Mijn levensles: mezelf uitspreken

Ik ben geen verlegen jongen, verre van zelfs. Als tiener zong ik in een schoolband en zong ik schaamteloos de longen uit mijn lijf. In mijn huidige werk bij de gemeente Rotterdam sta ik zeer regelmatig voor grote groepen mensen mijn verhaal te doen. Het maakt me daarbij niets uit of dit voor een groep bewoners is of voor de Burgemeester. Ook in mijn vorige werk bij het Korps Mariniers gaf ik aan grote groepen mariniers briefings en had ik nooit enige moeite om mijn verhaal te doen. Maar toch ben ik er pas recent achter gekomen (ik ben nu 40 jaar) dat het uitspreken van mijn gevoelens, gedachten en ideeën mijn levensles is.

De lessen die ik door mijn transformatie/wakker-worden geleerd heb, wil ik graag doorgeven. Er is een intense drang in mij om anderen te helpen met de lessen die ik zelf geleerd heb en die mijn leven nu zoveel verlichten. Ik gun anderen die ‘verlichting’ ook. Daarom schrijf ik blogs, maak ik video’s en sta ik op het punt te beginnen als coach. Mijn eerste blog was een enorme stap voor me. Ik vond het spannend om mezelf uit te spreken over onderwerpen waar ik eigenlijk tot dusver mijn mond over gehouden had. Die angst zat hem in de reactie van anderen. Hoe zouden de mensen om me heen reageren? Diep van binnen zat er een angst voor afkeuring. Maar omdat de drang zo groot is om mijn lessen te delen, ben ik over die angst heengestapt en heb ik mijn verhaal verteld. De angst bleek later ook ongegrond. De reacties op het blog waren uitsluitend positief. Sterker nog, een aantal mensen stuurde me een reactie waarin ze aangaven dat ze zelfs geïnspireerd waren door mijn verhaal. Een groter compliment kon ik niet krijgen, want daar deed ik het voor. Maar waar kwam die initiële angst toch vandaan? Wat maakt het dat het mij echt moeite kost om mezelf uit te spreken?

Opgroeien als HSP’er in een niet-HSP gezin

Pas sinds mijn transformatie weet ik dat ik hooggevoelig ben. Als High Sensitive Person (HSP) ben ik erg gevoelig voor de energieën, sferen en prikkels om me heen. Als ik in een ruimte stap, voel ik heel snel de sfeer aan. En als ik met iemand spreek, voel ik al snel hoe iemand zich voelt. Ongemerkt kan ik de energie van iemand overnemen en me opeens moe, terneergeslagen of verdrietig voelen, terwijl ik daar zelf helemaal geen reden toe heb. Sinds ik me hier bewust van ben, kan ik er beter mee omgaan en mezelf beschermen.

Ik ben natuurlijk als HSP’er geboren, maar ben me hier eerder nooit bewust van geweest. Het heeft ongemerkt een grote invloed op mijn leven gehad. Zo ben ik als HSP’er geboren in een gezin met niet-HSP’ers. Ik was de derde in een gezin van vier kinderen. Ook als kind kon ik de mensen om me heen al goed lezen en voelde ik van alles al feilloos aan. Maar ik had grote moeite met het uiten van alles wat er in mij omging. Ik had het gevoel niet begrepen te worden. Zoals dat vaak in grotere gezinnen gaat, was er onderling veel strijd. Iedereen wilde gezien en gehoord worden. Als één van de jongsten had ik moeite mezelf te laten gelden. En omdat ik al zo gevoelig was en het gevoel had niet begrepen te worden, koos ik er vaak voor om mijn mond maar te houden. Dat was mijn manier om mezelf te beschermen. Als kind was ik dan ook vaak van huis. Altijd was ik buiten aan het spelen en later als tiener ging ik veel met mijn vrienden op stap. Ik was niet veel thuis en sloot me op die manier af van de dynamiek in ons gezin. Wanneer ik wel thuis was, paste ik me aan. Ik deed wat mijn ouders van mij verlangden en sprak me slecht uit. Ik hield veel voor mijn ouders verborgen en de kloof tussen mij en de rest van het gezin werd groter.

