je ogen opent begin je dingen te bedenken, dat wil zeggen: de wereld te vormen. Wat je bedenkt, zie je dan in de spiegel terug die je de buitenwereld noemt.

Zolang je dit mechanisme niet snapt, blijf jij handelen als een terrorist en versterk jij de energie van meer fysieke terroristische aanslagen in de materie. We leren hier op aarde door dat wat naar ons teruggespiegeld wordt. Hoe meer ik snap over het leven, hoe meer ik me bewust ben van het wonder dat deze wereld zichzelf nog niet volledig opgeblazen heeft.

Er moet dus heel veel hulp en bescherming van hierboven zijn, dat kan gewoon niet anders.

Als je bedenkt dat een mens gemiddeld 50.000- 60.000 gedachten per dag heeft… Als je bedenkt dat elke gedachte de kracht van schepping in zich draagt… Als je bedenkt dat 95% van de menselijke gedachten negatief is, dan is het toch bizar dat deze wereld nog leefbaar is. En als therapeut weet ik maar al te goed hoe negatief en hoe hardnekkig die negativiteit is.

In het geval je nog niet snapt wat negativisme is, hier twee voorbeelden van meesterlijk slachtofferschap. Want wat we nog te weinig snappen is dat jij/ik/iedereen een ware meester is. In de spirituele wereld is iedereen aan het mekkeren (heb ik zelf trouwens ook jaren gedaan, hoor): “ik wil mijn meesterschap verwerven” maar ze snappen niet dat ze al meesterlijk zijn, in alles wat ze doen!!! Soms valt mijn mond echt open bij klanten en vraag ik me af hoe het in godsnaam mogelijk is dat ze niet zien hoe krachtig ze zijn of hoe creatief of hoe veelzijdig. Dan kan ik hen in gedachten enkel een Oscar geven voor een meesterlijke vertolking van hun slachtofferrol.

2 meesterlijke voorbeelden van slachtoffer vertolking:

  • ik krijg het gevoel dat je de laatste tijd niet antwoordt, tenzij het over iets voor jezelf gaat en daar heb ik het wat moeilijk mee
  • plezier waarmee? Bij mijn moeder met zware Alzheimer? Op mijn werk dat steeds meer en meer verlangt (als de klant ons oproept, moeten we onze boterham of sigaret laten liggen en gaan kijken…; plezier als ik aan mijn collega’s denk en zij mij nooit contacteren (30jr dienst; burn-out nu 8 maanden en al 5 telefoontjes gehad)….dat noem ik geen zelfmedelijden meer….

In het eerste geval gedraagt die persoon zich als een zuigeling en vraagt ze steeds aandacht. Als de ander daar niet op ingaat slaat ze aan het manipuleren door de ander te verwijten egoïstisch te zijn. Daarmee probeert ze bij de ander een reactie uit te lokken (= aandacht = energie krijgen). Zelfs negatieve aandacht is aandacht. Omdat ze zichzelf afwijst, is ze hongerig naar energie van anderen.

In het tweede geval: hij heeft geen last van de Alzheimer, enkel last van het feit dat hij geen weerklank meer krijgt van haar en zich eenzaam voelt. Zijn werk, daar kiest hij zelf voor. En eerlijk gezegd: zo een klagende zuurpruim, wie wil daar nu contact mee? Dus ja, puur medelijden. Mocht die persoon de moed hebben om zijn verantwoordelijkheid op te nemen en zijn leven bij te sturen met keuzes gebaseerd op vreugde, dan zal zijn leven er anders uitzien.

Elk van ons bepaalt zelf hoe zijn/haar leven eruit ziet.

Voor 2017 wens ik iedereen een klare kijk. Er zijn altijd twee mogelijkheden, ja – nee. Er is echter maar één iemand die kan keuzes maken in jouw leven; dat ben JIJ !!!

