Boodschap van aartsengel Michaël, gechanneld door Katerina Karanika

Lijden is een keuze                                                     

Lieve vrienden, Children of Love, ik ben Michael.

Maak je hoofd leeg op je eigen manier… open je hart en lees:

reflections on Christ - crucifixionLijden bestaat alleen in de derde dimensie. Als driedimensionaal wezen zijn jullie allemaal onderworpen aan lijden. Is het een conditie van de derde dimensie, is het noodzakelijk, is het onvermijdelijk? Het antwoord is: JA. In de derde dimensie is lijden onvermijdelijk en noodzakelijk. Maar in de vierde dimensie is lijden een keuze. Dat is misschien moeilijk te accepteren. En terecht. We horen jullie vragen: Niemand kiest er toch voor om te lijden? Hoe zit het dan met de landen in de derde wereld en met de mensen die getroffen worden door milieu- en natuurrampen? Hebben die daarvoor gekozen? Het antwoord is dat noch tsunami’s, noch aardbevingen, noch honger, noch de meest erbarmelijke omstandigheden noodzakelijkerwijs lijden hoeven te veroorzaken, lieve vrienden, Children of Love.

Lijden is een keuze van degene die ziek, dakloos of hongerig is. Hij kan kiezen om daaronder te lijden of er vrede mee te hebben. We begrijpen hoe moeilijk het voor jullie – als mens – is om dit te accepteren. Jullie lopen op het pad van de vierde dimensie op weg naar de Eenheid. Jullie staan met één been in de derde en met het andere in de vijfde dimensie. Jullie leven in een moeilijke overgangsperiode, waarin alle oude aannames en geloofsovertuigingen op hun kop worden gezet. Jullie hoofd en hart staan dicht bij elkaar, maar werken nog steeds niet samen. Jullie zijn wezens met een rede en gevoelens. Jullie denken en voelen.

De vraag is: Wie denkt en voelt? Is het je gehele Zelf, je ware Zelf, die denkt en voelt of je ego, je kleine zelf, het instrument dat je zelf geschapen hebt om je in de fysieke dimensie uit te drukken? Natuurlijk is het je kleine zelf, dat lijdt omdat hij denkt en voelt en omdat hij voordurend denkt en voelt. Jullie weten dat de hersenactiviteit een continu proces is. Zodra de hersenactiviteit stopt, houdt het leven in je lichaam op.

De vraag is: Hoe gaan jullie met het denken om? Het is van het allergrootste belang, lieve Children of Love, om je bewust te worden van jullie wijze van denken en om jezelf de vraag te stellen: Waar komt mijn denken vandaan? Zijn het gedachten die mijn Hoger Zelf  doorgeeft of zijn het gedachten die voortkomen uit gewoonte of omdat ik ze zo geleerd heb in mijn opvoeding of omdat het iedereen om me heen het doet? Gedachten produceren gevoelens en gevoelens brengen weer gedachten teweeg en die twee bij elkaar zorgen dat er voordurend in jullie hoofd gesproken wordt.

Voortdurend worden verhalen en interpretaties van wat jullie zien en voelen in je hoofd afgespeeld. En omdat angst de belangrijkste emotie is die in de derde dimensie voorkomt – vanwege het feit dat jullie afgescheiden (denken te) zijn van jullie Bron – komen gedachten en emoties ook voort uit angst. Angst voor ziekte, voor de dood, angst om te verliezen, om te winnen, angst voor armoede en voor rijkdom. Angst voor hoe je vrienden en buren over je zullen denken, angst voor wat de toekomst je zal brengen of hoe je je leven onder controle kunt houden. Die verhalen spelen zich af gedurende je hele leven. Jullie kleine zelf is er zo aan gewend dat hij zich onbewust door angstgevoelens en -gedachten mee laat slepen. En zo ontstaat lijden.

Het begon toen de sluiers om jullie heen vielen. De derde dimensie is verantwoordelijk voor alle lijden, toen jullie voor het eerst afgescheidenheid voelden van alles en iedereen, toen jullie besloten om uit het paradijs te vertrekken om jullie afdaling naar de duisternis te beginnen. De pijn van het je afgescheiden voelen van je vader en moeder, de natuur, de zon en de sterren, je vrienden en andere levende wezens om je heen, is onverdraaglijk.lijden

En deze werd erger en erger naarmate jullie de individualiteit gingen  verafgoden. Onafhankelijkheid, vrijheid en eigen identiteit zijn hoge waardes in jullie huidige moment van evolutie, maar ze eisen ook een zeer hoge prijs. En dat is LIJDEN. In jullie afgescheidenheid en in de illusie van de onoverwinnelijkheid en de kracht van het individu en zijn ego, zijn jullie vergeten dat jullie nooit alleen zijn.

Lijden komt voort uit het gevoel van afgescheidenheid.

Uit angst voor het leven, wat jullie angst voor de dood plegen te noemen.

Is er een manier om voor vrede, rust, geluk en vreugde te kiezen? We zeggen jullie: Natuurlijk is er wel een weg. Die weg zal ik voor het gemak Ontwenning noemen. DEPROGRAMMEREN. Het oude programma verwisselen voor een nieuwe. Een nieuwe staat van zijn. Jullie hebben allemaal veel kennis omtrent hoe je zou moeten zijn, willen zijn, jullie hebben reeds gekozen voor liefde en vrede en voor de overgang naar de volgende trede van de evolutie. Maar het ‘hoe’ hebben we nog nooit concreet met jullie besproken.

De sleutel voor ontwenning of deprogrammering is OBSERVEREN. We oefenen iedere keer met het aannemen van de houding van een waarnemer.  Dezelfde houding, in diverse bewoordingen, is bij verschillende oude tradities de sleutel tot het opheffen van het lijden geweest. Omdat de eeuwige innerlijke dialoog die de hersenen produceren nooit geheel uit zichzelf kan stoppen, is het WAARNEMEN ervan de beste methode om je ervan bewust te worden zonder erop te reageren. Zonder je erdoor mee te laten slepen. Laten we als voorbeeld lichamelijke pijn nemen. Is pijn een oorzaak van het lijden? NEEN. Pijn voelen is niet hetzelfde als lijden. Het wordt pas lijden als je gedachten en gevoelens er angstige verhalen omheen gaan weven.

Psychische pijn, die het meest voorkomt (voor fysieke pijn hebben jullie verschillende pijnstillers), wordt ook gecreëerd door de verhalen in je hoofd. Stel dat je lijdt onder een gevoel van minderwaardigheid, omdat je niet succesvol bent of omdat je niet begrepen en erkend wordt door anderen,  moet dit dan een oorzaak voor lijden zijn? Velen van jullie lijden eronder. Maar is dit noodzakelijk? NEEN. Lijden komt alleen voort uit de overtuiging, die jullie cultuur geschapen heeft over succes en mislukking, over wel of niet mee tellen, over veel of minder waard zijn. Deze denkbeelden  zijn verantwoordelijk voor psychisch lijden. En het grappige is dat jullie zelf degenen zijn die deze denkbeelden in het leven hebben geroepen.

Het zijn nooit de omstandigheden die lijden veroorzaken maar alle denkbeelden erom heen.

Dat geldt voor al het lijden in de wereld. Jullie hebben een groot aantal overtuigingen, denkbeelden en aannames over alle externe gebeurtenissen, omstandigheden die lijden zouden moeten veroorzaken. Zo zijn jullie ervan overtuigd dat ziekte een lijdensweg is. Toch zijn er op de wereld en ook om jullie heen genoeg mensen die chronisch ziek zijn of met diverse beperkingen leven, die uitzonderlijk gelukkig zijn. Er zijn genoeg mensen die een tsunami hebben overleeft en die zich pas na de tsunami gelukkig zijn gaan voelen. Er zijn genoeg mensen in minder welvarende landen die gelukkig zijn ondanks het gebrek aan comfort, ondanks het gebrek aan een dak boven hun hoofd en ondanks de schaarste van water en voedsel.

Maar we zien ook een groot aantal diep ongelukkige mensen in de werelddelen waar welvaart hoogtij viert. De conclusie is dus dat onder welke omstandigheden dan ook, jullie altijd kunnen kiezen hoe je met omgaat met bepaalde situaties. Als lijdend voorwerp of als iemand die de omstandigheden als een uitdaging ziet, deze voelt, aanvaart en zijn eigen innerlijke balans blijft houden terwijl hij midden in een storm is beland.