Het Korps Mariniers als nieuwe familie

Toen ik op mijn 18de voor de mariniers was geselecteerd, voelde dat als een ticket naar een andere wereld. Het is achteraf gezien echt een vlucht voor mij geweest. Ik wilde weg uit de wereld waar ik voor mijn gevoel niet echt mezelf kon zijn en waar ik niet begrepen werd. Bij de mariniers zijn de spel- en gedragsregels duidelijk en zo kan er ook geen onbegrip over en weer zijn. Ik was als een spons voor die marinierswereld en trok het keurslijf van de mariniers maar al te graag aan. Uiteindelijk was dit natuurlijk ook maar een rol en zat ik nog steeds in het zelfde patroon: mezelf niet uitspreken. Het uitspreken van je emoties en gevoelens was bij de mariniers immers niet echt gebruikelijk. Het zó identificeren met de rol van marinier was voor mij onbewust puur een overlevingsstrategie. Het voelde relatief makkelijk om bij de mariniers te doen en te zeggen wat er van me verlangd werd. Dat had ik immers in mijn jeugd ook al jaren gedaan. Het was een manier van leven die ik gewend was.

Dit patroon werd alleen maar erger toen mijn eerste vriendinnetje mij onverwachts liet zitten en ik er in het net aangekochte huis alleen voor kwam te staan. Bij haar had ik het gevoel gehad dat ik wél mezelf kon zijn. Dat bleek echter niet ‘veilig’, want zij beëindigde plotseling onze relatie. Natuurlijk heeft dat onbewust mijn patroon “ik ben niet goed genoeg als ik echt mezelf ben” versterkt en daardoor ben ik mezelf nog meer gaan verstoppen. In alle volgende relaties heb ik dat patroon doorgezet. Elke keer liep de relatie na een aantal jaren weer stuk, want in elke relatie sprak ik mezelf onvoldoende uit. Ik deed vooral wat de ander graag wilde en sprak mijn ongenoegen over sommige zaken gewoon niet uit. Met mijn hooggevoeligheid kan ik de ander goed aanvoelen. Het kostte mij dan ook geen moeite om te zien wat de ander nodig had. Ik ging vaak helemaal met de ander mee en vergat daarbij mijn eigen gevoelens en wensen. Dat hield ik dan een aantal jaar vol, maar uiteindelijk barstte dan toch de bom en was ik al zover van de ander verwijderd, dat de kloof met de ander niet meer overbrugd kon worden. Pas drie lange relaties en drie koophuizen later(!) ben ik mij bewust geworden van het patroon dat ik mezelf niet uitspreek. In elke relatie kreeg ik mijn levensles weer gepresenteerd. Elke keer weer werd de les heviger. Ik kreeg hem net zo vaak voor mijn kiezen totdat ik hem wél leerde.

Uitspreken als daad van zelfliefde

In mijn jeugd heb ik me door mijn ouders onbegrepen gevoeld. Maar omdat ik toch verlangde naar hun aandacht en liefde, ben ik me anders gaan voordoen dan ik werkelijk was. Sommige gedachten en wensen sprak ik maar niet uit, om te voorkomen dat mijn ouders boos zouden worden of me niet zouden begrijpen. Mijn gedrag werd teveel gestuurd door mijn ego. Het ego gaat immers uit van drie basisprincipes:

1 – er wordt niet van mij gehouden
2 – ik ben niet veilig
3 – ik heb geen controle

Het ego doet er alles aan om dit te voorkomen. Ieder mens wil immers dat er wél van hem gehouden wordt, dat het wél veilig is en dat hij controle heeft. Dat maakte dat ik ervoor koos mezelf in mijn jeugd niet uit te spreken, met als idee dat er dan wél door mijn ouders van me gehouden zou worden. Dit gedrag heb ik mezelf dus als kind ingeprent en dat is versterkt door een plotseling verbroken relatie en het keurslijf van het Korps Mariniers.

