Leven in een leukere wereld maakt ook gelukkiger
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine

Bewustwording omtrent hoe de wereld functioneert en energetisch in elkaar steekt, zie ik als dè weg naar een betere wereld waar men samen gelukkiger is. Een wereld met in 3D meer horizontale overlegstructuren en reële gelijkwaardigheid, ook al is de één zijn opdracht vast veel zwaarder dan die van de ander. Migranten ervaren dat vandaag. Sommigen stonden bovenaan de ladder in eigen land en vaak beginnen zij hier weer vanaf nul en onderaan de ladder, maar die ladders hoeven niet eens te bestaan.

Versterk alleen de positieve pool

Vroeger dacht ik dat die weg lag in het helpen ontsluieren van alle leugens en geheimen en daar ging ik dus voluit voor. Als een bezielde activiste, een strijdster tegen het kwade, in het spoor van Jeanne d’Arc met haar heilige missie. Maar stelde Jeanne zelf ook niet vast dat ze de eer van de overwinning niet kon oprapen, want het was uitgerekend het eigen front dat haar nadien liet gevangen nemen en op de brandstapel gooide? Voor wie of wat had ze dan eigenlijk gestreden? Voor haar eigen moordenaars?

Jeanne haalde haar enorme stuwkracht uit haar nogal extremistische geloof. Uit zichzelf dus. Herkenbaar? Jeanne was nochtans iemand met helderziende gaven, en iemand die mensen kon genezen door handoplegging…

Maar haar grote valkuil was deze: als activiste geraak je zelf betrokken in de modus van actie en reactie en dat geeft eindeloos veel kettingreacties. In feite moet je dingen laten uitdoven en jezelf bevrijden van alle schouderlasten die woede, verdriet, spijt en pijn uitlokten. Dan helpt revelatie natuurlijk wel, dan loutert het de dingen. Je haalt het lont er zo uit, zodat de negatieve triggers verbonden aan trauma je niet steeds weer naar het negatieve blijven trekken. Want geef je die negatieve pool al je aandacht, dan versterk je hem enkel. Zo ‘werkt’ het universum.

Een negatieve energie blijft hangen en voedt zichzelf

Kijk maar naar Israël. Ik volg het nieuws al lang niet meer op de voet – en ben hier ook niet beschaamd over want ik heb vooral nood aan positieve impulsen voor het onderhouden van een positieve state of mind – maar ik herinner me dat de strijd in Israël al woedde toen ik nog een kind was. Je probeert dan als katholiek zieltje met het aangeleerde zondebesef, de goeden en de slechten van elkaar te onderscheiden en zelfs een kamp te kiezen, maar ik slaagde daar maar niet in. Die politieke zaak is er dermate complex geworden en wij als westerse toeschouwers hebben ook nooit alle gegevens om een goed oordeel te vellen. Bovendien: oordelen en veroordelen, het zijn zeker geen deugden. Maar, op een afstand bekeken en al grasduinend in de geschiedenis, dan zie je dat de strijd hier al eeuwenlang woedt. Telkens opnieuw worden de dovende lonten aangestoken door nieuwe pijn en verdriet, dat telkens opnieuw ontaardt in woede en haat, want die sfeer hangt er al eeuwenlang. Niet moeilijk dus om er weer in te stappen, want elkeen maakte kennis met tragedies. Daarmee kan de vicieuze cirkel niet worden doorbroken. Daarom denken en voelen die mensen er in termen van ‘overleven’ en ‘het getalsmatig versterken van de kampen’ voor het onderhouden van ‘strijd’.

Burgerinitiatieven. Joepie!

Vandaag geloof ik dus veel meer in het opzetten van mooie samenwerkingsinitiatieven rond positieve doelen die onze maatschappij werkelijk vooruit helpen en de positieve energie aanzwengelen (emanatie van het goede). Ik geloof in de welvaartsstaat, maar niet alle heil moet van de overheid komen. Ik geloof meer in burgerzin, in solidariteit. In plezier. Dat kan gaan om het op stapel zetten van een oogsttuin, of het uitbouwen een netwerk van diervriendelijke handelaars die lokale producten aan de man brengen, in allerlei burgerinitiatieven waardoor men elkaar klassenoverstijgend weer leert kennen en waarderen. In het onderwijs moeten kinderen van allerlei slag met een heel diverse achtergrond het toch ook met elkaar stellen. Zij leren er vandaag samen te werken vanuit het hart en veel verder te kijken dan de sociale en culturele achtergrond. Eens ingestapt in het beroepsmilieu lijken zij dit weer te verleren want de klassenmaatschappij bestaat nog steeds.

Door de wet van aantrekking emaneren positieve initiatieven net zo goed. Ze worden dus ruimer, groter. Die geven de mensen hoop en mentale kracht, werken energiezuiverend. Ze herwaarderen de hartgedragen zaken en draaien niet alleen meer om geld. Geld zou enkel een middel mogen zijn. Het mag er natuurlijk zijn, want je kan het nog moeilijk wegdenken.

