pijn

doornenWe weten van ons onderzoek dat de meeste hoog sensitieve personen meer pijngevoelig zijn dan andere mensen ( uitzonderingen daar gelaten natuurlijk). Individuen verschillen veel in hoe ze pijn voelen, zoals ze dat met alles hebben. Een studie onder vrouwen na een bevalling wees uit dat een enkeling geen anesthesie nodig had en geen pijn voelde tijdens de bevalling en geboorte—zij wisten niet eens hoe pijn voelde. En dan heb je ons.

Het probleem is dat we watjes en klagers lijken als iets ons dwarszit omdat een ander er geen last van zou hebben. Daarom denk ik, dat we zelfs beter dan anderen leren om pijn te doorstaan, maar dat wil niet zeggen dat we het niet meer voelen.  We hebben er problemen mee als we het wél zeggen, maar ook als we er niets over zeggen. In het eerste geval  kunnen we dan horen: “Hoe kan je daar nou last van hebben? Daar heeft toch niemand last van.”

Dit gebeurde me toen  ik een jaar of 20 was, toen ik een vulling moest. Het deed vreselijk zeer, zelfs na een verdoving. De tandarts was bloedlink op me- kan je je voorstellen, zoveel pijn én een boze man die dan in je mond zit te boren. Het volgende jaar ging ik naar de gratis kliniek van de tandgeneeskundige universiteit van Californie, alwaar ik een interessant onderwerp was. Het bleek dat de zenuw  die de tandarts had geprobeerd te verdoven zich op een heel andere plek dan bij de meeste mensen bevond. Dat verschil zorgde ervoor dat de zenuw bij andere gevoelige mensen verdoofd zou zijn, maar dus niet bij mij.

Dan is er nog een probleem, die keren dat we niet klagen terwijl we in de problemen zitten. Ik ken 1 HSPér die als hypochondrier bekend stond bij haar dokters en zelfs door zichzelf. Toen ze ernstige buikpijnen kreeg en dat probeerde te negeren resulteerde dat vervolgens in een darmperforatie en veel preken van de doktoren.

Het gevaar van overbehandeling.

Een groot probleem bij HSP’s is dat ze moeten uitkijken dat ze niet te vaak of te veel medicijnen krijgen, omdat we vaak aan een lage dosering al genoeg hebben. Pijnmedicatie kan de uitzondering zijn, maar je kunt beter met een lagere dosering beginnen om te zien of iets werkt. We kunnen ook meer last van bijwerkingen hebben bij hogere doseringen.  Blijft staan natuurlijk dat je medicatie krijgt wanneer je aangeeft dat je het nodig hebt. Hoe meer pijn je hebt, hoe meer keuze er is in medicatie. Een studie onder hooggevoelige kinderen en hun minder gevoelige broers/zusters liet zien dat voor dezelfde kinderziekte, dezelfde huisarts  de hooggevoelige kinderen meer medicatie gaf dan het minder gevoelige kind.

Dit gebeurt waarschijnlijk net eender als we ouder worden. Ondanks onze voorzichtigheid, zullen we merken dat we, over het algemeen, meer pillen zullen slikken dan andere mensen want, sommigen onder ons zullen bijvoorbeeld meer last hebben van opwinding, depressie, of slapeloosheid. Na  je 40e jaar krijgt iedereen wat meer last van pijntjes maar wij zullen ze waarschijnlijk meer voelen. Natuurlijk maken we ons zorgen over het teveel aan medicatie, maar we hebben het toch vaak nodig omdat we actief willen blijven en pijn is niet fijn. Helaas, zelfs ibuprofen en tylenol kunnen een vervelend effect hebben op de maag, nieren en lever als ze langdurig  en vaak worden geslikt, of zelfs leiden tot allergische reacties.

Zelfs kruiden medicijnen kunnen problemen geven als ze excessief worden ingenomen, zoals ik merkte met geelwortel en zijn aftreksel, kurkuma. Ik probeerde ibuprofen te vervangen en ik denk dat ik teveel heb genomen wat zorgde voor een allergische reactie die alle afweerstoffen in me heeft vernietigd, wel voor tijdelijk, maar toch.  Ondertussen leer ik dat ijs en hitte net zo goed werken en zelfs als dat niet zo is, het ongemak is zo over. Hiervoor, als ik maar een klein beetje pijn meldde, zou mijn man me direct zeggen een pil te nemen, zelfs terwijl hij die nooit gebruikt, en ik zou dan denken dat dat een goed idee was. Overmedicatie sluipt erin…..

Het probleem van ondraaglijke pijn.