Pas twee jaar bevind ik mij nu op een ander pad waarbij ik mij bewust ben van de patronen en dynamieken die mijn leven zo beïnvloed hebben. Onwennig zet ik de eerste stappen op dit pad en spreek ik me veel vaker uit. Niet altijd wordt dat door anderen om me heen gewaardeerd. Een aantal vrienden heb ik erdoor verloren, maar ik heb er ook nieuwe vrienden bijgekregen. Omdat ik zelf een andere energie ben gaan uitstralen, stoot dat sommige mensen af en anderen juist aan. The law of attraction.

Mijn ego doet regelmatig wel hard zijn best de balans in mij te verstoren. Het wil controle houden. Want hoe gaan anderen op mij reageren als ik me uitspreek? Daar heb ik immers geen controle op. Het is mooi om die wankeling van de balans in mezelf op te merken. Ik ben me er nu bewust van en accepteer het. Ik hoef me natuurlijk ook niet altijd en naar iedereen toe uit te spreken. Dat mag allemaal in balans zijn. Mijn ego helpt me om die balans te houden. Zo schreeuwt mijn ego op dit moment om vooral deze blog niet te plaatsen. Want waarom zou ik zoveel persoonlijke en kwetsbare verhalen over mezelf met de wereld delen? Hoe gaan de mensen erop reageren? Vinden ze me straks nog wel leuk? Ik moet lachen om die innerlijke strijd en kies er bewust voor om deze blog wél te plaatsen. Er zullen vast een aantal mensen in mijn omgeving zijn die ik er mee kan helpen. Iedereen heeft immers die innerlijke strijd en bij een heleboel mensen is er sprake van een disbalans. Mogelijk helpt deze blog hen bij het krijgen van een gezondere balans.

Hooggevoeligheid als kracht

Ik ben dankbaar voor de lessen die ik tot dusver heb mogen leren. De dynamiek in mijn jeugd, mijn tijd bij de mariniers, de verbroken liefdesrelaties, alles heeft me gebracht naar het punt waar ik nu ben. En zo heeft ieder mens zijn eigen pad te bewandelen. Eenieder met zijn eigen proces, zijn eigen lessen en zijn eigen innerlijke strijd. Andere mensen mogen iets van jouw proces vinden, maar er over oordelen kunnen ze niet. Het is immers jóuw unieke proces.

Zelf zie ik mijn proces nu als een prachtig geschenk. Natuurlijk heb ik dat niet altijd zo ervaren. Zo heb ik mijn hooggevoeligheid maar al te vaak vervloekt. Ik was me niet bewust van mijn hooggevoeligheid, twijfelde daardoor veel aan mezelf en liet mijn ware ik niet zien. Het maakte dat ik me nog meer ging richten op de ander. Het ‘lezen’ van anderen heb ik dan ook tot een kunst verheven. Ik raakte mezelf er echter door kwijt en werd gedwongen op zoek te gaan naar wie Michiel echt is. Die hooggevoeligheid kan ik nu als een geschenk zien. Ik ben me er bewust van en kan het inzetten op de momenten die ik zelf kies. Van mijn valkuil heb ik mijn sterke punt gemaakt. Vastberaden om er anderen mee te helpen, ondanks dat sterke ego dat nog maar al te vaak “Nee, zeg maar niets!!!” schreeuwt.

33 REACTIES

  1. Wauw Michiel, hier ben ik stil van…
    Wat mooi en bijzonder dat je jezelf zo kwetsbaar durft te laten zien!! Daar heb ik echt heel veel bewondering voor!!
    Een groot voorbeeld voor velen waaronder ikzelf.

