DELEN
Miste je als kind een liefdevolle verbinding met je ouders?

De gevolgen van het ontbreken van een liefdevolle verbinding met je ouder(s) werken door op energetisch niveau. Het creëert blokkades, met gevolgen voor je latere leven.

Zowel het begrijpen van jouw rol als hooggevoelig kind als het toelaten van verdriet en boosheid, draagt bij aan je helingsproces. Dit verandert de relatie met je ouder(s) en er ontstaat ruimte voor liefde.

Onzichtbaar maar wel voelbaar

Het ontbreken van een emotionele, liefdevolle band is moeilijk te duiden vanwege het subtiele karakter ervan. Ogenschijnlijk lijkt het alsof je als kind niets tekort kwam. Goed verzorgd, “gewassen en gestreken” en voor de buitenwereld leek jullie gezin heel normaal. Toch voelde je dat er niet voldaan werd aan jouw behoeften als kind. Het verschil met andere gezinnen werd steeds duidelijker. Bij anderen waren er wél complimentjes, belangstelling en genegenheid. Wanneer je dit verschil bemerkt, ontstaat er vaak verwarring: waarom ging het bij ons thuis heel anders? En lag dat aan mij?

Het is moeilijk om er je vinger op te leggen. Het is niet zozeer dat je ouders(s) iets deden wat niet prettig was. Het was het grote ontbreken van liefde en aandacht. Onzichtbaar, maar wel voelbaar op intuïtief niveau.

Eenzaamheid

In gezinnen als deze is er weinig affectie en warmte. Kusjes en knuffels zijn vooral voorbehouden aan feestdagen. Waarbij het dan ook meer als een verplichting voelt dan een knuffel uit liefde.

Wanneer je in een dergelijk gezin bent opgegroeid, is de kans groot dat je je hele leven al een gevoel van eenzaamheid ervaart. Het gevoel van het veilige nest ontbrak, je was vooral op jezelf aangewezen. De eenzaamheid uit je kinderjaren draag je met je mee. Waarschijnlijk ervaar je deze eenzaamheid ook in je volwassen leven in diverse relaties.

Oorzaak

Niet alle ouders zijn in staat tot een liefdevolle band met hun kind, een voedend contact op emotioneel niveau. Sommige ouders hebben hun eigen pijn diep weggestopt in het onderbewuste, waar het een blokkade vormt. Een blokkade om te voelen, zowel pijn als liefde.

Vaak krijgen deze ouders een hooggevoelig kind, met een hogere bedoeling.

De rol van het hooggevoelige kind in het gezin

Het hooggevoelige kind fungeert als een soort “versterker”. Door zijn verhoogde bewustzijn brengt hij bij de mensen om zich heen gevoelens uit het onderbewuste aan de oppervlakte. Dit is het vermogen waarmee ze zijn uitgerust. Daar heeft de ouder geen weet van. Wél merken ze dat hun weggestopte pijnlijke emoties voelbaar worden door de aanblik van hun kind, met als gevolg dat ze hem of haar de schuld geven van onprettige gevoelens. In de ogen van de ouder is dit hooggevoelige kind een enorme lastpak en vragen ze zich geregeld af waaraan ze “zo’n kind” verdiend hebben.

Het kind zelf is zich hier niet van bewust. Het wil vooral lief gevonden worden en gekoesterd. En stelt alles in het werk om deze liefde te ontvangen. Maar dit verandert niets aan de situatie.

Wat het kind ook doet, het resultaat is vaak dat ze nog meer afkeuring ontvangen en dat de emotionele afstand tussen ouder en kind groter wordt. Bovendien wordt hun gevoeligheid benoemd als zwakte: “jij bent ook altijd zo gevoelig”. En deze kinderen wordt vooral ook duidelijk gemaakt dat ze anders zijn: “je bent ook zó moeilijk”.

Met als gevolg dat het kind aan zichzelf gaat twijfelen en de beschuldigingen van de ouder(s) voor waar aanneemt. De overtuiging dat het niet deugt, wordt verankerd in het onderbewuste.

Gevolgen op latere leeftijd

Omdat de gevoeligheid van een hooggevoelig persoon ook voor andere mensen merkbaar is, zet de afkeuring zich vaak op latere leeftijd voort. Als hooggevoelig persoon “weet” je wanneer iemand niet de waarheid spreekt en reflecteer je onbedoeld de pijn van de ander. Wanneer je voelt dat de ander afstand neemt, word je bevestigd in het gevoel dat je als kind al had: “zie je wel, ik ben anders dan de rest, er is iets mis met mij”. En je laat jezelf niet zien zoals je werkelijk bent.