En wat als je nou heel erge pijn hebt? Kunnen we kleine pijntjes nog wel leren dragen, maar intense pijn is toch anders. En we hebben er allemaal minstens eens in ons leven last van- de soort pijn die zo erg is dat je zou willen dat je je lijf uit kon kruipen. Een bevalling kan zo’n gebeurtenis zijn en ik denk niet dat het waar is dat vrouwen de pijn vergeten. Het helpt dat ze weten dat het een normale ervaring is en ze kunnen zich wat trots voelen als ze een bevalling hebben meegemaakt, maar het doet echt zeer, zeker de eerste keer. Gelukkig zijn er oplossingen. Het is evenwel moeilijk als we horen dat een gewone bevalling boven alles gaat en dat wij hebben gefaald omdat we om verdoving hebben gevraagd. Maar nogmaals, wij zijn anders.

Als je ondraaglijke pijnen hebt gekend, denk ik dat dat littekens nalaat. Elke HSPér heeft  dat waarschijnlijk één keer ervaren in de jeugd. Die van mij was dat ik met mijn duim tussen de autodeur kwam toen ik ongeveer 5 jaar was. Natuurlijk leidt ondraaglijke pijn tot angst om zoiets nogmaals mee te maken en dat creëert een trauma. Het trauma kan ons overmatig bang maken voor verwondingen, medische ingrepen, langdurige ziektes of het stervensproces. Natuurlijk, als we spiritueel zijn of mediteren, weten we dat we het kunnen bekijken, afstand ervan kunnen nemen, erover kunnen filosoferen en al dat soort dingen. Maar wat als zelfs dat soort dingen overweldigend voor ons zijn? Moderne geneeskunst heeft geweldige manieren om pijn te bestrijden, maar wat als……?

pijn
Een groot probleem bij HSP’s is dat ze moeten uitkijken dat ze niet te vaak of te veel medicijnen krijgen, omdat we vaak aan een lage dosering al genoeg hebben

Bedenk dat met elk trauma, zodra je weet over de oorzaak en wat het triggert (bvb een ehbo of ziekenhuis, het zien van bloed, het gehuil van een kind) kan je helpen om er vanaf te komen en niettegenstaande de feiten er beter mee om te leren gaan. Soms. Je kunt ook aanvoeren dat een trauma je een gezonde dosis voorzichtigheid bezorgt.

Om mezelf nog maar eens te herhalen, we gaan allemaal nogal verschillend met pijn om. Aan de andere kant, net zoals er mensen zijn die altijd fout antwoorden bij elke vraag op de zelf-test, zijn er ook mensen die echt nog nooit hele erge pijn hebben gevoeld. Zij kunnen ons moeilijk begrijpen. Het is altijd moeilijk om empatisch te zijn over iets dat je zelf nog nooit hebt ervaren. Het is goed dat er mensen zoals zij zijn, maar zelfs de mensen in de middenmoot zullen ons niet altijd begrijpen. Het probleem met pijn en angst voor ondraaglijke pijn is simpelweg een van die dingen die nu eenmaal vervelend blijven. Gelukkig zijn er meer positieve dingen.

Manieren om met pijn om te gaan buiten medicatie om

Wat ook belangrijk is is hoe je met dokters en verpleging kunt praten. Behalve het uitprinten en meenemen van mijn laatste onderzoeksartikel (hier ben ik half serieus in hoor) , kan je ze vragen of ze zelf hebben ervaren dat sommige mensen nu eenmaal gevoeliger zijn dan andere mensen, misschien zelfs mensen in hun eigen omgeving of familie.  “Nu, ik ben er zo een.  Ik sta waarschijnlijk in de top 10 meest gevoelige mensen. Ik weet dat sommige mensen nu eenmaal zo geboren zijn. Ik durf te wedden dat jij vast wel een paar trucjes hebt voor mensen zoals ik.”

Met andere woorden, wees positief, geef ze complimenten, vertel ze dat je aanneemt dat ze slim genoeg zijn om met dit probleem om te gaan. Anders zullen ze nerveus worden of defensief of ze zullen je indelen bij hun meest lastige patiënten en voor je het weet is het jouw schuld dat je zoveel pijn hebt. Misschien “zit het wel gewoon tussen je oren”. Je hoeft ook niet de hele behandeling te bediscussiëren, alleen jouw overgevoeligheid voor pijn.

Wanneer je alleen bent, is het goed te weten dat er iets is wat al helpt, afleiding. De hersenen kunnen maar zoveel input bevatten en het geeft top prioriteit aan pijn.  Dat zal ook de grootste reden zijn van pijn, ons te waarschuwen zodat we iets aan de pijn, het probleem kunnen doen.

