de diagnose ADHD

Een paar weken geleden is mijn dochter 14 jaar geworden. Een kind vol potentie en levenslust, en met een groeiende frustratie naar school toe. Deze maand nog hebben we een afspraak voor haar bij de ADHD-poli. Ze zit in de molen voor een diagnose. En waarom? Omdat ze op de middelbare school kopje onder dreigt te gaan. Als je haar vraagt wat het probleem is, zegt ze: We moeten te veel, wat we toch nooit gaan gebruiken. Ergens heeft ze wel een punt, vind ik.

de diagnose ADHD
Met haar ADHD laat ze zien waar het om draait: we willen doen wat we leuk vinden en daar vol voor kunnen gaan.

Het gekke is dat ik haar nooit als ADHD-er heb gezien. Ze was gewoon een kind met veel energie en weinig slaap. Uniek in haar eigen zijn. Slim en spitsvondig, alert en nieuwsgierig. Al vroeg stelde ze vragen die ik pas ging stellen toen ik veel ouder was. En ik was zelf al vroeg wijs. De ADHD liet van zich horen toen ze op school verplicht was in het programma mee te gaan. Lezen, spellen, tafeltjes…allemaal lastig. Maar te verhapstukken.

De middelbare school echter brengt haar dat lastige in tienvoud. Gevolg: ze zit een niveau lager dan ze aankan qua intelligentie. Omdat het ontbreekt aan regulering van haar aandacht en concentratie. De meningen van mensen om me heen zijn verdeeld. Er zijn mensen die roepen: “AD(H)D is een modeverschijnsel. Vroeger was het er ook, maar werden mensen gewoon druk genoemd, of gevoelig. Al die poeha.” Zelf heb ik ooit geschreven: ik weet niet of het groeiende aandachtstekort typisch iets is van deze tijd, of van de mensen van deze tijd. Of dat het er al eeuwen was en we er nu pas aandacht voor krijgen. Wel is duidelijk dat we steeds meer aandacht voor aandacht krijgen. En daarmee lijkt het iets belangrijks te zijn.
Ik denk dat onze kinderen ons iets duidelijk proberen te maken. Aandacht is een belangrijke tool. Bijvoorbeeld voor de focus op wat we graag doen en waar ons hart ligt. Voor leven vanuit onze kern. Het schoolbeleid kan daar helaas nog niet op inspringen. Het begint te komen, omdat het probleem onder de kinderen sterk groeiende is.
Voor ons is de diagnose ADHD belangrijk omdat mijn dochter pas dan de ondersteuning krijgt waar ze al anderhalf jaar om schreeuwt. Daar mag wel verandering in komen, als je het mij vraagt. Terugkijkend op die 14 jaar besef ik hoeveel ik van mijn dochter geleerd heb. Wars van alle bestaande regels en met de hakken in het zand tegen de gevestigde normen en waarden was ik zelf al altijd. Maar het ging gepaard met veel geworstel. Dochterlief gaat er makkelijker mee om. Zij is het contact met haar hart nooit verloren, en wee degene die haar daartoe dwingt. Met haar ADHD laat ze zien waar het om draait: we willen doen wat we leuk vinden en daar vol voor kunnen gaan.
Het nut van de hyperfocus wordt daarmee voor eens en voor altijd duidelijk. Het maakt het belang duidelijk van gaan voor wat je wil en hoe je daarmee juist je eigen unieke bijdrage kunt leveren. Nu nog de gevestigde orde zover krijgen dat die stem ook echt gehoor vindt.
Carry
Biografie van Carry:Ik herken mijzelf in zowel indigo als kristal. Ik was 10 jaar toen voor mij duidelijk werd dat ik niet paste, dat ik anders was dan de mensen om me heen. Het heeft nog lang geduurd voor ik een nieuwe balans vond van vrede met mezelf in het contact met de buitenwereld. Nu vind ik het fijn als ik er anderen mee kan helpen.”

7 REACTIES

  1. Zowel #1 als #2 geven mij de rillingen. Positief gezien. Zo herkenbaar en ben zo diezelfde mening toegedaan.
    MAAR… hoe kan je als ouder de school/maatschappij ervan overtuigen dat dit nu precies slaat op jouw kind? Als ouder wordt je gezien als leek en ben je in ‘hun’ ogen altijd bevooroordeeld. Wat dat laatste betreft kan ik dat niet volledig tegenspreken. Maar wat het eerste betreft wel. Een weldenkend/welontwikkeld ouder kent zijn/haar kind als geen ander.

    Maar waar kan je terecht voor (maat-/wetenschappelijk geaccepteerde ondersteuning en/of diagnosticering die dus ook deze ontwikkelingsvorm als gedachtengoed heeft (naast alle ‘reguliere’ vormen van diagnosticering?
    Ik ben het tot op heden nog nergens tegen gekomen.
    Graag raad/advies!

    PS: Buiten mijn vraag voor hulp (want dat is dit uiteindelijk) wil ik ook graag wat (hulp) aanbieden in de vorm van leesmateriaal. Daarom beveel ik van harte de volgende boeken aan:
    – Het Veld van Lynne McTaggert (ISBN 9789020283396)
    – Nulpunt Revolutie van Benjamin Adamah (ISBN 9789020284355)

    Voor iedereen die uberhaupt geïnteresseerd is om meer te weten over de keerzijde/andere zijde van de wetenschap.

  2. in het engels, maar heel onthullende informatie … hij heeft verschillende filmpjes er over, allemaal zeker de moeite om te bekijken

    • @herbert, Heej, dank voor dit filmpje. ik heb er zelf ook al vanalles over gezien, kom zelf uit het Jeugdwelzijnswerk. Het blijft een lastig ding, heel dat gedoe rondom aandachtsproblemen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in