    Veel liefs Lisette

  2. Herkenbaar en relaties lopen sws stuk omdat je jezelf wegcijfert vd ander en je gevoelens niet durft te tonen en soms gewoon denkt t komt wel goed praten is vermoeiend totdat uiteindelijk je toch gaat praten maar Jaa dan komt alles zo eruit gefloept en dat is vaak schrikken voor de ander.ik heb 3 relaties gehad dus ik weet er nu ook alles van
    Ik doe Va nu alleen maar dingen waar ik me goed bij voel geld aanzien carrière het kan me allemaal gestolen worden ik kies liever voor vrienden familie natuur lezen mezelf ontwikkelen wandelen en positief denken

  3. Lieve allemaal,
    wat een prachtige reacties heb ik mogen ontvangen op mijn blog. Dank jullie wel.

    Niets gebeurt zomaar. Op de dag dat de blog op Nieuwetijdskind geplaatst werd, had ik voor het eerst in mijn leven een diepgaand gesprek met mijn ouders. Ik heb geprobeerd uit te leggen door welke periode ik ben heengegaan, hoe ik op de dynamiek in ons gezin destijds heb gereageerd en hoe dit mijn leven beïnvloed heeft. Ik heb mijn hart op tafel gelegd. Helaas stuitte ik op veel onbegrip en stroomde de energie tussen ons niet. Ik mag het gaan accepteren en mijn verwachtingen naar mijn ouders toe bijstellen. Wel heb ik aangegeven dat ik me echt altijd zal blijven uitspreken. Hoe moeilijk ook.

    Jullie reacties hebben me kracht gegeven dit gesprek met mijn ouders te kunnen voeren. Dank jullie wel!

    Michiel

    • Hallo Michiel, zo herkenbaar wat je schrijft. Als kind hoorde ik de grote mensen praten en wist ik dat er iets niet klopte, stelde ik daar vragen over. Ga naar de kinderhoek en bemoei je niet met grote mensen gesprekken, werd er dan gezegd. Vervolgens als klein kind vond ik dieren die ik beter ging maken of ik kreeg een dier. De dieren waren voor mij onvoorwaardelijke liefde en ik begreep hun taal. De zieke dieren probeerde ik beter te maken, wat meestal lukte. Daarna als puber moest ik voldoen aan het plaatje en projecties van de ouders, de omgeving, de school etc.
      De natuur bleef mijn beste leermeester al vanaf jongs af aan. De natuur begreep ik en de natuur begreep mij. Het was een samenspel van vreugde en leren van elkaar. Nu na 10 jaar gewerkt te hebben op het Albeda college met Mbo 1 leerlingen en 2 burn-outs is het mij te veel geworden. Ik voel al de energien van de leerlingen maar ook van de organisatie. Met de leerlingen heb ik weinig moeite, ondanks dat er veel dode paarden tussen zitten. Het grootste probleem op dit moment met organisaties is het papierwerk. Het verantwoorden (juridisch gezien) dat we geen fouten mogen maken. Stel dat een leerling een aanklacht indient of dat de schoolinspectie langs komt. Heb op vele locaties gewerkt en iedereen werd nerveus. Het Nazi-virus is dus nog blijkbaar werkzaam. Controleer de mensen, zaai veel angst, verdeel en heers. Dit kom je in het onderwijs tegen, de zorg, jeugdhulpverlening en noem maar op. Een baby mag vallen en opstaan, als (zogenaamde volvassene) mag je geen fouten meer maken. Wat is trouwens een volwassene? Honderd goede dingen en je hoort niets, 1 fout en je bent gelijk de Sjaak. Het lijkt wel alsof het Negatieve nog steeds uitvergroot wordt, terwijl de mooie en bijzondere dingen die je met elkaar onderneemt, niet worden gewaardeerd of dat men het niet ziet. Er zijn twee mogelijkheden. We denken in mogelijkheden en oplossingen of we zien alleen maar negativiteit en problemen.