Hoe is het mogelijk om onder moeilijke omstandigheden te kiezen voor innerlijke rust en vrede? Simpelweg door ieder moment van de dag bewust te zijn en te keuzes te maken. We horen jullie al denken: ‘Makkelijker gezegd dan gedaan.’ Dat is waar. Maar het is de enige mogelijkheid die jullie hebben in deze fase van de evolutie om lijden zelf te stoppen.

Jullie weten inmiddels dat alles en iedereen in de hele wereld met elkaar verbonden is. Dus als je je eigen lijden stopt, draag je bij aan het stoppen van het collectieve lijden.

Zijn jullie je bewust dat een deel van jullie lijden niet eens uit je eigen gedachten en gevoelens voortkomt, maar uit het collectief onderbewuste?  Zijn jullie wel eens nagegaan of alle overtuigingen die je doen lijden ook werkelijk uit je persoonlijke onderbewuste afkomstig zijn? Zijn jullie ook nagegaan of je nog steeds waarde aan hecht aan die overtuigingen? Het komt vaak voor dat je onbewust denkbeelden uit het collectief onderbewuste naar je toe trekt of dat je een aantal oude denkbeelden uit gewoonte blijft behouden. Dat komt omdat jullie deel uitmaken van het collectieve bewustzijn, dat zich buiten de tijd en de ruimte bevindt en alle gedachtenvormen die ooit het licht hebben gezien, bevat. Jullie kunnen deze stroom van ongewenste denkbeelden die tot lijden leiden, stoppen door ze eerst te herkennen, je ervan bewust te worden en vervolgens te laten gaan.all-connected

Leef bewust, lieve vrienden, Children of Love, kijk bewust naar je eigen gedachten en gevoelens, veroordeel ze niet, maar breng ze wel aan het licht. Dan zullen ze onmiddellijk getransmuteerd worden. Dat is je persoonlijke bijdrage aan de mensheid, aan de collectieve verlichting en ascensie. Op het moment dat er een gedachte in je opkomt en je stopt om met je gevoel erop te reageren, gebeurt iets wonderlijks. De gedachte ebt weg en omdat ze geen voeding meer krijgt, wordt ze tot liefde getransformeerd.

Lieve vrienden, Children of Love, stop het lijden in jezelf en de wereld door bewust te leven. Bewust je gedachten en gevoelens waar te nemen en niet alleen als het goed met je gaat, maar ook als je ziek bent of problemen hebt. Roep onze hulp, lieverds en we zullen er zijn. We houden onvoorwaardelijk van jullie

Ik ben  Michael

© Gechanneld door Katerina Karanika – www.thechildrenoflove.org

bewerkt door Petra Maartense, www.happyview.info

89 REACTIES

  1. Aart,

    Jij hebt een verstandelijke foefje gehanteerd en onderscheid gemaakt tussen dat zogenaamde ZELF en het gewilde, gedachtte, gevoelde.

    Dit soort oordeel mag je van mij achterwegen laten, hoor. Is puur ego en komt niet voor in de natuurlijke staat zoals ik die voor ogen heb.

    Wat ik van mijn kind-zijn herinner is de spontaniteit, de speelsheid van het leven. Daarnaast ook de afhankelijkheid van ouders, en het nog niet zelfstandig kunnen denken.

    Zoals ik zei: er is niets mis met verstandelijkheid; wel met een ik die denkt verstandelijk te zijn. Dus zonder ik (de denker), waarmee ik hetzelfde bedoel als wat jij zegt: “laten gebeuren”.
    Denken is belangrijk om in het bewustzijn opkomende impulsen/vibraties om te zetten in voor de mens begrijpelijke woorden en taal.

    Wat betreft de dame in het filmpje.
    Vraag mij af of ze wel helemaal clearseeing is.
    Volgens mij slaapt ze nog een beetje.
    Zo zie ik eruit als ik ‘sochtends uit bed stap.

    • @Lia, bij mij was er geen oordeel.

      Dat is waar het nu om gaat Lia.

      Iets wat Lia voor ogen heeft of de natuurlijke staat.

      De dame in het eerste filmpje zag er inderdaad meer clearseeing uit.

      Ook jammer dat ze van die kleine borsten heeft.

      Onze energie matched niet Lia.

      Als jij een oordeel ervaart dan komt tie bij je van binnen, toch?

      Er moet een ‘jij’ zijn die iets als oordeel evaren kan.

      Zonder ‘jij’ is een beleving van oordeel onmogelijk toch?

      Zelfde als bij het voorbeeld van de muizen, geen ik met angst dan is er geen dansen op de tafel.

      Van angst dansen op de tafel en beweren dat er geen ik in zit noem ik verstandelijk foefje.

      Oh Michaël help me toch, ik lijd en heb echt geen andere keuze.

        • @Robert, zonder jij staan er toch enkel wat letters op een scherm?

          Of begrijp ik je niet juist?

          Als er in jezelf niets meer zit m.b.t. oordelen dan kun je toch geen oordeel meer ervaren.

          Ervaarde jij mijn tekst als oordeel?

          Ook al zegt iemand iets tegen mij wat echt een oordeel van zijn of haar kant is dan komt dat niet als oordeel bij mij binnen.

          Op een bepaalde manier zou ik het kunnen herkennen wat diegene doet maar het komt zo niet meer binnen zoals dat vroeger wel het geval geweest zou zijn.

          Herkenbaar?

          • @Aart,

            Is herkenbaar, alleen heb ik wel een ‘ik’ volgens mij…

            Jouw tekst bevatte een constatering maar geen oordeel. Het is soms wel te voorspellen of je bij iemand met n bepaalde opmerking op n knop duwt…

            • @Robert, ik ervaar het niet als een constatering.

              Ik heb letterlijk geen flauw idee wat er zich bij, in dit geval, Lia afspeelt.

              Wat er enkel bij mij gebeurd is dat ik een reactie zie ontstaan op bv Lia`s schrijven.

              Of die reactie correct is weet ik niet.

              Dat weet enkel Lia en is een mogelijkheid voor Lia.

              Ik weet ook niet of ‘mijn reactie’ een knop in drukt.

              Bij wijze van spreken ga ik uit van helderheid en als ik al een intentie heb dan is dat enkel dat iemand zelf ziet wat er bij hem of haar gaande is.

              Lastig iets hoor dat wel of geen ik.

              Maar de openheid en bereidheid tot onderzoek naar een mogelijk wel of geen ik is iets heel moois.

              Ik ga bij mezelf ook eens op onderzoek uit.

              Zou toch mooi zijn als een ieder enkel met zichzelf bezig is.

              Zou ik Lia ook niet meer lastig vallen.

              Maar ik gun haar zo graag het zetje naar waar ze zo mooi over schrijven kan.

              Ik heb weer niets gezegd.

              Gevalletje weer niet nagedacht.

              Ik zal mijn straf wel weer ondergaan en lijden.

              Weer een bewuste keuze.

              Ik ga op de ‘plaats reactie knop’ duwen.

              Geen hond die het leest behalve ondergetekende en de reactie`s komen van een mooi software programma waardoor het lijkt of er aan de andere kant net zo`n sukkel zit als ik.

          • @Aart,

            Maar waar komt jouw reactie dan vandaan? Misschien zul je zeggen : vanuit mijn natuurlijke staat en diens bewustzijnstrilling. Kan ik me iets bij voorstellen, maar vanuit datzelfde bewustzijn kun je toch bij een ander waarnemen of die een oordeel in zich draagt en daardoor geraakt wordt? Dan kun je toch aanwijzen waar de ‘pijn’ bij de ander zit? Volgens mij deed je dat ook, dus dat weet je dan toch?

            De openheid en bereidheid tot onderzoek naar jezelf vind ik ook iets heel moois 🙂

            Groeten Robert

            • @Robert, het eerste wat er opkwam was; ik zou het niet weten.

              Daarna kwam er; het zou inderdaad kunnen vanuit de (ik heb niet de beleving van een ‘mijn’) natuurlijke staat en diens bewustzijnstrilling.

              Zou kunnen maar in wezen zou ik het echt niet weten.

              Het zal me ook Hema zijn.

              Mogelijk is er bij mij niet de bewustheid van wat vanzelf bij mij geschied.

              Het rolt er bij mij uit.

              En natuurlijk weet ik wel wat eruit rolt en herken dat m.b.t. het verleden en waarom dat mogelijk bij bv Lia eruit rolt.

              Maar om nou te zeggen; ‘bij Lia zit het echt zus en zo’, dat weet ik niet, het houdt me ook niet bezig.

              Alles is een mogelijkheid, voor jou, voor Lia, voor mij.

              Lia moet maar zeggen of er ‘pijn’ bij haar zit en of die aangeraakt was/is.