“Maar ze houden wel van me”

Naarmate je ouder wordt, word je je steeds meer bewust van het feit dat er iets essentieels ontbrak in je jeugd. Vaak komt dit besef wanneer je zelf vader of moeder wordt. Dit maakt dat je anders gaat kijken naar je jeugd.

Je gaat anders naar de relatie met je ouders kijken. Steeds meer herinneringen komen boven drijven en bevestigen je vermoeden dat je ouders jou niet hebben kunnen bieden wat je nodig had.

Regelmatig zie ik dat volwassen kinderen hun gevoel van tekortkoming zichzelf kwalijk nemen: ze vinden dat ze ondankbaar zijn naar hun ouders toe, vragen zich steeds af of ze de situatie wel goed zien. Zoals ik cliënten vaak hoor zeggen: “maar mijn ouders houden wél van me” en “ze bedoelden het wel goed”. En inderdaad houden je ouders van jou. Hun eigen wonden zaten in de weg, waardoor hun liefde niet voelbaar was voor jou als kind. En wellicht nu nog steeds niet.

Afscheid van een verlangen

Het daadwerkelijke besef van tekortkoming maakt je verward en je hebt tijd en ruimte nodig om de puzzelstukjes op hun plek te leggen.

Met dit besef groeit ook het verdriet dat je als kind hebt ervaren maar nooit toegelaten. Het is belangrijk om dit verdriet en je boosheid nu wel de ruimte te geven.

Ook vindt er een vorm van een rouwproces plaats: afscheid nemen van het verlangen naar de ouder die je graag had willen hebben. Het blijven hopen op steun en begrip of een liefdevol woord, voedt je onzichtbare wonden.

Erkenning van ouders

Vaak hopen en verwachten we dat ouders zelf het inzicht krijgen dat ze niet hebben voldaan aan onze behoeften. En dat ze ons erkenning geven voor het leed en de gemiste warmte en liefde. Dat ze excuses maken voor hetgeen ze ons niet hebben geboden. Veel ouders zijn hier niet toe in staat, vinden het te pijnlijk om naar zichzelf te kijken. Gelukkig is het ook mogelijk om te helen zonder hun excuses en boetedoening.

Inzichten leiden tot heling

Het is bevrijdend als je op energetisch niveau inzicht krijgt in je eigen patronen en die van je familie. Wanneer je voelt waarom jouw ouder deed zoals hij of zij deed. En dat het niet aan de één of de ander ligt, maar aan de combinatie van jullie twee: een ouder die geen pijn en verdriet wil of kan voelen en een kind dat deze pijn aan de oppervlakte brengt. Vaak speelt dit thema al meerdere generaties.

Het ontdekken van de blokkades die je in de loop der tijd uit zelfbescherming hebt opgebouwd, geven je inzicht in het ontstaan ervan. Je eigen pijn en die van je ouder(s) wordt helder. Wanneer je deze blokkades “opruimt”, schept dit ruimte voor heling en vergeving.

De relatie verandert

Jouw helingsproces en de mate waarin je je verwachtingen over je ouder(s) los kunt laten, beïnvloedt jullie relatie. Je bent beter in staat om de mogelijkheden van jullie relatie te zien: in hoeverre is je ouder bereid om zich open te stellen en te groeien? En in hoeverre wil jij zelf de deur open zetten?

Wijsheid uit de alchemie: “wanneer één van de partijen in een relatie verandert, wordt de relatie zelf veranderd”. Door jouw inzichten, acceptatie en het opruimen van blokkades ontstaat er ruimte en rust.

Dit stelt jouw ouder in staat om gaandeweg opener te worden en om liefde te tonen op de manier die voor hem of haar mogelijk is. Liefdevolle woorden en waardering zijn wellicht nog een grote stap. Het is belangrijk om oog te hebben voor de kleine stapjes: een spontaan bezoek, een maaltijd die voor je gekookt wordt of de oprechte vraag hoe het met je gaat. Hoe meer je toelaat, hoe meer liefde er kan stromen.

