Liever gelijk hebben dan gelukkig zijn

Hoe vaak ben je al niet verzeild geraakt in het proberen je gelijk te halen of in het delven van het onderspit? Je diepe verzuchtingen van:” snapt die nu echt niks van me, spreek ik soms chinees”?
En als het er gemeen aan toe gaat denk je, en nu heeft hij het goed verkorven!
 En zo worden de verdedigingsmuren hoog opgetrokken. Maar is dat wel nodig? Word je daar gelukkiger van? Met andere woorden: is gelijk halen van levensbelang? 

Herken je deze ego-kreten?

  • Ik heb gelijk, hij is fout.
  • Over mijn lijk!

  • Ik ga niet toegeven, ik moet altijd toegeven

  • Waarom moet ik altijd zwijgen en toegeven?

  • Waarom luister jij nooit als ik iets zeg?

Dat zijn duidelijke tekenen dat  je in de verdediging zit of het idee hebt van in een hoek gedreven te zijn. Het gekke is dat er geen direct, fysiek gevaar is en je jezelf toch in gevaar acht. Wanneer je hier bewust bij stilstaat, zal je ontdekken dat je niet jezelf of je fysieke lichaam, maar een idee verdedigt. Mocht je ECHT fysiek in gevaar zal, zal je niet denken, maar instinctief reageren. 

Opbouw van ons brein

Ons ego is onze subpersoonlijkheid, die gevormd wordt uit onze ervaringen. Daaruit heeft ons ego een overlevingsstrategie gedistilleerd dat ervoor moet zorgen dat onze ziel, die zetelt in ons lichaam, veilig door het leven geloodst wordt. Het ego, de bestuurder van ons lichaam, zetelt in ons brein en heeft als taak de best mogelijke omstandigheden te scheppen voor belevingen,groei en bloei.

Ons brein kent een opbouw van drie ‘lagen’:

  •  – Het oudste brein, reptielenbrein genoemd, waar onze instincten en ons overlevingsmechanisme zitten, 
  •  – het emotionele brein of limbisch systeem, waar emoties ons triggeren om te groeien en onze grenzen te verleggen 
  •  – het cognitieve brein of neocortex, waar intelligentie en bewustzijn zetelt.

Als je de breinevolutie bekijkt, merk je een duidelijk groei of rijping: van overleven naar leven naar beleven. Omdat de meeste nog niet geleerd hebben om de lagen met elkaar te verbinden, wordt er nog teveel gereageerd vanuit de overlevingsstrategie. Er is nog geen begrip of inzicht van hoe je je emoties en gevoel kan inzetten, om je wereld bewust te scheppen. Deze drie breinlagen zijn ontstaan door evolutie, maar omdat de mens zich niet bewust is van deze evolutionaire beweging of groei, blijft ze haperen.

Oerinstinct

Zolang je je denkbeelden blijft koppelen aan je reptielenbrein, schiet je in verdediging en vechtmodus. Wanneer je duidelijk leert het onderscheid te maken tussen een idee en een gevoel, kan je gemakkelijker de stap zetten naar je emoties en hoe  ze bewust  in te zetten als kompas in je leven. De meeste mensen roepen luidkeels dat ze gelukkig willen zijn, maar hun gelijk of denkbeeld opgeven om gelukkig te worden, ho maar, dat gaat een stap te ver.

Hoe meer je je loskoppelt van je ego-denken met al zijn angsten en complexen, hoe vrijer en gelukkiger je zal worden in je leven. Er bestaat niet zoiets als dé waarheid, want elke waarheid is gekleurd door de focus van de waarnemer (je ego). Hoe meer denkbeelden je kan loslaten ten voordele van het bewust beleven, het helemaal beleven in het nu, hoe gelukkiger je zal worden.

Hoe uit de tredmolen van je reptielenbrein stappen?

Hoe het niet moet: Je partner en jij zijn al de hele dag op stap. Lekker gegeten, iets gedronken … Het was leuk, maar je bent aan het einde van je Latijn en je wilt graag terug naar huis. Maar dan vraagt je partner: “Schatje, gaan we nog iets kleins eten?” Hij is er zich immers niet van bewust dat je ondertussen een soort tikkende tijdbom bent die zich ongevraagd opoffert om hem te plezieren. Jij wil al een tijdje naar huis. Hij snapt er dan ook niks van wanneer je een onbewust snedige reactie teruggeeft: “Kan jij nu nooit eens afronden en naar huis gaan of je houdt nooit rekening met me?!”

Resultaat: je partner voelt zich aangevallen en wordt kwaad: “Het is ook nooit goed voor jou!”  Wanneer je dan toch toegeeft en meegaat, blijft hij ontevreden en heb jij het gevoel dat jij geen erkenning krijgt en dat je stank voor dank krijgt.

PROBLEEM hier is dat ze over haar grenzen ging door niet op tijd te zeggen wat er bij haar speelde. Toen ze het onhandig verwoordde, door de uitputting of overprikkeling, traden de verdedigingsmechanismen in werking van beiden.

Hoe het anders kan: Had je op de vraag van je partner geantwoord: “Schatje, ik verlang echt al een tijdje om naar huis te gaan want ik voel …… We kunnen kort nog iets drinken, maar eten wil ik echt niet meer.”, werd het een ander verhaal. In het eerste voorbeeld ga je over je grenzen waardoor je je bedreigt voelt. In het tweede voorbeeld hou je rekening met jezelf waardoor je je kracht bij jezelf houdt.

  •  – Stel je bewust de vraag: “Is er direct fysiek gevaar?” 
  •  – Nee? Dan is er sprake van de verdediging van een idee of een niet nemen van je eigen verantwoordelijkheid door over je grenzen te gaan. 
  •  – Bekijk dan welke groei mogelijk is, door te ontdekken welke emoties spelen. Bijvoorbeeld: je ontdekt dat de emotie ‘onmacht’ speelt. Je ziel heeft deze situatie geschapen, zodat je je grens kan verleggen van onmacht naar zelfbeschikking. 
  •  – Wat wil je echt: wil je gelijk of wil je de ruimte om je unieke zelf te zijn of …?

Besluit

Je hoeft je nooit te verdedigen. Zeg rustig vanuit de ik-vorm wat je voelt of wat je wens is. Laat er geen tijd overgaan, spreek zodra je iets voelt. Niemand kan hier tegenin gaan, want enkel jij beslist en weet wat je voelt en wat je wenst. Zo ga je van een verdedigende, dwingende actie naar een open actie, waar groei en communicatie mogelijk wordt. Je blijft je macht in eigen handen houden en je zal merken dat je denk- en leefwereld vanzelf veel breder, meer open en vreugdevoller wordt. Je zal vervulling ontdekken en minder afhankelijk worden van de buitenwereld voor je erkenning en liefde.

Isabelle Lambrecht

2 REACTIES

  1. Wauw, wat een mooi helder verwoord stuk. Het laat tevens (voor mij) zien dat weloverwogen woorden, of ze nu uit een compromis komen of direct verlangen, zo belangrijk zijn in het vinden van balans, maar vooral dat jou wens/idee/beleving zich moet uiten, om met de ander te communiceren. Zwijgen, oftewel niet tijdig uitspreken (zoals verwoord in het voorbeeld) brengt ongemak.
    Voor mijn persoonlijke beleving van het verleden is de uitleg daarom zo verhelderend, maar ook in het nu brengt de uitleg meer inzicht. 🙂 Bedankt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in