              Ik voel al wat aankomen; we kunnen het makkelijk over Lia hebben want ze heeft toch geen ik-beleving m.a.w. er wordt niets bij haar aangeraakt.

              Maar misschien gaat het denken bij haar wel beweren dat er geen ik zit in dat aangeraakte of dat ze er naar kijkt of dat het er allemaal bij hoort vanuit de dualiteit of menszijn of……..

              Het denken bij haar kan alles ook direct onder (rolllen maar jongens, Lia zou zeggen Aart denk nou eerst na), nou is het rollen gestopt, gaat tie weer, de noemer Aart met zijn humor, Aart is toch gek, ze kletsen maar, gestopt hebben en daardoor lijkt er geen ‘pijn/ik/ego’ geraakt te zijn.

              Ik mag je wel Robert.

      • Aart,

        Zonder ik/jij en zonder denken en zonder oordeel is het voor jou blijkbaar vrijbrief om maar klakkeloos te kunnen zeggen wat in je opkomt??

        Vergeef mij Aart als ik het mis heb, maar kan het zijn dat jij wel geproefd hebt aan de eenheid/onbegrensdheid, maar nog niet in staat bent om het op een goede manier te integreren in het dagelijkse bestaan?

        Ik heb weinig of niks met zweverige personen zoals op het filmpje. Dit in grote tegenstelling tot mensen zoals Ghandi, Krisnamurti, Mandela, Dalai Lama, paus Franciscus en vele anderen, die eenheid, empathie, saamhorigheid, vrede, etc. uitdragen. Zij zijn voorbeeld voor mij, met name omdat zij midden in de maatschappij staan/stonden.
        🙂

        Dag Lia

        • @Universum/Lia, als pointer, de dame is onbegrensd en dan bestaat er niet zoiets als op een goede manier integreren in het dagelijkse leven.

          Dan is er enkel die spontane reactie vanuit eenheid/het geheel.

          Het heeft niets van doen met vrijbrief of klakkeloosheid.

          Al begrijp ik heus wel dat dingen niet begrepen worden.

          En jij gaat je heus niet afvragen wat dat nou werkelijk is die ik-loosheid.

          Zolang je nog dualiteit ervaart is er een ik.

          Zonder ik kun je bepaalde dingen niet meer ervaren.

          Zonder ik is er geen boosheid, verdriet, eenzaamheid, oordeel, angst, wrijving met het leven en meer van die reut.

          Zonder ik is er geen filter meer wat de werkelijkheid naar zijn/haar hand zet of inkleurt.

          Het ik is het filter waardoor niet gezien wordt dat het aardse leven een makkie is, de hemel op aarde.

          Dat nog aanwezige ik doet zijn/haar uiterste best op de boel zo recht te breien dat het voor het ik het beste uitkomt maar het weigert naar zichzelf te kijken.

          Het kan enkel vanuit zijn/haat eigen filter de wereld bezien.

          Lastig hoor (vanuit dat ik) dat te doorzien/in te zien.

          Ik heb niets gezegd hoor.

          Een ieder is vrij elk woord te vertalen naar zijn/haar bewustzijnstrilling.

          Ik hou het bij mijn kakkerlakloosheid.

          Kakkerlakloosheid, wat bedoel ik daar nu mee.

          En wie is die ‘ik’ en die ‘mijn’ en waar is nou dat ‘onbegrenst’, ‘de eenheid’, ‘de bron’, ‘het zijn’, kan er zijn zijn als ik er nog ben.

          Wat zegt dat geschrijf hier allemaal nu over mij.

          Mijn paus Franciscus verlos mij van mijn lijden.

          Je hebt de kans weer gehad Lia, over en sluiten.

          Oh nee, ik heb mijn kans weer gehad.

          En zo leven Aart en Lia nog lang en gelukkig.

  2. Aart, Robert,

    Robert, wat zie jij als jij eens goed en eerlijk naar jezelf kijkt?
    Als ik naar mezelf kijkt dan zie ik helemaal niets.

    Je kunt niet naar jezelf kijken. Ja, met een spiegel als hulpmiddel misschien. Maar wat zie je dan? Hooguit een spiegelbeeld, toch? Dat zegt toch genoeg?
    Ogen (zintuigen) kunnen alleen de buitenwereld waarnemen, het uiterlijke d.w.z. de projectie. Je kunt er niet mee naar je eigen ge-Zicht (werkelijke Zelf) kijken, het is en blijft onzichtbaar.
    🙂

    • @Lia, als ik in de spiegel kijk dan zie ik het gezicht van een oude man met een verlopen kop die zich heel eenzaam voelt.

      Die heel boos wordt als er een rij bij de kassa staat en nog bozer als iedereen hem voor wilt laten gaan en zijn boodschapjes voor hem naar zijn huis dragen wilt.

      Die heel verdrietig is als hij naar de mensheid kijkt.

      Die waren, onvoorwaardelijke LIEFDE wil voelen ipv altijd maar die spanning van een ikje wat dan weer dit wilt en dan weer dat.

      Leuk die theorietjes van niet naar jezelf kunnen kijken.

      Maar de dagelijkse praktijk is toch ff anders.

      We leven hier op aarde nu eenmaal in de dualiteit en het leven is hier nu eenmaal onprettig.

      Als een mens dat niet zo ervaart dan verdringt/verdrinkt die mens die onprettige dingen.

      Het is een onmogelijkheid dat de mens zich altijd maar OKAY voelt.

      Het leven is geen hemel op aarde maar een hel op aarde.

      Als de ziel gekozen heeft voor een leven op aarde dan is er enkel een LIJDEN.

      Op aarde is er geen keuze.

      Aarde is dualiteit.

      Aarde is LIJDEN.

      • @Aart, dat bedoel ik dus; waren moet ware zijn.

        Stom, stom stom.

        Let toch op.

        Pijn, pijn pijn.

        Au, au, au.

        Lijdzaam kijk ik toe.

        Maar mijn HART huilt.

      • Aart,

        Oud gerimpeld mannetje in spiegel. Is dat wat jij bent? Nee toch.

        Robert dat is waar, ik moest er even voor naar de spiegel lopen en zag God staan.

        Lia, als ik in de spiegel kijk dan zie ik het gezicht van een oude man met een verlopen kop die zich heel eenzaam voelt.

        God met verlopen kop en oh zo eenzaam.

        Ach, ach, dat krijg je er nou van als je heen en weer schommelt, omdat je de dingen van 2 kanten kunt bekijken.

        Als ik A zeg, zeg jij B en als ik op B wijs zeg jij A. Eeuwig gekissebis tussen ons. Maar wel geestig natuurlijk. 🙂

        Ziezo, en nu maar hopen dat die oude brompot daar hoog in de hemel weer een beetje opknapt.

        Dag Lia

      • Robert,
        Ja, zo kun je het ook bekijken, maar spiegelbeeld is en blijft een beeld/projectie. Het zegt iets over de schillen die je rond het Zelf hebt opgetrokken, niet iets over het hoger Zelf.

        Dag Lia

        • @Lia, wat zijn dan die schillen, hoe weet ik wat schillen zijn en hoe weet ik wat dat Zelf is, dat hoger Zelf.

          Wat is hoger Zelf?

          Zelfs dat Zelf is een pointer.

          Liefde is een pointer.

          Woorden zijn enkel pointers.

          Als er eenmaal ‘die natuurlijke staat’ is dan is ieder woord, ieder gevoel, iedere beleving, iedere pointer de grootste flauwekul.

          Dat lijkt ik schijnbaar te doen als ik woorden van jou zie staan en de verstandelijkheid proef.

          Zeg ik niet mee dat dat zo is, zal me ook een kool zijn.

          http://www.youtube.com/watch?v=ipp79Vms5_s

          • Aart,

            Volgens mij begrijp jij heel goed wat ik onder “schillen” versta.
            Evenzo begrijp je best wat ik onder Zelf versta. Ik zou het ook Thuis kunnen noemen, of natuurlijke staat.
            Wat versta jij onder natuurlijke staat?

            Woorden, gevoelens (liefde, empathie), belevingen, pointers zijn middelen en gereedschap. Ze horen nu eenmaal bij wat jij “natuurlijke staat” noemt.

            Aldus heeft de lieve Heer mij geschapen met een denken, voelen en willen, en maak (ik) daar dankbaar gebruik van.

            Het gaat er enkel om dat je het denken, voelen en willen niet zelf bent.
            Wat mij betreft is er dus niets mis met verstandelijkheid; wél met een ik die denkt verstandelijk te zijn.