 

 

 

 

 

42 REACTIES

  1. Zo fijn dat er dit soort mooie artikelen zijn ☺, de erkenning is ook heel fijn. En het is ook fijn om andere mensen hierover te horen. Dank voor het delen van jullie ervaringen ☺! Bij mijn ouders is er ook totaal geen positieve respons, en dus ga ik dan maar met de pijn aan de slag. Er valt ook niets anders te doen dan dat, ‘gebruik’ het dan maar om te groeien, te leren, ‘schoon’ te maken en dergelijke. Ik vind het heel pijnlijk en moeilijk om in een familie te zijn geboren die zo aan het worstelen is met trauma, generaties lang, lijkt wel. Kan dáár dan ook weer boos om zijn. Vandaar dat ik zelf geen moeder durf te worden (ik ben zelf nu 38). Bang dat ik patronen, en dergelijke, doorgeef. Laat ik maar eerst met mezelf aan de slag gaan, dacht ik jaren geleden. Ik heb niet alleen last van wat er gebeurd is vroeger, maar dus ook van het feit dat mijn ouders zelf totaal niet groeien op dit gebied, dus dan sta je er nog steeds alleen in. Daarnaast kan ik dan ook nog last hebben van zelfmedelijden, wat natuurlijk mijn eigen ontwikkeling alleen maar doet stagneren, schaam daar dan ook weer voor, dat ik ook worstel om de slachtofferrol uit te komen. Ik dacht vroeger; dat doe ik wel even! ☺ Dat ‘even’ blijkt vooralsnog levenswerk te zijn ☺. En waar je dan ook weer op stuit, wat ik op zich ook weer een soort van anti-climax vind, is de Gehechtheid die ik tegenkom aan dat zelfmedelijden en aan pijn! Stond ik helemaal van te kijken. Ik geloof dat je zó de kans hebt om waarlijk vrij te geraken van oud zeer, en dat het geboren worden in een beerput van trauma een ongelooflijke kans biedt naar grote groei, en wedden dat ik daar straks enorm van geniet ☺, maar waar ik in de loop der jaren op ben gestuit, is ook de bewustwording van de gehechtheid aan die pijn, en zie maar weer eens hoe dat te Durven loslaten. En dat achter al die ellende ook juist weer liefde voor die nare ouders blijkt te zijn (?), en je dan maar bij pijn verblijven, zodat je dan maar op dié manier verbonden met ze blijft. Wat natuurlijk een illusie is, want verbonden zullen wij als mensen altijd blijven, daar is het blijven bij pijn natuurlijk niet nodig voor, gelukkig. En uiteindelijk blijkt daar weer een vorm van zelfhaat achter te liggen. Dus degene die we uiteindelijk te vergeven hebben is onszelf, blijkt dus ☺. Vind het nogal een irritante reis, haha ☺. Heus wel dat we er komen, mensen .
    Ik ben nu in een fase beland dat ik mij los probeer te maken van mijn verhaal ansich. En een ander verhaal creëren dan het eeuwige riedeltje van pijn, mishandeling, verwijten, angst, onzekerheid en dergelijke, want zolang we ergens op een bepaald niveau nog aan ons eigen verhaal van vroeger vasthouden, zal dat verleden altijd blijven bestaan. Dit soort artikelen en ook de ervaringen die anderen delen geeft dan ook troost. Dus dank daarvoor, lieve mensen! ☺

    Liefs, Susannexox (andere Susanne dan de schrijfster van dit artikel ☺)

  2. Dank voor dit prachtige artikel. Ik herken ieder woord en het feit dat hier nog iets te halen valt (+ de bevestiging dat het niet aan mij ligt) bied mij troost, heel fijn!

    Liefs.

  3. Wat een heftig geschreven stuk ..de emoties komen naar boven borrelen . Ik heb mijn moeder altijd als een volwaardig mens gezien .zelf toen ik nog niet het besef hiervan had.
    Het gevoel dat ik haar kon vertrouwen .in de diepte voelde ik dat alles mogelijk was ..Tis er nooit van gekomen .toen heel jammer .Door wat gebeurd is, is dit juist door allerlei ingrijpende gebeurtenissen tot in mijn diepere lagen ontkracht. op een ochtend was het genoeg . Van huis weggelopen en nooit meer terug gegaan .

  4. Mij is het ook zo gegaan als kind. Vooral mijn moeder heeft veel meegemaakt in haar leven en heeft het daar moeilijk mee. Ik denk dat zij daarom niet van ons kon houden. Omdat ik (volgens mij) de gevoeligste ben, heb ik daar het meeste last van. Ik ben daarbij ook nog een binnenvetter, dus ik heb nooit geleerd me te uiten. Ik ben als de dood voor confrontaties. Het was altijd ‘stel je niet aan’, ‘let op wat je doet’ en dat soort dingen. Ik ben er nog niet helemaal in het reine.

