alleen

Mijn ascensieproces is als het ware echt begonnen zes maanden geleden.

Tijdens de feestdagen kon ik niet meegenieten van al de vreugde en jolijt van al de mensen rond mij.

Integendeel, ik wou dat iedereen me met rust liet zodat ik alleen kon zijn met m’n gedachten.

Natuurlijk is dat iets die rond de feestdagen amper of niet lukt. Je bent als het ware verplicht ‘mee te gaan’ in de feestvreugde. En waarvoor? Een feest ter ere van iets waar de mensen niet eens in geloven.
alleen

Maar dat was niet waar het probleem lag voor mij. Ik voelde me moe, enorm moe. Lichamelijk en geestelijk. Het moment waarop ik me plots hard begon te verzetten tegen de mensheid. Alles van uit m’n jeugd kwam terug naar boven, herinneringen die ik diep had weggestopt. Dingen, gebeurtenissen, waar ik al jaren niet meer aan had gedacht leken plots alsof ze gisteren nog maar waren gebeurd.

Ondertussen begon ik me alsmaar slechter te voelen fysiek. De verschillende bloedtesten die ik onderging wezen de ene allergie na de andere aan. De ene maand bleek dat ik allergisch was aan pollen, grassen en bomen, de maand erna was het huisstofmijt, de maand daarna had ik een allergie aan dieren. Het leek wel alsof m’n lichaam deze wereld begon af te stoten. Ik kreeg spontane koortsaanvallen die uit het niets kwamen, en ook uit het niets terug vertrokken. In maart ben ik gaan samenwonen met m’n vriend. Een relatie die al een eindje niet goed zat. En vanaf toen zijn de dingen zich beginnen manifesteren. Mijn gedachtegangen projecteerden zich onmiddellijk. We hebben uiteindelijk 6 weken samen gewoond toen we gezamenlijk de beslissing hebben genomen uit elkaar te gaan. Ondertussen was ik enorm veel fysieke kwaaltjes beginnen ontwikkelen, constant een enorme spierpijn, spierspasmen, aders die op springen stonden, gesprongen bloedvaten in de ogen, chronische vermoeidheid, m’n levendige dromen die maanden verdwenen waren waren plots terug sterker aanwezig dan ooit, ik begon aura’s te zien rond mensen en alles en iedereen in m’n omgeving voelde ik haarscherp aan. Ik merkte het onmiddellijk als mensen logen tegen me, als ze oprecht waren of niet, … Ik heb altijd al deze hooggevoeligheid gehad, maar sinds drie maanden geleden is het tien keer verergerd.

Na de breuk met m’n vriend heb ik daar nog een 2-tal weken gewoond, en op een avond toen hij niet thuis was zat ik er eventjes volledig onderdoor. Ik praat vaak tegen m’n gidsen en zei hen dat ik het niet meer aankon, dat ik het gevoel had dat ze me in de steek aan het laten zijn, en dat ik me zo verdomd alleen voel. Ik was kwaad op de mensheid, op hen, op alles en iedereen rond mij. Inclusief mezelf. Enkele minuten later ben ik het bewustzijn verloren en gevallen op de hoek van het keukenblad. Toen ik terug bij bewustzijn kwam had ik een serieus gapende en bloedende wonde.

Ik ging naar boven naar de badkamer om het te ontsmetten en werd opeens naar buiten toe getrokken. Ik ging het dakterras op en daar zag ik het, een licht in de lucht, die constant van kleur veranderde, die zweefde boven een dak van een huis ietsje verder, soms ging ie wat naar beneden en verdween hij een paar seconden onder het dak, dan zweefde hij terug wat hoger en kwam hij weer tevoorschijn. Ik heb onmiddellijk m’n gsm genomen in de hoop het te kunnen vastleggen maar ik zag niets op m’n scherm, het was al half elf ’s nachts, dus het was al pikdonker, maar m’n verbazing was toch groot dat m’n gsm dit alles niet kon vastleggen. Sindsdien heb ik geen waarnemingen meer gehad. Heel deze gebeurtenis heeft misschien nog geen minuut geduurd. En ik zou er alles voor geven terug te keren naar dit moment. Waren het ‘zij’ die lieten weten dat ze er wel waren? Of waren ze gewoon alles aan het gadeslaan. Ik heb geen idee …


En dat begon voor mij frustrerend te worden, alsmaar meer vragen, alsmaar minder antwoorden.

In mei ben ik alleen gaan wonen en dat heeft voor mij veel geholpen. Ik kwam eindelijk tot rust en besefte alsmaar meer en meer dat rust hetgeen is ik nu enorm nodig heb. Maar soms geeft het je nog meer reden om te piekeren. Ik isoleer me alsmaar meer en meer, heb geen behoefte aan sociale contacten en ga ze zelfs uit de weg. De enige personen waar ik nu contact mee heb zijn m’n ouders en natuurlijk de collega’s op het werk.

Door de constante pijnen en geen enkele arts die vond wat er scheelde met mij begon ik depressief te worden. De laatste weken zijn hels geweest voor mij. zware nacht

Ik wou gewoon terug naar huis, weg van deze koele harde wereld.

Ik had de ene aandoening na de andere, amandelontstekingen, longonstekingen, opgezwollen klieren, niet kunnen slapen ’s nachts door de spierpijn, … Ik begreep niet waarom me dit allemaal overkwam. En dat begrijp ik nog altijd niet. Mijn immuunsysteem slaat op hol, en ik kan er niets aan doen. Op een gegeven moment ben ik hulp gaan zoeken.

Ik vroeg m’n huisdokter een anti depressiva pil, heb deze gekregen en sindsdien zijn m’n pijnklachten lichtjes aan aan het verdwijnen. De spierspasmen en de vermoeidheid zijn nog altijd heel sterk aanwezig, en m’n gaven ook. Die versterken zich met de dag heb ik soms het gevoel.

Ik probeer me nu wat minder te verzetten tegen m’n aanwezigheid hier. Ik probeer de mensheid met andere ogen te bekijken, en soms lukt me dat, dan zie ik een bejaard koppel lopen langs de weg die elkaar heel hard knuffelen, of eendjes met hun kroost die de baan oversteken, of een prachtige zonsondergang.

Wat me ook is opgevallen, meer dan vroeger, is hoe de mensheid op een mooie manier terug verbonden raakt met elkaar door een rouwproces. Bij de buscrash met de schoolkinderen eventjes terug voelde ik al van ’s morgens dat er iets niet in de haak was. Ik werd wakker (wist toen nog niet wat er gebeurd was) en een héél raar gevoel overmande me. Ik voelde een enorme verbondenheid, m’n hart sloeg tegen 100 per uur, en wist gewoon dat er iets schokkends was gebeurd.

Toen ik onderweg naar het werk hoorde wat er was gebeurd op de radio verklaarde dit plots alles.

Het deed me denken aan iets heel simplistisch die ik had ervaren enkele jaren geleden.

Ik zat bij de kapper toen ik opmerkte dat de sfeer onder de collega’s ijskoud was. Er waren heel duidelijk problemen geweest en de spanning was er te snijden.

Toen een dief een uur later aan de haal ging met juwelen die aan de ingang stonden en ze plots moesten samenwerken voor de dief te vatten merkte ik terug die verbondenheid op, na heel het voorval was de sfeer in het kapsalon heel anders. Beter, positiever. Ik zie dagelijks mensen die alles zouden doen om hun dierbaren te genezen, te helpen, waar geen € teveel is, geen moeite teveel. En dat houdt me op de been tijdens moeilijke momenten. Maar als ik dan kijk naar ‘het nieuws’ ’s avonds op tv, en zie welke gruwelijke dingen er nog altijd dagelijks gebeuren zinkt de moed me wat in de schoenen. Wanneer zal het veranderen? En zal het ooit veranderen? Ik probeer nu het beste te maken van m’n tijd hier op aarde, maar mijn hart zal altijd op een andere plaats liggen.