            Ik mag toch hopen dat mensen het denken en verstand op waarde weten te schatten en niet klakkeloos als kip zonder kop er maar van alles uitspuien wat nergens op slaat. 😉

            Mooi filmpje trouwens over een onbegrensd zelf-Zijn. Helemaal mee eens 🙂

            • @Lia, neen Lia, in die natuurlijke staat horen die er niet bij.

              Herinner je mogelijk ‘je kind zijn’.

              Jij hebt een verstandelijke foefje gehanteerd en onderscheid gemaakt tussen dat zogenaamde ZELF en het gewilde, gedachtte, gevoelde.

              Net zoiets als gillend op de tafel staan en roepen; ik ben niet bang voor muizen.

              Er is zoiets als ‘clearseeing’ en ‘living in FreeBeingness’ zoals de dame in de volgende link naar points.

              Maar daar is wel een ‘laten gebeuren’ voor nodig.

              ‘In die natuurlijke staat’ is er geen beleving van empathie, liefde, gedachtenbreisels en meer van die ongein.

              https://www.youtube.com/watch?v=rERK_JoPSjk

              Ik ga eens lijden in het zonnetje en heerlijk die stralen op mijn huid voelen.

              Kan ik toch zo blij van worden.

              Dan ben ik werkelijk helemaal meZELF.

              NEEN dus, dat heeft niets met de natuurlijke staat van doen.

              Maar als dingen voor een mens werken dan werken ze.

              Die mind is toch zo FANTASTISCH.

              Gaat niet om jou of mij Lia, hooguit wat een ieder er m.b.t. zichZELF mogelijk in leest.

  3. Lijden is een keuze.

    https://www.youtube.com/watch?v=HQG_JqF9pdY

    “You always choose what you believe is best for you”.

    Die goede man heeft waarschijnlijk nog geen 10de geleden zoals ik.

    Mijn hemel, wat kan ik lijden.

    Ondragelijk.

    Maar okay, het is mijn keuze.

    Neen, ik geef anderen of situaties niet de schuld.

    Het is enkel mijn kijk op dingen.

    Eens kijken waar zal ik eens van/aan gaan lijden.

    Lastige keuze.

    Ahhh, ik heb er eentje.

    Grootheidswaanzin.

    • @Aart,

      Als ik goed en eerlijk naar mezelf kijk, dan zie ik wél wat. Leuke en minder leuke dingen, waar ik nog niet klaar ben.

      Voelen… fysiek met tast of energetisch met je lichamen, waarnemen. Je eigen fysieke lichaam voelen is een goed teken, dan zit je goed in je lijf. Heb het wel eens anders ervaren namelijk. Je kunt ook een ander voelen/waarnemen, met tast of door je lichamen.

      Kun jij je eigen lijf niet meer voelen dan, Aart? En hoe komt dat nou?

      Mijn hoofd houdt zich niet bezig met het stilstaan dat ik een ziel ben ofzo, hooguit als ik iets wil overbrengen naar een ander.

      je zegt :
      “Als ik zogenaamde Liefde voel, ben ik dan die Liefde?”
      Liefde voelen/ervaren is een voorwaarde om liefde te kunnen zijn.
      Liefde zijn klinkt als een soort absoluut iets, dat er niets in de weg zit tussen jou en liefde. Da’s nogal wat.

      • @Robert, als de aandacht naar het lichaam gaat dan wordt er een lichaam gevoeld of waargenomen.

        Maar anders is het er niet of het moet signalen geven.

        Als je Liefde bent dan kun je het niet meer ervaren/ voelen.

        Dat is mijn ervaring.

        Het enige wat Liefde in de weg zit dat is de jou.

        Als de jou is weggevallen dan is er enkel Liefde.

        Eigenlijk heel wonderlijk dat er iets bestaat, iets bedacht wordt/is wat Liefde in de weg kan zitten.

        Was getekend,

        LIEFDE.

        • @Aart,

          Nooit een prettige stroming in jezelf kunnen ervaren/voelen?

          Zou het kunnen zijn dat jij een conclusie over liefde hebt getrokken, en wel : dat als ‘alles weg is gevallen’, dat wat overblijft wel liefde moet zijn? De vraag voor jou is toch of die conclusie juist is?

          Het is denk ik inderdaad wonderlijk dat er iets is/bestaat wat liefde in de weg kan zitten… hoe mooi de ervaring van liefde kan zijn als er eerst iets in de weg zit en daarna niet meer. Wat een wonder 🙂 En nog groter is het wonder dat je jezelf iets daar over wilde leren, vanuit een liefdevolle intentie voor jezelf.

          Benieuwd of je hier nog op reageert 🙂

  4. Ik persoonlijk ben erg bekend met pijn. zowel fysiek als mentaal. mijn ontwikkelingsniveau is klaarblijkelijk erg laag want ik zie/beleef dit toch vaak als lijden. De theorie van lessenpakketten in mijn huidige incarnatie kan ik maar moeilijk aannemen. zeker na het observeren en analyseren van kinderen en volwassenen. De realiteit waarin we leven leert dat dat bepaalde blokkades en karaktereigenschappen een gevolg zijn van wat er op ons geprojecteerd wordt en wat we meemaken. De blokkades ontstaan dus in ons huidige leven. Je bent eigenlijk puur hier gekomen en wordt “verpest” Door de omstandigheden waaraan je hier wordt blootgesteld. hebben we het hier dan over leren? lijkt er meer op dat je Door het leven juist blokkades op loopt ipv dat je wat leert.het lijkt mijns inziens een degeneratie proces zowel lichamelijk, geestelijk en spiritueel en dat zie je ook als je goed om je heen kijkt naar ouder wordende mensen. waarschijnlijk sla ik de plank helemaal mis maar misschien heeft iemand wat inspirerende woorden die mijn perceptie weer wat kunnen verruimen. ik ben altijd erg spiritueel geweest maar er komt een moment dat je alle vliegerige “troostende” niet te bewijzen praatjes en zogenaamde wijsheden los moet laten en de realiteit accepteren waarin we leven. Ik denk niet dat we de wereld helen Door samen mooi te mediteren en alle ellende te bagitaliseren en er maar een mooie positieve swing aan geven…dat lukt mij ook prima hoor zolang ik me afzonder van de problemen en veilig in mijn huisje zit met een kaarsje. maar als we echt een hemel willen scheppen op deze aarde zullen we daar hard voor moeten werken en de schouders eronder! maar ja…Wie ben ik…

    • Alomefaga,

      Volgens mij ligt het helemaal aan jouzelf hoe je alles bekijkt. Je kunt er niet omheen dat mensen door hun eigen bril naar zichzelf en de buitenwereld kijken. Belangrijk is of je dit zelf wilt/kunt inzien. Zo ja dan kun je ook leren om anders te kijken naar je situatie en er anders mee om te gaan.

      Lijden is geen signaal voor een laag ontwikkelingsniveau.

      Wellicht meen je dat jouw situatie te wijten is aan de buitenwereld. Ik maak dit althans uit je reacties op: “Je bent verpest door de omstandigheden” Zo’n standpunt maakt je afhankelijk en verergert de situatie.

      Dus ja, het is zoals je zelf aangeeft: “als we echt een hemel willen scheppen op deze aarde zullen we daar hard voor moeten werken en de schouders eronder!” Ik zou zeggen: verbeter de wereld en begin met hard werken aan jezelf.

      Dag Lia

    • @alomefaga, dag alomefaga! volgens mij ben je op goede weg… right on track 🙂 Je hebt de zweverige woorden naast je neergelegd en de bedwelmende kaars met rozengeur uitgeblazen. Je ziet en ervaart veel ellende… fijn, je hebt een klare blik! En… je wil het anders. Laat dat je kracht zijn om de weg naar binnen te gaan. Misschien ben je ook wel de queen van het negatief denken (join the club) en zal je merken dat als je je focus verlegt (positief denken, lief zijn voor jezelf…) dat de wereld niet alleen maar ellende en blokkade en belemmering is, want uiteindelijk is dat een beperkte visie hé, één kant van de medaille. En er zijn zo van die clichés die echt wel kloppen voor mij als een bus, zoals: je kan de ander niet veranderen, enkel jezelf… Bon courage!

    • @alomefaga,

      Je zegt :
      “De realiteit waarin we leven leert dat dat bepaalde blokkades en karaktereigenschappen een gevolg zijn van wat er op ons geprojecteerd wordt en wat we meemaken. De blokkades ontstaan dus in ons huidige leven.”