  5. Vroeger bij ons thuis was het altijd best goed, ik heb een goede jeugd gehad. Maar toch zijn er ‘issues’ die mij nu dwarszitten als ik aan mijn kindertijd terugdenk. Ik denk dat ik altijd meer behoefte heb gehad aan fysiek contact dan dat er was of werd gegeven; knuffelen en omhelzen en zo. Waarschijnlijk heb ik er ook nooit zelf zo expliciet om gevraagd toen, omdat ik als kind zelf dacht dat ik me groot moest houden. Ik was immers de oudste (en was vooral ook fysiek heel sterk) en stond mijn mannetje.
    Wat me ook nog goed bijstaat is dat ik ongeveer van mijn 15e tot 19e heel vaak – ook omdat ik dat toen zelf wilde (ik wilde helpen) en dat ook kon volgens mijzelf – mijn vader heb geholpen. In zijn eigen constructiebedrijf, in de avonduren soms en ook tijdens vakanties. Ik hielp hem met dingen als schuren, verven, soms lassen en polyesteren, zwaar tillen en metaal knippen en zagen. Ik heb heel wat polyester en metalen ‘drijvers’ helpen maken. Soms voor geld, en soms ook niet. Best heel ‘zwaar’ en jongensachtig werk! Ik deed het. Wat later heb ik mezelf fysiek kapot gewerkt (samen met mijn broer en ook mijn moeder) de woonboerderij van mijn ouders te verbouwen en op te knappen. Eerst werd heel de oppervlakte van de woning plus de ‘deel’ een meter diep uitgegraven: alle klei en betonbrokken moesten eruit gekruit worden met kruiwagen. Ik heb veel fysiek zwaar gesjouwd, voor niks. Ik deed het zelfs graag, zag alles graag mooi worden en vorderen, en wilde mijn ouders helpen. En ik was fysiek sterk voor een vrouw, dus ging het en deed ik het.
    Nu denk ik: waarom ging dat zo? Wat was ik aan het bewijzen? Wás ik iets aan het bewijzen? Gaf ik teveel, of had ik iets te compenseren? Ik was degene van ons drieën die toen het meeste hielp, veruit. Ik was ook het oudst en (toen) het sterkst.

  6. Wat voor mij bevrijdend werkte en alles heeft omgekeerd is: opkomen voor mezelf. Dat lees ik hier nergens of op internet, maar het betekende eindelijk eens aan mezelf denken ipv aan de ander. Kwaad zijn op je ouders lijkt wel taboe, dat hoort niet. Klinkt wel heel katholiek en is simpelweg een ontkenning van je rechten en behoeften als kind. Eindelijk eens naar dat kleine kind in mezelf luisteren en hem gelijk geven: jouw jeugd was verwaarlozing, emotioneel misbruik. Hard maar ook realiteit en die moest eindelijk eens onder ogen worden gezien, zowel door mezelf als door anderen.
    De rol van people pleaser, alles doen om iemand het naar zijn zin te maken in de hoop dat je liefde terugkrijgt, heb ik beëindigd. De people pleaser wordt nooit kwaad want hij doet net aan people pleasing om ruzie te vermijden. Alle verdriet en woede die zich in mij hadden opgekropt, heb ik aanvaard, met liefde bekeken en naar buiten laten stromen. Mensen die mij als stront behandelen, kregen een nog grotere bak stront terug. En weet je wat er gebeurde? Ze stopten ermee want ze voelden dat het spelletje niet meer werkte. Na al die jaren opkomen voor mezelf was een ongelofelijke bevrijding. Ook wat de relatie met mijn familie betreft, ze behandelen me helemaal anders nu. Maar eerst moest de boel eens worden wakker geschud.
    Daarnaast zeg ik gewoon eerlijk wat ik denk. Voorbeeld: kom je naar het familiefeest? Nee, geen zin.
    Ik geef geen verdere uitleg, ze vragen het ook niet meer trouwens en ik stel op die manier mijn grenzen. Zo is het voor iedereen duidelijk.
    De volgende stap en laatste voor mij was erkennen dat mijn moeder een nog zwaardere jeugd had gehad dan ikzelf, en haar moeder nog erger,… enzovoort. Dan kan je alles een beetje plaatsen en kan je zien dat de liefde die je niet kreeg er wel was doch op een manier die voor jou niet voldoende was maar tevens het maximum dat je ouder je kon geven. Epigenetica en voorouderlijk trauma, heb daar een video over gemaakt op youtube.
    Maar het begin is: luister naar het kind in jezelf. Hoe slecht je ouders en voorouders het hebben gehad is relevant voor later, maar nu is het eindelijk eens tijd voor jou.
    Ik wens jullie allemaal veel liefde voor jezelf, want daar begint het bij. En daarnaast veel moed, warmte en plezier. Je bent niet alleen, zoals wij zijn er velen, hopelijk geeft dat een beetje troost en kracht.