Isabelle Lambrecht

15 REACTIES

  1. Mensen die zeggen:ben blij dat u mijn therapeut niet bent sluiten hun ogen voor de waarheid,voor volledig herstel,voor zichzelf.Ze nemen genoegen met de halve waarheid en dus ook met half gelukkig zijn.Ook de therapeuten die negatief op dit artikel reageren moeten zich afvragen of ze wel eerlijk genoeg zijn tegen hun cliënten.Durven ze werkelijk te zeggen waar het op staat?Durven ze dat te zeggen waar deze mensen het meest mee geholpen zijn?Of praten ze hun cliënt nog steeds naar de mond..zijn ze te voorzichtig met de waarheid?Bang te kwetsen?Want is het dan werkelijk je eigen schuld dat het leven loopt zoals het loopt?.Dat is inderdaad een pittige uitspraak.Maar probeer het eens uit.Wees niet bang!Kijk wat er werkelijk gebeurt als je je verantwoordelijkheid neemt.Durf NEE te zeggen als je onderbuikgevoel NEE zegt.Praat niet mee met de hele maatschappij .Eet niet dat wat een ander je voorschrijft.Doe niet dat wat hoort maar dat wat bij JOU past.En dit heeft niks met egoïsme te maken.Want in iedereen zit een mens die het beste met een ander voor heeft,die deze kracht een ander ook toewenst.
    Neem het heft zelf in handen,ervaar wat er gebeurt en geef het door!

  2. Ik ben het helemaal eens met dit artikel.Degene die dat (nog)niet zijn hebben niet goed in de spiegel gekeken die hun dagelijks wordt voorgehouden(je levenslessen zijn daar in te zien)Ze kijken maar half,durven of kunnen het nog niet aan of begrijpen de boodschap(nog)niet.Oordeel dan niet over dit stuk.Neem eerst zelf de volledige verantwoordelijkheid voor jouw leven,voor jouw keuzes,voor jouw uitspraken voor jouw doen en laten.Wees je eigen manager,laat niemand je leven bepalen en kijk vol liefde om je heen waar je een ander kan helpen.Neem je verantwoordelijkheid!.Als je dit doet zul je gaan ervaren wat de schrijfster bedoeld.

  3. Ikzelf sta als paranormaal en energethisch therapeute in het leven.
    Ook ik had in het begin van mijn terapeutische werkzaamheden een harde kijk op de cliënt.
    Door mijn werk en ook het werk aan mijzelf ( de cliënt die naar je toekomt laat veel over jezelf zien), heb ik een andere kijk op de situatie's gekregen.
    Natuurlijk is eenieder verantwoordelijk voor zijn/haar leven.
    Je kiest je leven uit, voordat je incarneert, met alles erop en eraan.
    Ook de pijnlijke, moeilijke situatie's.
    Je bent mens en leert van situatie's. De één wat diepgaander dan de ander.
    En aandacht vragen door een bepaald gedragspatroon, wat hier als terrorisme wordt genoemd, hoort bij het mens zijn.
    Het gaat meer om bewustwording van je eigen gedrag.
    Om dit als terrorisme te benoemen, is verre van liefdevol voor jezelf en naar de ander als theraleut zijnde.
    Tegen jezelf zeggen dat het je spijt, jezelf kan vergeven, jezelf kan bedanken, van jezelf houden…….werpt in mijn visie meer vruchten af. Het is houden van……houden van jezelf.
    En door gebeurtenissen in het leven, leert de mens te houden van zichzelf……mits hij/zij ervoor open staat om verantwoordelijkheid te nemen voor zichzelf.
    STEEDS VANUIT LIEFDE.
    Liefdevolle inzicht naar de mens, mis ik in dit artikel.

  4. Ik heb het idee dat iedereen die tot nu toe een reactie heeft gegeven, het hele verhaal niet begrepen heeft. En dat is jammer, want het is een duidelijk verhaal.

