DELEN
blauwe-vogel

Al sinds lange tijd ( heel me leven eigenlijk al ) heb ik moeite om te zien dat dieren dood gaan/mishandeld worden of gewoon pijn hebben door een ongelukje of weet ik veel wat. Maar wat zo vaak op mij af komt zijn vogels die pijn hebben door bijvoorbeeld een ongelukje, ze vliegen of tegen het raam, zitten ergens in vast, zijn aangereden enz.

Het zit namelijk zo;

blauwe-vogelToen ik ongeveer 8 jaar was, was ik in een pretpark en toen ik in het restaurant zat kwam er een vogel binnen vliegen, hij vloog tegen het raam en ik zag em op de grond liggen. Het deed mij verschrikkelijk pijn om te zien! het gevoel dat ik had was vreselijk. Gelijk ren ik naar een medewerker en ik vroeg of hij mij kon helpen ( ik durfde nog geen vogels op te tillen dus dat wou ik aan hem overlaten ) hij kwam , pakte de vogel op en ik zei dat hij hem buiten iets uit de buurt van een atractie op het gras moest neerzetten. Dat deed hij en ik ben de hele tijd bij het vogeltje gebleven totdat hij wegvloog, was hij niet weggevlogen dan was het bij mij 1 en al drama!

Op mijn 13e liep ik naar school,ik moest rechtsafslaan maar op de 1 of andere manier bleef ik rechtdoor lopen, heel vreemd. Na even rechtdoor lopen hoorde ik geritsel in de bosjes, ik keek en er hing een vogeltje op de kop aan een boom. Hij zat met zijn pootje vast aan een gek touwtje dat weer vast zat in de boom ( ik krijg gelijk de beelden terug te zien dus heb er wat moeite mee om et te typen ) ik kreeg toen ook weer gelijk zo’n vreselijk gevoel! ik rende naar school, eiste om een schaar bij de receptie en rende terug naar de vogel, nog steeds durfde ik hem nog niet beet te houden, toen liep er een redelijk oud vrouwtje met een hondje langs en ik vroeg haar of ze mij wou helpen. Dat deed ze, ze pakte de vogel en knipte het touwtje door en ze liet de vogel vliegen.

Tijdens het oppassen kwam er een vogel tegen het raam aan en hij lag op de grond, ik moest het zelf doen want ik was op de oppaskinderen na, alleen. Ik belde hysterisch mijn vader op maar hij zij, als hij echt pijn heeft moet je hem dood maken, OH WAT VONDT IK HET MOEILIJK! ik heb gehuild en alles, ik besloot om hem op te pakken, eerst met een doek, maar heb toch besloten om hem nu met mijn handen op te pakken. Ik hield em vast en had hem op mijn schoot. Ik aaide hem met mijn hand in de hoop dat ik hem zou kunnen “healen”. Na een tijdje besloot ik hem op het gras neer te zetten en hij vloog gezond en levend verder.

Tijdens een autoritje lag er een half dode eend op de weg, hij had zoveel pijn, deze ervaring is voor mij serieus ook traumatisch ingeslagen, want het eindresultaat is dat mijn vader en ik hebben besloten om hem uit zijn lijden te verlossen door er 1 keer goed overheen te rijden, zijn nek was namelijk al gebroken voordat wij erover heen reden het snijdt op dit moment serieus binnen in mij. Het doet me zo pijn….musje

Gisteren was ik weer aan het oppassen en toen lag er ineens een musje op de grond, hij lag op zijn rug en ik was helemaal in paniek weer, huilen en alles, ik pakte hem op en hield het vast, daarna bracht ik hem in een doosje naar buiten, en heb tijdens het lopen naar buiten een zwarte doek om hem heen gedaan zodat zijn angst word verminderd.
Eenmaal buiten ben ik naast hem in het gras gaan zitten en is hij na een tijdje weggevlogen.

Ik ben altijd zo bang dat ik weer zoiets mee maak omdat ik weet wat ik dan zal voelen, de pijn, de paniek. Toen ik 4 was zag ik een dode duif op de weg liggen en toen had ik er ook al moeite mee. Het zingen van bepaalde liedjes waarin je kon horen dat een dier dood ging, was voor mij ook vreselijk. Ook kan ik geen animal planet zien omdat die beelden mij door het hoofd heen spoken :(

Heeft iemand hier ervaring mee en wie wil/kan mij helpen ( tips geven, advies )?