      • Daar ben ik blij om Anita. Dacht eerst weer dat ik in de people pleaser rol gevallen was, maar kijk eens aan er zijn 3 lieve mensen die me bedanken om mijn verhaal te delen. Dat zijn er 3 meer dan wat ik gewend ben. Feest!

      • Graag gedaan. Jij ook bedankt Susanne. Fijn om te lezen dat er mensen zijn die hetzelfde verhaal hebben meegemaakt maar daarnaast ook de moedige reis hebben gemaakt door de Donkere Nacht van de Ziel. Dat is niet voor iedereen… mooi! Ik voel me meteen verbonden.
        Wat ik nog even wilde zeggen: om de zoveel generaties wordt er een uitverkorene geboren die de familielasten omkeert. Die breekt met het familiekarma zeg maar, en draait het om voor vorige, huidige én toekomstige generaties. Heel zwaar maar tevens ongelofelijk bevrijdend. Ik kan of wil je uiteraard niet zeggen wat je moet doen qua ouderschap, maar laat het je alleszins niet beletten om zelf mama te worden.

        • Dank je wel voor je reactie, Stefan ☺. Durf vooralsnog geen moeder te worden, ‘t is nogal een ontvangst. ☺ Lijk ik te lezen dat jij dus al veel familiekarma hebt ‘uitgewerkt’, so do speak? Heb je misschien wat tips wat voor jou bijv. gewerkt heeft?

          Liefs, Susannexox

    • Fijn geschreven stuk Stefan! En wat een opluchting om te lezen dat er ook mannen zijn die hiermee worstelen.
      In mijn ervaring wordt hooggevoeligheid gezien als iets ‘vrouwelijks’, een idee dat bevestigd wordt door het bezoeken van sites als deze… 90% van de reacties komt van vrouwen! En ook in mijn omgeving ben ik de enige man die toegeeft dat hij hooggevoelig is.
      Dat hele idee is dikke onzin natuurlijk, maar vooral op jonge leeftijd kan dat idee goed tegen je werken. Vooral als je zelfbeeld en zelfvertrouwen toch al niet te hoog zijn, best wel laag eigenlijk. In combinatie met mijn ADD (mag ik niet meer zo noemen, het heet nu ADHD onoplettend type maar whatever!) heeft dat inderdaad voor een onbegrepen jeugd gezorgd.

      Onbegrip van andere mensen, die niet konden begrijpen dat ik me druk maakte om de zaken waar ik me om druk maakte. Achteraf bleken dat vaak zaken te zijn die stiekem wel belangrijk waren, maar niet zo voor de hand liggend.

      Maar om eerlijk te zijn meer onbegrip vanuit mezelf. Onbegrip waarom ik thuis niet de genegenheid kreeg die ik bij mijn vriendjes en vriendinnetjes thuis wel zag, terwijl ik er juist wel een grote behoefte aan had en dat ook vaak zo uitte. Onbegrip waarom de dingen die in mijn hoofd rondgingen zoveel anders waren dan de dingen die anderen zeiden. Onbegrip waarom ik altijd precies leek te voélen wat er ergens aan hand was voor ik wíst wat er aan de hand was.

      Vooral die laatste eigenschap heeft bij mij het people pleasen erg in de hand gewerkt. Juist door dat empatische gevoel wist ik wat mensen nodig hadden. En door dat te geven, hoopte ik op de goedkeuring van al die mensen. Want dat is waar ik in mijn therapie achter ben gekomen. Dat mijn zelfbeeld niet afhing van wat ik over mezelf dacht, maar van wat de mensen die voor mij belangrijk waren over mij dachten. Of eigenlijk hoe iedereen over mij dacht. Op die manier moet je natuurlijk wel je best doen om het iedereen naar de zin te maken.

