DELEN
later als we dood zijn

‘Later als we dood zijn, dan zullen we het misschien begrijpen,’ zeg ik wel eens, als ik met vrienden in gesprek ben over het hoe en waarom van het leven. En meteen daarachteraan zeg ik dan: ‘en misschien dan nog niet eens.’

En zo is het ook. Ik heb de laatste jaren al heel veel meegemaakt, waardoor ik er niet onderuit kan dat we uit veel meer dan alleen een lichaam bestaan. Ik voel hoe er meerdere lagen zijn in de energie waarmee gecommuniceerd kan worden, anders dan via spraak. Met levende mensen aan de andere kant van de wereld (Laatst stemde ik af op mensen op Curaçao! En wist je dat andere Luisterkindwerkers al afstemmingen deden in 23 landen in en buiten Europa?), maar ook met overleden mensen aan de andere kant van de ‘sluier’. Sinds een tijdje heb ik ook gesprekken met zielen die graag opnieuw geboren willen worden.

Dat er veel is wat wij nog niet weten, staat voor mij dus vast. Ik zeg ook niet dat ik alles weet… en dat is maar goed ook. Ik voel namelijk dat mijn zoektocht deel uitmaakt van mijn levensopdracht. Doordat ik op zoek ga, leer ik en inspireer ik (hopelijk) ook anderen.

Dat het leven niet altijd halleluja leuk is, is voor mij ook wel duidelijk. Soms vertoef ik liever in een zweverig gebied ergens ver van de aarde, omdat het daar licht en liefdevol voelt. Maar tegelijkertijd houd ik ook heel erg van de aardse werkelijkheid. Een lichaam hebben brengt ook veel voordelen met zich mee. Zoals zwanger zijn, bijvoorbeeld. Dat is zonder twijfel echt het mooiste wat ik in dit aardse bestaan heb meegemaakt.

Een tijdje terug verscheen mijn eerste artikel op de site Nieuwetijdskind.com. Het ging over het hebben van een kinderwens. Er waren best wat reacties op het stuk. Ook reacties waarin vragen gesteld werden over het hoe en waarom van de dingen. Waarom lukt het soms echt niet om zwanger te worden terwijl er zoveel zielen zijn die naar de aarde willen komen? En wat dan als je wel een kinderwens hebt maar geen partner?

Het is moeilijk zo antwoord te geven op die vragen. Het antwoord komt pas als je diep gaat afstemmen op iemand en iemands onderbewuste aan het woord laat. Alleen dan krijg je de antwoorden… maar dan ook alleen de antwoorden voor dat moment. Want het leven staat niet vast, ieder mens heeft een vrije wil. En eigen keuzes te maken.

Ik heb dus geen pasklare antwoorden. Wat ik wel kan doen, is afstemmen op mensen en hen vragen om een zo duidelijk mogelijke uitleg. En ik kan vertellen over mezelf. In de hoop dat het anderen inspireert, troost biedt, rust brengt. Ik geloof namelijk dat dingen niet voor niks gebeuren. Dat we bepaalde dingen meemaken omdat we er iets van mogen leren. Omdat we bepaalde ervaringen nodig hebben, voor later.

Anderhalf jaar terug was ik zwanger. Het voelde niet goed, ik had al de hele week last van mijn buik. Op vrijdag werd het steeds erger. Ik kon alleen nog maar over de bank hangen, en weer terug, dubbelgeklapt op de grond. De dag erna had ik een uitje met mijn zus en moeder, omdat ik twee weken later zou gaan trouwen. Eerst dacht ik nog: ik zeg het af. Maar als ik iets wil, dan wil ik het en huilend zat ik dus in de auto. Met iedere bocht en drempel die ik nam, verging ik van de pijn. In de stoel bij de schoonheidsspecialiste zakte het wat. ’s Middags werd het weer erger. ’s Avonds bad ik dat de pijn over zou gaan. Ik zei hardop tegen mijn buik: kom er maar uit, kom maar, ik voel dat het niet goed is.
Een druppel bloed kwam er, niet meer dan dat.

Die zondag was de eerste opleidingsdag van de Luisterkindopleiding. Samen met een vriendin reed ik naar Hilversum. En het gekke was: geen centje pijn. Ik ben er zelf heen gereden, heb de hele dag gezellig mee gedaan. Afstemmingen gemaakt. Inspirerende gesprekken gevoerd. ’s Avonds volop kletsend terug naar huis gereden. Ik dacht dat mijn pijn van de dag ervoor misschien toch iets anders was geweest…

Maar ’s nachts kwam het weer terug. Het werd zo heftig dat ik de verloskundige heb gebeld. Die maakte een afspraak voor een echo. Ik voelde dat ik daar niet op kon wachten, en een uur later zat ik bij de huisarts. Die stuurde me rechtstreeks door naar de Eerste Hulp. Daar viel ik flauw van de pijn. Ze maakten een echo en vertelden me het slechte nieuws: ik had een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Het vruchtje was op mijn eileider blijven hangen en daardoor was die gescheurd. Waardoor ik nu een buik vol bloed en heel veel pijn had. Ik moest onder het mes en wel NU, meteen.