Dit is wat we noemen, in brein-jargon, een “bottom-up”proces- van lijf naar brein.  We hebben allemaal weleens de pijn genegeerd, dat we een hongergevoel kregen, maar geen tijd hadden om te eten, of een  naar gevoel als we aan de computer zaten. Dat is een “top-down” proces, het brein dat je lijf vertelt stil te zijn. Onderzoek laat zien dat het mogelijk is om pijn “boven”uit te zetten door afleiding, door bewust je aandacht ergens anders op te richten zodat alle ruimte in je hoofd bezet is.

Eén van de ergste pijnen komt van 3e graads brandwonden, zeker wanneer de kompressen verwisseld moeten worden en de dode huid moet worden verwijderd. Een nieuwe pijn behandeling die soldaten, die met vreselijke brandwonden uit Irak en Afghanistan komen, krijgen is om hen een computerspelletje te laten spelen wanneer de kompressen moeten worden verschoond. Dit zijn geen gewone computerspelletjes, maar alle zintuigen worden hierdoor een driedimensionale wereld ingetrokken, waarbij ze alle concentratie, snelle observatie en rappe response moeten gebruiken. Ik hoorde van een soldaat die vertelde dat hij tijdens het verschonen niets voelde zolang hij het spelletje speelde, terwijl het voorheen een ondraaglijk  pijnlijk moment was. Misschien zou iemand een computerspel kunnen uitvinden wat HSP’s  leuk vinden, iets als dieren redden.

Ondertussen, als je kijkt naar de standaard pijnbehandelings websites, dan zie je daar ongeveer dezelfde adviezen staan over afleiding:

  1.                . Bel een vriend om ergens over te praten, behalve over pijn;
  2.                . Lees een boek;
  3.                . Ga een hobby doen, zoals breien of kaarten maken;
  4.                . Ga een uitdagende woordpuzzel maken;
  5.                . Luister naar relaxerende muziek;
  6.                . Kijk naar je favoriete tv-programma;
  7.                . Speel een computerspelletje! Eéntje die je volledig in beslag neemt.

Liefde helpt ook.

leefMijn man en ik, tegenwoordig meestal mijn man, doen onderzoek naar liefde en het brein.  We ontdekten dat wanneer mensen die heel erg verliefd zijn, naar een foto van hun geliefde kijken tijdens het maken van een hersenscan, activiteit ontwikkelen in het belonings- of toegankelijkheids-gebied ( hier wordt ook dopamine aangemaakt). Dus besloot mijn man, met een van zijn studenten en twee wetenschappers van Stanford om te onderzoeken of het kijken naar de foto van een geliefde ons helpt om minder pijn te voelen.

Het was al bekend dat, wanneer je pijn veroorzaakt bij iemand (met hun goedkeuring natuurlijk) en ze voldoende afleidt, dat ze dan minder pijn voelden dan bij iemand die niet wordt afgeleid. Wanneer je dit doet tijdens een hersenscan, dan zie je activiteit in gebieden die aangeven dat er een verhoogde aandacht is. Zoals we voorspelden, kijken naar de foto van een geliefde werkte net zo goed als pijnbeheersing, alleen werden er andere gebieden geactiveerd- niet degene die zorgden voor afleiding, maar die gebieden die worden geactiveerd als je aan je geliefde denkt. Dit klinkt goed, toch? (Martin Buber zou dit onderzoek geweldig vinden.)

Interessant is dat alles wat je over fysieke pijn kunt zeggen hetzelfde is wat je over geestelijke pijn kunt zeggen. Beiden zijn onderdeel van de mens. Een ander aspect is dat wij, meer dan andere wezens, een ander willen helpen als hij pijn heeft. Het mag duidelijk zijn waarom wetenschappers druk zijn manieren te vinden om pijn te verzachten. Dat is goed nieuws, toch? Ik weet zeker dat binnenkort wetenschappers zich ook gaan focussen op diegenen die overgevoelig zijn voor pijn. We zullen niet langer de probleem-gevallen zijn, maar mensen die ondersteuning van anderen nodig hebben.

Ik heb mensen ontmoet die, wanneer ze pijn hebben en iemand ze probeert te helpen, niet aangeraakt willen worden. Zij zeggen, bijna in paniek ”Ik ben oké, laat me met rust”. Er moet in hun verleden iets zijn gebeurd dat mensen niet zo vriendelijk met hun pijn zijn omgegaan. Als jij zo iemand bent die hulp afwijst uit angst, dan weet je ongetwijfeld dat je moet werken aan het herkennen van die mensen die je vertrouwen kunt, omdat het geven en ontvangen van liefdevolle ondersteuning zeker helpt tijdens pijnlijke periodes.   Dit kunnen ook de mooiste momenten uit je leven zijn, zelfs wanneer je pijn hebt.