      Uiteindelijk heb ik ook geleerd dat ik zelf de moeite waard ben en dat ik voor mezelf op mag komen. Vooral toen ik net mijn diagnose ADD had (2013) was ik mezelf echt kwijt en gedroeg ik me ook totaal niet zoals mezelf. Veel mensen die toen belangrijk voor mij waren en waar ik veel voor heb gedaan in soortgelijke situaties, hebben mij laten vallen als een baksteen. De algemene consensus was dat ik te negatief was geworden en teveel aan mezelf dacht…
      Hieruit is bij mij het besef ontstaan dat deze mensen mij niet waarderen om wie ik ben, maar gebruik maakten van mijn onzekerheid en het gedrag dat daaruit voortkwam. Dat is een besef dat ik nog maar recentelijk heb gekregen. Daar is een proces van meer dan 2 jaar aan vooraf gegaan. Een zwaar, moeilijk en pijnlijk proces, maar zeker één die de moeite meer dan waard is geweest.

      Dat proces is één van de processen waar ik mee bezig ben. Daarnaast probeer ik op het moment oud zeer uit het verleden te verwerken, ik ben nog het verlies van mijn sociale omgeving aan het verwerken (Ik weet dat de fout niet bij mij ligt, maar bij de meeste van deze mensen moet ik 15 jaar vriendschap aan de wilgen hangen, en als jullie zijn zoals mij dan hecht je waarde aan je vriendschappen), daarnaast heb ik nog ADD verwante issues.
      Dit alles zorgt ervoor dat ik op 36 jarige leeftijd voor de 2e keer in een jaar in een burn-out zit. Waarschijnlijk is het gewoon één lange burn-out, maar ik kreeg vorig jaar niet de ruimte tot herstel en moest gelijk weer aan het werk. Die ruimte eis ik nu voor mezelf op en tot nu toe lukt dat aardig.

      Tot slot wil ik alle bezoekers en reageerders van dergelijke sites bedanken! Het heeft mij erg geholpen te lezen dat ik niet de enige ben met deze uitdagingen. Het voelt daarom ook erg fijn om mijn ervaringen hier te kunnen delen, hopelijk is iemand anders er ook mee geholpen!

      Groet Sander

  7. Ik blog als Perfection is a bitch en kreeg na het delen van dit artikel de vraag of er een boek over bestaat @nieuwetijdskind het artikel zet heel wat in gang.

    • Dit sluit heel mooi aan bij het boek: “Het drama van het begaafde kind – Alice Miller” (relatie moeder-dochter) en een heel duidelijk boek is “Illusies van Ingeborg Bosch” Beide boeken hebben mij heel veel inzichten gegeven die ik nodig had om mijn helingsproces te starten en oud verdriet onder ogen te zien. Liefs

  8. Ik was een moetertje in de jaren ’60 en mijn ouders vielen direct in alle problemen.
    Ze hebben het me nooit vergeven.Mijn vader is intussen 20 jaar gestorven,mijn zusje mocht echt alles van hem(zij was zijn alles.Maar naar de dood van mjn vader heeft mijn moeder alles overgenomen. Mijn zus blijft de lieveling,mijn broer ook maar o wee..ikke. Nog steeds heb ik vragen over vroeger..hielden ze van me,temeer ik ook mishandeld was en de anderen niet. Ik vind mijn plaats niet in deze wereld al ben ik 53 jaar.Het is pijnlijk en zo eenzaam.

    • Je was geen moetertje, je was een kind. Een kind.
      Moeilijke kinderen bestaan niet, enkel ouders die het niet aankunnen.
      Je komt er wel door, wees maar eens lief voor dat moetertje nu. Zij deed niks verkeerd, ze was gewoon zichzelf. X

  9. Herkenbaar maar het kan niet altijd zo gaan zoals hierboven beschreven. Wanneer een ouder een narcistische persoonlijkheid stoornis heeft is heling ver te zoeken. Enige optie is: creëer afstand om jezelf te beschermen. Ik heb een moeder met deze stoornis en hoe ik mij ook in het verleden heb geprobeerd in te leven in haar situatie,elke keer kreeg ik weer een flinke tik op de neus. Het was/is nooit goed wat ik zeg en doe. Ik heb mijn hele leven naar haar geschikt. En voor de buitenwereld was ons gezin ook het perfecte plaatje…
    Vergeving is hierin geen optie omdat ik mij dan weer schik naar haar. Het is positieve aandacht voor de dader ipv het slachtoffer. Ik heb veel aan de boeken van Iris Koops van Het Verdwenen Zelf.
    Natuurlijk heeft niet iedere liefdeloze ouder een NPS. En kun je door vergeving een wat liefdevoller relatie ontwikkelen. Maar ik wil aangeven dat dit dus niet altijd het geval is.