      Blokkades zijn door jezelf gecreeerd, en dan ook terug te vinden in jezelf en daar dus ook op te lossen. Bijvoorbeeld : zelfbeperkende besluiten die we over onszelf gevormd hebben. Een aanleiding daarvoor kan geweest zijn de buitenwereld, maar is niet de oorzaak. En alle blokkades zijn in lijn met je levenslessen, dat wat je had besloten om te komen leren.
      Door je lessen aan te gaan, ga je dit steeds meer herkennen, en hoef je niemand (een ander, de wereld) meer de schuld te gaan geven voor je pijn/ongemak, wat kan resulteren in een ervaring van lijden.
      Overigens wordt de basis (hogere oorzaak) van de blokkades/lessen al voor dit leven gelegd, al vind je de gevolgen ervan wel in dit leven. Sommige blokkades worden wél gecreeerd dit leven, maar is niet het grootste deel.

      Je zegt :
      “Je bent eigenlijk puur hier gekomen en wordt “verpest” Door de omstandigheden waaraan je hier wordt blootgesteld. hebben we het hier dan over leren? lijkt er meer op dat je Door het leven juist blokkades” op loopt ipv dat je wat leert”

      Zou toch een mooie leerervaring zijn als je het zou lukken om de ervaring van een ‘verpest’ leven te kunnen ombuigen naar een gelukkig leven…
      Wat mij betreft gaan de lessen er meestal over om eerst te ervaring om iets niet te zijn of om iets niet te kunnen, en die les te doorzien en achter je te gaan laten, en zonder die ontkenningen (niet zijn, niet kunnen, etc.) door het leven te gaan. Dan heb je de les begrepen, verankert als gevoel en besef, en ervaar je de vruchten.

      Door jezelf te veranderen, verander je de wereld. En dat vraagt actie, en geen praatjes of manieren vinden om er vanuit het hoofd anders naar te kijken…

      🙂

      Groetjes Robert

    • @alomefaga, de mensenwereld is een slachtveld der onbewustheid/ego-energie, ik heb daar geen enkele moeite mee.

      Voor mij is de wereld prima zoals tie is.

      Ik loop met een big smile door die wereld heen.

      Ik zie al die ellende, hebzucht, bewustzijnsprocessen en het enige wat ik doe is iedere ochtend en avond op mijn blote knieen het universum danken dat er niets meer in mij zit wat gaat meetrillen met die gekte buiten mij.

      M.a.w. het gaat niet om de hemel op aarde, dat is trouwens echt onmogelijk omdat niet ieder mens op dezelfde bewustzijnstrilling zit.

      Ik zou morgen voor de hemel op aarde kunnen zorgen maar overmorgen heeft de mens er weer vanuit zijn/haar bewustzijnsprocessen een flinke puinhoop van gemaakt, zo werkt het nu eenmaal.

      Met het veranderen van de omstandigheden verander je niet de bewustzijnstrilling, het zou zelfs eerder negatief kunnen werken door omstandigheden voor anderen te veranderen.

      Waar het enkel om gaat is dat jij kunt gaan kijken waarom jij de wereld beleeft zoals jij hem beleeft en waarom jij er nog wat mee zou willen.

      https://www.youtube.com/watch?v=0y0X_ucSHiM

      Ik ga weer verder met lijden.

      • @Aart,

        Hemel op aarde gaat toch niet over anderen? Het gaat om het creeeren van je eigen ervaring van hemel op aarde… als iedereen daar nu eens mee aan de slag zou gaan, zou de aarde zelf ook nog eens in de hemel kunnen komen 🙂

        • @Robert, INDERDAAD.

          Dat is misschien wel het wonderlijke van het leven hier.

          Je staat je eerst een slag in de rondte te meppen tegen het leven om vervolgens met 3 slag om je oren op je rug in het gras te vallen en plots de hemel op aarde ‘te ervaren’.

          Maar ja, zonder slag of stoot gaat waarschijnlijk de shift of perceptie bij de mens niet plaatsvinden.

          Al kan het gebeuren als je van het stoeprandje dondert.

          En sommige mensen moeten juist niet aan de slag en de boel eens de boel laten en uit dat hoofd/controle geraken.

          https://www.youtube.com/watch?v=TbdMXQkgm2k

            • @Robert, dat is waar, ik moest er even voor naar de spiegel lopen en zag God staan.

              Robert, wat zie jij als jij eens goed en eerlijk naar jezelf kijkt?

              Als ik naar mezelf kijkt dan zie ik helemaal niets.

              Niet dat ik blind ben en niets kan waarnemen of kan ‘voelen’ (al zou je je kunnen afvragen wat er voor nodig is om te kunnen ‘voelen’, wat dat ‘voelen’ eigenlijk is. Het lichaam wat zichzelf voelt? Het hoofd wat zichzelf denkt/voelt? Het hoofd wat zich een ziel voelt/denkt?).

              Dat kan toch niet goed zijn.

              Als ik zogenaamde Liefde voel, ben ik dan die Liefde?

              Mijn Ware Zelf, ik ben mezelf kwijt.

              Dat is toch niet eerlijk.

  5. Ik heb pas een interview gehoord over een BDE van een vrouw die als kleuter in een Jappenkamp zat. Na de BDE stond ze met haar zieke lijfje op appel, geen medelijden voor zo’n kleintje. Krreg ze een stem, dit is niet de werkelijkheid, volwassenen spelen een spel

  6. Ik associeer lijden ook wel met het lijden van Christus. Fysiek: als het leven een martelweg is.
    Symbolisch: er zal lijden zijn tot men weer Eén is met de Bron.
    Lijden geeft dus aan afgescheiden te zijn van die Bron. Lijden kan duiden op een bepaalde inwijding, op de geestelijke geboorte van een nieuwe mens en een geboorte doet pijn.

    Volgens mij valt dus niet te ontkennen dat lijden een functie heeft, en bestaat.Namelijk als onderdeel van het bewustwordingsproces. Voor veel mensen is het leven een tranendal. De aardse praktijk en realiteit wijzen uit dat mensen lijden, en daar kun je compassie (=medeleven, geen medelijden) voor hebben. Ik zou zeggen: juist als je beter weet is die compassie aanwezig.
    Lijden is alleen afwezig in Eén Leven dan wel Eén Zijn.
    Het is dus maar net vanaf welk niveau de zaak wordt benaderd.

    • @Lia, “Lijden bestaat alleen in de derde dimensie.”

      “Maar in de vierde dimensie is lijden een keuze.”

      M.a.w. ook al hang je aan spijkers aan het kruis en kerm je het uit van de pijn dan hoef je dat niet als lijden te ervaren, er is dan enkel fysieke pijn, meer niet.

      Pas als er ego-energie is dan is er; ik lijd.

      Tis toch zo simpel maar ja vanuit ego-beleving blijkbaar niet.

      Lijden bestaat net zo zoals er huilen tijdens het kijken van een film is.

      Ieder zo zijn/haar dimensie en vandaaruit zijn/haar beleving.

      Als iemand lijden ervaart of ziet dan zegt dat enkel dat hij/zij nog in de 3de dimensie verkeert.

  7. “stien’s reactie :
    augustus 14th, 2014 at 00:29

    @aart, eigenlijk zou ik je gewoon persoonlijk een lift moeten geven naar die berg in irak waar de Jezidi’s zich inbeelden dat ze het slecht getroffen hebben. Kan je vandaar evengoed vanachter jouw bril jouw realiteit vorm geven hé.”

    Stien, even bij de les blijven aub.

    Gaan we met je Porsche of met de Toyota Prius, in het laatste geval zou aartsengel Michaël graag achterin mee willen.

    Stien, als de ego-energie bij jouw niet aanwezig zou zijn dan zouden we in Irak hetzelfde zien, gewoon wat mensen die honger hebben, dorst en uitgemoord worden.

    Ik zeg nou niet dat ik dat die mensen gun of wat dan ook maar ik zie enkel wat er is en bij mij komt er dan geen LIJDEN op.

    Hoogst waarschijnlijk bij die mensen zelf ook niet, voor hun is er hopelijk ook enkel honger, dorst en gevaar voor leven.

    Dat noem ik realiteit, het moment nu.

    Pas als er ego-energie mee gaat spelen dan ontstaat; ik lijd.

    Voor die tijd (ego) is er geen lijden.

    Er is wel pijn en hongergevoel en angst en hard rennen voor je leven maar geen LIJDEN.

    Jij vanuit de nog aanwezige ego-energie bij je plakt op de situatie in Irak je (onverwerkte delen) nog eigen LIJDEN.

    Dat is waar de boodschap van aartsengel Michaël naar wijst, toch?

    LIJDEN komt altijd voort uit ego-energie.

    Stien, het enige zinnige wat je doen kunt is kijken wat er in jou nog aanwezig is wat lijdt, toch?