 

Namaste,

 

Ilunais

45 REACTIES

  1. Lieve Ilunais,

    Wat een openbaring jouw verhaal! Ik ben je dan ook dankbaar voor het eerlijke verslag van jouw worsteling,
    omdat ik mij er op alle manieren in herken incl. de laatste noodkreet.
    Ik zoek al een tijdje naar een verklaring voor wat er in mijn lijf en geest gebeurt en
    was daarom opgelucht te lezen over jouw ervaring.
    Het werpt een verhelderend licht op het soms taaie ascensieproces.
    Ik voel mij daarom niet zo alleen in deze bittere dagelijkse strijd, die eveneens is begonnen na een verbroken relatie.
    Ik heb toen voor het eerst op een dieper niveau moeten kiezen voor integriteit vanuit mijn ziel.
    Sindsdien is het hele circus aan klachten zoals jij ze ook omschrijft begonnen.
    Vooral ook moeheid en veel fysieke pijn heb ik moeten doorstaan. M.i. komt dit voort uit het uitzuiveren van oude blokkades en verkrampingen.
    Verder ook een allesoverheersende wanhoop en eenzaamheid, het gevoel verlaten te zijn door mijn gidsen en begeleiders waar ik
    mij voorheen door hen altijd enorm gedragen en gesteund heb gevoeld.
    Het is natuurlijk niet zo dat ze er niet meer zijn, want ik krijg wel degelijk aanwijzingen van hun aanwezigheid.
    Maar dieperliggende angsten en ook oude herinneringen zijn ineens ook weer bovengekomen met soms heel heftige paniekaanvallen als gevolg.
    Het is alles met elkaar vrijwel niet te doen en het voelt alsof er iets bovenmenselijks van me wordt gevraagd aan inspanningen.
    Ik klamp me net als jij om het vol te houden aan iedere strohalm of lichtsprankje vast.
    En die komen, niet zo erg vaak, maar toch wel zo nu en dan voorbij.
    Verder was ik altijd heel positief ingesteld om nu te ervaren hoe negatieve gedachten en somberheid voortdurend inbreken in mijn bewustzijn.
    En ook ik kan mij vanuit de kern niet verenigen met de wereld zoals hij nu is of zoals ik haar nu waarneem.
    Ik probeer me daarom ook zoveel te richten op iedere blijk van goedheid, liefde, zachtheid, onschuld en warmte
    die ik desondanks om me heen zie.
    Ik kan nog even zo doorgaan, Ilunais om je te laten weten dat je er niet alleen voor staat,
    maar dat ook anderen net zo intens en diep worstelen als jij en af en toe ook niet meer weten waar ze het zoeken moeten.
    Sterker nog, jij geeft mij op jouw beurt ook weer kracht om het vol te houden en mijn eigen pad te kunnen gaan,
    want ik ben nu niet meer de enige die dit heeft. Ik hoop voor je dat het in de tussentijd al wat rustiger is geworden.
    Bij mij is stabiliteit zoals ik dat de afgelopen jaren heb gekend, even ver te zoeken.
    Een verhelderend artikel is voor mij ook ‘Rapid Shift in Consciousness can create a Transational Crisis’ van Celia Fenn.

    Liefs en heel veel sterkte, Aurora

  2. lieve Ilunias ,

    Ik ben onder de indruk van je verhaal omdat het voor mij ook heel herkenbaar is.
    Het is ook sedert dit jaar dat zaken uit het verleden ,waarvan ik dacht dat ze verwerkt en vergeven waren nu pal als een boemerang terug zijn gekomen. Het is ,zoals je zegt net als een film waarin alles zich terug afspeelt zoals het gisteren was, en je de pijn en verdriet opnieuw ervaart. Ik dacht dat ik alles met veel liefde verdragen en ook aanvaard had maar het is nu pas dat ik het kwaad en het onrecht ervan inzie en dit wordt me nu teveel . Ik kan de pijn , verdriet en onrechtvaardigheden niet meer aanvaarden en ik kan er ook niet meer tegen.

    De fysieke pijn is er ook , vooral s’morgens , ik kom als geradbraakt uit mijn bed , heel mijn lichaam doet pijn , en ik heb geen stem meer. Na een halfuurtje gaat terug alles beter. Ik heb deze week echt een smeekbede gestuurd om mij te helpen, en in mijn (half)slaap? is er een (engelachtige)figuur gekomen die mij in zijn armen genomen heeft , en ik moet zeggen sedertdien gaat het stukken beter. Dus , het mag een hele troost en steun zijn, dat we weten dat we er niet alleen voor staan en dat er hulp komt als we erom vragen. We komen er wel,die boodschap duikt af en toe op.

    Veel liefs ,

    catherine

    • Lieve Catherine,

      Sorry dat het eventjes duurde ik eer ik op je bericht heb geantwoord maar het zijn hectische weken geweest voor mij. Na m’n blog ging het eventjes terug goed met mij maar ben sinds een week terug volledig gecrasht. Zoals je zegt, de pijn, het verdriet en de onrechtvaardigheden niet meer aankunnen en er niet meer tegen kunnen. Mijn geloof heeft zoveel plaats gemaakt voor woede en onbegrip. En hoe meer ik probeer de negativiteit te vermijden hoe erger het wordt. Alsof ik verplicht word geconfronteerd te worden met al het slechte. Niet alleen in m’n buurt, rondom mij, maar ook persoonlijk. Alles wat kan tegenvallen valt ook tegen. Hoe positief ik de dag ook probeer te beginnen. Ik voel ook ’s avonds een aanwezigheid als ik in m’n bed kruip. Alsof er inderdaad iemand z’n armen rond me houdt en me influistert dat alles wel goed komt, dat ik gewoon wat geduld moet hebben. Maar ’s morgens voel ik me terug miserabel. Ik krijg paniekaanvallen, moet overgeven, ben verschrikkelijk duizelig en dan moet de werkdag nog beginnen. Eens ik op het werk ben gaat het wel ietsje beter maar in m’n achterhoofd blijft alles nog rondspoken want me prikkelbaar maakt. Bij moeilijke momenten denk ik aan het feit dat ik er niet alleen voor sta, dat er nog mensen dit meemaken en dat zij er ook nog altijd zijn & vechten voor wat er nog overblijft. Soms helpt me dit er eventjes bovenop, maar soms ook niet. De negatieve gedachten volgen elkaar ook alsmaar vlugger en vlugger op. Ik heb twee rotdagen achter de rug dat ik het volledig niet meer zag zitten. Ik smeekte al wenend om me van deze rotplek weg te halen. Ik keek naar buiten vanuit m’n appartement en zag de auto’s passeren, mensen op hun fiets, en ik vond alles zo nietig. Ik voel me alsmaar meer en meer vervreemden van de mensheid en het betert er niet op. Als ik andere nieuwetijdskinderen hoor zeggen dat het hier zo’n mooie plaats is en dat we hier zijn om de mensheid te helpen word ik vervuld met afschuw. We doen het al decennia en veel haalt het niet uit. Integendeel, het wordt hier precies erger. Het doet me twijfelen aan m’n missie hier. En het feit dat ik me hier zo verdomd alleen voel. Ik hoop dat ik me vlug beter voel en dat ik de kans nog krijg om de mensheid te zien evolueren, veranderen, …

      Veel liefs,

      Ilunais

  3. Aad: dankjewel. Moet dit nog een x rustig lezen maar begrijp de essentie van je verhaal. Ben toevallig net met e. Tolle bezig dus het valt allemaal compleet samen haha. Het wordt bij mij gewoon echt tijd dat ik bewust ga leven! I.p.v. Onbewust door kabbelen. Dat heeft me afgelopen jaren niet echt verder geholpen..

    Maar blijft op dit moment voor mij nog steeds een vraag (: hoe blijf je in het nu? ) i.p.v een weet. Tja door bewust zijn dus en alertheid. In mijn ogen is dat wel eerst accepteren. En als het zo druk is in mijn hoofd, heb ik toch meditatie nodig om de rust te vinden. Dat is voor mij nu wat mij helpt. Nou genoeg geklets idd. Ik ga even lekker ‘aanwezig zijn’…!

    • @Linda, als er geen trigger/ego/mechanisme is dan is er enkel het NU, daar hoef en kun je niets voor te doen.