Ik heb een hele tijd geworsteld met het waarom van mijn buitenbaarmoederlijke zwangerschap, nu zo’n anderhalf jaar geleden. Ik wilde zo graag, het kindje was zo welkom… maar waarom kwam hij dan niet en waarom moesten we zo’n pijn lijden?

In het ziekenhuis, een dag na de operatie lag ik in bed met mijn schriftje op schoot, voor me uit te staren. Ik wilde niets anders dan zwanger zijn en vroeg in mijn hoofd: waarom, waarom? De tranen liepen over mijn wangen. Ik voelde mijn hand over het papier glijden en ik zag via intuïtief schrift de letters verschijnen:

‘Lieve mama, ik kom echt. Maar dit was de afspraak. Wil je niet meer werken aan je redactiewerk maar gaan doen wat je echt wilt?’

De tranen stoomden over mijn wangen. Ik wist het. Ik mocht niet half, maar écht gaan voor wat ik graag doe: schrijven aan kinderboeken en mijn Luisterkindwerk. Het was niet voor niks dat ik de dag ervoor nergens last van had gehad… Er was iets in de energie geweest dat me die dag had geholpen…

Een paar weken later zegde ik mijn redactiewerk op. Nou ja, half. Ik durfde er nog niet volledig voor te gaan. Die stap durfde ik pas driekwart jaar later te zetten. En vervolgens duurde het nog drie maanden voor ik écht los was van alles.

Ik zeg niet dat iedereen zijn werk zomaar op moet zeggen… in tegendeel. Ik zeg alleen dat het voor mij blijkbaar de bedoeling was dat ik andere dingen ging doen dan wat ik op dat moment deed. En hoe heftig ook, zo’n gebeurtenis als de buitenbaarmoederlijke zwangerschap en de operatie en het verliezen van een kindje, al is het nog zo klein… en ook het verliezen van een deel uit mijn lichaam… zette me wel weer even met beide benen op de grond. Het deed me beseffen wat nou écht belangrijk is. Wat ik nou echt wil.

Waarom de dingen zijn zoals ze zijn… die vraag is dus moeilijk te beantwoorden. Soms weten we het antwoord pas later. Even later, of veel later. Misschien weten we het pas, later als we dood zijn. En misschien dan nog niet eens. Maar tot die tijd kunnen we voelen, afstemmen, luisteren en vragen. En onszelf zijn. Op wat voor manier dan ook.

Marieke van Riel is schrijver en Luisterkindwerker.

www.windkrachtmee.nl

7 REACTIES

  1. Prachtig verwoord Marieke, en heel herkenbaar! Soms 'dwingt' het leven je de juiste kant op, hoe pijnlijk ook op dat moment. Bedankt voor het delen!

  2. Waarom is er de WAAROM?
    .
    Ik heb tot op heden in dit leven 3x de waarom-vraag hoeven stellen.
    .
    Waarom is de afwas niet gedaan.
    .
    Waarom staat mijn pilsje niet koud.
    .
    Waarom zorg jij nou dat ik me dat moet afvragen.

  3. Dag Jannie, dankjewel voor jouw reacties. Wat moet dat voor je dochter en haar partner moeilijk zijn… zoals ik al schrijf, weten we helaas ook niet alles. Het leven is soms bikkelhard. En dan is het aan ons om de lichtpuntjes te blijven zien. Ik wens jou en de jouwen veel licht en liefde!

  4. Een indrukwekkend verhaal Marieke . en gelukkig dat jij een verklaring heb kunnen vinden.
    Helaas kan dat niet bij iedereen .
    Zie reactie bij kinderwens .
    Mijn dochter heeft te veel inwendige schade opgelopen en was bijna dood .
    Dus ik denk dan wat voor reden heeft dit dan gehad ?
    En na jaren en jaren zwanger in dec , een miskraam na 6 weken .
    Het lijkt er op dat ze niet zwanger mag worden .
    Om wat voor reden dan ook .
    Ze heeft een rustig leven , en zij en haar man zouden geweldige ouder zijn.
    Maar ……. Geen enkel perspectief . niks noppes weg droom .
    Ik wens jou veel succes met je luister kind methode .

    Groet Jannie .

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in