    • Dat was te verwachten MM maar ik had enkel tegenstand verwacht en het is leuk om toch 1 reactie te mogen lezen die het thema meester is ;-). De boodschapper is altijd de pineut als de waarheid kwetst. Dat komt omdat mensen alles bekijken/ lezen vanuit hun eigen schoentjes. Om het symbolisch uit te drukken die schoentjes zijn van het merk ego en meestal afdragertjes/te krap/te groot/ versleten/ oncomfortabel/ of zelfs schoenloos en zwevend . MEESTERLIJK wordt dit weergegeven in de antwoorden "vol" verwijt, spot of verweer. Dit is allemaal volstrekt logisch want men kan moeilijk liefde en kracht lezen als dit nog niet in zichzelf geactiveerd is. Het ego is zo meesterlijk knap in de illusie van slachtofferschap en voelt zich altijd aangevallen, niet erkent Doch alles wat emotie opwekt geeft ruimte aan zaadjes = positief. Gelukkig is de natuur schitterend en laat toch op de meest gekke tot onvruchtbare bodems nog groen ontkiemen.
      Ter verduidelijking voor de mensen die de woordspelingen niet snappen. Schoentjes: het standpunt dat je inneemt of je kijk op de dingen. Groen: hartchakra- onvoorwaardelijke liefde

      • Hoi Isabella

        Ik zie toevallig jouw reactie op mijn reactie! Mooi om te lezen. Ik ken al je artikelen, en ken je website. Ik heb dezelfde aandoeningen (o.a. cvs) die jij ook hebt gehad en we hebben zo'n beetje dezelfde weg gelopen. Ik zoek intensief naar oplossingen omdat ik weet dat ik toch nog iets fout moet doen in mijn leven anders had ik niet al die klachten. Ik heb het alleen nog niet gevonden. Dat zal een reden hebben. Komt geen moment in me op om hierover te klagen. Klagen is negatieve aandacht vragen, de ander daarmee belasten terwijl het type klager echt zelf geen oplossing wil maar alleen de aandacht wil. Vroeger had ik hier geen inzicht in, sinds ik dat wel heb, herken ik het sneller en ga ik niet meer proberen oplossingen te bieden (valkuil hsp). Als iemand wel zelf veranderen wil, dan sta ik zeker altijd klaar als men wil met advies, maar zeg dan wel dat een ander niet de oplossing heeft, maar degene zelf. Jouw artikel is goed en helder. Ik heb na 2 jaar lezen op deze site nog nooit gereageerd op iets, maar nu was de drang er wel.
        Klagen en eisen is iets anders dan uit rechtvaardigheidsgevoel vinden dat je ergens recht op hebt (zoals de ouderen, de zieken enz). En dat hebben zeker een hop mensen. Maar daar doel jij niet op.

        Ga zo door met jouw artikelen, het zal het bewustzijn toch verruimen uiteindelijk.

  5. Ik heb spijt van de keren dat ik niet geklaagd, noem het voor mezelf ben opgekomen, ben ik dan een anti-terrorist?

  6. Dit is geschreven door een therapeut???? Deze tekst is dan ook een terroristische aanslag. Ik vind dit heel ernstig dat iemand vanuit deze positie zulke harde oordelen de wereld in stuurt.

  7. Ik vind dit héél erg ver gaan! Veel te ver eigenlijk!

    Terrorisme is het willen zaaien van angst door middel van geweld. Dat geweld hebben we meer dan genoeg gezien op de TV, dan wel zelf misschien mogen meemaken… Wie weet zijn er hier mensen die door een échte terroristische aanslag invalide geraakt, zijn daardoor invalide geworden en behoren zij nu tot de zwakkeren in de samenleving. En ik lees in dit verhaal dat zwakkeren "terroristen" zijn?

    Er zijn mensen die hun hele leven hard hebben gewerkt en een bescheiden pensioen hebben opgebouwd. Dat pensioen wordt hen min of meer afgepakt en ze worden weggestopt in een verzorgingstehuis waar ze toestemming moeten vragen om naar de WC te mogen. Dat zijn "terroristen"?