16 REACTIES

  1. Fijn om te lezen dat de een meer pijn ervaart dan de ander. Ik heb veel, heel veel pijn gehad in mijn leven en ben ook hoogsensitief. Alleen zie ik een paar dingen juist echt heel anders dan in dit artikel wordt geschreven. Als ik pijn heb, vraagt mijn lijf juist om aandacht op die plek. Als ik afleiding zoek, wordt het meer. Als ik met volledige aanwezigheid bij de pijnlijke plek ben, dan is dat vaak de enige manier om het minder te laten worden.
    En overigens over overmedicatie: Ik ben juist veel te gevoelig voor medicijnen, al het kleinste beetje doet me rot voelen, rotter dan de evt. pijn. Bij mezelf weg, verdoofd, heel ver uit mijn lijf gaan, ‘eng’ voelen, hoofdpijn, angsten, overalertheid en nog vele andere bijwerkingen kreeg ik bij alle soorten angstremmers, verdovingen, pijnremmers, slaappillen etc.
    Ik denk dat veel hspers juist beter af zouden zijn zonder (veel)medicijnen, het doet ook zoveel met je op energetisch gebied en met je bewustzijn. Mij hielen hearings, handen op de pijnlijke plek, liefdevolle aandacht van mijzelf of partner etc. Niet de pijn wegnemen en blijven doen wat ik eigenlijk moet doen die dag, maar eraan overgeven dat mijn lijf rust nodig heeft, of aandacht. We rennen vaak zo hard en leven zo uit ons lijf, ver van de natuur af, dat ons lijf signalen gaat afgeven dmv pijn.

    • Ha Mirjam,

      Als ik pijn heb, vraagt mijn lijf juist om aandacht op die plek. Als ik afleiding zoek, wordt het meer. Als ik met volledige aanwezigheid bij de pijnlijke plek ben, dan is dat vaak de enige manier om het minder te laten worden.

      Ja, zo beleef ik het ook. Door volledige aanwezigheid ontspant de pijn. Is althans mijn ervaring.
      En Birgit laat weten: Juist in de pijn gaan zitten. Energetisch er echt in duiken.

      Maar goed ieder z’n eigen methode, hoor.
      🙂

      Groet van Lia

    • @mirjam,
      Ik zie dat ik was spelfouten maakte in mijn laatste alinea:
      ‘Mij hielpen healings.'(niet hearings)
      En ik bedoelde met de pijn wegnemen, dmv medicatie, dus dat je door de medicatie weer door kan gaan, doen wat ‘hoort’, terwijl je lijf een signaal geeft dat t juist iets anders nodig heeft.

  2. Lieve Birgit

    Sorry hoor het is niet zo bedoeld.
    Ik begrijp dat je alleen jou ervaring wilden delen.
    Dat had ik even niet goed begrepen.

    Fijne zomer nog. Liefs jannie

  3. Dat mensen ernstig pijn kunnen lijden is wel duidelijk. Bijv. tijdens een bevalling, na een operatie, bij reuma, etc.
    Echter overgevoelig voor pijn is in de meeste gevallen te wijten aan gedragsproblemen en een negatieve kijk op pijn. Angst en depressie verergeren pijnklachten. Bij weerstand tegen pijn wordt er spanning opgebouwd waardoor pijn extra hevig wordt ervaren. Bovendien hebben mensen met pijn doorgaans geen zin om te bewegen wat de pijn in hoge mate verergert. Daarentegen doet ontspanning (bijv. juist ademhalen of even mediteren) pijn verminderen.

    Hypochonders (lijders aan ziektevrees) vrezen elk pijntje, voelen overal pijn en rennen voor elk wissewasje naar de huisarts. Deze mensen lopen inderdaad het risico dat dokter een werkelijke kwaal over het hoofd ziet.

    M.i. heeft overgevoeligheid bij pijnklachten dus niet zo’n gunstige betekenis. Het heeft niets te maken met empathie (de kunst om je in een ander in te leven). In positieve zin betekent sensitiviteit in relatie tot pijn: het in een vroeg stadium signaleren van pijn, zowel bij jezelf als bij anderen.