      Dat vind ik het mooie/geruststellende van het hele gebeuren, het NU, ons wezen, is het NU.

      Nogmaals daar hoeven we en kunnen we niets voor doen.

      Natuurlijk kunnen we vanuit het al getriggerd zijn, hulpmiddeltjes toepassen om dat getriggerde te sussen en door het te sussen verdwijnt het getriggerde en zijn we weer het NU (is er enkel het NU).

      Als er echt de bewustheid is dat je ziet/voelt wat het in het NU zijn is en wat in het getriggerd zijn is dan valt bij die bewustheid het getriggerde weg want je bent je er dan direct van bewust dat een getriggerd iets maar een getriggerd iets (oude energie/leerproces/bewustzijnsproces)is.

      Mijn hulpmiddeltje om het verschil te zien/voelen tussen het NU en het getriggerde/oud zeer/ego/beschermingsmechanisme was te kijken/voelen of er spanning was of spanningloosheid.

      Namelijk; het NU is altijd zonder spanning (of er moet echt iets direct levensbedreigend zijn) en het ego/etc gaat gepaard met spanning/ellende (of het ego moet het naar zijn zin hebben met 1 of ander speeltje van buiten af).

      Als je/we ons bewust zijn wanneer er spanning is en direct zien dat die spanning niet op iets werkelijks gebaseerd is maar op een getriggerd iets dan zorgt die bewustheid ervoor dat we het NU niet verlaten.

      Mijn maniertje was (mits ik me natuurlijk daarvan bewust was)om te kijken waarom het NU verlaten werd, waarom voelde ik me niet altijd veilig, waarom wilde ik gewenst zijn, waarom etc, etc en zo zag ik steeds meer dat enkel oude kind ervaringen/oude nog aanwezige energieen die getriggerd waren er voor zorgden dat het NU verlaten werd. En dat in wezen, er werkelijk in het NU niets aan de hand was, dat enkel door het al getriggerd zijn er gedacht/gevoeld werd dat er wat aan de hand was, iets niet okay was.

      Zo en nu hoop ik je met rust te kunnen laten (gein hoor).

      • @Aart,

        Wow duidelijk omschreven… Ik ben er op dit moment erg bewust van dat ik doorgaans alles overdenk, uitdenk, analyseer etc. Etc. Ik wordt gewoon continu meegevoerd door alle gedachten. Vandaag nieuwe dag, nieuwe kansen dus! Probeer wat alerter te zijn, bewust zijn wanneer ik in al dat denken overga.

        Ik begrijp wat het nu is en wat het ego is. Maar kreeg het nooit voor elkaar lang in het nu te blijven. Als ik nu terug kijk op mijn leven begrijp ik goed waarom mijn ego zo gigantisch overheerst.. Ik heb aardig wat meegemaakt, 1 ding zo ontzettend heftig, daarna is het ego en dus mijn Vermoeidheid heel sterk geworden. Door je laatste stuk begrijp ik beter hoe ik daar wat mee kan doen. Of eigenlijk juist niets mee hoef te doen! Ik bestempel alles teveel: dit mag er niet zijn, waarom denk ik zoveel, wanneer krijg ik rust, waarom lukt het niet en waarom blijf ik zo moe. Het voelt voor mij nu nog als: dit gaat een hele pittige strijd worden.. Terwijl dat het juist niet hoeft te zijn. Gewoon nu, hier, waarnemen. Ik mag die strijd juist loslaten.

        Dankjewel voor de inzichten, ik kan er veel mee.

  4. Geweldig deze blog. Heb hem net ontdekt en kan veel herkennen.je voelt inderdaad dat je er niet alleen voor staat .En vertrouwen dat we het allemaal niet voor niets doen . Heel veel liefde. Licht en kracht van mij Ria.

    • Hoi Ria,

      Bedankt voor je reactie.
      Blij dat het ook voor jou herkenbaar is.
      Ik weet dat ik er niet alleen voor sta, maar soms voelt het wel helemaal anders aan. Het kan niet anders dan dat we het niet voor niets doen. Maar toch voelt ook dat in momenten niet zo aan. Als je nog maar even naar ‘Het Nieuws’ kijkt op tv zie je het zo, mensen die in koele bloede worden neergeschoten, aangevallen, gemarteld, … En vaak in de naam van het geloof, uit jaloezie, haat, … Ik kan er niet bij hoe mensen tot zoiets in staat kunnen zijn. In ieder geval, ik weet dat we met velen zijn hier (ntk’en), maar het voelt momenteel aan de laatste dagen alsof ik hier helemaal alleen ben.
      Veel liefde, kracht en licht voior jou ook Ria.

      Liefs,

      Ilunais

  5. Ik lees alle reacties mee. Wat een herkenning! Ik kamp al 4 jaar met gezondheidsklachten. Begonnen met energiegebrek en hoofdpijn. Maar overgegaan is in extreme geestelijke vermoeidheid. Heb het gevoel dat het vallen en opstaan is. Ik blijf opstaan en doorzetten… Maar soms.. Tja vraag me vaak af: hoe lang gaat dit nog duren? Door deze site vind ik zoveel herkenning en begrip. Het stelt gerust. Je voelt je er niet meer zo alleen in.

    Misschien een aanrader: doe een x een helende reis. Tik op Google in en je komt vanzelf verhalen tegen. Niet dat het zomaar je gezondheidsproblemen oplost maar meer om eens heel goed je ziel en kracht van binnenuit te ervaren. Het is zo fijn om, hoe slecht je je ook voelt, te ervaren dat de kracht, energie, liefde en het licht in jou zit! Het heeft mij geleerd om steeds terug naar mezelf te keren en vooral naar binnen. Ik was mezelf compleet kwijtgeraakt. Nu weet ik in ieder geval waar dat ‘zelf’ zit.. Ik ben nog iedere dag erg vermoeid, maar ben mezelf vooral door meditaties en visualisaties aan het terughalen. Mede door zo’n helende reis heb ik geleerd hoe ik dat moet doen en waar het zit.

    Waar ik steeds bewuster van ben: ik geef zo veel, dat ik geen energie voor mezelf overhoud. Ben nu aan het leren om contact met mezelf te blijven maken, tijdens dat geven. Geven vanuit je hart i.p.v. Uit je hoofd. Steeds via een diepe ademhaling terug naar je kern. En mentaal is er zo veel onrust. Dit probeer ik nu via affirmaties en positieve zinnen rustiger te krijgen.

    Tja en nu betrap ik mezelf erop. Ik zit weer een adviserende rol… Altijd maar willen zorgen en helpen! Terug dus naar mezelf. Haha! Ik wens iedereen veel kracht en liefde!

    • @Linda, ik kan natuurlijk niet precies inschatten in welke fase jij in het leven zit, hier even, ik hoop dat ik het kort hou, mijn verhaal.

      Ik ga het 6de jaar in met CVS en heb de verschillende fases van verzet (wilskracht, meditatie, etc) tegen de vermoeidheid doorlopen.

      Wat mij helpt is simpelweg blijven bij wat is, is er vermoeidheid dan doe ik niets, ik forceer niets, sta ik op en er is de natuurlijke behoefte om iets te doen/ondernemen dan geef ik daaraan gehoor.

      Nou heb ik misschien de mazzel dat ik door de CVS in de bijstand ben beland en ik letterlijk niets hoef te doen maar stel ik zou een gezin hebben of wat dan ook, ik zou nu niets meer forceren/het gevoel hebben iets te moeten.

      Ik had behoorlijk wat mechanismes die zeiden dat ik voor van alles verantwoordelijk was en dat ook zo voelde, ik heb al (voor zover ik me daar van bewust ben natuurlijk) die mechanismes onder ogen mogen gekomen en heb ze zien slijten, zien verdwijnen.

      Ik hoef nu niets meer, mijn aanwezigheid is hier al ruim voldoende.

      Mentaal is het stil bij mij m.b.t. de stemmetjes van de mechanismes en mocht er zo af en toe nog wat ouds naar boven komen dan treed ik het lachend tegemoet en zeg ik; nee jochie die tijd hebben we gehad, je bent goed zoals je bent, je bent van niets meer afhankelijk.