      Hartengroet, Arthur

  4. Mooi verhaal Michiel! We zijn collega’s, ik werk voor MO.
    Ik ben nu 61 jaar, veel geleerd. Nu ook bewuster van veel dingen in het leven. En vooral mijn eigen weg mogen gaan. Daar heb ik lang over gedaan.

    Groetjes,

    Cora

  5. Geweldig dat je dit deelt je kan hiermee vele helen en weer in contact laten komen met het gevoel, het gaat gelukkig heel goed met het openen van al die vonken in ieders hart en dit helpt mooi in de versnelling te brengen, let it go and grow with the flow!

  6. Dapper dat je je verhaal naar buiten brengt. Dit is wie jij werkelijk bent. Een mooi mens. Dankjewel voor je openheid.

  7. geweldig artikel , waarin ik me herken. Tijdens mijn transformatie-proces kwam mijn opdracht steeds terug. De opdracht was en is : nu is het tijd voor mijn verhaal. Heel lang , mede ingegeven door angst voor afwijzing, hb ik mijn verhaal binnengehouden. Nu vlak voor mijn 51ste levensjaar komt in alle hevigheid naar buiten. Ik kan en wil het op dit moment niet stoppen, ondank zaken waar ik me me bezig moet houden. Heb mezelf jaren lang te kort gedaan, nu word ik door het meerendeel van de mensen om heen neergesabeld. Maar hoe moeilijk het nu is, ik heb ik-tijd nodig.

  8. Tjonge Michiel wat is dit herkenbaar. Na jaren ontdekken en ontwikkelen van mijn eigen ik, wordt het tijd voor doen. Ik kan niet meer net doen alsof. Ik mag mijn behoeftes volgen en mijzelf op de eerste plaats zetten.
    Maar ooh wat zit het ego nog in de weg.
    Het dualisme is groot. Maar uiteindelijk gaat de liefde winnen en overwinnen.
    Daar bewijs ik mijzelf (en mijn directe omgeving) de grootste dienst mee.
    Ik wil zachtheid, mildheid en de dingen doen in vrijheid en met blijdschap.
    Dank je voor je verhaal

  9. Herkenbaar verhaal Michiel. Wel opgegroeid in een liefdevol gezin, maar niet geleerd me te uiten. Aanpassen! Me in allerlei bochten wringen om er bij te horen. De ander ‘lezen’. Mijn vlucht was in de boeken, lezen. Zorgen. Ik heb er mijn beroep van gemaakt. Burnout. Het duurde tot mijn 60ste voor ik er achter was en zit nu midden in het proces om er mee om te leren gaan. Wat een klus.
    Dankjewel en vooral doorgaan.

  10. Mooi schrijven, Michiel 🙂 . Dank voor het delen! En stoer dat je die ommekeer hebt weten en durven te maken!

  11. Wauw, heel herkenbaar verhaal Michiel. Ik ben zelf nu een jaartje in dit proces bezig (ik ben nu 45). Vroeger op vergelijkbare manier met mezelf en mijn omgeving leren omgaan. In een band gespeeld en later kapitein op grote zeilschepen geworden, maar nooit geleerd mezelf authentiek uit te spreken. Dat maakte langere liefdes relaties niet houdbaar, langer dan 2 jaar heb ik nooit gered. In het afgelopen jaar ben ik mezelf van mijn hooggevoeligheid bewust geworden. Ik ben nu met het gedachtengoed van Geweldloze Communicatie bezig om te leren om mijn eigen gevoelens en behoeftes onder worden te brengen én gevoelens en behoeftes van anderen bespreekbaar te maken.
    Zeker geen gemakkelijke ontdekkingsreis, maar ik heb wel heel duidelijk het gevoel dat ik op mijn goede pad zit.
    Hartelijke groet,
    Ewout

