DELEN
mindful ouderschap

In wat voor situatie je ook zit met je kind, Mindful Ouderschap is de basis van een gelukkig kind. Volgens Claudia Gold – auteur van het boek “Het geheim van een gelukkig kind” verminderen ook problemen vanuit de basis van een kind en kunnen deze soms zelfs oplossen. Met Mindful Ouderschap geef je je kind een mooie basis mee.

door Simone Rutgers 

 Mindful ouderschap is niets meer en niets minder dan volledig in het hier en nu je kind accepteren wie het is en wat het laat zien. Dat klinkt heel eenvoudig, maar in de praktijk is dat wel eens anders. Soms lijkt niets meer te werken en heb je alles al geprobeerd wat je wordt aangeraden te doen. Feit is dat jij zelf de ouder bent van jouw kind en dat jij het beste aanvoelt wat jouw kind nodig heeft. Er is geen universele gebruiksaanwijzing die jou kan zeggen wat je moet doen en jou zegt wat werkt voor jouw kind, want ieder kind heeft zijn eigen gebruiksaanwijzing.

Toch heb ik een 4 – stappenplan ontwikkeld naar Mindful Ouderschap toe. Dit stappenplan schrijft jou niet voor wat je moet doen, maar verklaart wel wat er gebeurt als je op een bepaalde manier met je kind omgaat. Het geeft je tevens inzicht in hoe het anders kan, zonder dat je wilt dat je kind verandert, het gaat er vooral om hoe jij er in staat. In principe is dit stappenplan een uitvoering van de Wet van Aantrekking – een Universele Levenswet – gericht op hoe je kunt omgaan met je kind en wat er gebeurt als je dat niet doet. Het brengt jou verlichting en het ondersteunt jouw kind te zijn wie het is, zodat het kan opgroeien in zelfvertrouwen en een gezonde eigenwaarde. Een ding is zeker, als je het te pakken krijgt, zal er veel in jullie leven gaan veranderen!

 Stap 1 = Volledige acceptatie

Het geheim van een gelukkig kind
klik voor meer info

 Mindful Ouderschap begint bij een volledige acceptatie van wie jouw kind is en wat jouw kind laat zien en dat begint bij de bewustwording van jouw eigen reactie op je kind.

Veel mensen denken dat zij hun kind al accepteren en goedkeuren zoals het is. Toch merk ik  in de praktijk dat dat vaak anders ligt.  En wat is nu werkelijke acceptatie precies? En kun je dat zelfs als jouw kind zich heftig gedraagt en het niet wil luisteren en doen wat jij wil?

Veel mensen verwarren volledige acceptatie met het goedkeuren van gedrag, maar dat is niet wat ik daarmee bedoel. Ik bedoel dat je elk gedrag – ongeacht wat je kind je ook laat zien – er kunt laten zijn, zonder alles goed te keuren en zonder over jouw grenzen heen te laten gaan. Het is juist de kunst grenzen te stellen terwijl je rekening houdt met de gevoeligheid van je kind.

Op het moment dat je het gedrag er kunt laten zijn, gaat er geen negatieve energie meer naar het gedrag van je kind toe en wordt de situatie dus niet meer gevoed. En denk er dan eens aan dat elk gedrag – hoe naar ook – altijd een reden heeft. En hoe naarder het gedrag, hoe moeilijker je kind het heeft.

Het lijkt soms een enorme uitdaging en eerlijk gezegd, vraagt het ook wel wat discipline, maar als je eenmaal de knop hebt gevonden, wordt elke situatie beheersbaar.

 Stap 2 Heb vertrouwen in je kind

 Mindful ouderschap betekent ook vertrouwen hebben in je kind. Het betekent erop vertrouwen dat je kind het aankan. Dat is een fijne en uitdagende energie voor het kind, waardoor er mogelijkheden gecreëerd worden, terwijl het ook goed is als de tijd daar nog niet rijp voor is. Dan tune je werkelijk in op de mogelijkheden en het vermogen en eigen kracht van je kind zelf. Dan kan daar alleen maar meer van komen.