    Iemand heeft te horen gekregen dar hij of zij een ongeneeslijke en inviderende ziekte heeft gekregen. Diegene zal in een rolstoel belanden, terwijl de persoon altijd de natuur in ging als fotograaf. De persoon betaalt net als ieder ander premies en belasting en heeft dus recht op voorzieningen en goede zorg, maar krijgt die niet omdat er moet worden bezuinigd. En dus is deze persoon gedwongen om thuis achter de geraniums weg te kwijnen, terwijl een aangepaste hulpmiddel op maat juist heel veel zelfredzaamheid en zelfstandigheid (en dus kostenbesparing!) zou opleveren. Maar wanneer je dat eist omdat je daar uit kracht van een internationaal verdrag dan ben je dus een "terrorist"?

    Onze jongens en meiden van onze krijgsmacht zitten op dit moment in gebieden om met gevaar voor eigen leven er voor te zorgen dat ons vrije westen gevrijwaard blijft van échte terroristen! Tegen mensonterende praktijken zoals kinderen die lachend een landgenoot vermoorden met een nekschot, idioten die mensen onthoofden omdat zij anders denken, vrouwen worden gedwongen om seksslavin te zijn of om met een bomgordel om zoveel mogelijk mensen te doden en schade toe te brengen, gewapend met een machinegeweer een vliegveld, kantoorgebouw, homobar of winkelcentrum binnen lopen en zoveel mogelijk onschuldige mensen neer te maaien… Enzovoorts, enzovoorts… Dát is terroristme!

    En ja, de zwakkeren in onze samenleving hebben het récht om te klagen en zelfs te eisen van een overheid die steeds meer bezuinigt waardoor steeds meer mensen in de problemen komen, kleine bedrijven failliet gaan, mensen niet meer de zorg krijgen die ze nodig hebben en waar ze ook récht op hebben!

    Ik hoop dat ik uw verhaal verkeerd heb gelezen en/of verkeerd heb geïnterpreteerd en dat u eigenlijk hetzelfde probeert te zeggen als ik. Ik hoop toch niet dat de zwakkeren in onze samenleving worden vergeleken met de wezens die zulke verschrikkelijke dingen doen en dus échte terroristen zijn! Want dan zou ik zeggen: "ga u héél diep schamen!" Je zult maar maar net iemand met een terminale ziekte hebben verloren na een tijd van vechten met zorgverzekeraars die medicijnen niet willen vergoeden en dan lezen dat je met je eisen voor goede zorg waar je premie voor betaalt een "terrorist" bent. Zijn we écht zo diep gezonken? Hebben we dan echt geen restje empathie meer over? Dat weiger ik te geloven! En noem mij dan maar een "terrorist", want ik blijf opkomen voor de rechten van de zwakkeren in onze samenleving! En ja, ik stel eisen, omdat onze regering namelijk een plicht heeft om te zorgen voor de zwakkeren in onze samenleving. En ja, ik geef toe dat Nederland een van de beste landen is qua zorgstelsel en sociale voorzieningen. Maar dat geeft ons absoluut niet het recht om zij die tot de zwakkeren behoren en die klagen over het gebrek aan zorg, "terrorist" te noemen.

    Laten we wat genuanceerder en respectvoller met elkaar omgaan.

  8. Leven zonder klagen en eisen lijkt me relatief moeilijk. Het begint al op de schoolbanken waar je als kind constant aan de eisen moet voldoen van de leerkracht ( ik wil dat je dit huiswerk maakt, let op in de klas, je mag niet sus of zo spelen tijdens de pauze). Ook op je werk wordt er van alles van je verwacht, meestal omdat het gewoon bij je werk hoort. In het verkeer wordt er geëist dat je je aan de regels houdt, in de winkel wordt er verwacht dat je mooi in de rij aanschuift. Thuis eis je van jezelf dat je huis er netjes bij ligt, enz… Het lijkt me zeer mooi om te leven zonder eisen of klagen, of het ratio ook altijd mogelijk is, is me de vraag. Het is in ieder geval eentje om over na te denken.