      Ik krijg steeds meer het gevoel dat ik hier niet meer voor mezelf ben maar voor ‘de ander’.

      Als ik wat voor anderen doe (spiegelen op bepaald nivo) dan voelt dat niet als helpen of zorgen, het gebeurd spontaan zonder dat ik het gevoel heb dat ik wat doe.

      Mijn ‘oude zorgen en helpen’ kwam voort uit een nog eigen angst/projectie maar nu kan ik gewoon neen zeggen als ‘het mij niet uitkomt’ m.a.w. er zit geen lading meer op dat ‘zorgen/helpen’.

      Getsie, toch nog heel wat tekst geworden zie ik.

      Wie weet herken je iets en wie weet niet.

      Ik zeg maar zo; de oogjes vallen vanzelf toe en gaan vanzelf weer open en zie; nieuwe ronde, nieuwe kansen/mogelijkheden.

      Heerlijk toch, dat leven.

      • @Aart, Heeeel herkenbaar en fijn, ik moet zeggen: de strijd is nog niet opgegeven bij mij. Verschillende mediums hebben mij hetzelfde gezegd: overgave, acceptatie, geen strijd voeren met ‘jezelf’ (je ego dus).

        Zodra ik betere dagen heb wil ik van alles.. Wil ik mezelf laten zien, Joehoe ik ben er weer. Dan doe ik teveel, sta ik op de zoveelste verjaardag of feestje. Doen alsof het uitstekend gaat. En het enige wat ik dan denk: wat die ik hier? Waarom zit ik niet rustig thuis. Continu de grens opzoeken tot het niet meer gaat. Dan kan ik weer een hele week bijkomen. Thuis, maar vooral als ik alleen ben, heb ik wel vrede en bezinning. Dan is het goed. Maar bij in contact met anderen gaat het mis. Dan wil ik zijn zoals hen. Hetzelfde kunnen en doen. Mijn ego wil veel te veel. Ik blijf dit nog zo moeilijk vinden… Vanav een verjaardag. Iem met wie ik weinig heb. Toch vind mijn hoofd gaan, mijn lichaam zegt moeheid, rust en op tijd naar bed…

        En deze strijd zorgt voor de meeste moeheid denk ik. Want ik ben vooral moe in mijn hoofd en niet in mijn lijf.. Dat komt pas als ik de moeheid in mijn hoofd negeer.

        Vanm dus even mediteren en terug n mezelf. Dan weet ik vanzelf wat goed voor me is… En stiekem weet ik het al!

        Dankjewel voor je reactie. Heel fijn! Zo zie ik het ook. Alleen ik vecht nog teveel…

        • @Linda, je weet waarschijnlijk dat jij je ego niet bent en dat het ego hoofdzakelijk is opgebouwd/is ontstaan uit beschermingsmechanismes om in de tijd (kind) dat we echt afhankelijk waren te kunnen overleven.

          Je zou mogelijk eens kunnen kijken wat het ego nog allemaal wil en waarom het ego het allemaal wil.

          Ik wil het feestje niet verpesten maar het uiteindelijke antwoord zal zijn; het ego wil enkel bescherming, veiligheid, erbij horen.

          Wat je mijn inziens steeds duidelijker voor jezelf moet krijgen is het verschil tussen het ego en het simpele natuurlijke zijn.

          Naarmate dat steeds duidelijker wordt trap je steeds minder in de ‘oude behoeftes van het ego’.

          Fijn dat je stiekem al weet wat goed voor je is dus ik zou dat mediteren en terug naar jezelf maar eens een paar keer overslaan en luisteren naar wat je stiekem al weet/voelt.

          Dat mediteren, etc kan een levensgrote valkuil zijn om toch maar weer in die mechanismes/ego te trappen/ze vol te kunnen houden.

          Wat je eigenlijk leest is enkel mijn geleefde verhaaltje en mocht je er iets van hulp of een advies in lezen dan is dat niet zo bedoelt, ja ik ben me er eentje.

          Ik wens je heel veel vermoeidheid toe waardoor je goed kunt kijken wat er zich bij je afspeelt.

          Niet te serieus opvatten hoor.

          ps, ik was zo eigenwijs, beter gezegd; het ego/de mechanismes waren zo hardnekkig dat ik op het laatst als ik al fut had de noodzakelijkste boodschappen te doen, halverwege moest uitrusten om aan de terugweg te beginnen en dan weer 4 dagen plat te bed lag om te herstellen.

          Bedoel ik enkel mee, ik hoop dat je wijzer bent dan ik was.

          • @Aart,

            Ik begrijp je helemaal en je beschrijft het helemaal zoals het is. Ik doorzie dat ‘ego’ als geen ander. Gevoel dat ik er bovenop zit en zie dat er gebeurt.. Toch is het zo sterk dat ik meestal zwicht voor hetgeen eigenlijk niet goed voor me is ( op dat moment).

            Je laatste stukje zet me weer in het nu! Hoe vervelend ook voor jou. Mijn ogen zijn weer open. Ik heb het gevoel dat ik nog teveel strijd voer tussen mijn 2 ikken (mijn ego-het denken en mijn hart- ziel). Of hoe je dit ook wilt omschrijven.. Terwijl als je gewoon in het nu zit en blijft invoelen, doe je gewoon wat goed is voor jou. Mijn denken is hardnekkig en zo sterk dat die vaak anders wilt.

            Ik zit ook thuis zonder werk vanwege mijn gezondheid. En waarschijnlijk (te) hard op zoek naar mezelf, rust, energie en kracht. Door affirmaties, meditaties en homeopaat ga ik wel opwaarts. Maar de moeheid blijft in mijn hoofd. Soms denk ik wel: is ook niet zo gek dat ik moe blijf. Mijn hele leven heb ik geluisterd naar mijn denken-ego. Pas door de moeheid leer ik in het nu te zijn, accepteren en niet meer zoveel willen. De moeheid leert me bij mezelf te komen en blijven. Maar zodra het daardoor wat beter gast, brult mijn ego weer en wil die alles weer doen en teveel. Het is echt een pieken en dalenpad…

            Dankjewel voor je reactie. Doet me heel goed en voelt juist als een ‘hart onder de riem’! Nu zou ik eigenlijk nog vanalles aan jou willen vragen (geven, geven, maar moeilijk kunnen ontvangen hè!) maar doe het maar niet. Wat ik wil zeggen: hoop dat je ondertussen bij jezelf weer te blijven en het goed voelt voor wat het is!

            • @Linda, voor mij is er nu niets vervelend meer dat is 1 van die bijkomstigheden als je door mechanismes/ego niet meer uit het NU gehaald wordt.

              Als dat lijf moe is dan is het gewoon moe en zie ik mezelf niets doen er is gelukkig ook niet meer een stemmetje/ego/mechanisme dat zegt dat het anders zou moeten zijn of dat ik iets maar moet accepteren.

              Accepteren is toch nog een soort weerstand, een verstandelijk iets en geen overgave.

              Als je echt blijft bij wat is dan is dat hoofd stil en komt er geen gedachte die ontstaan is vanuit een mechanisme/ego.

              Het is trouwens niet een ‘echt bij iets blijven’, het NU is gewoon het NU, dat is altijd beschikbaar.

              Enkel het ego/mechanismes zorgen ervoor dat het NU ‘verlaten wordt’ en dan is het eigenlijk al mis, daar bedoel ik mee dan komt er het accepteren, de meditatie, het weer bij jezelf willen zijn.

              Dat terwijl als het NU niet verlaten wordt, er daar niets voor gedaan hoeft te worden.

              Ik ‘zie/ervaar’ het NU/stilte/vrede/niets als mezelf en daar hoef ik niets voor te doen.

              Ik moet hooguit nog wel eens allert zijn dat dat NU door nog oude energie in mijn lijf zittende, niet verlaten dreigt te worden.

              Wat ik eigenlijk nog zeggen wil; wat versta jij onder jezelf, moet je daar wat voor doen.

              Ik kwam er achter dat ik er namelijk helemaal niets voor hoef te doen, ik hoef niet meer te mediteren, bij mezelf te geraken of wat dan ook.