Bedankt,
Gr Anna

 

17 REACTIES

  1. Hoi Anna, ik herken je verhaal. Net als bij jou raakt het mij ook enorm als ik zie dat een dier wordt gedood of mishandeld. En ik heb het ook sinds ik klein ben, toen had ik het zelfs met muggen en vliegen. En ik wilde nooit vlees eten, dat heeft de nodige drama’s gegeven!

    Ik heb een poos in Rotterdam gewerkt, daar wonen veel moslims. Als het dan offerfeest was, ging ik niet eens naar buiten in de pauze. Dat trok ik gewoon niet omdat er dan overal schapenvachtjes aan de balkons hingen. Dat maakte me zo misselijk en verdrietig, dat beeld kon ik dan niet loslaten. Ik liep eens nietsvermoedend daar een slagerij binnen en ben snel naar buiten gerend, omdat ik moest overgeven van wat ik daar zag. Als ik iets ergs zag met een dier, dan kon ik er gewoon weken later nog niet van slapen.

    Ik heb de afgelopen jaren veel mogen leren en ontdekken. Onder andere dat het mij zo ontzettend raakte omdat het (inderdaad) iets heel belangrijks zei over mezelf. Wat dat was hou ik liever voor mezelf, maar het zat zo diep dat ik hulp nodig heb gehad om het los te kunnen laten.

    Het raakt me nu nog steeds als een dier bang is of pijn heeft, maar er is wel iets veranderd. Tegenwoordig doe ik wat Annoesjka schrijft: je kan namelijk heel veel doen met je energie, bijvoorbeeld liefde sturen vanuit je hart. En ik vraag als ik fysiek niets kan doen, ook de engelen om hulp.

    Ik vind het dan nog steeds erg hoor! Maar ik ben ook heel blij dat ik iets heb mogen doen en op die manier heb mogen helpen. En dan voel je geen pijn maar dankbaarheid, naar het dier en naar de engelen. Dat is zo mooi en groot, veel groter dan de onmacht, pijn en verdriet die voor jou ook zo herkenbaar zijn.

    Bovendien kan je dan wat je hebt gezien en gevoeld ook veel makkelijker loslaten. En weet je wat zo mooi is? Daarmee creeer je weer ruimte voor nieuwe dieren om op je pad te komen, om ze te helpen en om ze de kans te geven jou te helpen.

    Er is een heel fijn boek, “Als dieren spreken konden” van Christiane Beerlandt. Je zou eens op haar site kunnen kijken, daar kun je er meer over lezen. In dat boek staat de symboliek van een heleboel diersoorten beschreven, ook diverse soorten vogels 😉 Ik heb het zelf ook en wellicht is het iets voor je.

    Tenslotte: Schaam je niet voor je gevoeligheid, het is juist iets heel moois en je sterke verbondenheid met dieren is een heel groot geschenk! En let er goed op dat je in het NU bent, want als je echt in het NU staat heb je geen angst voor wat er kan gaan komen of gebeuren. Probeer maar eens 🙂

  2. Hallo Anna,

    Ik heb 3 jaar in de bio-idustrie gewerkt. Op een varkensfokbedrijf.
    Ik heb moest daar o.a de pasgeboren biggen medicijnen geven/ verzorgen/ voeren enz.
    Ik heb dit werk 3 jaar gedaan. En ook ik kan (hierdoor) pijn van dieren voelen. Want ik heb daar hele nare dingen gezien. Maar ook veel mooie.. Door deze dieren zelf ter wereld te brengen is een prachtige ervaring.