Volledige acceptatie van je kind zelf en zijn gedrag en het vertrouwen in je kind zorgen ervoor dat je kind zelf leert te vertrouwen op zijn eigen kracht. Dan leert je kind zijn eigen emoties reguleren, krijgt meer zelfvertrouwen en bovendien verhoogt het ook nog eens de eigenwaarde van je kind.

Vertrouwen hebben in je kind betekent ook vertrouwen hebben in de ervaringen van je kind, wat je kind ook overkomt. Gun je kind vooral zijn eigen ervaringen, het is hier juist op aarde om te ervaren. Als je erop vertrouwt dat je kind het makkelijk aankan, zend jij een positieve energie uit. En denk dan ‘Mijn kind kan het aan, want anders was het er niet.’

Dan leert je kind zijn eigen oplossingen te vinden en te vertrouwen op zijn eigen (innerlijke) wijsheid. Dat betekent overigens niet dat je nooit meer mag helpen, jij bent de ouder en je hebt de taak jouw kind te beschermen als dat nodig is of voor je kind op te komen, maar dan wel vanuit het vertrouwen dat zij het aankan. Hoe moeilijk soms ook.

Onthoud dat weerstand alleen nog maar meer oplevert van iets wat je juist niet wil. Dan richt je namelijk jouw energie juist op de ongewenste situatie. En dat waar jij je aandacht op richt, komt alleen maar meer van volgens de Wet van Aantrekking. Niet doen dus.

 Stap 3: Erkenning van je eigen stuk en spiegelgedrag

Mindful ouderschap betekent ook dat je naar jezelf kijkt, naar je eigen stuk. Wat is van jou en wat is van je kind? Als je op deze manier naar je kind leert kijken, leer je veel over jezelf en je leert de energiestromen van je kind en jezelf te onderscheiden.

Als de volledige acceptatie van (het gedrag van) je kind en het leren vertrouwen op het vermogen van je kind problematisch is, of als je elke keer (diep) geraakt bent door de omstandigheden van je kind of door iets dat anderen jouw kind ‘aandoen’, dan is de kans groot dat het een stuk van jezelf is, van vroeger, wat je nog geen plek hebt kunnen geven.

Als je daar naar leert kijken, is de eerste stap je eigen stuw eruit te halen, zodat je je kind in staat stelt zelf een oplossing te vinden voor zijn of haar probleem wanneer de tijd daar rijp voor is.

In dat geval help je je kind door je zelf de volgende vraag te stellen: ‘Is het mogelijk dat dit stuk van mij is?’  Als het je raakt, ga er dan maar van uit dat het antwoord altijd bevestigend is. En besef dan dat je kind jou niet is. Er zijn wellicht in meerdere of mindere mate overeenkomsten, maar er zijn ook duidelijke verschillen. Bovendien leeft jouw kind in een andere tijd en heeft het andere ouders.

 Spiegelgedrag

Juist de kinderen van Nu, geboren met een steeds hoger bewustzijn zijn in staat mee te trillen op onze frequenties. Dit noemt met spiegelgedrag. Vooral de hoogsensitieve kinderen voelen veel van ons. Met gedrag en zelfs met ziekte laten zij zien dat je (ook) zelf aan de slag mag of dat het juist anders mag. Ga er maar van uit dat als je diep geraakt wordt door je kind, dat het altijd (ook) een eigen stuk is.

Je kind daagt je uit

Het kind van nu daagt jou uit. Niet om jou te pesten, maar om jou te laten zien dat je zelf aan het werk mag en dat is soms ontzettend heftig. Je kind spiegelt oude stukken, maar ook allerlei dagelijkse en praktische omstandigheden, zoals jouw drukke agenda of een vol hoofd.

Soms laat je kind je zien dat het ook wel anders zou mogen, omdat jouw standpunten misschien wel achterhaald zijn. Het kind van nu wil gewoon graag met respect behandeld worden en gezien worden als een volwaardig gesprekspartner.