    Niet dat dat hoeft want als jouw wereldje er net zo 1 is als die van mij dan is alles prima en hoeft er niets te veranderen.

    • @Aart, we gaan met een aftandse tweetaktmotor en ik neem alle hobbelwegen! Engel Mich zal wel tot ginder zweven, gesteld dat hij jou zou willen volgen hé want hij zal het wel druk hebben met mensen die lijden.
      Dus je erkent pijn, honger en angst… maar het woordje lijden mag niet gebruikt worden, want daar hangt plots ego aan. Dat is te psychologisch ofwat? Als mensen verdriet hebben om de angst, dan doen ze het zichzelf aan? Wat een constructie! creatief…

      • @stien, van mij mag je het woordje ‘lijden’ gebruiken hoor.

        Het betekent enkel dat er nog ego-energie speelt.

        En dat mag van mij ook.

        Maar is er geen ego-energie meer dan kan er ook geen lijden meer zijn want enkel ego lijdt.

        Verdriet is ook ego.

        Simpelweg een gevolg van nog in de derde dimensie verkerende.

        Mag van mij allemaal, ook jij die vanuit die dimensie je beleving recht breidt, toch?

        Lees de boodschap van aartsengel Michaël nog maar eens.

        “Lijden bestaat alleen in de derde dimensie.”

        “Maar in de vierde dimensie is lijden een keuze.”

        Verklap ik nog even dat lijden in de 5de dimensie niet bestaat.

        Maar ja, daar is iedereen dement en in de rui en komt met onzinnige boodschappen.

        • @Aart,
          fine by me. Er speelt ego… er speelt dan tenminste iets 🙂

          Slurp jij maar onverstoorbaar verder van je koffie op level 5 als er plots iemand-die-zich-inbeeldt-dat-ie-verdriet-heeft voor je neus staat.

          • Stien,

            Slurp jij maar onverstoorbaar verder van je koffie op level 5

            Ha, ha, ha. Ik moet hier heel erg om lachen.
            Ik zie het voor me.
            Zeker op de 5e etage van de Bijenkorf, in ’t restaurant. 😆

            • @Lia, is de bijenkorf niet wat te triest voor iemand van level 5? De enige plek die zijn niveau eer aandoet en weerspiegelt is een welriekende weidse woestenij (die berg in irak bv)!

          • @stien, ik maakt praktisch enkel mensen mee die belevingen hebben vanuit het in de 3de dimensie zittende en ik heb altijd tissue’s bij me en kan heel goed troosten.

            Dat jij nou een schop onder je bibs hebben moet is een ander verhaal.

            Die mensen beelden zich geen verdriet in maar vanuit de 3de dimensie hebben ze nog een onjuist beeld van zichzelf en daardoor bestaat de mogelijkheid dat ze verdrietig kunnen zijn.

            Ik tref eigenlijk enkel mensen die niet meer geheel vastzitten in die 3de dimensie en schop ze er dan met plezier weer geheel in.

            Ik ben gewoon een slecht mens.

            Ik kan zo genieten als mensen lijden.

            Maar ja dat is mijn keuze.

            Niet verder vertellen hoor.

      • @stien,

        Maar kun jij jouw beperkingen, belemmeringen en pijnen dan accepteren op het moment? Of vind je dat je lijdt? Dat je wellicht denkt : waarom overkomt mij dit nou?

        Mij zijn dit soort gevoelens zeer regelmatig ontstaan overigens. Dan voel je je bepaalde pijnen, en daar bovenop gooide ik dan ook nog eens een bak negativiteit, in de vorm van niet-acceptatie van mijn eigen lessen. Dat is lijden, dat wat je er bovenop gooit.

        😉

        • @Lexicon, maar ja dat kan ik op het moment! do not worry 🙂
          Eigenlijk zouden we robin williams eens even moeten kunnen interviewen hé… om te vragen of het ‘de niet acceptatie van zijn lessen’ was die hem de das heeft omgedaan.

          • @stien,

            Da’s mooi 🙂

            Robin Williams : wellicht ervaarde hij het leven als uitzichtloos. Dat gevoel ken ik wel, gelukkig had ik een andere les die me tegen hield om er dan een einde aan te maken 🙂

  8. Toch zijn er op de wereld en ook om jullie heen genoeg mensen die chronisch ziek zijn of met diverse beperkingen leven, die uitzonderlijk gelukkig zijn. Er zijn genoeg mensen die een tsunami hebben overleeft en die zich pas na de tsunami gelukkig zijn gaan voelen. Er zijn genoeg mensen in minder welvarende landen die gelukkig zijn ondanks het gebrek aan comfort, ondanks het gebrek aan een dak boven hun hoofd en ondanks de schaarste van water en voedsel. Maar we zien ook een groot aantal diep ongelukkige mensen in de werelddelen waar welvaart hoogtij viert.

    Ja zeker. We leren hieruit dat geluk, tevredenheid lang niet altijd afhankelijk is van uiterlijke omstandigheden. De levenskracht, levensvreugde en het uithoudingsvermogen van mensen in met name Derde Wereldlanden is opmerkelijk. Daar kunnen wij nog wat van leren. Het moet er echter niet leiden tot onverschilligheid jegens de andere zijde van de medaille. Wat lijden betekent zien we momenteel in Irak bij de Jezidi’s die zonder voedsel, water en dak boven het hoofd in de bergen rondzwerven.

    Lijden is een keuze van degene die ziek, dakloos of hongerig is. Hij kan kiezen om daaronder te lijden of er vrede mee te hebben. We begrijpen hoe moeilijk het voor jullie – als mens – is om dit te accepteren. Natuurlijk is het je kleine zelf, dat lijdt omdat hij denkt en voelt en omdat hij voordurend denkt en voelt.

    De conclusie is dus dat onder welke omstandigheden dan ook, jullie altijd kunnen kiezen hoe je omgaat met bepaalde situaties.

    Een medaille heeft twee kanten. De andere zijde is dat er wel degelijk groot lijden bestaat en de mens lang niet altijd in staat is om daar mee te dealen.
    Martelingen, genocide, moordpartijen, concentratiekampen, mensen levend begraven… Dát zijn nog eens zaken die zorgen voor ernstig lijden.

    Ik vind het dus véél te simpel en te gemakkelijk om te beweren dat de mens een keuze heeft om vrede te hebben met lijden; dat lijden een kwestie van ego is.

    Het zijn nooit de omstandigheden die lijden veroorzaken maar alle denkbeelden erom heen.

    Ik word niet gauw kwaad, maar van zo’n opmerking kan ik behoorlijk kriegel worden.
    Het is niet voor niets dat de VN in 1948 de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (UVRM) opstelde met daarin de 30 belangrijkste rechten van ieder mens.

    • @Lia,

      Lia mee eens.

      De andere kant van de medaille is onacceptabel.
      Dit kan niet de bedoeling zijn.
      Als lijden een kwestie van ego is
      Dan eet ik mijn hoed op.
      Heel goed dat je deze punten naar voren heb gebracht.
      Dank je voor dit inzicht.

      Fijne dag Lia.

    • @Lia, ” Wat lijden betekent zien we momenteel in Irak bij de Jezidi’s die zonder voedsel, water en dak boven het hoofd in de bergen rondzwerven.”

      In de realiteit zijn er wat mensen in Irak die zonder voedsel, water en dak boven hun hoofd in de bergen rondzwerven.

      Meer is er niet.

      De rest mag een ieder er vanuit ego-energie/eigen onverwerkte bewustzijnsprocessen zelf bij verzinnen.

      Ik vind het toch zo`n mooie universele waarheid, komt tie nog een keertje.

      “Het zijn nooit de omstandigheden die lijden veroorzaken maar alle denkbeelden erom heen.”

      Lieve Lia, vertel mij aub eens wat lijden nou precies is.

      Wat is LIJDEN?

      ps, svp eerst je hoofd leeg maken.

      • Aart,
        Is goed.
        Ik maak mijn hoofd leeg.
        Wat zie ik dan?
        Dan zie ik mensen in Irak zonder voedsel, water en dak boven hun hoofd in de bergen rondzwerven.
        Tot zover zien wij hetzelfde.

        Ik zie echter ook dat die mensen in de brandende zon zitten, afgeslacht worden, levend worden begraven, in paniek zijn, kortom daaronder lijden.

        Lieve Aart, wie moet er dan zijn hoofd leeg maken om dit laatste te kunnen zien?
        Denken mensen soms niet te veel na over de dingen die zij niet willen zien?
        Verzinnen zij niet te veel excuses om hun ogen te sluiten?