    Ook ik heb een tijdje geen vlees en biologisch vlees gegeten. Dit lijkt hypocriet om wel vlees te eten als je ziet watvoor leven ze daarvoor hebben gehad, maar als je kijkt naar ‘de opbouw van de mens’ En bijvoorbeeld kijkt naar het gebit van mensen (als je dit vergelijkt met dieren)Kun je hieraan aflezen wat een dier of mens behoort te eten. De mens is een zogenoemde omnivoor (‘alleseter’). (groente vlees en graanproducten)

    En als je bijvoorbeeld kijkt naar varkens…
    Varkens krijgen gemiddeld 12-16 biggen per worp.
    Welk dier (en waarom?) krijgt dit dier zoveel nakomelingen?
    Wanneer deze(mooie en grappige) dieren niet zoveel nakomelingen zouden krijgen waar zouden al die varkens dan naartoe gebracht moeten worden?
    Dan werd het een grote varkensstal op de wereld…

    Dat neemt niet weg dat deze dieren in donkere hokken worden gestopt, vaak injecties krijgen toegediend,vaak respectloos behandeld worden en geen mooi leven hebben gehad voordat ze naar de slacht worden gebracht. En dát zou veel beter kunnen.
    En dát maakt mij wel heel boos!!
    Dieren worden (en soms niet eens!) als een nummer, product behandeld/gezien en zo wordt er ook over gepraat en mee omgegaan. Wat ik heel erg vind.

    Er zouden in de toekomst veel diervriendelijkere stallen en buitenverblijven gebouwd kunnen worden, en mensen zouden zich niet zo ontzettend op geld belust moeten zijn om dit ‘product’ zoveel mogelijk te willen verkopen. Die dieren zouden in ieder geval voor hun dood een leven moeten krijgen zoals zij dit in een wild ook zouden hebben gehad.
    (Net zoals andere dieren in het wild ook vrij zijn en elkaar uiteindelijk ook opeten) En vervolgens op een diervriendelijke manier worden geslacht door bijv. een injectie. Ook al blijft het slachten van dieren een verschrikkelijk iets.

    Zelf eet ik nog vlees omdat ik het gewoonweg zonde vind als ik zie hoeveel vlees er weggegooit wordt. Door supermarkten/ restaurants/ zorginstellingen enz. Dan hebben deze dieren echt voor niets geleden. En kun je ze (naar mijn idee)eten met respect voor het dier (wanneer je hier in gedachten even bij stilstaat voordat je ze op gaat eten) .

    Je kunt het dier in gedachten bedanken voor het vlees wat hij jouw geschonken heeft ook al moest hij zijn leven hiervoor geven. Wat erg triest is en blijft. Maar zolang de mens dit nog niet begrijpt en de dieren nog geslacht worden. Is dit wat ik doe om het dier wel bewust te gedenken voordat ik het dier op eet. Uiteindelijk ben ik ook voor vleesvervangende producten, waarin net zoveel goede voedingsstoffen ziten als in vlees. En dat dieren gehouden worden voor de hobby, en door mensen die oprecht van ze houden. En ze niet opeten. Daarom zou er veel meer aandacht besteed moeten worden aan het maken van goede vleesvervangende producten die net zo lekker zijn als vlees.
    In plaats van varkens en andere dieren te verkopen als ‘product’ Want dat zijn ze niet!
    Ook deze dieren hebben pijn net als ieder mens wanneer deze een injectie krijgt, onverdoofd gecastreerd worden, en hun staart onverdoofd en met een brander wordt afgehaald, om staartbijten en verwondingen te ‘voorkomen’. Wanneer deze dieren in een – voor hun natuurlijke- omgeving met modder enz. waar ze als dier kunnen leven dit gedrag (bijv. staartbijten) niet of nauwelijks voorkomen. Omdat ze geen stress hebben. Dit gedrag komt voort uit het niet kunnen zijn zoals ze in het wild zouden leven Daar zie je geen dieren met aangevreten staarten, omdat deze dieren in vrijheid leven of in ieder geval leven zoals dit dier behoort te leven; wroetend in de modder, lekker door de drek banjeren en spelend met elkaar. Daardoor zouden er veel minder medicijnen nodig zijn. In plaats van volgestopt worden met ‘medicijnen’ en vervolgens naar een slachtfabriek gebracht worden.
    Een mens wil toch ook leven zoals het behoort te leven? Wij willen ook een dak boven ons hoofd, eten wanneer we willen, en vrienden en mensen om ons heen? Wij zouden er ook niet blij van worden als je in een ‘huis’ gestopt zou worden.
    Je op exacte uren eten zouden krijgen (elke dag bambix moeten eten)Want brijvoer is wat deze dieren 3 keer daags te eten krijgen. Er worden speeltjes (ballen e.d) in de hokken gegooit om de dieren nog enigszins te ‘vermaken’. Zodat ze geen schade bij elkaar aanrichten…
    Net zoals dieren moet ook de mens in vrijheid kunnen leven zonder dat ze elkaar veroordelen als ze de verhalen erachter niet kennen! Mens en dier hebben meer gemeen dan we denken 😉