Je kind zal je uitdagen terug te keren naar het hier en nu en in het werkelijk aanwezig zijn voor je kind. Zodat jij kunt leven vanuit je hart en vrij van elke ballast vanuit je verleden.

Stap 4 Volledige zelfacceptatie en zelfvertrouwen

Uiteindelijk betekent Mindful Ouderschap ook dat je jezelf volledig kunt accepteren wie je bent, dat jij ok bent, dat je vertrouwen hebt in je eigen kunnen. Dat je goed bent zoals je bent en dat je het waard bent te leven zoals jij dat wenst. Ook of misschien wel juist ook als ouder. En wat er ook in je leven gebeurt, vertrouw er maar op dat je het aan kan met gemak. Want anders was het er niet. En het mooie is, dat ook dit stuk door je kind gespiegeld wordt.

Zie het als een kans om te helen en je kind te helpen.gezin 2010-5_090

Het geeft niet als het Mindful Ouderschap even niet lukt en het wordt je te veel. Als je maar in staat bent weer terug te keren naar het nu en als het nodig is je excuses kunt aanbieden en hulp kunt zoeken. Weet dat er nooit sprake is van schuld. Je doet altijd wat je kan en dat is altijd goed genoeg. Jij bent de ouder, jij houdt van je kind. Altijd. En dat is goed genoeg.

Je maakt ook geen verkeerde keuzes. Die bestaan niet. Je leert en je ervaart. En alles is altijd nodig geweest om verder te komen. Dat geldt ook voor je kind. Je kind heeft jou uitgezocht en heeft deze ervaringen nodig om te zijn wie het is. Net als jij. Het is er niet voor niets! En het is ok.

Tot slot

 Ik hoop dat dit stappenplan jou een eerste aanzet geeft om op een andere manier naar je kind en naar jezelf te kijken. Elke stap in dit proces wordt je aangereikt door je kind en daarmee is het een kans om te doorleven en los te laten, door te accepteren, wat de uitkomst ook moge zijn. Het is een kans op beter, voor je kind en voor jezelf.

En als je deze stappen werkelijk zet, dan zie je het terug in je leven.

link naar “Het geheim van een gelukkig kind

6 REACTIES

  1. Ik ben juist op zoek naar beetje hulp omdat ik zelf even in de knoop zit met o.a. hooggevoeligheid en de rest en dan 2 kindertjes opvoeden die ook echt allebei gevoelig zijn. En dan een man die er niet gelooft, niet mee is opgegroeid.

  2. Beste Simone,

    Maar hoe ga je om wanneer je kind zegt, mam waarom ben ik anders dan iedereen?
    Ik heb al een tijdje in de gaten dat mijn zoon meer voelt dan andere. Heb zelf het idee dat hij duidelijk mijn emoties voelt en deze ook uit. Als ik verdriet heb ligt hij s’avonds in bed te huilen, als ik hem dan vraag waarom huil je zegt hij dat weet ik niet. Als ik inwendig boos ben kan ik er op wachten dat hij om niets heel erg boos wordt. Zelfs op afstand (hij op school ik op het werk) kan hij mij vertellen dat ik niet zo’n leuke dag had. ‘Mam ik voelde dat je vandaag verdrietig was’. Ik praat hier open met hem over, maar hoe kan ik hem hiermee helpen. Ik heb mijn emoties die kan ik niet verbergen zeker niet voor hem. Die horen ook bij het leven. Maar hoe maak ik hem duidelijk dat hij niet raar is. Of moet ik iets aan mezelf veranderen? Hij zegt ook zelf mama ik voel precies wat jij voelt. Ik wil hem graag helpen hier goed mee om te gaan, maar weet echt niet hoe.
    Kun jij me misschien antwoord geven?