              Tuurlijk kan dat in een fase behulpzaam zijn maar er kan een fase komen dat je dat moet loslaten want het blijft een ‘onnatuurlijk bezig zijn’.

              Onze natuur, dat jezelf hoeft nergens mee bezig te zijn, zoals bv het ego ergens mee bezig is.

              Dat jezelf, is er simpelweg en ‘doet gewoon zijn/haar ding. Ik ‘zie’ het (jezelf) als een bepaalde bewustheid/bewustzijnstrilling en die trilling doet gewoon vanzelf haar of zijn ding.

              Wat een tekst weer, je zal het wel weer herkennen want anders had het er waarschijnlijk niet gestaan (pas op ik blijf plagen).

              Alhoewel, ik twijfel een beetje of je echt wel ziet wat de behoefte van het ego is en dat dat niet gebaseerd is op het NU want als je het echt ziet dan zou het ego je niet ‘steeds’ te grazen nemen.

              Bovenstaande zin bedoel ik niet negatief hoor, ik wil daar enkel mee aangeven dat toen ik echt doorkreeg wat het ego eigenlijk wilde en dat dat enkel gebaseerd was op veiligheid, erbij willen horen, etc, ik echt pas het verschil zag tussen de energie van het ego en het simpele NU waar alles constant ‘okay’ is.

              Het ego wil enkel ergens bijhoren, pleasen, leuk gevonden worden, vreugde, emoties, aandacht, bezig zijn, wat nieuws, lachen, lekker eten, gezelligheid, meer meer, etc etc en dat terwijl dat NU/jezelf nergens mee bezig is, dat NU/jezelf is gewoon verzadigd van/in zichzelf.

              Dat wil niet zeggen dat er bv niet lekker gegeten of een praatje gemaakt kan worden maar de drang/behoefte die er eerst vanuit het ego was (als aan die drang/behoeftes voldaan was dan goed voelen) bestaat in het NU/jezelf niet.

              Misschien beter gezegd: in het NU/jezelf ontbreekt het aan behoeftes, er is die simpele natuurlijke compleetheid.

              Linda, voor mij is er geen verschil tussen dat ‘jouzelf en mijzelf’, ‘jouw NU/hart is gelijk aan ‘mijn NU/hart’ m.a.w. hoe goed bedoelt jou geven of vragen m.b.t. bv mij is, het gaat enkel om jou. Ik hoop dat dit overkomt zoals ik het bedoel. Geven is eigenlijk niets anders dan een zelf nog willen ontvangen.

              Is niets mis mee maar als dat herkenbaar/duidelijk is dan verdwijnt dat geven en ontvangen als zijnde vanuit een drang/behoefte/ego.

              Ik heb er een droge keel van gekregen, wat een letters, ik geef me over (ach wat een humor weer).

  6. Hoi Ilunias,

    Heel herkenbaar wat je schrijft.

    Aan alles wat je nu ervaart zit een einde. Het is als het pellen van een ui. Je ontdekt steeds weer nieuwe laagjes eronder en er horen tranen bij. Op een gegeven moment ben je bij de kern. Dan is het blank en glimmend, stralend. Heel veel sterkte en bedankt voor het delen van je verhaal.

    De vraag die in me opkomt is; wat betekent je naam?? Daar is volgens mij ook iets in te ontdekken.

    Warme Groet Loes

  7. Lieve allemaal,

    Het is allemaal heel herkenbaar. Ook ik heb helse pijnen en situaties meegemaakt dat ik hoopte dat er direct een einde aan zou komen. In deze momenten ben ik gaan zoeken naar verlichting en wil dit graag delen zodat jullie er wellicht ook gebruik van kunnen maken en je je snel prettiger gaat voelen.
    Je kunt via je hoger zelf veel dingen vragen, het enige wat je moet doen is opdracht geven om het te doen. Zo kun je alle vermoeide, lage, negatieve energieen verwijderen. maar ook alle belemmeringen en blokkades verwijderen die je verhinderen om al het oude los te laten. En alle belemmeringen en blokkades verwijderen die je ervan verhinderen om al het nieuwe te integreren. Daarnaast kun je hoger zelf vragen je aura te zuiveren.
    Je hoeft alleen te zeggen; hoger zelf ik wil dat je nu verwijdert alle vermoeide energieen in mijn totale energie systeem dat is nu gebeurd dank je wel.
    Daarnaast kun je Aartsengel michael vragen om je te zuiveren. Je vraagt aartsengel michael wil je nu alle donkere, lage, negatieve energieen incl alle entiteiten die nu bij mij (en in deze ruimte) aanwezig zijn volledig verwijderen en de entiteiten overbrengen naar het licht.
    Hier kun je ook variaties op maken uiteraard. Daarnaast kun je energetische koorden bij jezelf weghalen of weg laten halen. Er zijn verschillende dingen mogelijk. Wil je meer weten hierover laat het mij weten ik help je graag verder.

    heel veel liefde en kracht in dit proces

    liefs willeke

    • Lieve Willeke,

      Bedankt voor je reactie.

      Jammer te horen dat ook jij dit hebt moeten meemaken.

      Ik heb weken aan een stuk manieren gezocht om verlichting te zoeken.

      In het begin smeekte ik m’n gidsen me die verlichting te bezorgen, op duizend en één manieren.
      Maar die kwam er maar niet.

      Dan kwam ik in de fase waarop ik zeer waad werd, waarom lieten ze me in godsnaam in de steek? Wat had ik gedaan dat ik dit allemaal moest meemaken, die helse emotionele en fysische pijnen, en waarom ik ooit zo stom ben geweest de keuze te maken naar ‘hier’ te komen.

      Wat ik ook deed of zei,niets hielp. Maar toch voelde ik hun aanwezigheid.
      En op sommige momenten voelde ik hun energie door mij stromen, dat waren mijn goede dagen.

      Krampachtig hield ik mij vast aan die goede dagen.
      Nu komen ze alsmaar meer en meer voor.
      En als ik erover nadenk, de goede dagen zijn meer en meer beginnen voorkomen vanaf het moment dat ik begon los te laten.
      Dat ik begon vrede te nemen met al hetgeen mij de afgelopen jaren is overkomen, dat ik mezelf toeliet deze dingen terug over mij te laten komen, en te verwerken.
      Iets wat ik nooit echt had gedaan. Ik werd geconfronteerd met negatieve ervaringen en ik heb nooit ‘gerouwd’. Ik ging gewoon door met m’n leven zonder die gebeurtenissen te verwerken. Ik concentreerde me gewoon op iets anders, iets positievers en verdrong die negatieve dingen naar m’n onderbewustzijn.
      Iets waarvan ik nu meer dan ooit de prijs betaal.

      Maar het begint te beteren. Er zijn tijden waarop ik zou gezegd hebben: laat dit aub zo vlug mogelijk over zijn! Maar nu denk ik daar niet meer zo over. Nu zit ik met de ingesteldheid dat het proces zo lang mag duren als het nodig is. Maar zeker geen seconde langer 🙂

      Groetjes,

      Ilunais

      • @Ilunais,

        pffff nu heb ik toch even tranen in mijn ogen.
        Mooi die laatste zin, dat je dat kan zeggen het mag zo lang duren als het nodig is.
        Het zou mooi zijn als ik dat ook eens kan ervaren, zit nu nog teveel schiet eens op en laat het zo snel mogelijk over zijn:)

        Nogmaals bedankt voor die mooie zin

        groetjes Mérie

  8. Ilunais, vergat ik nog even te vermelden in mijn reactie; de golven van “koorts” die je benoemt zie ik als energie-boosten die je aangereikt krijgt om ondanks je heftige vermoeidheid toch steeds weer door te kunnen gaan. Je verbruikt de laatste maandjes extreem veel energie dus het dient af en toe even extra aangevuld te worden hetgeen op deze wijze mag gebeuren. Hoe mooi mag het werken hè. Warme groet, Mirjam

    • @Mirjam,

      Dan kan zeer goed zijn hoor.

      Want de dokters kunnen er absoluut geen verklaring aan geven waarom die koortsaanvallen komen en gaan.