Ik geloof ook meer in geldinzamelingen rond concrete initiatieven dan het ‘uitdelen’. Bijvoorbeeld: met het geld van een inzamelactie kan een waterput worden gebouwd. Zomaar geld doneren vanuit een kolonialistisch superioriteitsgevoel, het lijkt me redelijk zinloos, maar kennis delen, dat vind ik zeer bewonderenswaardig. Geef mensen zelf het heft in handen en hang er niet de weldoener uit. Verhef je niet boven de hulpbehoevenden. Geef hen enkel de tools en vermijd éénzijdige of tweezijdige afhankelijkheidsrelaties, want zelfs in een huwelijk zijn die al nefast. Stel je voor dat je echtgenoot of echtgenote ontaardt in een psychopaat… word jij dan door je codependentie zijn of haar meewerkende handlanger die anderen mee in de vernieling werkt zonder dat je dit zelf wil? Dit is waartoe dependenties op microschaal (zoals een huwelijk) en macroschaal (zoals een maatschappij of natie) dus in extreme gevallen toe leiden kan…

Wat ik wens voor een betere wereld?

Dat iedereen zonder uitzondering, zijn eigen zielsmissie hervindt, dat hij weet wat hij hier in feite komt doen, want alles steekt vernuftig in elkaar. Ook het mensdom. Niets gebeurt zomaar; alles heeft een reden. We worden overigens goed ondersteund, ook al beseffen of zien we dit niet. En ik wens ook dat iedereen de mogelijkheid krijgt om het te doen. Dat de handelaars handel drijven, dat de dokters mensen genezen, dat de healers op energetische wijze mensen helpen, dat de technisch aangelegde mensen zaken uitdenken en construeren… In de bouwwereld vind je overigens feilloze samenwerkingsverbanden. Ik sta steeds versteld van wat zulke mensen samen realiseren, van bouwvakker tot de hoogste ingenieur. Zoals bijen in hun kolonie, zijn ze perfect op elkaar ingespeeld. Waarom kan het dan niet op maatschappelijke schaal?

Ik geloof stellig dat indien elkeen weer weet wat hij hier komt doen of leren en dus zijn spirituele natuur weer erkent, de wereld een veel betere plek wordt. Of dan evolutie lineair of cyclisch moet worden benaderd, dat weet ik niet. Maar volgens het hindoeïsme begint na voltooiing van een bepaalde cyclus, weer een nieuwe cyclus en dit gaat ook op voor individuele levens. Alles zit in een ritme, is onderverdeeld in tijdperken, en daarbij horen ook periodes van rust, maar de energie gaat ondertussen niet verloren. Door die energieflow ‘bewust’ via een bewustzijnsverhoging bij te sturen, kunnen we hem in de positieve flow houden en dat is lang niet mis. Dan verhogen we samen de vibratie van deze te individualistische wereld. Zo worden demonen verjaagd, want zo kunnen ze hier niet eens gedijen… ook al ligt de oorzaak van dit ‘vierkant draaien’ door een serieuze energieverstoring mogelijk zelfs in eerdere beschavingen.

Je moet leven in het nu en geluk zit tussen de oren, maar…

Gelukkig zijn is een state of mind, ja dat klopt. Het geluk is aan je zijde als je weet hoe je gelukkig kan en moet zijn. Mogelijk wordt die state of mind je wel aangeleerd tijdens je opvoeding en dan heb je werkelijk veel geluk, want dan hang je niet zo snel het misnoegde kind uit, het kind dat nooit genoeg heeft en altijd op zoek is naar nieuwe bevredigingsimpulsen die helaas slechts van korte duur zijn.

Veel geld hebben draagt verhoudingsgewijs niet bij tot extra geluk, dat wisten we al wel, maar geen geld hebben draagt wel bij tot je ongelukkig voelen. Geef toe, kinderen die opgroeien in schrijnende situaties en die moeten overleven (dus ook mentaal en emotioneel) kunnen echt niet goed gelukkig zijn. Ze hinken letterlijk achterop. Verwijt het hen dus niet en zeg dus niet dat het slechts iets is wat tussen hun oren zit, want hun mottige situatie ‘in het nu’ is wel degelijk reëel en beschadigend. Het is daarom dat ze veel dagdromen, zich vasthaken aan mooie sprookjes. Maar als ze nu eens die akelige periode achter zich hebben kunnen laten, hun trauma’s hebben verwerkt, dan zullen zij veel beter dan anderen in staat zijn tot ‘gelukkig zijn en in het nu leven’. Ken je zo’n situatie, denk niet aan steeds aan jezelf, geef hen dat zetje dat ze nodig hebben. Ook dat is burgerzin. Een helpende hand, een aanmoediging… Zij beseffen vanaf dat punt van ‘bevrijding’ op elk moment van de dag wat geluk inhoudt. En het begint al met een goede gezondheid en het eindigt bij het kunnen delen in de blijdschap van anderen wanneer ook zij zich gelukkig of tevreden voelen. Het geluk zit namelijk ook in kleine hoekjes, blijdschap al in het opmerken van een zonnestraaltje op de vloer.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie asch
vul je naam in