    • Hoi Titia, vergeving betekent niet dat je dan maar een relatie moet onderhouden met de mensen die je pijn hebben gedaan. Met sommige relaties, ook al zijn dat familieleden, is loslaten, denk ik, misschien wel het enige antwoord, waarin beide partijen verder op hun pad kunnen gaan. Ik heb ook een zeer moeilijke relatie met beide ouders, die overigens al mijn hele leven (ik ben nu 38) behoorlijk met zichzelf in de knoop liggen. Dan kan je op je kop gaan staan, maar it takes two to tango. Een relatie kan gelukkig altijd groeien, maar dan moeten beide partijen wel hun eigen aandeel in hun eigen groei leveren, anders kom je nog niet echt verder met z’n tweeën. Vergeving gaat niet zozeer om steeds toelaten wanneer er slecht met je omgegaan wordt, maar meer om de woede en pijn daaromtrent loslaten. Vergeving is niet schikken aan de ander, zoals je schrijft. Ik worstel ook daarmee ☺. Dus ik weet hoe moeilijk en pijnlijk het is als je ouders zich maar niet in dat opzicht weten te ontwikkelen. Vergeving, denk ik, betekent onthechten. Dat doe je voor jezelf, om jezelf ervan te bevrijden.

      Liefs, Susanne (overigens niet de Susanne die dit mooie artikel schreef, vandaar de xox achter mijn naam ☺)

        • Wauw, dat is een mooie zin! ‘Vergeven is de hoop op een beter verleden opgeven’. !! ☺ Dit is echt een hele mooie zin, zeg. Als je dát als mens lukt, hoeveel heb je dan al eigenlijk bereikt! .

  10. Mooi geschreven en heel troostend voor mij.Ik heb een jeugd gehad met ouders die zo waren en nog verder gingen dan geen liefde geven.
    Toen mijn vader stierf voelde dat voor mij als een opuchting,ik was vrij van zijn onderdrukking. Met mijn moeder gaat het nog steeds heel moeizaam. Ik ben er inmiddels achter dat zij een verborgen narcist is en heel beschadigend is voor mij en dat het nooit op zal houden. Er is geen groei in mijn relatie met mijn moeder hoe ik me ook openstel en mijn best doe het blijft pijnlijk om met haar te zijn. Alles draait om haar en ze zal nooit naar zichzelf kijken en ik ben altijd de schuldige. Ik heb lang uit een soort van ” je hoort toch van je moeder te houden ” met haar om gegaan en haar overal bij betrokken maar dat komt nu langzaam aan een eind. Ik kan het niet meer!! liefs en dank voor dit stukje Marijke

    • Ik zit in dezelfde situatie en ik ga er kapot aan. Vooral je zin je hoort toch van je moeder te houden krijg ik ook steeds uit mijn omgeving te horen en daar vanuit ga je met je moeder om. Maar steeds weer die klappen die je krijgt. Vooral ook het nooit naar zichzelf kijken jij bent altijd de schuldige. Zo herkenbaar en momenteel zo zwaar vooral als je op instorten staat. Wel fijn te lezen dat ik er niet alleen mee te maken heb zodat ik weet ik ben misschien niet schuldig hoe de relatie met mijn moeder is.

  11. Heel herkenbaar. Het is zo lastig. Vergeven en verder gaan en waarderen wat er soms wel is dat heb ik vaak geprobeerd. Het blijft een proces waarbij we terug vallen in herhaling. Vooral omdat mijn moeder terug valt in gemene acties en een hele kille kant heeft. Als de schaduw zijde te veel overheerst en er het stroomt niet dan mag je vind ik uit zelf liefde ook afstand nemen. Soms zit de ouder nog te diep en loop je kans daar steeds in meegezogen te worden. Ik ben zelf nog niet sterk genoeg om me daarin staande te houden en het bij haar te laten. Het is lastig als er geen houden van is.

  12. Heel herkenbaar! De bewustwording is er al een tijdje bij mij. Nu is het nog de kunst om de blokkades ‘op te ruimen’ zijn hier nog tips voor?