      Zelfs als ik geen last heb van andere fysieke kwaaltjes zoals spierpijn, keelpijn enz… krijg ik ze toch.

      Ik heb inderdaad het gevoel dat ik enorm veel energie verbruik de laatste tijd en het kan dus goed zijn dat de koortsaanvallen hier vandaan komen!

      Bedankt hiervoor Mirjam.

      Lieve groet,

      Ilunais

  9. Beste Ilunais,

    Goed dat je jouw gevoel en ervaring op deze wijze van je afschrijft. Schrijven kan heel heilzaam werken voor jezelf, naast dat jouw ervaringen anderen op weg helpen en anderen jou op jun beurt een hartje onder de riem kunnen steken.
    Wellicht heb je het al gelezen hoor maar boven aan de site staat een colum ” meest gelezen” hier staat een weergave van ” 40 symptomen van spiritueel ontwaken” waar je je misschien nog weer even extra gestrekt en bemoedigd door kunt voelen.
    De ” haven” van je reis en alle lastige inspanningen is in zicht, geloof me, en ga door op de mooie en bewuste wijze zoals je nu doet. Juist de heftige ervaringen op onze weggetjes laten ons anderen op weg helpen omdat je hen het gevoel kunt geven dat je hen echt snapt aangezien je het zelf doorleefd hebt. Warme groet Mirjam

    • Beste Mirjam,

      Bedankt voor je reactie.

      Schrijven werkt inderdaad zeer heilzaam voor mij. En zeker omwille van het feit dat het voor anderen inderdaad een hart onder de riem steekt, zoals hun getuigenissen dat doen bij mij.

      Ik heb de column van de 40 symptomen al zeer vaak gelezen.
      Het helpt me tijdens de moeilijke momenten.
      En aangezien het één van de meest gelezen artikelen is zal daar wel een reden voor zijn.

      Warme groet terug,

      Ilunais

  10. De nacht is het meest duister, vlak voor het ochtendgloren…

    Voor we incarneerden in dit leven, en ons opgaven voor deze taak (wat die taak ook mag wezen voor éénieder), wisten we heel goed waar we aan waren begonnen. Laten we ons nu niet neerhalen door die laatste ‘loodjes’.

    Het is een feit dat de symptomen en alles wat er bij komt, en om ons heen zien helemaal niet leuk zijn, maar die heel zware momenten zijn inderdaad een bewijs dat we zaken (van onszelf en/of anderen) aan het verwerken en transformeren zijn, en zodoende goed ‘onderweg’ bezig zijn. Dit beseffen is een heel groot voordeel. Een voordeel dat niet elke mens heeft.

    We zitten heel dicht nu, lieve zielen. We gaan toch niet opgeven vlak voor de feesten beginnen, toch?

    Lieve groeten aan ieder!

    Hein

    • @Hein, Dat gevoel heb ik ook heel sterk, dit zijn de laatste loodjes. De tekst van Ilunais is de hele dag bij me gebleven, want het liet me zien hoe het hier de afgelopen jaren is geweest. Het zat de hele dag in mijn hoofd, want die periode was heel zwaar en er waren dagen dat ik het ook niet meer zag zitten. In april van dit jaar veranderde dat ineens, hoe en waarom weet ik echt niet meer, het ging en gaat zo snel. Het is ook niet relevant, ik ben er blij mee en geniet er van! En dit is pas het begin, ik voel dat er nog veel meer komt. Dus laten we inderdaad niet opgeven hoor!

    • @Hein,
      Goedemorgen Hein, compliment aan jouw kort maar krachtige, wijze, positieve en “luchtige” reactie. Chapeau! Maakt me blij dergelijke reacties te lezen. Blijde dag en hartelijke groet, Mirjam

    • @Hein,

      Bedankt voor je reactie!

      De laatste loodjes wegen inderdaad het zwaarst, en dat gevoel heb ik ook heel sterk de laatste dagen. Alsof m’n gids me dit toefluistert al een eindje: Niet opgeven, je bent er bijna, je hebt hier nog dingen te doen! Niet opgeven! En dat probeer ik nu te doen, ook al is het niet altijd even makkelijk.

      Maar we laten ons niet kennen hé! We zijn nu inderdaad al zo’n eind ver gekomen. Laat het feest maar vlug beginnen 😉

      Groetjes,

      Ilunais

  11. hehe heerlijk om dit even te lezen.
    Had het van de week even helemaal gehad, had er geen zin meer in, zei nog tegen mijn gids laat een ander maar licht schijnen ik kan het niet.
    En dan nu vandaag even jou stuk lezen werd er rustig van, omdat ik er zoveel van herkende.
    Bedankt dat je dit wilde delen lieverd.

    Namasté

    Liefs Mérie

    • @Mérie,

      Bedankt voor je reactie.

      Ik herken de eerste zin van je reactie volledig.
      Ik heb hem zelf al zo vaak opgezegd.
      Te vaak.

      Het leek/lijkt alsof wat ik ook doe niets meer uithaalde.
      Alsof ik op het eind van m’n krachten zat en gewoon geen zin meer had om verder te ‘vechten’ voor een ‘verloren zaak’ in mijn ogen.

      De laatste maanden waren één en al confrontatie met al de slechte dingen die ik had meegemaakt en alles kwam vliegensvlug terug op me af als een boomerang. Mijn gedachten werden onmiddellijk geprojecteerd. Zowel de negatieve als de positieve.

      Ik ben blij dat je rustig werd door het lezen van mijn stuk.

      Dit was ook voornamelijk de bedoeling, ik weet hoe belangrijk het voor mij is dingen te lezen, horen, zien, die vergelijkbaar zijn met mijn situatie.
      Het geeft me een beter inzicht over wat er aan het gebeuren is, en ik wist zeker dat ik dit ook ging teweeg brengen bij andere mensen met m’n verhaal.

      Mérie, heel graag gedeeld hoor!

      Liefs,

      Ilunais

  12. Ho lieve schat,

    Ik ben blij hier nog eens iets van je te lezen, en wat een verhaal zeg. Verzorg je maar goed. En mijn excuses dat ik je niet meer heb geantwoord… Je zal wel begrijpen dat dat niet met opzet was, maar ja gewoon, de tijden zijn heftig. 🙂 en ik had te weinig energie om mijn eigen leven recht te houden.

    Mocht ik me binnenkort beter voelen, dan zal ik je misschien antwoorden, maar momenteel is dat nog niet aan de orde. 🙂

    Hoe dan ook, ik geef j ein gedachten een dikke knuffel en een aai over je pijnlijke lichaam. Voor de spierkrampen zou je trouwens biomag kunnen proberen te nemen, ik dacht dat dat van heel was. Vraag eens aan je arts wat hij er van vindt. Mij helpt dat heel goed als ik weer last krijg van mijn spieren en cmv.

    xx

    • Hoi Nele,

      Bedankt voor je reactie!

      Ikzelf ben ook super blij nog iets te horen van je!
      Je hoeft je zeker niet te excuseren lieve meid. Ik begrijp je volledig. De laatste maanden zijn ook enorm heftig geweest voor mij en dan is het voor mij ook moeilijk dat lichtpuntje te zijn. Dus ik neem je dat zeker niet kwalijk.

      Ik hoop dat je je vlug beter mag voelen! Hoe gaat het met die mooie dochter van je? Ik heb nog altijd je foto staan op m’n computer en als ik die soms toevallig tegenkom komt er nog altijd een glimlach op m’n gezicht.

      Ik informeer zeker eens naar die biomag. Ik moet vanavond toch naar mijn arts dus ik vraag het hem even na.

      xx,

      Ilunais

      • @Ilunais, Ja he, het is zo een heftige periode geweest. Ik ben blij dat het ‘goed’ met je gaat. En meen je dat echt dat je mijn foto nog op je pc hebt staan? Zo fijn! En met mijn dochters en zoontje gaat alles goed. Beter dan ooit zou ik stilaan durven schrijven. 🙂

        Ook ik hoop dat je je snel beter voelt. Mocht ik binnenkort de energie, tijd en kracht hebben, dan kan het zijn dat ik je email nog eens opsnor. 🙂 Want veel van wat je ervaart heb ik ook gehad, en er zijn echt middelen om alles wat te verzachten. We hoeven niet constant zo open te staan, want dan komt er zoveel binnen dat onze gidsen niet meer door de rommel heen kunnen, of zoiets… Praten en schrijven over gevoelens blijft moeilijk 😀

        Hopelijk voel jij je ook snel beter,
        Dikke zoen lieverd.