    Warme groet

  3. Hoi Anna,

    Ik herken mezelf voor een groot stuk in jouw verhaal. Ik ben ook zo gevoelig als het op dieren aankomt en ik heb ook al tal van diertjes geholpen die in nood op mijn pad kwamen.

    Toen ik jouw tekstje las kwam er de volgende vraag bij mij naar binnen. Ik weet niet of iemand er al dezelfde reaktie op heeft gegeven want ik heb ze niet allemaal gezien.
    De vraag die in me opkwam is de volgende : zou het kunnen dat het niet je eigen pijn, angst en paniek is maar die van het diertje in nood, dat je voelt?

    En het volgende wat in me opkomt is dat je misschien wel je eigen pijn heelt terwijl je voor het diertje zorgt. Je mag niet vergeten dat de helingskracht van dieren naar mensen heel groot is. Het is al genoeg om een hond of een konijn of een poes of zo te aaien om je beter te voelen. Misschienis het op zo’n moment wel een wisselwerking.

    Hopelijk ben je er wat mee.

    Warme groetjes,
    Wendy

    • @Wendy, Dat ik de pijn van de dieren voel zou kunnen! zeker omdat het zo’n raar gevoel in mijn buik is. Het zou ook kunnen dat ik mijn eigen pijn heel doormiddel van de dieren aanraken, sowieso denk ik dat het “lichamelijke” contact tussen mens en dier goed is omdat een dier “puur” is, dicht bij uhmm “zichzelf” de ziel, net als planten/bomen enz

      Bedankt voor je berichtje Wendy!

  4. Even een vraagje uit nieuwsgierigheid, ik zie dat velen hier bekommerd zijn om dieren en hun leiden, hoe veel van jullie eten (bijna) dagelijks vlees??

    • @Evelyn,

      Ik Anna ( de gastblogger van dit bericht ) eet geen vlees , ik ben vegetarier op mijn 7e geworden omdat ik toen het besef had dat vlees van dieren komt. Ook neem ik geen kaas.

      Voor de 1 is het moeilijker om vegetarier te worden, velen zijn vlees al zolang gewent enz en vinden het moeilijk om af te kicken

      • @Anna, Het is zeker niet verwijtend bedoeld naar wie wel vlees eet. Maar mijn mening is dat als je bekommert bent om dieren dat het ergens beetje hypocriet is om ze dan wel op te eten, beetje een lap voor de ogen houden vind ik dan. Doet iemand moeite om af en toe vegetarisch te eten, vb 1x per week ofzo als ze het niet kunnen laten, vind ik dan al beter dan weten waar je vlees vandaan komt en het je niets aantrekken (zoals de meeste mensen denk ik) Ik zelf ben vegetariër geworden toen ik van huis weg ging, thuis werd altijd vlees gegeten maar heb het nooit echt lekker gevonden. In het begin is het zeker wel wat afkicken maar met de juiste motivatie haal je het wel vind ik, ik eet nu anderhalf jaar geen vlees. Mijn motivatie is vooral dat ik enerzijds er niet tegen kan als ik het eet, en ook omdat ik niet wil dat een dier leid voor mij. Ik stel mezelf dan de vraag, is een leven het waard om een half uurtje iets "lekker" in de mond te hebben. Daar mag wel vaker bij stil gestaan worden volgens mij.

        • @Evelyn, Ik begrijp je helemaal! vooral toen je zei, is een leven het waard om een half uur iets lekkers in de mond te hebben. Ik ben benieuwd hoe mensen op deze vraag zouden antwoorden.