        De ander mag bedenken dat lijden tussen je oren zit, en wordt veroorzaakt door ego. Niettemin moet ik eerst mijn hoofd leeg maken inzake de vraag wat lijden is. Nou, krommer kan ik het mij niet bedenken.

        Ik kan niet in enkele woorden vatten wat lijden is. Ieder mens ervaart het volgens mij anders en onder andere omstandigheden. Om te zeggen “dat het NOOIT omstandigheden zijn die lijden veroorzaken maar de denkbeelden er omheen” ?? Eerlijk gezegd vind ik het een domme opmerking. Als er geen omstandigheden in de vorm van oorlog, en ander gruwelijk geweld zouden zijn, zou er een stuk minder lijden zijn op de wereld.

        Aart, als ik leeg ben zonder denken, dan komen de dingen juist veel intenser op mij af. Veel reëler ook.

        Als er een oud vrouwtje op straat ligt te gillen omdat ze uitgleed over bananenschil en been heeft gebroken, stap je er spontaan zonder te denken op af om hulp te bieden.
        Dan zeg je niet: “nou oma eigen schuld dikke bult. Het komt allemaal door je ego en de pijn zit niet in je been maar tussen je oren”.

        En wat te denken van kinderen die worden mishandeld en misbruikt, wiens ouders voor eigen ogen worden doodgeschoten? Kinderen hebben nog geen ego. Kun je tegen kinderen zeggen sorry eigen schuld. Verdriet zit tussen oren. Wat mij betreft niet, hoor.

          • Aart,

            het spijt me, ik en mijn broer aartsengel Michaël zien het helemaal fout.

            Je kunt enkel voor je zelf spreken, toch?

            En nog eens wat…
            Het is altijd nog zo, dat de ander voorop komt en daarna jijzelf.

            Het is dus broer aartsengel Michaël en hééééélemaal achteraan………….ik-Aart.

            Beh, over opvoeding gesproken. 😆

        • @Lia,

          Als ik aan lijden denk, denk ik aan slachtofferschap. Als je vindt dat je zelf lijd, dan voel je je slachtoffer. Als je vind dat een ander lijd, dan vind je die een slachtoffer, en ontstaat medelijden.

          Ik denk als deze vormen van slachtofferschap nog in je leven, dat de keuze die we hebben gemaakt om een ervaring op te doen, nog niet helemaal is omarmd. En die keuze kan betekenen, fysieke pijn of geestelijke pijn.

          Als dat slachtofferschap wegvalt, blijft er over : respect voor ons eigen proces en keuze, en ook respect voor andermans keuze. Zonder oordelen.

          Fysieke pijn is geen illusie en zit ook niet tussen de oren, maar wel de geestelijke pijn die mogelijk daaruit voortvloeit. Of die pijn nu bij onszelf plaatsvindt, of bij de ander.

            • @lex maar nee. ’t zit ‘em in de dosering. Een beetje kommer en kwel kunnen we allemaal aan. En hoe ‘harder’ we zijn, hoe meer we aankunnen. Soms is er gewoon te veel pijn of verdriet of onmacht of eenzaamheid of terreur… en dan wordt het lijden. Hoe gevoeliger we zijn, hoe meer we die dingen oppikken… en hoe meer ze ons raken.
              Gelukkig beschikken we over kracht (mysterieuze bron) en creativiteit (hulp zoeken, positief denken, relativeren…) om met lijden om te gaan en/of om het te dragen.
              Stellen dat lijden een illusie is (of dat je ziel het zelf opgezocht heeft om te leren) is voor mij meer een kwestie van creativiteit… een manier om met lijden om te gaan.

            • @stien,

              Moeilijk onderwerp, wat gevoelig kan liggen. Ik denk in de richting van het volgende, dit is mijn kijk op de zaak 🙂 Hoop dat het je iets kan bieden.

              Bij lijden komt het gevoel van slachtofferschap om de hoek kijken. Naar jezelf, maar ook naar anderen. Dat gevoel van slachtofferschap heeft zijn oorzaak, dat zit in de weg om vanuit een breder perspectief te kunnen kijken naar pijn. Vanuit dat bredere perspectief bezien, voelt dat minder als slachtofferschap of als lijden. Dan ga je meer de ervaring en keuze zien die erachter steekt, zo ook compassie en begrip, maar zonder al die extra beladen gevoelens, zoals : wat een lijdensweg dit leven, wat is het leven toch klote, het komt ook nooit goed, wat een zinloosheid, etc.

              Ik begrijp wat je zegt over creatief denkwerk, maar het is geen hoofdkwestie, dat onstaan van dat bredere perspectief. Stel je voor het moment dat je nog niet geincarneerd was en je de keuze maakte om een pijnlijke ervaring/les te gaan leren. Op dat moment had je dat bredere perspectief, en was er geen sprake van lijden of slachtoffers, maar zag jegewoon wat het was : de vrije keuze voor een ervaring. Nu ben je geincarneerd en denk/voel je er anders over ; je bredere perspectief is een stuk minder geworden, zo niet weg. Er is dus een verschil in perspectief zoals je er nu tegenaan kijkt, en hoe je als ziel er tegenaan keek. Dat verschil in perspectief is niks anders dan een verschil in bewustzijn : de ziel stond op dat moment van keuze een paar trapjes hoger, en kon de boel beter overzien (algehele werkzaamheid van het leven) en had die belemmerende gevoelens/gedachtes niet (lijden, slachtoffer/dader, oordelen, sterk genoeg, verharding etc.). De ziel kon met meer liefde schouwen.

              Platgezegd, wat er tussen het bewustzijn/liefde van je ziel en jij als geincarneerd mens staat, zijn : levenslessen op die nivo’s. Die kun je aangaan en transformeren. Daar zul je ook de oordelen en verwijten tegenkomen 😉

              In liefde,
              Lex en Robert

            • @stien, het leven kent geen lijden.

              Het is maar net door welke ogen het leven bezien wordt.

              Zolang de mens niet in de realiteit maar in de eigen realiteit staat, is er lijden.

              Maar ik begrijp dat jij nog lijdt.

              Ik heb gisterenavond een mug met een kussen doodgeslagen.

              Ik heb daarna niet meer kunnen slapen, ik leed omdat ik iets had dood gemaakt, ik voelde mij zo schuldig.

              Vanochtend ben ik direct naar het politiebureau gegaan en heb mezelf aangegeven als moordenaar.

              Wat een komkommer en kwel, ik heb daar eerst een uur moeten wachten, een regelrechte lijdensweg, ik droogde bijna uit en kreeg niet eens koffie aangeboden.

              Kreeg ik eindelijk iemand te spreken en die wilde me lachend wegsturen maar die zag gelukkig dat ik echt aan het lijden was en die gaf me koffie en een bakje komkommersalade.

              Nou dat ging er wel in maar mijn lijden was nog even sterk.

              Hebben we samen 3 uur wat wetboeken doorgenomen maar het bleek uiteindelijk dat het doden van een mug niet strafbaar was.

              Daar laat ik het natuurlijk niet bij zitten, doden is doden en ik lijd daar onder dus ik ga morgen eens aankloppen bij de minister van justitie en vragen of binnenkort het doden van een mug strafbaar gesteld kan worden.

              Ik ben toch ook zo gevoelig, ja dan krijg je dit soort dingen.

            • @lex,
              me dunkt dat er hier iemand nog meer bang is voor ‘slachtofferschap’ dan voor lijden 🙂 Ik ben meer van het principe: face it en deal with it. En als het facen en dealen niet lukt… ook alle begrip.
              Maar goed, ik wist natuurlijk niet dat jij al eens dood geweest bent en zo stellig zeker weet dat het leven een bootcamp is waar je niet uitkomt tot al je lesjes geleerd zijn (kick je dan eigenlijk op lijden?)! Zullen we anders onze hogere zelfjes laten samenspannen en bij de volgende incarnatie met z’n allen afspreken om voor ‘spelen en genieten’ te kiezen ipv studeren? Spirit gaat dat vast oké vinden! In het slechtste geval stopt ‘spirit’ er gewoon mee, maar da’s geen ramp hé.

            • @aart, eigenlijk zou ik je gewoon persoonlijk een lift moeten geven naar die berg in irak waar de Jezidi’s zich inbeelden dat ze het slecht getroffen hebben. Kan je vandaar evengoed vanachter jouw bril jouw realiteit vorm geven hé.