        • @nele,

          Momenteel heb ik niet het gevoel dat er veel dingen mijn pijn kunnen verzachten.
          Zelfs als ik slaap heb ik de ergste en meest bizarre nachtmerries. Ik ben constant constant doodmoe, al slaap ik twaalf uur per nacht of 6 uur per nacht, ik blijf even moe. Ik probeer nochtans een vast ritme te vinden maar zelfs dat helpt niet. En dan op de goede dagen neem ik teveel hooi op m’n vork. Niet vrijwillig maar omdat ik niet anders kan. Op zo’n dagen moet ik het werk inhalen dat ik op de andere slechte dagen niet heb kunnen doen. Ik merk ook op dat ik na de hele slechte dagen een enorme drang heb om alles van me af te schrijven. En dan blijf ik maar typen zonder stoppen. Al mijn gedachten worden geordend in m’n hoofd en dan voel ik de onweerstaanbare drang om alles ‘neer te pennen’.

          Zoals ik daarnet al reageerde op een comment van iemand hier, momenteel voel ik me allesbehalve goed.
          Ik lees vanalles over het ascensieproces die we doormaken momenteel, en dat het heftig is en zal blijven. En dan verlies ik echt de hoop.
          Het liefst van al zou ik een hele dag in bed blijven liggen, weg van alles en iedereen. Maar nauturlijk leven we in een maatschappij die dit niet toelaat. En ik mag mezelf dit ook niet toelaten. Maar de vermoeidheid wordt alsmaar erger en erger. Er werd mij al gezegd dat ik moet leren aarden, dat ik teveel energieën oppik, maar ik zou echt niet weten hoe ik dat moet tegengaan. M’n toekomstdromen worden ook alsmaar heftiger en heftiger de laatste tijd. Alles escaleert. M’n leven is compleet veranderd en aan het veranderen in een zeer korte tijd en wanneer ik denk dat ik alles onder controle heb wordt de boomerang keihard terug geslaan. En dan vraag ik mij waaraan ik dit verdien? Want het voelt vaak aan alsof ik gestraft word voor iets.
          Ik denk dat het hoogtijd is dat we eens samenkomen, ergens tussen de grens van België & Nederland? Hint voor Gordon 😉

          Ik hoop dat ik je vlug nog mag horen Nele.

          Dikke zoen terug lieverd!

          Ilunais

  13. Hallo Ilunais,

    Dankje voor het lezen van jou verhaal.
    Het voelt of dat je midden in een grote zoektocht zit, op zoek naar jezelf.
    Ik wens je veel succes toe 🙂

    ”Wanneer zal het veranderen? En zal het ooit veranderen? Ik probeer nu het beste te maken van m’n tijd hier op aarde, maar mijn hart zal altijd op een andere plaats liggen.”

    Jij bent zelf de ”verandering”.
    Het begint bij jezelf, blijf aanwezig in jou eigen energie, diep in jezelf want daar is alles helder en zal het naar buiten treden.

    Liefs Anne

    • Hallo Annemarie,

      Bedankt voor je reactie.

      Ik zit inderdaad in het midden van een grote zoektocht op zoek naar mezelf. Mooie manier om dit te verwoorden.

      Lichtjes aan begin ik alsmaar meer en meer te ontdekken, over wie ik ben, wat ik verlang van het leven, wat ik nodig heb in het leven, maar voornamelijk, wat ik NIET wil.

      Ik probeer aanwezig te blijven in m’n eigen energie, maar die is momenteel zeer overweldigend. Ik voel dat het probeert naar buiten te treden, maar dat er ergens nog een paar blokkades zitten.

      Aan mij om deze te doorbreken.

      Liefs,

      Ilunais

  14. Hallo lieve lieve mensen,

    Zojuist heb ik dit hier allemaal gelezen, er gleed een traan over mijn wangen,ik voel met jullie allen mee, en ben zó blij dat hier alles met elkaar gedeeld kan woden 🙂 dat jullie elkaar helpen en steunen hier :)Schitterend.
    Jullie zijn allen op weg om inderdaad gezuiverd te worden van de pijn die de ziel heeft, doordat het niet geaccepteerd werd. maar we hebben nu het geluk dat Gods Engelen, ook wel gidsen of entiteiten genoemd er voor ons zijn. Door de nieuwe energieën die nu naar de aarde worden gestuurd, gebaseerd op onvoorwaardelike Liefde, mogen wij allen onze pijn los laten. waardoor er meer ruimte ontstaat voor Liefde. Liefde overwint alles! het veroorzaakt ongemakken, dat is waar. maar lieverdjes, als jullie hier doorheen zijn gekomen….is het één en al vreugde :)en ik spreek hier uit ervaring. Ik zie het nu geheel anders en ik ben zó blij nu, voel me zó welkom als ziel in mijn lichaam,dat ik weer vreugde en plezier ervaar en de liefde kan voelen. ik ben niet meer bang om te voelen. Wat mij persoonlijk veel heeft geholpen, is idd die ho’oponopono,maar ook alle andere info, op deze site door gordon geplaatst, voor ons te lezen en in te voelen, wat bij jouw past, goed voelt. De verhalen van de Engelen, er zijn er vele, hebben mij ook uitgezuiverd, ik heb emmers vol gehuild en door mijn tranen heen gelachen. Omdat ik Voelde dat het goed was en besloot het gewoon te accepteren en mezelf dagelijks een knuffel te geven, ik keek hierbij in de spiegel, in mijn eigen ogen. in plaats van de knuffels aan iedereen weg te geven en mezelf te vergeten. het zijn manieren om jezelf beter, te laten voelen, en te laten weten;je bent goed zoals je bent, er is niets mis met je, ik hou van je gewoon zoals je bent. alles is een proces, het komt allemaal goed, geloof in wie je bent, als mens en ziel samen vanuit je hart….Je lichaam is de tempel van je ziel…open je hart…laat je ziel binnen, communiceer met elkaar…in jezelf…en je zult voelen…wie je werkelijk bent…Het is als een tuin, die al jaren niet onderhouden is, je begint het te bekijken..je denkt wát kan ik hiermee? wat wil ik hiermee? ik wil bloemen en struiken en een fruitboom wellicht, bedenk het maar…wat moet ik hiervoor doen om dat voor elkaar te krijgen? en dan zie je het voor je…je pakt je gereedschap en begint te spitten, harken, sorteren en dan poten….je spieren doen pijn en je bent moe en dan ga je lekker douchen, je insmeren met weldadige olie die lekker ruikt en geniet van het gedane werk…dan ga je het bijhouden, onderhouden, je gaat het bemesten en water geven en wacht rustig af totdat de bloemen gaan groeien en dan bloeien en dan heb je een big smile :):) want je hebt een prachtige tuin ontworpen waar jij blij van wordt….iedere seconde van de dag, je geniet ervan, zelfs als je op je werk bent, of in de file staat, dat maakt dan allemaal niets meer uit. het is jouw creatie, dat ben jij 🙂 :):) Geniet lieve mensen, maak er wat moois van! samen met je ziel, gidsen engelen het maakt niet uit, zolang je maar blij bent en dan blij kunt ZIJN…samen één VOEL het :):):) blijf lekker bij jezelf en Geniet dat is wat ik jullie kan meegeven in een notedop van wat ik heb mogen ervaren en ik hou weer van al wat is….Hoop dat ik jullie een stukje op weg heb mogen helpen met mijn verhaal, ik dank jullie allen…moge het licht op jullie paden de weg wijzen die jullie mogen gaan met liefde in jullie hartjes, ik groet jullie vanuit mijn hart en ziel, een knuffel en een groet…:):):)

    Liefs, Henriëtte

    • Hallo Henriëtte,

      Bedankt voor je mooie reactie.