    • Ha Susan mij heeft het boekje: je kunt je leven halen van Louise Hay me heel goed geholpen
      Zet m op en geloof in jezelf
      Warme groet Marlies

    • Ik kreeg laatst de tip “Als je niet oordeelt, dan hoef je niet te vergeven” Dat was een zware voor mij, want ik dacht heel de tijd na over het waarom mijn ouders mij zo behandeld hadden… Ik wou het in een vakje stoppen en dan het eindelijk kunnen begrijpen. Maar dat maakte me steeds weer kwader, omdat ik het niet kon begrijpen. Toen ben ik er op gaan letten dat ik stop met oordelen. Na 2 sessies reiki voelde ik voor de eerste keer liefde van mijn ouders naar mij stromen. En nu is er een nieuwe weg geopend. Het is zo mooi en prachtig. Ik geef de liefde die ik niet kreeg als kind en baby aan mijzelf. En de relatie met mijn ouders is een kers op de taart.

      • Hoi Els,

        Jij schrijft ‘als je niet oordeelt dan hoef je niet te vergeven’ ,, mooi gezegd ☺. Dan is sowieso alles meteen een stuk makkelijker! En bevrijdender! Dan zijn volgens mij zo’n beetje bijna alle problemen opgelost ☺. Stefan schreef; ‘Vergeven is de hoop op een beter verleden opgeven’, zo’n mooie zin. Dat geldt natuurlijk ook voor relaties misschien wel. De hoop op een betere relatie opgeven.. Fijn dat het bij jou nu is zoals je schrijft ☺.
        Ik heb gemerkt dat omtrent vergeving het uiteindelijk ook vergeven van jezelf is. Dus inderdaad ook het ophouden met het veroordelen van jezelf in deze relatie(s). En dus is dat ook loslaten, of zogezegd; er los van raken qua hechting, emotie en oordeel. Dat daadwerkelijk verwezenlijken, pfff . Aan de andere kant; what else is er to do ☺.

    • Hoi Susan,

      Je vroeg om een tip; therapie bijv? Ik ben bijv. zelf nu op zoek naar een soort van energetische therapeut. Ik heb reïncarnatie- en regressiesessies gedaan. Een curus Innerlijk Kind. Het nadeel van bijv. reguliere therapeuten vind ik dat ze niet echt diep gaan, althans, is dan mijn ervaring. Alternatieve therapeuten daarentegen wel. Kunnen alleen wat prijzig zijn, bovendien vergoedt niet elke Ziekenfonds de kosten, of maar een gedeelte, waardoor je misschien óf niet óf een aantal keren maar kan gaan. En soms is het ook behoorlijk zoeken naar iemand die bij jou en je hulpvraag past. .
      Ik zou bijv. graag bij een therapeut terecht kunnen die gespecialiseerd is in trauma – ont/hechting – ‘schoonmaken’ op DNA-niveau, een beetje in die richting, zeg maar. Dat je het helemaal op energetisch vlak kan schoonmaken, lijkt me te gek, en om te gaan merken dan wat daar dan weer de gevolgen van zijn ☺. Misschien is dat iets voor jou? Ik weet natuurlijk niet wat je al geprobeerd hebt.

      Liefs, Susannexox ☺

  13. Wow dit is zo Mooi, alles maar dan ook alles klopt, van kind tot het volwassen kind zijn. Dit artikel is exact hoe het bij en met mij is gegaan. Door mijn eigen ontwikkeling en het werken aan mezelf is mijn relatie met mijn ouders zoveel mooier geworden, er wordt meer gedeeld en de woorden ik hou van je worden zelfs uitgesproken wat voorheen ondenkbaar was.
    Dankjewel Susanne

  14. Ik ben heel blij met dit artikel ☺! Een zoals dit artikel de verschillende fases beschrijft, zo gaat het ook inderdaad ☺!

    • Dit is mijn verhaal ook, alleen hoe opener ik werd en hoe meer ik aan mezelf werkte om mezelf te helen, des te meer ik afgewezen werd.mijn familie kiest nog steeds voor angst, hoeveel liefde ik ook heb getoond . De keuze dat ik geen contact meer wil is me goed bekomen. Er is nu aandacht voor mezelf en mijn gezin, en de band wordt steeds inniger. Het loopt dus niet altijd zoals beschreven.
      Een gelukkig mens wenst jullie alle goeds toe.!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in