Amaryllisbol

door Machteld Sikkema

Ik keek naar de bol van deze Amaryllis en opeens zag ik wat het betekent dat ‘de kracht in jezelf zit’. Kijk eens naar deze bol. Deze staat niet in de aarde, gebruikt nauwelijks water en toch groeit er straks weer een prachtige bloem uit.

Amaryllisbol
©onbekend

De kracht zit in jezelf. Ik denk dat wij mensen niet goed weten wat dit betekent totdat je gedwongen wordt (door een crisis in je leven bijvoorbeeld) om naar binnen te keren en daar te zoeken naar antwoorden en te herontdekken wie jij bent.

Als mens hebben we geleerd en zijn we gewend om bevestiging buiten ons te zoeken. Dit is vaak al ontstaan in onze vroegste jeugd, toen er iets gebeurde in ons leven waarna wij besloten voor onszelf ‘ik ben het niet waard’ of ‘ik ben niet slim/mooi/leuk genoeg’. Op dat moment verloren we eigenlijk het contact met onszelf, we sloten ons af en dat had grote gevolgen. Sindsdien gaan we in de buitenwereld op zoek naar de bevestiging stop-hier-grensdat we het wel waard zijn, dat we wel slim/mooi en leuk genoeg zijn. We zoeken bevestiging voor onze eigenwaarde in een carrière, en nog een stapje hoger en nog een stapje hoger op de carrièreladder. Of we zoeken bevestiging voor wat wij belangrijk vinden of voor wat wij willen doen bij vrienden en familie. Maar de wereld geeft ons niet altijd die bevestiging waar we naar op zoek zijn, dus we gaan extra ons best doen. We raken steeds verder verwijderd van wie wij werkelijk zijn. We jagen op iets wat niet bestaat. Totdat de grens is bereikt. Je kunt namelijk niet de bevestiging van jezelf blijven zoeken buiten je en bij anderen. Zo werkt het leven niet. Daar zit een grens aan en als die grens is bereikt zegt het leven in feite: ‘Ho. Tot hier en niet verder’.

Alles wat voorheen werkte voor jou, stagneert. Wat je ook probeert, hoe hard je je best ook doet, het lijkt wel of niets meer werkt. Je raakt gefrustreerd en angstig, logisch! Wat gebeurt er allemaal, je snapt het niet! En dat is niet zo gek, hoe zou je het ook moeten snappen en begrijpen? Wat er juist gebeurt is dat je, door alle angst en frustratie, naar binnen keert, of je je daar nou van bewust bent of niet. Omdat je niet langer buiten je vindt wat je zoekt, keer je automatisch naar binnen. Je hebt geen andere keus. Je ontdekt uiteindelijk dat je goed bent zoals je bent. Dat je geen bevestiging van buiten nodig hebt. Dat jijzelf voldoende bevestiging bent voor wie jij bent en voor wat jij wilt. Je komt tot rust, je ervaart vrede met jezelf. De balans is herstelt. Je ontdekt wie jij werkelijk bent en wat jij werkelijk wilt.e002Je herontdekt dat je alles al hebt waar je zo naar op zoek was: kracht, liefde, zelfwaarde, vertrouwen. Je leeft op. Je laat ‘oud’ los. Er komt ruimte voor ‘nieuw’. Het maakt niet langer uit wat een ander van jou vindt. Jij hebt jezelf herontdekt en jij vindt jezelf helemaal oké en de moeite waard om je niet langer iets aan te trekken van de buitenwereld. Kijk nog eens naar de bol. Stel je voor dat jij dit bent, vol kracht om te groeien en te bloeien. Je hebt verder niets nodig. Welkom thuis bij jezelf!

Ik weet het. Het klinkt zo eenvoudig als het zo staat beschreven. Toch kan het een proces zijn van jaren. Het belangrijkste is dat je je er bewust van bent en vanaf dit punt zet je stapje voor stapje. Op weg naar wie jij bent en op weg naar wat jij werkelijk wilt. Heb geduld met jezelf.

Machteld Sikkema
Machteld Sikkema

 

 

© 2013 Machteld Sikkema www.geniusinmotion.nl 

5 REACTIES

  1. Prachtig van het begin tot het eind in tranen zitten lezen, want ik weet het allemaal wel, en ik ben ook heel leuk en het zegt niks van mij, maar van die ander als ze boos op me zijn, voor een ander kiezen of weinig aandacht geven.

    Maar wat zijn die stapjes voor stapje?

  2. Dank je wel Machteld, voor je mooie artikel. Precies waar ik momenteel mee bezig ben. Ik vind het een ontzettende geruststellende zin dat je verder niets nodig hebt, en dat je dus genoeg hebt aan jezelf. Dat is het mooiste. 🙂 . Ohh, daar zit zoveel rust in, in die zin. 🙂 .
    Je groeit op, en dus je Persoonlijkheid groeit ook. Daar identificeer je mee, dat heb je in het begin niet eens in de gaten. Dan na veel gedoe, zoeken, antwoorden, etc., kom je erachter dat je dus inderdaad eigenlijk niet echt bent wie je al die tijd gedacht had qie je was. Doodeng vind/vond ik dat. Want als je dat niet bent, wat ben je dan, wie ben je dan?!?
    Bovendien, als je dan ook niets of niemand hebt om op terug te vallen, behalve dan jouwzelf, maar nog niet echt wetende wíe dat zelf nu is, pff, een soort van identiteits-crisis waar je dan in zit, ofzo. Dat is zo kwetsbaar, broos, engig. Dat gebeurde met mij zo’n paar jaar geleden, maar dan begin je pas, heb ik het idee. Dus vanuit een soort van niets, iets opbouwen. Maar ja, dat heeft ergens ook wel weer iets moois, en iets puurs. 🙂

    Liefs, Susanne

  3. Heel mooi om dit te lezen en zoo veel herkenning!!!
    Na een zieke van 1 1/2 jaar durf ik eindelijk eigen leven te
    leiden

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in