    Tot slot nog dit: het is absoluut onjuist dat derde graads brandwonden de meeste pijn veroorzaken.
    Derde graads (en vierde graads) brandwonden veroorzaken nu juist géén pijn, omdat ook de zenuwen verbrand zijn.
    Een pijnloze brandwond is dus ernstiger dan een pijnlijke brandwond.

  4. Dag,
    zelf ook geplaagd door de nodige kwalen las ik toevallig een interessant stukje dat wat dieper ingaat op bovengaand thema…

    “Apparently, being healthy and happy is not only about eating right, exercising regularly and keeping an optimistic mindset.
    We are gradually coming to the fact that the quality of energy we are emanating into the environment and onto the others is what has the last word in our holistic living.

    Have you ever cut an accordion paper doll? You know, a chain of paper people holding hands?
    Well, in fact, we are like that chain, all linked with each other, even if we don’t feel the relevance or the actual connection.
    We are connected by the network of energy cords with all the others and the environment itself.
    Our energy ties get us connected with others and carry all the information of our thoughts and emotions along those cords.

    If you hate your noisy neighbors, you may separate in opinions, walls and earplugs, but nevertheless, your stay linked with them through the energy of thought and mutual hatred emotions.

    Whenever you think a thought of someone – the energy is produced. Experience a feeling about someone – the energy is produced. And it goes straight to the person or people that triggered your emotion.

    Their energy detectors catch and analyze the information of the thought you directed at them, form a reactive feedback and send it back into your biofield on one of your 7 chakras that emitted the initial emotion.
    (Chakras are the 7 main energy centers of the body that supply physical organs with energy necessary for their proper functioning).

    When you treat people nicely, they send you the energy of love that enters your energy system and physical organs in it. That’s why kindness and positivity may be considered the best preventive treatment.

    And vice versa, when you trigger offense and resentment, people’s reactive energies hit back at your biofield and cause disbalance in your chakras that on physical level manifests in a form of a disease. (Chittapad ‘Human destiny’/Causes of diseases).

    In healing practice we look at the physical symptoms and then trace back to the root of the disease. Because at the root of almost every illness lays the disbalance of energies in one’s body that resulted from breakage of natural laws.

    One of the laws we are most frequently violating is the code of co-op coexistence in the environment that enables us to do so.

    Until “don’t judge”, “don’t envy”, “don’t hate” and “don’t criticize” keep sounding too idealistic and practically irrelevant to us, we will be getting ill and going to seek a salvation at the doctors.

    Then go out, judge, envy, gossip and criticize again and keep returning to our physicians.

    Healers can give a person a dose of energy that will help improve a condition. But if a person doesn’t realize the connections that led to a disease, it will continue manifesting in one organ or another.

    Physical healing starts with the analysis of who might have probably been hurt by you, or who might have gotten offended in response to your offense or reproach.

    Sometimes we get physically sick right after a fight or an argument with someone. It can be even close members of a family who love each other and meant no harm…

    And when you mentally ask that person to forgive you and sincerely forgive them back, you might see a significant improvement in your physical symptoms.

    Note, it doesn’t matter if a person you resented was in fact right or wrong.

    What matters is your own emotional reaction that if negative, will have a negative return on your own physical system.

    When I get to deal with chronically ill people, I usually ask them about their families and society involvements. And it often appears that they first have a few mental apologies to make, forgive someone and surrender the resentment in order to initiate a healing process from within.

    Sometimes forgiving others and being forgiven yourself brings a massive relief to physical and emotional pain.

    It’s totally okay not to like someone, and you don’t have to force-love them and try to make friends in spite of your differences.

    You can surely choose to distance from people that are unpleasant and hostile to you energetically.

    You are free in your preferences. However, you should learn to accept even those who you don’t prefer.

    The idea of acceptance simply teaches us not to experience hateful and resentful emotions towards those we dislike.

    When we hate someone, we go against the nature, because to the nature, you and that ‘annoying someone’ are equally important entities.

    Their souls have their own developmental tasks in the present incarnation. And the universe chooses to place everyone around in the shapes and living settings that are most suitable for their souls’ current lessons.

    Besides, they may bear some important lessons for you as well. So be careful with judgment.

    Each soul develops at its own pace, and it’s not our business to stick labels and decide where these people belong.

    You may help them if you can, or you may choose to have nothing in common. But choosing to hate and judge is the worst decision you may take against yourself.

    Nature places and will replace everything in the right time and setting as it considers correct according to its own wisdom.

    Since nature itself is love, living in the universe without love is unnatural.

