Leven in innerlijke vrijheid
Leestijd: 6 minuten

Zo lang ik me kan herinneren wil ik innerlijke vrijheid voelen. Me vrij voelen om te zijn wie ik ben, om te mogen zijn wie ik ben, om me geliefd te voelen als ik gewoon ben wie ik ben. Het verlangen naar die innerlijke vrijheid zit diep, is sterk en is onder alles voelbaar. Het is een drive die me heel veel gebracht heeft op het gebied van zelfontwikkeling. Soms op een hele fijne manier, soms pijnlijk.

Van buiten naar binnen

Ik heb deze vrijheid om mezelf te kunnen zijn en mezelf te kunnen uiten zoals ik dat wil, lang, heel lang, buiten mezelf gezocht. Alsof ik de medewerking van de buitenwereld nodig had. Ik wilde gezien worden, dus zie mij. Ik wilde geliefd worden, dus hou van mij. Ik wilde mezelf kunnen zijn, dus waardeer mij. Ik wilde gehoord worden, dus luister naar mij.

De waarheid is dat ik helemaal geen zeggenschap heb over wat de buitenwereld wel of niet doet. De buitenwereld danst zijn eigen dans. Ik bepaal niet of iemand van mij houdt, of iemand mij kan zien, of iemand naar me wil luisteren. Ik heb geen controle over de gebeurtenissen die het leven aan mij presenteert. Ik kan alleen keuzes maken over hoe ik het leven wil ervaren. Ik kan besluiten waar ik mijn focus op leg en mijn aandacht aan geef. Ik kan kiezen hoe ik van binnen en van buiten reageer op mijn leven. Het is mijn interpretatie die mijn werkelijkheid bepaalt.

Jaren geleden, begon ik al in te zien dat wat er binnenin mij speelt en wat er buiten mij gebeurt, eigenlijk precies hetzelfde is. De wereld buiten mij spiegelt mijn wereld van binnen. De manier waarop ik tegen het leven aankijk, bepaalt wat ik ervaar in de buitenwereld. Wanneer ik me erger aan iets wat iemand doet, zegt dat iets over een weerstand in mij. Wanneer ik iets bewonder in een ander, zegt dat iets over wie ik ben en de eigenschappen die ik in mezelf herken, hoe klein of weggestopt ook. Het is aan mij om de focus op het veranderen van mijn buitenwereld te houden of om open en eerlijk te naar binnen te kijken, te zien welke interpretatie ik aan de gebeurtenis geef en opnieuw te kiezen of ik die interpretatie wil houden, of hem los wil laten.

Nieuwetijdskind Magazine Instagram
Nieuwetijdskind Magazine Instagram
Nieuwetijdskind Magazine Instagram

Interpretaties en oordelen

De interpretatie die we ergens aan geven gaat altijd over aangeleerde oordelen en overtuigingen. Als iemand iets liefs zegt tegen jou, geef je daar betekenis aan vanuit vroegere ervaringen. Je legt de focus op datgene wat jij heb geleerd dat de betekenis ervan is. De een zal genieten van de liefdevolle interpretatie die hij of zij eraan geeft. Een ander zal moeite hebben een compliment te ontvangen. Nog weer een ander zal wellicht achterdochtig worden van een liefdevol gebaar. Alle reacties zijn vanuit vorige ervaringen begrijpelijk. Iedere interpretatie is even waar voor degene die hem voelt.

Wanneer je het oordeel dat je hebt, van de gebeurtenis, het gesprek, de gedachte, of wat dan ook, zoveel mogelijk eraf haalt, kun je opnieuw kijken hoe je wilt handelen. Dan kun je vanuit innerlijke vrijheid voelen welke actie vanuit jou het meest trouw is aan jou en waar jij op dit moment staat in je leven. In het hier en in het nu, zonder de ballast van oude gedachten en overtuigingen. Dat hoeft helemaal niet ingewikkeld te zijn.

Wanneer je situaties tegenkomt die pijn doen, laat dan alle gedachten over de letterlijke situatie los. Het enige dat je hoeft te doen is je hart toestemming geven om alle energie rondom deze pijn los te laten. Dan kun je de pure emotie gewoon voelen. Geen oordelen, geen verantwoordelijkheid bij een ander leggen, geen vasthouden aan gedachten. Gewoon voelen wat er gevoeld wil worden. Je zult merken dat de emotie weliswaar intens kan zijn, maar dat er altijd weer een volgend moment en een volgende emotie volgt. De oordelen en gedachten naar aanleiding van die oordelen, houden de emotie vast. Je hoeft niet te begrijpen waar het gevoel vandaan komt. Je hoeft er geen gedachten bij te halen die je een beter gevoel geven. Je hoeft alleen maar bereid te zijn te voelen wat er gevoeld wil worden en vervolgens los te laten.

zielenet

Voelen in de vrijheid van het ‘nu’

Wanneer jij je bewust bent van de oordelen die jij ergens op legt, voelt wat er gevoeld wil worden en vervolgens loslaat, dan volgt de innerlijke vrijheid vanzelf. Misschien lukt het loslaten je niet in een keer. Het kan soms in het moment volkomen onmogelijk voelen om oordelen en overtuigingen los te laten die je al een heel leven meeneemt. Die willen helemaal niet weg en je hoofd zal iedere truc uit de kast halen om vast te houden aan oude patronen. Dat geeft niet, dat is nou eenmaal waar jij op dit moment staat, waar jij op dit moment aan toe bent. Wanneer jij je bewustzijn oefent om de lading te herkennen, volgt de innerlijke vrijheid uiteindelijk onvermijdelijk. 