          Weet jij misschien ook wat ik eraan kan doen om het pijnlijke gevoel weg te krijgen als ik een dier in pijn zie ? 🙁

          • @Anna, Ik heb die vraag al enkele keren gesteld en vaak halen mensen gewoon hun schouders op 🙁

            Voor dat pijnlijk gevoel weet ik het niet echt, ik heb het ook wel, een fysieke steek door mijn hart, daarom heb ik er voor gekozen in september voor dierenverzorger te gaan studeren om zo zelf iets te kunnen doen aan die situatie van mishandelde/verwaarloosde dieren omdat ik nu die pijn voel en dat aanzie maar me machteloos voel. Ondanks dat ik er niet tegen kan wil ik me toch inzetten om dat beetje te helpen. Voelt als iets wat ik moet doen in dit leven. Eens is me gezegd, dat dit een beetje het zelfde is als de mens, waarom leiden mensen, soort van lessen/pad, toch moeilijk te aanvaarden omdat een dier toch net iets hulpelozer is in veel situaties.

          • @Anna, ik haak even in op Evelyn, die schrijft dat dieren net als mensen een groeiproces doormaken en daarvoor lessen krijgen aangereikt. Voor zover ik weet is dat waar: als je het bekijkt vanuit reïncarnatie evolueert de ziel naar een steeds dieper begrip van zichzelf en het leven, voor een dier is dat ongeveer hetzelfde.

            Zo zijn er dieren die meer lijken aan te voelen, zachtmoediger en behulpzamer zijn dan andere dieren, ik veronderstel doordat ze er al meer levens hebben opzitten. Huisdieren hebben de kans om te leven met mensen, waardoor ze nieuwe dingen leren die in het wild niet nodig zijn of zelfs niet wenselijk, zoals het bedwingen van instinct. Daarnaast zijn ze er om ons mensen te leren compassie te hebben, lief te hebben vanuit een eenvoud die van mens tot mens veel lastiger te bereiken is. Een huisdier heeft daarmee een soort dienende rol en is bij zijn baasje vanuit groot medeleven, om hem/haar gezelschap te houden bijvoorbeeld.
            Dat bekent echter ook (en helaas maar al te vaak) dat het dier te maken krijgt met wangedrag van de mens, van slechte verzorging tot mishandeling. Hoeveel pijn het dier hierdoor te verwerken krijgt kunnen we ons indenken, maar zelfs dan kan het nog zo zijn dat dit lot gedragen wordt in liefde. Wat dat betreft lijken dieren tot meer compassie in staat dan mensen, misschien omdat hun ego nog niet zo groot is 😉 Het kan ook zijn dat het ervoor kiest om weg te lopen, of dat het gered wordt; dergelijke lessen hebben grofweg dezelfde betekenis als voor mensen, dus leren voor zichzelf kiezen of voelen dat er ook mensen zijn die je kunt vertrouwen.

            Dieren in het wild die, direct of indirect (door tegen een raam te vliegen), in aanraking komen met mensen mogen daar dus ook door groeien. Iedere ervaring is een deel van het leven, van de schepping en omdat dieren hier zo sterk mee verbonden zijn, maken ze daar graag deel van uit. Natuurlijk niet bewust, maar vanuit de groepsziel waar het dier deel van is (iedere soort heeft zijn eigen ziel, heb ik begrepen, al ligt dat waarschijnlijk wel genuanceerder).
            Vanuit het instinctieve bewustzijn kan een dier vreselijk in de war zijn doordat hij veel pijn lijdt of anderszins in shock is, het hogere bewustzijn is er echter altijd om hem op te tillen en te helpen.