      Bedankt dat je de moeite hebt gedaan deze mooie woorden hier te plaatsen.
      Het is overduidelijk dat jouw ascensieproces achter de rug is en dat je bent beginnen genieten van wat het leven allemaal te bieden heeft. Of beter gezegd, het leven door een roze bril bekijken.

      Je metaforen geven een mooi beeld weer van hoe hier inderdaad kan aan gewerkt worden. En voor iedereen is dat weer anders. Ikzelf kan enorm genieten van de natuur, de zon die opkomt, die ondergaat, de bomen, met m’n blote voetjes in het gras staan terwijl die nog lichtjes nat is van de dauw ’s morgens vroeg, maar voor andere mensen helpt het dan weer de artistieke richting op te gaan, tekenen, muziek beluisteren, … We moeten gewoon doen waar we ons goed bij voelen, zonder ons IETS aan te trekken van wat andere mensen daarop te zeggen hebben. Is iets dat wij nieuwetijdskinderen nog altijd te weinig doen. Onszelf zijn !!

      Nogmaals bedankt voor de lieve woorden Henriëtte !

      Groetjes,

      Ilunais

  15. Dag Illunais,
    Zo zit ik er al anderhalf jaar bij. Ik heb ook enorm veel allergieen en moe moe moe. Niet normaal moe, maar extreem moe. Spierpijn, opgezette klieren en luchtweginfecties door ernstig astma. Het voelt voor mij dat ik letterlijk geen lucht krijg om mezelf te zijn. Fysiek gaat het steeds slechter. Bloed e.d. is goed, behalve mijn longtesten. Ik heb ook heimwee. Naar een andere of betere wereld. Met sociale contacten kan ik niets meer. Als ik samen ben met mensen is er meteen irritatie. Niet zo zeer van mij uit, zij irriteren zich aan mij. Alleen al omdat ik aanwezig ben. Ik ben meer en meer helderziend, neem veel waar. Ook van andere mensen en hun problemen. Ik krijg sterke leiding van mijn gidsen. Ook in dromen. Ik ga die Ho’oponopono ook eens proberen 🙂
    Ik heb het gevoel sterk voorop te lopen op andere mensen. En alles van mijn verleden komt voorbij. Ik probeer los te laten, al lukt het (nog) niet bij alles. Sterkte, Illunais… Ik voel met je mee.

    • Dag Goudlokje,

      Bedankt voor je reactie.

      Het lijkt erop dat je inderdaad precies hetzelfde meemaakt zoals ik nu. Die vermoeidheid is al jaren aan de gang, heb al altijd een zwak maag- en darmstelsel gehad, maar al die andere symptomen die er de laatste maanden zijn bijgekomen zijn me echt serieus teveel aan het worden in momenten. Zeker als er geeneen dokter vindt wat er nu precies aan de hand is. Wat er toe leidt dat er geen behandeling wordt opgestart en de pijn en de vermoeidheid samen met de frustratie blijft. Ik heb lang gevochten tegen het idee dat het allemaal psychologisch was, dat ik door een ascensie aan het gaan was, maar toen ik me er stilletjes aan begon bij neer te leggen dat het misschien wel daaraan kon liggen, zijn m’n symptomen ook lichtjes beginnen verminderen. Het enigste verschil tussen jouw en mijn verhaal is wat betreft de sociale contacten. Ik heb er totaal géén nood aan. De enigste mensen die dicht bij me staan momenteel (of beter gezegd, die ik toelaat in m’n leven) zijn m’n ouders & iemand op het werk. Anders hou ik iedereen op verre afstand. Ik heb geen nood aan oppervlakkige gesprekken die alsmaar meer en meer gevoerd worden in deze maatschappij en ben liever alleen. Ook mijn gaven nemen toe en dat is soms best beangstigend. Zeker in het begin. Nu verloopt het al ietwat rustiger in m’n hoofd. Wat je zegt over je verleden, dat alles voorbij komt, hier nét hetzelfde. Alsof een filmpje in m’n hoofd het allemaal opnieuw afspeelt. Alsof ik het nog maar net heb meegemaakt. En zoiets is zeer overweldigend. Maar nogmaals een bewijs dat we aan het ‘zuiveren’ zijn. Ook ik doe m’n best om los te laten, en beetje bij beetje begint dat te lukken, dus geef de moed niet op Goudlokje, we komen er !!

      Groetjes,

      Ilunais

    • @Petra Rosealie,

      Bedankt voor je reactie.

      Ik hoop van harte dat je je vlug beter voelt! Zoals ik al zei tegen Clannad, de verhalen hier geven me vaak een duwtje in de rug als ik lees dat er nog gelijkgestemde zielen hier rondlopen, ook al vind ik het ook zeer jammer dat we dit allemaal moeten doormaken. Maar zoals nog anderen hier gereageerd hebben: de laatste loodjes wegen eht zwaarst, laat ons NU NIET OPGEVEN! 🙂

      Groetjes,

      Ilunais

  16. dag Ilunais,
    Allemaal zeer herkenbaar, proberen hier te ‘leven’ met vallen en opstaan; ik heb zelf al jouw symptomen… de westerese wereld heeft er het tiket ‘ME of CVS (chronisch vermoeidheidssyndroom) op geplakt, maar voor mij voelt het meer als zielepijn…. maar dat vind je niet terug in je bloeduitslag hé.
    Daarom ben ik zo blij met de website http://www.nieuwetijdskind.com
    , want daar vind ik de nodige levensvitaminetjes , met gelijkgestemde mensen (zielen)
    espavo, clannad

    • Dag Clannad,

      Bedankt voor je reactie.

      Die ‘zielepijn’ , hoe jij het beschrijft, vind je inderdaad niet terug in je bloeduitslag.
      Deze website is inderdaad een hele hulp voor ons en ik bekijk ze nog altijd iedere dag. Het geeft dat duwtje in de rug als ik de mooie dingen hier lees, maar ook soms de minder mooie ervaringen van andere nieuwetijdskinderen, dan voel ik me plots niet helemaal alleen en kan ik het allemaal wat beter plaatsen. Wat terug voor aanvaarding zorgt.

      Groetjes,

      Ilunais

  17. Beste Ilunais, wat een intense gebeurtenissen voor je. Het raakt me. Je vraagt niet hulp maar het popt zo bij mij op dat ik je toch graag het volgende onder je aandacht wil brengen. Want wie weet kan het je ondersteunen. En wat zou dat prachtig zijn. Ben je bekend met de Hawaainse cleaning methode Ho’oponopono? 🙂 struikel niet over de letters…In het kort komt het hier op neer. Alles wat je nu meemaakt is een uitzuivering op fysiek, emotioneel en mental niveau. Je kunt dit proces ondersteunen door mantra’s te gaan opzeggen: Het spijt me, vergeef me, dank jewel ik houd van jou. Dat zeg je tegen jezelf, je Hogere Zelf. Door deze mantra zet je de trilling van vergeving, liefde en dankbaarheid in je systeem. Je zuivert daarmee alle “rotzooi” uit die niet meer dienend is voor jou. Je helpt niet alleen jezelf maar ook de wereld door dit te doen. Want alles wat jij transformeert/uitzuivert komt niet meer terug. Mocht je interesse hebben kan ik je nog veel meer daar over schrijven/vertellen. Je kunt ook googelen op Joe Vitale, zero limits of gewoon Ho’oponopono. Thank you for sharing. Omdat ik jouw verhaal heb gelezen kan ik cleanen voor mezelf en jou. Ik hoop van harte dat je dit ervaart en je leven wat Lichter maakt. Namasté, Adrienne

    • @Adrienne,

      Dit is nu al de vierde keer dat ik over deze mantra lees! Dus nu heb ik hem opgeschreven en aan mijn muur geplakt zodat ik hem zie als ik opkijk van de pc. 🙂 Bedankt voor het plaatsen en herinneren.

      Namasté Marla

    • @Adrienne,

      Bedankt voor je reactie!
      Ik zal zeker die Hawaainse methode eens uitproberen.
      Was er inderdaad nog niet mee bekend.

      Alle hulp is momenteel meer dan welkom.

      Nogmaals bedankt!

      Groetjes,

      Ilunais

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in