    A fish may not know that it lives in water and is somehow related to the ocean. But well-being of each species in that ocean is directly related to the tranquility of environment in its waters. (sofia siberia)”

    Ik vond dit wel een mooie gedachte. Maar persoonlijk vind ik het ook iets van het moeilijkste dat er is: geen negatieve gedachten en gevoelens sturen naar mensen die je onrechtvaardig of gemeen behandeld hebben… Die gedachten en gevoelens zijn er in eerste instantie wel en onderdrukken is ook niet goed. Langs de andere kant zie ik wel in dat het een spiraal is van inderdaad negatieve energie waaruit je dan niet uitgeraakt. ‘Vergeven’ voelt vaak een beetje als een ‘push-over’ zijn (toch als het om heel erge dingen gaat)… iets waar gevoelige mensen vaak juist veel weerstand mee hebben omdat ze misschien als kind net iets te vaak gedomineerd zijn vanwege hun zachtheid.

  5. Door chronische darmontsteking heb ik heel erg lang heel veel pijn gehad.
    Mijn ervaring is dat afleiding alleen helpt bij kleine pijntjes als een kies trekken en ongelukken. Vooral bij ongelukken als er voldoende adrenaline vrij komt kan ik erg goed doorlopen zonder dat ik ook maar iets voel.

    Juist in de pijn gaan zitten. Energetisch er echt in duiken. Niet vechten tegen de pijn of te doen alsof de pijn er niet is maar juist alle aandacht geven die er is aan de pijn, is voor mij de manier om pijn dragelijk te krijgen. Als in een draaikolk van energie in het midden duiken van de pijn. De pijn wordt op die manier getransformeerd. Tenslotte zijn alle emoties en gevoelens wegwijzers in het leven. Zo ook de pijn. Natuurlijk komt samen met pijn veel angst, verdriet en woede (en misschien nog wel veel meer) los. Deze emoties wachten allemaal op een transformatie. Deze emoties wachten erop om gezien, gehoord, geleefd en door voelt te worden, om vervolgens getransformeerd te worden.
    Pijn is een wegwijzer. Pijn is een uiterste waar het fout is gegaan in ons lichaam.
    Voor zover pijn niet levensbedreigend is pleit ik er altijd voor om geen medicatie te nemen maar juist te door voelen waardoor pijn getransformeerd kan worden.
    Medicatie kan een geweldige onderdrukker zijn maar de pijn blijft, alleen op een ander energetisch niveau als het fysieke niveau.

    Vooral voor steeds dezelfde terugkerende pijn zie ik liever de boodschap van pijn aan dan dat ik het onderdruk met medicatie.

  6. Oh wat herkenbaar zeg! Als kind heb ik dit ook meegemaakt bij de tandarts en hij werd boos op mij. Daarna heb ik een enorme angst voor tandartsen gehouden. Toen ik 19 was heb ik er zelfs één een stomp gegeven in haar maag omdat ze me niet wilde verdoven en toch ging boren. Blij om te lezen dat het een oorzaak had 😉 Ook bij mijn eerste bevalling niet veel geluk gehad… Ik ben in Faro, Portugal bevallen van mijn eerste zoon en ik dacht echt dat ik dood zou gaan zoveel pijn had ik. Ben van de afdeeling gestuurd omdat ze me een aansteller vonden en toen ik voor de bevalling om een ruggenprik vroeg. Vertelde ze me dat degene die de prik geeft een vrije dag had. Ondanks al de pijn ben ik bevallen van een geweldige zoon en nu inmiddels ook een dochter.
    Liefs Bianka

    • @Bianka,

      Hallo Bianca

      Een vreemde tandarts is dat geweest zeg. Als je toch om verdoving vraag. Neem ik
      Aan dat ze het toch geven. Bij mij geen probleem. Moeilijk voor je.
      Wat betreft die ruggeprik. In Nederland staan ze daar ook niet voor open.
      Maar mijn dochter is in Amerika bevallen in Chicago . Daar heb je wel de keuze gelukkig.
      Het zijn ook vaak mannen die dokters. Wat weten die nou af van kinderen krijgen.
      Maar wel raar dat ze in een ziekenhuis zoals jij dat had. Zo met iemand omgaan.
      Pijn is nog altijd niet te meten denk ik dan. Kon een ander dat dan maar eens voelen.
      Ik ben ook een h sp persoon en barst van de pijn ondanks medicatie
      Ik laat mij door niemand vertellen wat ik wel of niet mag slikken. Ik voel het.
      Ook begrijp ik dat het voor oa de nieren niet goed is. Maar in deze geen keuze.
      Mensen die dus vaak artikelen schrijven over pijn. Moeten goed begrijpen dat
      Pijn persoonlijk is. Dat je dat soms moeilijk in de hand heb. Zeker als je een mislukte
      Rugoperatie en reuma heb. Pijn blijft een mysterie. Zelfs voor de beste dokter op aarde.
      Ik zou ook nooit in een praatgroep over deze materie wilen praten.
      Dan neem je ongewild weer de pijn van een ander over. En de pijn blijft wat je ook doet.
      Ze delen tegenwoordig die tens apparaten als warme broodjes uit.
      Als ze geen oplossing meer voor je hebben dan wordt er een tens uit de kast gerukt.
      Een irritant apparaat wat je zenuwe en spieren z g n moet stimuleren.
      Ik heb er een gehad en mijn man. Ze staan nu in het stof. Waardeloos.
      Half nederland heeft er eentje ondertussen. Er zullen misschien wel mensen zijn waar
      Het werkt. ? ?
      Dit stukje van Elaine. N . Aron. Is gerust interessant en er zit gerust een kern van waarheid in.
      Alleen voor mij geld dit niet.