            Wat jij zelf kan doen als je getuige bent van zo’n situatie is (naast alles wat je al fantastisch goed doet!) een gebed zeggen voor het wezen dat jij op je weg ontmoet hebt en mag helpen. Wanneer ze erg geschrokken zijn voordat ze stierven, kunnen dieren net als mensen op die plek blijven hangen. Jij kunt het vertellen dat het naar het licht mag, of hulp vragen aan een engel.
            Als een dier nog leeft maar wel veel pijn heeft of verdwaald is, kun je hetzelfde doen en vragen (aan de aarde of wie/wat je vertrouwt als zorgende en beschermende Kracht) of er hulp mag komen, dan wel het dier zelf geruststellen.
            Zelf gebruik ik hiervoor vaak een eenvoudige mantra voor vrede, maar dat is persoonlijk en voor jou kan iets anders beter werken. Wel merk ik dat het fijn is om iets bij de hand te hebben, iets waarvan je de woorden kent en waar je in gelooft.
            Bovendien, en eindelijk in antwoord op je vraag, helpt mij dit heel goed over mijn verdriet en pijn heen als ik een hulpeloos dier zie of in handen heb. Ik hoop dan ook dat jij hier iets aan zult hebben.

            En dan het laatste: die hulpeloosheid zien en dat dit je zo hard raakt, kan een belangrijke aanwijzing zijn voor iets dat onbewust in jezelf leeft en daar sterk op lijkt. Misschien is het wel iets anders wat voor jou de kern vertegenwoordigt, bijvoorbeeld onschuld of kwetsbaarheid, waar het om gaat is dat dit een manier is om daarnaar te kijken. Het kan best zijn dat jij in dit- of een vorig leven iets dergelijks hebt meegemaakt, aan den lijve hebt ondervonden of hebt gezien dat dit gebeurde met een geliefde. Het dier dat op je weg komt en die pijn naar boven haalt, geeft je de kans een stukje te genezen.
            Het is niet mijn bedoeling je iets aan te praten ofzo (misschien is het ook niet nieuw voor je), het hoop alleen dat je begrijpt dat dit zo kan werken.

            Lieve naamgenoot :-), in de hoop je hiermee van dienst te zijn geweest wens ik je heel veel sterkte en wijsheid om de dieren die bij je komen te blijven helpen!

            Hartelijks,
            Annoesjka

  5. Afgelopen weekend liep ik stage en ik keek op de 1 of andere manier naar links in de tuin van de buren, plots zie ik tussen allemaal bosjes door een ijzeren hokje met 2 kraaien erin, ik vond het vreselijk om te zien! Ik vroeg aan mijn stagebegeleider wat ze met die kraaien gaan doen, voor de fok misschien? Zegt ze ” ze zijn er om de andere kraaien weg te jagen” ze gaan dus dood, HET GING AAN MIJN HART!!!! Op dat moment kwam zo’n man en die pakte 1 kraai uit de kooi, ik wist, dat waren zijn laatste momenten 🙁 . Het snijdende gevoel kwam weer! Het was vreselijk, ik wil het niet weer zien:(

    Gr. Anna

  6. Afgelopen weekend liep ik stage en ik keek op de 1 of andere manier naar links in de tuin van de buren, plots zie ik tussen allemaal bosjes door een ijzeren hokje met 2 kraaien erin, ik vond het vreselijk om te zien! Ik vroeg aan mijn stagebegeleider wat ze met die kraaien gaan doen, voor de fok misschien? Zegt ze ” ze zijn er om de andere kraaien weg te jagen” ze gaan dus dood, HET GING AAN MIJN HART!!!! Op dat moment kwam zo’n man en die pakte 1 kraai uit de kooi, ik wist, dat waren zijn laatste momenten 🙁 . Het snijdende gevoel kwam weer! Het was vreselijk, ik wil het niet weer zien:(

  7. Ik zag eens hoe een vogeltje hard tegen een raam vloog. Het lag er bewusteloos en ik wist niet goed wat te doen. Het vogeltje kwam dan bij bewustzijn en vloog weg.

    Ongelukken gebeuren soms, ondanks voorzorgsmaatregelen. Zo gaat het in het leven.

    Ik raad je aan om ‘ns een vogelasiel te bezoeken (Merelbeke / Oostende / Brugge / …). Dan kan je ‘ns kennismaken met de liefde van de verzorgers voor vogels. Ik heb die van Merelbeke bezocht en ik getuig je van de liefde van de verzorgers, zowel voor vogels als voor mensen. Je mag hen gerust vragen stellen.