            • @stien,

              Komt er zeker van omdat ik het woordje te vaak heb gebruikt haha 🙂

              Leuk gevonden, dat bootcamp 🙂

              Ja ik ben al eens dood geweest, jij dan niet? Zal toch niet jouw eerste tour hier op aarde zijn toch.
              Overigens heb ik recent nog herinneringsgevoelens getransformeerd uit een leven uit het jaar 1650. Heel interessant hoe dat doorwerkte op dit leven. Dus ja, ik ben al eens dood geweest…. en weer tot leven gekomen!!! 🙂 🙂
              De transformaties die ik verder heb gedaan gaan ook deels over een vorig bestaan. In ieder geval is het voor mij door deze ervaringen een basaal uitgangspunt geworden. Ik weet niet anders.

              Haha, ja samenspannen met onze hogere zelfjes… nou, misschien moet je dan eens op de afdeling walk-in kijken (artikel van laatst). Daar kunnen ze zielen ruilen… misschien als je je aanbiedt, dat je een leven van spelen en genieten terugkrijgt 😉 😉

          • @lex,
            denk het ook ja… altijd verdacht een woordje te veel gebruiken, kijk maar naar aart en z’n ego 🙂

            ja ewel, maar zou je ziel daar nu geen pijn van krijgen dat het op bootcamp zit en eigenlijk gewoon wil spelen!

            vast wel aangezien ik zo ontwikkeld ben 🙂 Dat kan zich niet plotsklaps vanuit het niets manifesteren… daar moet wel een fameus proces aan vooraf gegaan zijn!
            1650… als dat niet de tijd van ‘de verlichting’ is.

            ja, ik snap niet dat de rij niet langer is in die afdeling.

            • @stien,

              Het probleem is dat die zielen dat soort beslissingen maken (om een pijnlijke ervaring op te doen) op een plek waar het fijn is, zacht en liefdevol. 🙂
              (Zielen weten op die fijne plek wel wat pijn is, maar ze kunnen dat niet voelen zoals geincarneerden dat voelen : wij hebben namelijk een emotioneel en fysiek lichaam.)

              Klopt, jouw bewustzijn is al die levens in ontwikkeling geweest. Wie weet wat je allemaal hebt meegemaakt 🙂

              1650 : voor mij geen moord ofzo, maar schuldgevoelens omdat ik vond dat ik iemand in de steek had gelaten… Ach ja, zo hebben we allemaal wat 🙂

  9. “Is pijn een oorzaak van het lijden?”

    “NEEN.”

    “Pijn voelen is niet hetzelfde als lijden.”

    “Het wordt pas lijden als je gedachten en gevoelens er angstige verhalen omheen gaan weven.”

    “Psychische pijn, die het meest voorkomt (voor fysieke pijn hebben jullie verschillende pijnstillers), wordt ook gecreëerd door de verhalen in je hoofd.”

    “Het zijn nooit de omstandigheden die lijden veroorzaken maar alle denkbeelden erom heen.”

    “En het grappige is dat jullie zelf degenen zijn die deze denkbeelden in het leven hebben geroepen.”

    Ohhhhhh is het zo simpel, mijn aartsengel Michaël.

    Ik stop ter plekke met lijden, tis genoeg geweest.

    Ik kreeg net trouwens een persoonlijke boodschap van aartsengel Michaël, hij zei me dat als ik 3 keer flink aan mijn linker oor zou trekken, ik dan geen denkbeelden meer zou hebben. Als ik per ongeluk de tel was kwijt geraakt en ik maar 2 keer aan mijn linker oor getrokken zou hebben dan zou ik nog wel denkbeelden hebben maar ze niet meer geloven en zouden de denkbeelden ook niet mijn praktische leventje beinvloeden.

    Let wel het was een persoonlijke boodschap, dat nou niet iedereen aan zijn/haar linker oor gaat trekken.

    Ik kan me ook niet voorstellen dat iemand na aartsengel Michaël`s boodschap gelezen te hebben nog 1 enkel denkbeeld heeft, laat staan ze gelooft.

    He he, geen lijden meer, ik vind het nou al saai worden.

  10. Ik zet enkele opmerkingen uit het verslag op een rijtje:

    De vraag is: Wie denkt en voelt? Is het je gehele Zelf, je ware Zelf, die denkt en voelt of je ego, je kleine zelf, het instrument dat je zelf geschapen hebt om je in de fysieke dimensie uit te drukken?

    De vraag is: Hoe gaan jullie met het denken om? Het is van het allergrootste belang, lieve Children of Love, om je bewust te worden van jullie wijze van denken en om jezelf de vraag te stellen: Waar komt mijn denken vandaan? Zijn het gedachten die mijn Hoger Zelf doorgeeft of zijn het gedachten die voortkomen uit gewoonte of omdat ik ze zo geleerd heb in mijn opvoeding of omdat het iedereen om me heen het doet? Gedachten produceren gevoelens en gevoelens brengen weer gedachten teweeg en die twee bij elkaar zorgen dat er voordurend in jullie hoofd gesproken wordt.

    Voortdurend worden verhalen en interpretaties van wat jullie zien en voelen in je hoofd afgespeeld. En omdat angst de belangrijkste emotie is die in de derde dimensie voorkomt – vanwege het feit dat jullie afgescheiden (denken te) zijn van jullie Bron – komen gedachten en emoties ook voort uit angst.

    De sleutel voor ontwenning of deprogrammering is OBSERVEREN. We oefenen iedere keer met het aannemen van de houding van een waarnemer. Dezelfde houding, in diverse bewoordingen, is bij verschillende oude tradities de sleutel tot het opheffen van het lijden geweest. Omdat de eeuwige innerlijke dialoog die de hersenen produceren nooit geheel uit zichzelf kan stoppen, is het WAARNEMEN ervan de beste methode om je ervan bewust te worden zonder erop te reageren. Zonder je erdoor mee te laten slepen.

    Op het moment dat er een gedachte in je opkomt en je stopt om met je gevoel erop te reageren, gebeurt iets wonderlijks. De gedachte ebt weg en omdat ze geen voeding meer krijgt, wordt ze tot liefde getransformeerd.
    Bewust je gedachten en gevoelens waar te nemen en niet alleen als het goed met je gaat, maar ook als je ziek bent of problemen hebt.

    Het is dus van groot belang om je gedachten te observeren, zodat je bewust gaat worden en zult weten wat je denkt en vooral hóe je denkt. Is het één grote chaos in je hoofd? Laat jij je beheersen door je gedachten? Of kun jij het denken zelf sturen en denken wat jij graag wilt?

    Bovendien leer je door het voortdurend observeren/waarnemen wie/wat er nu eigenlijk waarneemt. Wie/wat is die WAARNEMER. Dat nu ben jij Zelf!
    Het hoger Zelf zou moeten bepalen wat er gedacht wordt. Het hoger Zelf kijkt naar een negatieve afbrekende gedachte, stuurt die gedachte weg en zet hem om in een positieve gedachte, of in helemaal geen gedachte. Dat laatste geeft rust in het hoofd.

  11. Ik begrijp het meeste uit dit verhaal, ziekte overkomt je,een ramp overkomt je, toch blijft er dan bij mij de vraag hoe je de angst of pijn kunt ontwennen,herprogrammeren of observeren bij mensen die gevangen worden gezet, systematisch elke dag op dezelfde tijdstip op ondraaglijke manier worden gemarteld. Dit gebeurd niet alleen in het buitenland maar is tijdens de 2e Wereldoorlog hier in concentratiekampen ook gebeurd.
    dit wordt deze mensen aan gedaan door andere mensen.

  12. Het is waar dat lijden uit het collectieve bewustzijn komt.
    Dat mensen in vreselijke arme landen toch gelukkig kunnen zijn met niks.
    Terwijl waar er welvaart heerst. De mensen diep ongelukkig zijn.
    We moeten zorgen dat we de keuze maken om vrede en rust te creëeren
    Om in deze fase van evolutie het lijden zelf te stoppen. Lees ik.
    Dus als je eigen lijden stopt. Draag je bij aan collectief stoppen van lijden.
    Ik lees ook dat er veel mensen zijn die chronisch ziek zijn of ean andere beperking hebben
    Gelukkig zijn. Ook veel mensen na de tsunami zich gelukkiger voelen.
    Ook angst wat de buren of wat andere mensen van je vinden is . Niks van aantrekken.
    Angst wat de toekomst zal brengen. Angst voor het leven wat wij angst
    Voor het leven plegen te noemen. Ik heb geen angst voor de dood. Ik vertrouw op god.
    Een heel mooi verhaal waar ik Serius aan ga werken.
    Om bewust mijn gedachte en gevoelens waar te nemen. En niet alleen als het
    Goed met mij gaat.ik zal de hulp hard nodig hebben.

    Bedankt voor deze mooie uitleg over lijden.
    Ik kijk er nu toch anders tegen aan.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in