  12. Beste Michiel, wat een herkenbaar verhaal.
    Ook ik ben een HSP-er die zich zo goed als nooit heeft geuit. In geen 56 jaar. Diverse cursussen gevolgd en van diverse coaches gehoord wat een zelfinzicht ik heb. Dat is zo, maar dat helpt mij niets. Lichamelijk uit het niet kunnen uiten via de keel. Vaak een kikker in de keel en kuchen.
    En het leidde tot een burnout. Het hooggevoelig zijn is een geschenk, maar vaak ben ik het liever kwijt dan rijk. Dan roep ik: kan ik maar wat deurtjes dicht doen! Ik wil het allemaal niet zien, niet voelen, niet doorhebben. Maar in mijn werk in de thuiszorg gebruik ik het in de relatie met de cliënten en dat gaat heel goed. Ik ben een luisterend oor.
    Ik kom uit een gezin met een dominerende vader en een volgzame moeder.
    Een zus die al 40 jaar moeilijk doet en een broer die al 20 jaar moeilijk doet. Ik was en ben de brave, wijze oudste dochter. Een maand geleden heb ik tegenover mijn moeder mijn boosheid geuit. Op een nette manier. De verbazing was groot, maar er wordt gezwegen. Dus het uiten stopt, omdat er niet wordt geluisterd en er geen gesprek volgt. Tekenend voor het gezin.
    Nu ben ik op een punt dat ik denk “laat maar” en trek mij terug.
    Jouw verhaal vind ik heel verhelderend en zet mij aan om toch die hooggevoelige kant in mijzelf verder te ontwikkelen en daar iets mee te doen. Dank je wel!

  13. Ik sprak mezelf wél uit en raakte dan een gevoelige snaar bij de ander.
    Wil liefst niemand pijn doen, vandaar dat ik nu maar zwijg. Je maakt er vijanden mee.
    Al was ik nóg zo tactisch het riep een weerstand bij de ander op.

    Toch voelt het me niet uitspreken ook niet helemaal goed.

    Bedankt voor je stukje daar zal ik zéker over nadenken.

  14. Jouw verhaal riep veel herkenning bij me op.
    Alleen sprak ik me wél uit en kreeg dan akelige reakties waardoor ik in mijn schulp kroop.
    Al probeerde ik het nóg zo taktisch te brengen, blijkbaar raakte het een gevoelige snaar bij de ander.
    Het is absoluut niet mijn intentie anderen van streek te brengen vandaar dat ik nu misschien té voorzichtig ben geworden. Ik voel soms dingen aan die een ander (nog) niet ziet.

    Bedankt voor het mooie stuk.

  15. Michiel dankjewel, heel je verhaal herken ik en kan ik op mezelf toepassen: geen aandacht, groot gezin, niet begrepen worden in je zijn, op latere leeftijd pas ontdekken dat je HSP er bent, en nu meer en meer mezelf aan het proberen te begrijpen en ja inderdaad uitspreken, jy hebt het ook ontdekt en het voelt ook zo dat je daardoor juist jezelf helpt.
    Veel succes verder, en luister naar jezelf naar je hart die weet het altijd al geloof je soms jezelf niet.

  16. mooi dat je je verhaal deelt; heel herkenbaar voor mij, ik ben pas gaan beseffen dat ik me zo moest uiten toen ik burn-out raakte, Ook doordat ik dingen zei als kind die mijn vader niet wilde horen omdat ze waar waren. Ga door de weerstand heen, elke keer weer dat stemmetje…..het wordt steeds zachter en je moet het zeggen, goed voor je! Ik ben aurahealer geworden, het komt goed!