      Groeten Jannie. Bedankt voor het plaatsen.

      • @Jannie, Lieve Jannie, dat moet heel wat zijn voor jullie om altijd maar met pijn te leven en dan ook nog de medicatie in de hand houden…Ik hoop dat er ooit verlichting komt voor mensen met pijn ze kunnen immers zoveel! Het probleem is alleen dat de grootste drugdealer onze farmeutici zijn, om veel heel veel geld te verdienen. Ik ben ervan overtuigd dat er andere methoden zijn maar dat die nog niet aan het licht zijn gekomen omdat er de medicijnen maffia anders niets meer verdienen 😉
        Wat ik heb meegemaakt is maar een kleinigheidje hoor, maar vond het wel herkenbaar na het lezen van dit artikel. Elke dag leven met pijn is niet te beschrijven denk ik. LIEFS Bianka

        • @Bianka,

          Bedankt voor je ontzettende mooie reactie bianka.

          Iedereen heeft zijn eigen mening over pijn.
          Dat is prima. Ieder heeft ook zijn eigen pijn grens.
          Ik werk al vanaf mijn zestiende jaar. Eerst in het kappers – vak.
          Nu ben ik 59 en werk elke dag nog. Ben in al die jaren alleen na
          Twee operaties een tijdje thuis- geweest. Ik zat in een corset. Mijn rug.
          Ik heb mijn hele leven bewogen en gesport.Nu nog met pijn.
          Dus daar ligt het niet aan.
          Ingezakte wervels waar zenuwe klem tussen zitten is niet fijn.
          Reumatische lklachten met vergroeiingen ook niet.
          Als ik niks zou slikken tegen de pijn. Had ik niet meer kunnen
          Werken. Enz
          Jammer dat er zo makkelijk over pijn wordt gepraat.
          Alsof je het voor de fun doet.
          Ik heb kei hard gewerkt met met mijn lijf.
          Daarom is het ook naar de filistijnen.
          Ik moest even slikken toen ik las dat je in de pijn moest
          Gaan zitten. Van Brigit. Doe jij dat maar lekker dan.
          Ik hoop nog wat jaartjes mee te kunnen. Met de medicatie.
          Eerdaags wordt er wat uit mijn rug verwijderd. Een pen
          Met zes schroeven. Je heb geen idee wat dat ding aangericht heeft
          In mijn rug.
          Nee ik ben geen mauwer. Maar er zijn grenzen.

          Sorry bianka dit was niet voor jou bedoeld hoor. Een ieder heeft recht op zijn mening.
          Alleen sommige waren tegen het verkeerde been.

          Liefs Jannie.

          • @Jannie,

            Lieve Jannie,

            Dat wat ik zeg is gebaseerd op mijn eigen ervaring.
            Ik wil zeker niet in de valkuil stappen van wie welke pijn heeft en wat erg is of niet. Ieder heeft zijn eigen pad en zijn eigen dingen. Maar geloof mij als ik zeg dat ik ook van jongs af aan werk, van jongs af aan ziek ben en gewoon heb door gewerkt. Mijn leven er ook in tijden uitgezien heeft dat ik “achter de geraniums” kon gaan zitten en niets meer kon doordat mijn lichaam ‘dienst’ weigerde en ik veel pijn had.