    Als je je wil leren af te schermen van gevoelens, kan je hier informatie inwinnen:
    https://www.nieuwetijdskind.com/energetische-beschermings-oefeningen-aarden-afsluiten-beschermen/

  8. Beste Anna,
    ik zette net een mereltje weer de tuin in, dat zodra het de kans ziet, mijn woning binnen trippelt.
    Je vraagt wie je kan helpen…voor mij is jouw verhaal juist voorbeeld van hoe de vogels je volop aan het helpen zijn!
    Door te doen wat je doet, ben je duidelijk iets aan het helen. Je hoeft helemaal niet te weten wat je nu juist aan het helen bent. Als dat belangrijk voor je is, wordt je dat wel geopenbaard (via een droom bijvoorbeeld). Uit je verhaal blijkt een duidelijke evolutie in de manier waarop je hiermee om kan gaan. Je wilt zo graag een tip? De enige die ik je kan geven is, doe verder zoals je bezig bent, handel vanuit je hart, vraag hulp waar je hulp nodig hebt, maar dat doe je al allemaal… maar dan lees ik dit:”Ik ben altijd zo bang dat ik weer zoiets mee maak omdat ik weet wat ik dan zal voelen, de pijn, de paniek.” Hier vertel je zelf waarom je dit steeds weer meemaakt. Vertrouw erin dat je via deze situaties jouw manier zal vinden om de angst te kunnen afvoeren in plaats van ze door je angst ervoor, juist te versterken en vast te houden. Hier krijg je nog een sleuteltje: Wist je dat het onmogelijk is om angst te voelen terwijl je spieren en ademhaling ontspannen zijn?
    Bedankt voor je mooie verhaal Anna, het is een prachtig voorbeeld van hoe het Universum het perfecte decor schept zodat wij in kracht kunnen groeien. Weet dat je niet alleen bent tijdens die ervaringen.
    Vertrouw in jezelf. Je doet het prima!

  9. Een herkenbaar verhaal, in die zin dat ik ook de pijn voel van dieren die gewond of mishandeld zijn. Trouwens ook van mensen. Het is heel naar, vooral als het onverwachts komt. Laatst haalde ik een vrachtauto in met varkens die naar de slacht gingen. Dat voelde absoluut mega rot, ik kreeg er paniek van.
    Wat ik doe in dit soort gevallen, is me realiseren dat het niet MIJN gevoel is, maar dat van het dier. Het is niet fijn om dat te voelen, dus ik zeg dan vaak ook in mezelf (en eigenlijk dus tegen het dier of die mens): oke, ik heb het gevoelt, ik weet nu hoe het voor jou is, dus ik mag het loslaten. Het doel van dat ik die dingen voel is dat ik mag helpen, dus als ik weet wat er is, dan hoeft het mij geen zeer meer te doen en geen verdriet meer te geven.
    Het werkt vaak goed als het gaat om de lichamelijke pijnen.
    Voor de angst en hulpeloosheid van een dier helpt het vaak wat minder bij mij. Mss moet je even proberen voor je de juiste woorden hebt gevonden, maar dat komt wel als je het probeert.
    Ik wens je er veel sterkte mee en hoop te horen of je er wat aan hebt.
    groetjes, Marjolijn

  10. Er is geen easy way out denk ik. Probeer eens in je buik te voelen wat je voelt als zoiets gebeurt. Zelf als het pijn doet. je bent je pijn niet, je hebt dan pijn. Dit voelen kan je meer inzicht geven. Misschien is deze pijn of paniek wel niet van jou, maar ben je in de pijn van 1 van je ouders gestapt op vroege leeftijd. Door te voelen(niet te denken, kun je hier achter komen. Mocht dit zo zijn, dan kun je vragen aan jezelf of die pijn van 1 van je ouders een kleur heeft. Deze kleur kun je dan teruggeven. Step by step neem je dan opstand hiervan. Succes ermee!

  11. bijzonder verhaal.nog geen uur nadat ik dit heb gelezen vliegt er een jong koolmeesje in mijn huis en gaat op mijn computer zitten….ik moest meteen aan je verhaal denken.
    ik heb het vogeltje gevangen en buiten weg laten vliegen. ik was even bang dat deze tegen het raam zou vliegen… hi hi
    alles is goed gekomen…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in