    • @Sanne,
      Hoi Sanne,
      Hoogsensitiviteit is een mooie eigenschap met mooie kwaliteiten maar wordt vaak als last ervaren. Ons brein werkt anders. Daar waar ‘normale’ mensen in een ruimte 2 a 3 dingen signaleren, worden door hoogsensitieve mensen 6, 8 of zelfs 16 dingen waargenomen, die allemaal verwerkt moeten worden. 1 op de 5 kinderen (als het er ondertussen niet meer zijn) is hoogsensitief. En elk hoogsensitief kind heeft zijn eigen specifieke eigenschappen, net als elk ander kind. Dat was vroeger in de oertijd al zo, ook daar waren hoogsensitieve mensen die hun kwaliteiten gebruikten om anderen bijvoorbeeld te waarschuwen voor gevaar of om juist kansen te signaleren voor een goede jacht die door anderen niet gezien werden. Anderen waren goede jagers of hadden andere taken waar zij weer goed in waren. Hoogsensitieve mensen zijn nodig in deze wereld,ook in de wereld van nu. Maar dat we nu zo anders zijn …. je zou ook kunnen zeggen dat elk kind anders is en uniek in zijn vorm. Je kunt er mee beginnen om anders tegen de eigenschap van je zoon aan te kijken en hem helpen te begrijpen wat zijn unieke eigenschappen zijn, maar ook dat iedereen uniek is in zijn soort. Er is een leuk kinderboek – Kabouter Langmuts is een held – Josina Intrabartolo en Dinie de Zeeuw – waarin deze kwaliteiten duidelijk beschreven worden en er is ook een versie voor op school. Ik weet alleen niet hoe oud jouw zoon is, want het verhaal is wel voor de kleine kinderen geschreven, misschien kun je er een eigen versie van maken Het geeft wel duidelijkheid, zowel voor jou als voor je zoon. Start met de acceptatie van zijn hoogsensitiviteit en zie hem – net als ieder ander – als uniek(stap 1). Het is zoals het is en daar heb je het mee van doen samen. En jouw zoon kan dat prima aan, want anders had hij het niet gekregen. Hij voelt meer. So What. Heb vertrouwen (stap 2), maar leer hem dat hij er niets mee hoeft te doen met wat hij voelt. Eerlijkheid boven alles, daar ben ik het helemaal met je eens. Sterker nog, hij voelt het toch wel als het niet juist is en dan snapt hij er helemaal niets meer van, dan zal hij ook het vertrouwen in je verliezen. We denken als ouder vaak dat ons kind het niet aan kan en we willen hem alle ellende besparen, maar het is zoals je zegt ook zoals de wereld in elkaar steekt. Dus vecht niet tegen je gevoel. Toen ik 2 jaar geleden mijn beide ouders beiden onverwacht verloor, probeerde ik al heel snel weer normaal door te gaan voor mijn kinderen. Ik wilde hen het leed besparen, maar ze vlogen elkaar alleen maar in de haren. Uiteindelijk dreven ze me tot het uiterste (ik weet het … dat deed ik natuurlijk zelf)net zolang totdat ik in huilen uitbarstte en wat er toen gebeurde, was wonderbaarlijk …. ze draaiden zich om en gingen samen spelen. Ik moest blijkbaar mijn emoties er gewoon laten zijn, dan klopte het weer en konden zij door met hun spel. Kijk ook eens naar wat jij doet met jouw gevoel. Vecht je er tegen? Wil je dat het anders is? En wil je dat je kind er geen last van heeft? Als jouw kind jou voelt, kun je hem prima uitleggen dat dit van jou is en ook jouw verantwoordelijkheid. dat je het zelf kunt oplossen, dat hij dat niet hoeft te doen. Erkennen ja, maar leer hem dat hij dat niet voor jou hoeft op te lossen, dat is zijn taak niet. Dat brengt mij tegelijkertijd bij stap 3: hoe zit het met je eigen gevoeligheid en empathische vermogens? En kan jij je eigen emoties van die van anderen onderscheiden? Als jij dat leert, kan je zoon jou volgen. Hij laat je zien dat je niet moet vechten tegen je emoties, ze mogen er zijn en zijn nuttig en je mag zelf leren om gevoelens van jezelf en die van anderen te onderscheiden en door vragen te stellen aan je zoon kan hij het ook leren. als jij het niet voordoet, zal hij het ook niet kunnen leren, dat is als schreeuwen tegen je kind dat het niet moet schreeuwen …… Dan kom ik uiteindelijk bij de 4e stap aan en dat is je eigen vertrouwen in jouw moederschap, dat je soms handelt vanuit onvermogen, daar hoef je je niet schuldig over te voelen en ook niet over de gevoelens die je hebt en dat je zoon je zoon voelt. ook dat is zoals het is. Je kunt wel beslissen om het nu anders te doen en door je gevoel heen te gaan en je eigen verantwoording daarin te nemen. Onthoud goed dat jij zijn moeder bent die doet wat ze kan en er is niemand die meer van jouw zoon kan houden! En dat maakt de cirkel rond.
      Ik wens je veel succes!Ik hoop dat je er wat mee kan.
      warme groet, Simone