            De manier die ik beschrijf is de manier die mij geholpen heeft. Ik beschrijf het hier om te delen hoe het mijn persoonlijke leven heeft geholpen.
            Niet om te vertellen dat een ander het niet goed doet en niet om te vertellen dat mijn weg, de beste weg is.
            Als ik mij tegen het verkeerde been gestoten voel, probeer ik (nadat ik inderdaad boos of verdrietig er om ben) altijd na te gaan waarom ik me zo tegen het been gestoten voel. Na veel zelfonderzoek kom ik er dan vaak achter dat de ander iets zegt wat bij mij (diep van binnen) pijn doet en probeer ik die pijn te transformeren door het energetisch op te slokken (erin gaan zitten). Daardoor transformeer ik mijn pijn, mijn trauma’s waardoor er inzichten over mijzelf vrij komen. met de inzichten leer ik steeds meer over mijzelf waardoor ik mijzelf steeds minder hoef te verdedigen tegenover een ander.

            Dit zelfde principe hanteer ik ook met lichamelijke pijn. Door de lichamelijke pijn leer ik mijn eigen blokkade’s, mijn verdriet, mijn angsten en mijn boosheid te kennen. Door al deze emoties te door voelen en met de vrijgekomen wijsheid te leren leven, ben ik er van overtuigd dat mijn ziek zijn mij veel (eigen)wijsheid heeft gebracht. Daar ben ik dankbaar voor.

            Door dit te schrijven probeer ik inzicht te geven hoe het voor mij gewerkt heeft. Niet om een oordeel neer te zetten over iemand persoonlijk of over pijnbeleving van wie dan ook.

            Warme groet,
            Birgit

            • @Birgit,

              Ik weet hoe lastig het is om met extreem veel pijn ‘in’ je pijn te gaan zitten. Om aan te gaan wat er onder de pijn zit. Ik heb dubbele hernia’s gehad en nog een boel meer in mijn rug, nek en buik. Ik merkte dat ik boos werd als mensen het hadden over naar je pijn gaan, de betekenis van pijn etc. Maar dat ik daar zo boos over werd, zei iets over mij besefte ik uiteindelijk. Ik wilde niet verantwoordelijk zijn voor mijn pijn, ik vond mijn lichaam stom, ik wilde dat ‘ze’ het oplosten en de verantwoordelijkheid uit handen geven. Jaren later zie ik dat dat meer kwaad dan goed gedaan heeft en zie ik dat ik nog een lange weg te gaan heb om mijn lijf lief te hebben zoals het is. En niet maar door te gaan door medicijnen te slikken en het probleem weg te duwen en de farmaceutische industrie te spekken. Ik ken veel mensen die het wel zo doen. En dat is hun weg. Ieder zo zijn eigen ding. Maar het valt me wel op dat ze vaak boos worden als ik zeg het anders te doen. (goh, herkenbaar ;)) Ook tijdens mijn dubbele hernia slikte ik geen pijnstillers. Ook met bevallen wil ik er volledig bij zijn, niet een deel ‘gevoelloos’ hebben. Moet je voorstellen hoe dat voor een baby is, om in een gebied te zitten in zijn moeder waar zij zelf geen gevoel heeft. Waar hij haar niet kan bereiken. Lijkt me heel eenzaam. maar ook daarvoor geldt: Als je als als moeder zo angstig ben voor de pijn, of zóveel pijn hebt dat je uit je lijf schiet en het niet trekt, dan snap ik wel dat pijnstilling beter is. Angst is helemaal funest voor de baby en jezelf. ZO ontspannen mogelijk en wat daar voor nodig is is bij iedereen verschillend. Het is denk ik altijd afwegen en zoeken wat bij jezelf past.

              Een wijze vroedvrouw zei eens: Een wond is een plek waar iets aan het licht wil komen, waar iets geheeld wil worden.
              Ze zei ook dat tijdens bevallen er een moment is dat een vrouw altijd angst ervaart, als de poort tussen hemel (kindje) en aarde even helemaal openstaat. Veel vrouwen krijgen op dat moment pijn en doodsangst. En om daar dan vertrouwen in te hebben en de oerkracht te laten komen is echt niet makkelijk! Meestal is dat het moment dat vrouwen naar het ziekenhuis willen, of in paniek raken dus en de regie uit handen willen geven.

              Sterkte iedereen met zijn pijn!

  7. Hoe het voelt om als HSPer met pijn ( en soms idd hoge dosering medicatie hoeft maar een paar dagen,lage dosering werkt bij mij niet) om te gaan weet ik uit ervaring door een val van de trap. Waarbij ik een lichamelijk ongemak heb opgelopen n.l.: beknelling in het SI gewricht. Deze pijn is ondragelijk in alles wat je doet. Enige afleiding werkt soms wel/niet. Om op de opmerking terug te komen “boven” de pijn uit te zetten is niet altijd van toepassing. Vriendelijke groeten, Jeanet

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in