  17. Hoi Michiel, ik herken je verhaal zo goed. Het altijd mezelf maar aanpassen aan de wereld en mijn omgeving, bang om afgewezen te worden, niet goed genoeg te zijn. Een pijn die bij mij erg diep zit en die ik al diverse levens bij me draag. Het boos zijn op mezelf omdat ik dingen niet durf te zeggen, en daardoor mijn kracht verlies doordat ik alle kanten opga in mezelf. Ik merk bij mezelf dat ik er klaar mee ben. Ben ook bezig langzaamaan mezelf uit te spreken. Dat gaat met vallen en opstaan. Maar ik heb tegen mezelf gezegd dat zelfliefde bovenaan mijn lijstje moet(d) staan. En dat is nu mijn vertrekpunt in mijn leven. Mooi dat je het zo opschrijft en deelt met de wereld. Ik ben je dankbaar.

    Lieve groet Monique.

  18. HALLO MICHIEL
    Leuk om dit te lezen , herkenbaar ben zelf exmarinier gewond ggeraakt in de roerige tijden van de punt .
    Uiteindelijk is een trauma een eyeopener zeker als je hpser bent ,nu als ik terug kijk kan ik wel stellen dat deze zaken me wel een completer mens hebben gemaakt. Dus het was niet voor niks.
    Verder verdomde knap dat je er zo open over bent ,mijn ervaring is als je er over kan praten ben je op de goede weg.
    Zou je zeker een keer een willen ontmoeten.
    Johan

  19. Goedemorgen Michiel
    Vertel je verhaal, zo inspirerend! Blij dat je mensen kunt begeleiden op hun levenspad. Klinkt als een missie :-)! Door alle gebeurtenissen brengt het leven je daarheen. Jouw moment, jouw ( voor deze bijzondere energetische) tijd!! Mooi!!
    Louise

  20. Michiel, dank je voor het delen van je verhaal. Ik herken er veel van in mezelf, en lijk een vergelijkbaar pad te gaan. Wat mijn levensles is weet ik mss nog niet? Jouw verhaal geeft me wel suggesties voor die les. Wat bij mij de oorzaak is lijk ik wel beter te kunnen duiden, ik wist mij goed te camoufleren en schreef dat van me af: de sociale kameleon (de empatische autist). Als je geinterresseerd bent, die blog vind je op ikbenautist.nl. ik zou graag eens met je willen spreken, als jou dat ook wat lijkt. Frans

  21. Michiel, herkenbaar en goed verwoord. Ervaar steun aan je artikel! Wat een rijkdom om nu zo het leven te leven. Santosha

  22. Niet twijfelen hoor. Dit is zeker inspirerend!
    Tip: niet alles wat je intuïtief weet/voelt, laat zich in woorden vangen. Dat hoeft ook niet. Het gaf mij veel vrijheid dat te accepteren.

    • Mooi gezegd, Nicole.. Inderdaad, niet alles HOEFT gezegd te worden. Wat zouden we er mee willen bereiken? Er gewoon ZIJN kan ook enorm veel rust opleveren. Wie in de wereld moeten we dan overtuigen van onszelf/onze mening? En dan? Als het niet meer zo belangrijk voor je is wat andere mensen over je denken, en als je vrede in jezelf ervaart, dan wordt het uitspreken van dingen veel minder nodig. 🙂

  23. Michiel, heel herkenbaar verhaal. Ik kom uit een gezin van 8 kinderen; nog minder aandacht, eigen ruimte, ….. Ook ik ben samen met een broer de middelste van de kinderen. En ook mijn hoofdthema is (uit)spreken. Heel bijzonder. Namaste.

  24. Precies,in die fase zit ik nu,je er bewust van worden,dat je meer (leest)dan de meeste mensen.Ben nu 62jr.en hoop nog tijd te hebben om mijn lessen uit te werken, voor ik naar mijn hogere bestemming ga,groetjes annie

    • Wat een mooi krachtig verhaal. Wat stel jij je raakbaar op. Ik herken je verhaal heel erg en maak stappen om mijn wensen en verlangens in relatie tot anderen steeds vaker te delen. Soms doe ik het nog niet, maar weet dan al intuïtief dat het niet goed voelt! Dit verhaal geeft kracht om dat wel te doen! Dat is zelfliefde en weten dat ik en ieder ander dat waard is.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in