Oordelen betekent altijd dat je de energie van de situatie vasthoudt. Je denkt er gedachten bij, klikt het heden aan het verleden, en zet de boel ergens in je energiesysteem vast. De energie kan niet meer doorstromen en alle situaties die op de huidige volgen en die erop lijken, zullen op hun beurt weer vast komen te zitten in je energie. Dat geeft een gevoel alsof je een gevangene bent van je eigen systeem. Loslaten van oordelen, betekent doorstromen van energie en daarmee innerlijke ruimte en de innerlijke vrijheid om steeds opnieuw vrij op het moment van nu te kunnen reageren.

Volledige verantwoordelijkheid voor jezelf nemen

De belangrijkste keuze die ik kan maken is de keuze om de volledige verantwoordelijkheid voor mijn eigen ervaring op me te nemen. Niets en niemand anders is verantwoordelijk voor mijn gevoelens en ervaringen. Niet voor de liefde die ik voel, niet voor de vreugde, niet voor het verdriet, niet voor de pijn. Het zijn mijn gevoelens, mijn emoties. Het zijn mijn gedachten die er een bepaalde lading aan geven. Het is mijn oude vastgezette energie die mij ervan weerhoudt om vrij te kijken naar wat het nu me te zeggen heeft.

Wanneer ik een ander vraag om iets te doen of te laten omdat ik er ongemakkelijk van wordt, leg ik de verantwoordelijkheid voor mijn innerlijk leven bij de ander neer. Ik vraag iemand eigenlijk om te zorgen dat ik mij goed voel. Daar kan ik voor kiezen en soms zal het uitpakken zoals ik graag wil. Maar het gaat altijd ten koste van de eigenheid van de ander en altijd ten koste van mijn innerlijke vrijheid, hoe klein en onbetekenend het ook mag lijken.

Ik kies ervoor naar binnen te kijken. Wat blijft er van mijn ongemakkelijke gevoel over wanneer ik het oordeel eraf haal? Gaat het gedrag van de ander dan tegen mijn hoogste waarden in? Kan ik zonder dit oordeel nog steeds vol van de ander houden, ondanks wat hij of zij wel of niet doet? Daar baseer ik vervolgens mijn reactie op. Soms kost dit proces maar een fractie van een seconde. Een andere keer kom ik er door eerst een paar dagen rust in mezelf te zoeken.

Laat maar stromen

Wanneer je jouw verlangen naar het leven in je innerlijke vrijheid volgt, hoef je steeds minder te handelen, of te fixen in je realiteit. Relaties werken steeds meer in een natuurlijk ademhalingsritme van nabijheid en afstand. Ze kennen een rustig en natuurlijk verloop van begin en eventueel einde. Wanneer situaties uitgediend zijn verdwijnen ze kalm en onopgemerkt.

Maar je moet wel echt naar binnen willen. Geen vals spelen waarbij je naar binnen gaat als het makkelijk is, maar toch naar de ander en naar buiten wijst wanneer het lastig wordt. Het hoeft niet altijd in een keer te lukken, maar je moet bereid zijn om de vraag te stellen: ‘wat zegt dit over mij?’ Ook als de vraag lastige antwoorden uitlokt.

Innerlijke vrijheid bereiken betekent alles wat zich aandient accepteren als de werkelijkheid van het moment, voelen wat er gevoeld wil worden, en vervolgens het moment laten doorstromen in het volgende moment. Wanneer je het proces niet helemaal aangaat en niet echt alle oordelen en gedachten eraf wil halen, ga je de ene gedachte gewoon voor een fijnere inruilen. Dan dek je de ene interpretatie met de andere af. Dat zorgt er uiteindelijk voor dat je weliswaar een prettigere gevangenis hebt, maar nog steeds even ver verwijderd bent van echte vrijheid.

De moed om te blijven staan

Soms zal het ieder flintertje moed van je vragen om niet weg te lopen vanuit angst, of pijn of verdriet. Soms zal het ieder druppeltje geduld vragen. Zowel om met je eigen weerstand om te gaan als met de ander. Soms zullen mensen je moed en je vertrouwen bewonderen, soms zullen ze je erom veroordelen. Als jouw verlangen naar volledige innerlijke vrijheid groot genoeg is, ga je gewoon je eigen weg. Dan maakt bewondering of veroordeling niets uit.

Het is geen onverschilligheid. Het betekent niet dat ik geen pijn of verdriet meer ken, het betekent dat ik er geen oordelen meer aan vast wil knopen. Ik zal altijd intens voelen, ik zal altijd intens liefhebben. Ik zal altijd vreugde of verdriet, of een andere emotie kunnen voelen. In het moment. In alle vrijheid om in het volgende moment te voelen wat zich dan weer aandient. 

Ik wens je alle vrijheid op jouw pad en mochten onze paden elkaar ooit eens kruisen: wat fijn om je dan te ontmoeten.

3 REACTIES

  1. Hoi,

    Bijna alle artikelen lees ik, veel is herkenbaar, maar deze komt binnen. Ik vind het zo’n moeilijk proces en precies zoals je het in de inleiding beschrijft, het zit zo diep. Maar dit lezen brengt me weer een stukje dichterbij. En zo fijn om te merken dat de energie meteen voelbaar aan het stromen gaat.

  2. Dankjewel Manon!
    Gisteren had ik een soortgelijk gesprek met iemand.
    Hier gaat alles over in deze tijd, zo mooi en boeiend!
    Heb een mooie dag met liefs.
    Wilma

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in