    • Hallo MeLa,

      Een leven zonder te eisen of te klagen is niet realistisch. We klagen allemaal wel eens een keer en soms komt het voor dat we op onze strepen moeten staan, vooral wanneer je te maken krijgt met bureaucratie van instanties 😉

      Er is ook niets mis met klagen, zeker niet wanneer het terecht is en klagen effect heeft. Voorbeeld: de buren hebben iedere keer de muziek hard aan staan. Ik heb er last van omdat het iedere keer gebeurt. Één keertje eens even de muziek uit de speakers laten knallen: moet kunnen. Maar iedere keer wordt vervelend. Die buren zijn zich helemaal niet bewust van het feit dat hun harde muziek overlast veroorzaakt. Als ik dan even naar de buren toe ga op het moment dat de muziek hard staat en gewoon op een normale manier aangeef dat hun muziek hard staat, kunnen er twee dingen gebeuren:
      – de buur loopt even met me mee, hoort het zelf en is het met me eens dat de muziek hard door de bocht gaat. Vanaf dat moment gaat het wat minder hard.
      – De buur heeft lak aan mijn "klacht" en gaat onverminderd door met harde muziek draaien. Dan kan ik via allerlei wegen gaan eisen dat de overlast ophoudt. Dit laatste is wat minder voor de onderlinge verstandhouding, maar ik krijg in ieder geval geen last van een maagzweer omdat ik me erger en niks zeg. Zoiets heet assertiviteit. Maar volgens het bovenstaande verhaal zou het dus "terrorisme" zijn…

      Er zijn mensen bij wie de glazen altijd half leeg zijn. Alles is zwart, ze missen de lol in hun leven en "zeuren" constant. Dat mag dus niet want dan draag je bij aan de gruwelijkheden die IS uitvoert… Maar misschien heeft die "zeur" nooit goed geleerd om emoties goed te uiten en ontstaat daardoor de "kras in de plaat" waardoor het klagen blijft hangen. Moeten we zo iemand het label "terrorist" opplakken en een soort "bootcamp positivisme" door de strot duwen? Oeps, ik druk me wat cynisch uit, sorry als je monitor nu ontploft door deze terroristische aanslag 😉

      Het verhaal boven begint zelf al heel negatief met vragen hoe vaak je verbaal mensen hebt afgemaakt. Ik mis de vragen over hoe vaak je mensen verbaal uit de goot hebt getrokken, een hart onder de riem hebt gestoken, een schouderklopje hebt gegeven…

      Mijns inziens is het bovenstaande verhaal ongenuanceerd en zelfs onnodig kwetsend voor die mensen die de nodige tegenslagen voor de kiezen krijgen. Je zult maar de diagnose "ongeneselijke ziekte" krijgen, een kind verliezen, je huis door een brand verliezen, etcetera en dan voor "terrorist" worden uitgemaakt! Dat getuigt m.i. meer van een groot gebrek aan empathie dan aan "kennis" en "ervaring". Elke vergelijking van zwakheid (wat wel degelijk bestaat!) met iets gruwelijks als terrorisme is absurd. En ik vraag me af of het niet een vorm van projectie is van de auteur zelf…

      Dus: klaag gerust eens een keertje en eis gerust iets op wanneer je in je recht staat, maar het niet krijgt. En wanneer dat klagen "ongezonde" vormen aan gaat nemen, dan zou je iets als cognitieve gedragstherapie bij een goede kunnen overwegen. Dat lijkt me gezonder dan "bootcamp positivisme" 😉

  9. Dus alle gelukzoekers die de grens over komen zijn terorristen. Tenminste het merendeel. Dat vermoeden had ik al langer.
    Vooral het eisen en zielig doen en boos en met niets tevreden en het misbruik van de goedheid, en daarbovenop de zelfdiscriminatie en en het discrimineren van onschuldige mensen dat ze discrimineren. Dus niet hun maar de mensen die hun opvangen discrimineren om dat ze christen zijn en veel te goed en lief zijn.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in