  3. Mijn artikel is ook wel iets breder dan alleen in het nu zijn: als je deze 4 stappen leert toepassen wil je niets meer aan de situatie veranderen en haak je niet in op een ongewenste situatie, zodat de situatie niet meer gevoed wordt, dan wordt de ander (in dit geval je kind) uitgenodigd om zelf tot een oplossing te komen ….
    En trouwens, we leven allemaal van situatie naar situatie en continu in het nu leven lijkt mij überhaupt niet mogelijk, alleen al door het feit dat sommige dingen toch echt gepland moeten worden.
    De essentie van mijn artikel is vooral bedoeld om bewust te worden van het feit of je een situatie blijft voeden of niet en of je de energiestromen van jezelf en de ander kunt onderscheiden en dat maakt dat je bij (beter) jezelf kunt blijven en de ander ook. Je komt uit de weerstand en dat levert heel wat winst op. En in het oprecht aanwezig zijn nodigen wij onze kinderen weer uit te zijn wie ze zijn en voelen zij zich gehoord en gezien en kunnen ze naast zelfvertrouwen en voldoende eigenwaarde opbouwen ook leren direct hun eigen emoties te reguleren, zodat er geen onnodige rugzakjes gevuld worden …
    En juist als er kinderen komen, is er nog meer kans op heling van je eigen stukken mocht dat nodig zijn. Dat is juist het mooie. En helemaal klaar zijn we ook nooit (denk ik) dus wachten gaat ‘m ook niet worden (lijkt mij in ieder geval geen werkelijke oplossing)…..

    • @Simone, Hallo Simone, Plannen doe je ook in het NU, en later is dan ook gewoon het NU.

      Nee, wachten lijkt mij ook het antwoord niet. Kun je wachten tot je een ons weegt. Buiten dat valt er vaak niets te wachten, en ben je inene gewoon zwanger. Mag je blij zijn. Anderen is dat helemaal niet gegunt, of niet de bedoeling. Ondertussen ben ik 34 jaar verder, maar Moeder/ Ouder blijf je tot je over mag. Liefs, Margriet. X

  4. Mindful ouderschap is niets meer en niets minder dan volledig in het hier en nu je kind accepteren wie het is en wat het laat zien. Dat klinkt heel eenvoudig, maar in de praktijk is dat wel eens anders.

    Volgens mij werkt het in de praktijk inderdaad anders. Gewoonlijk is men al een heel leven (of meerdere levens) bezig om te begrijpen wat “ Hier en NU “ inhoudt.

    Dat wordt dus kinderen krijgen en opvoeden, terwijl je nog lang niet in het Hier en Nu leeft. Of eerst aan jezelf werken, en nog even wachten met de kindertjes tot je zelf stevig in de schoenen staat. Dat laatste kan natuurlijk ook.

    Ik lees hieronder een verwijzing naar een artikel van Michel Tomaello “ Mindful zijn is niet genoeg” en daar ben ik het wel mee eens.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in