DELEN

‘Wat ben jij moeilijk te doorgronden’, wordt er vaak tegen mij gezegd.
Ik schrijf dit artikel, omdat veel mensen niet begrijpen hoe ik “werk”, meestal omdat dit anders is dan dat zijzelf werken. Ik zie veel meer dan de meeste mensen. Ik zie details, die velen niet zien. Ik zie verbanden, die anderen niet opvallen. Ik voel emoties en pijnen die mensen zelf niet voelen; in mijn hoofd is nooit rust. Ik hoop dat je, na het lezen van dit artikel, mij beter zal begrijpen. Misschien jezelf wel erin herkent en er hopelijk steun aan hebt.

Mijn vader is afgelopen zomer overleden en ik ben eerlijk: ik ben heel sterk in het verlies. Wat mij echter pijnigt is het verdriet om me heen. Waar ik eerst dagelijks het verdriet, de pijn en het gevecht van mijn vader voelde. Voel ik nu hetzelfde bij de achtergeblevenen. Ik zie het lijden, maar ze begrijpen niet dat ik dit zie. Dus ja, ik ben vaak geprikkeld. Niet omdat ik het allemaal niet aankan, maar ik vind het verschrikkelijk om andermans lijden te zien.
Dit heb ik vaker. Ik zie de pijn van mensen: de daadwerkelijke bron. Ik zie wie ze puur zijn. Zonder het masker/de maskers. Vaak zonder dat de mensen zelf weten wie ze zijn of wat de bron van hun lijden is. Dit trekt zoveel energie uit mij, dat ik vaak moe ben en vol zit in mijn hoofd. Drukke plekken zijn een hel voor me. Een onrustige klas is verschrikkelijk. Ik heb geleerd me onder controle te houden, maar dit maakt het niet makkelijker.
Dus als je mij kent… houd er dan rekening mee dat als ik stil ben, ik niet saai of verlegen ben, maar ik teveel prikkels moet verwerken. Dat als ik laat reageer, ik eerst iets moest verwerken.
Houd er rekening mee dat als het luidruchtig of druk is, dat ik veel energie nodig heb om me rustig te houden. Houd er rekening mee, dat als ik iets tegen je zeg, het waardevol is. Als ik je probeer te helpen; ik daadwerkelijk iets kan betekenen als je maar goed luistert naar wat ik zeg. Dit kan confronterend zijn, maar accepteer dit. Zo kom je waar je wilt zijn.
Als ik cryptisch ben: het antwoord begrijp je vanzelf. Ik ben subtiel, ik zet aan, maar ik leg je niets op. Ik zie meer dan ik zeg. Dus als je boos op me wordt, omdat ik iets ‘verkeerds’ zeg of doe… Later zul je begrijpen dat dit niet verkeerd was. Als ik wegloop zonder dat je begrijpt waarom… heeft dit altijd een goede reden.

Dus laat mij alsjeblieft zijn, want er is veel meer waar ik mee in mijn hoofd zit dan dat je je kan voorstellen. Maar vergeet vooral niet, dat ik niet depressief ben: ik wil heel graag leven, soms is het gewoon heel erg zwaar met al deze prikkels.
Weet, dat als ik om je geef (en dat doe ik graag) dat ik door het vuur ga voor je.
Als ik even wegloop of je alleen laat, dan heb ik gezien dat je tijd nodig hebt om iets te verwerken, ook al zie je dat zelf nog niet.
Ik ben er voor je en ik hou van je.

Antheïa

20 REACTIES

  1. Gisteren heb ik de uitslag gekregen van mijn sollicitatiegesprek van de dag ervoor. Een zogenaamd “klikgesprek” van een kwartier bij het bedrijf waar ik eventueel bij zou komen te werken. De uitslag van het gesprek kreeg ik de dag erna van het uitzendbureau die mij vooraf gescreened en getest heeft en mij voorgedragen heeft aan de opdrachtgever. De uitslag was dat ik niet de juiste kandidaat bleek. Ik vroeg aan de intercedente wat de reden was dat ik niet geschikt bleek. Ze vertelde me dat ze gezegd hadden dat ik “moeilijk te doorgronden” was. Of ik me daar in kon vinden. Ja op zich wel, maar leg dat maar eens kort uit aan een onbekende intercedente van een uitzendbureau. En of me in het klikgesprek iets was opgevallen wat ik kom rijmen met mijn afwijzing.
    Als eerste vroegen ze mij “wie ik ben”. Nu had ik natuurlijk moeten antwoorden: Ik ben Monique, ik ben 52 jaar en ik heb hobbies….maar daar zit nu het punt, dat ben ik niet. Ik ben niet mijn naam, ik ben niet mijn leeftijd en ik ben niet mijn hobbies en dat heb ik ze ook gezegd. Ik heb al vele jaren arbeid gehad, veel levenservaring opgedaan en ik zie dingen die de gemiddelde mens niet ziet en ik voel dingen die de gemiddelde mens niet voelt. Ik heb tijdens het gesprek wat over mezelf verteld en toen werd er gevraagd, gezien mijn CV, of ik me niet zou gaan vervelen op de nieuwe functie (parttime administratief werk op een grote afdeling met veel mensen, voornamelijk vrouwen) en of ik wel genoeg geprikkeld zou worden. Want ze vonden dat ik toch wel een bewogen (arbeids-)verleden had gehad. Veel reizen, soms spannend werk, spannende hobbies (parachutespringen), want ja ik ben nu eenmaal een extraverte HSP die soms grenzen opzoekt en vol overgave aan dingen begint en ze ook afmaakt overigens, maar die ook graag thuis zit, mijn hoofd en gevoel weer in balans en rust moet krijgen en even lekker alleen wil zijn met een boek of een leuke serie op tv, met de kat lekker op schoot. En nu in een levensfase gekomen dat ik het op sommige vlakken wat rustiger aan wil doen en gewoon op zoek ben naar een stabiele parttime job.
    Maar dat snappen de meeste mensen niet en al zeker deze 2 diensthoofden waar ik het klikgesprek mee had. Het gekke is, ik ben niet eens echt teleurgesteld dat ik de baan niet heb gekregen. Ik wil heel graag aan het werk en ben inmiddels al weer een half jaar werkloos. Leeftijd, verzadiging op de administratieve markt, weinig parttime jobs, allemaal zaken die het solliciteren er niet gemakkelijker op maken. Maar ik wil wel graag werken waar ik mezelf kan en mag zijn. Dus wellicht heeft het ook zo moeten zijn. Er komt vast wel iets op mijn pad, maar het is soms wel vermoeiend en vooral frustrerend om niet begrepen te worden. Dus nu op naar de volgende sollicitatie, want er moet toch brood op de plank komen en ook voor mijn sociale en geestelijk welzijn wil ik gewoon ook graag (wel parttime) aan het werk. Gelukkig heb ik een lieve man, die mij ook vaak niet snapt, en ik heb hem het bovenstaande verhaal van Antheïa laten lezen en het eerste dat hij zei was: “hé dat ben jij !”
    Want hoe en waarom kun je afgewezen worden met de woorden “moeilijk te doorgronden”……..
    Ik weet het wel, maar eigenlijk ook weer niet en het doet me verdriet. Want ik heb het altijd zo goed met iedereen voor en cijfer er vaak mezelf voor weg en doe dan mezelf zo tekort en dat wil ik niet meer.
    Bedankt voor je verhaal, Antheïa.

  2. Ben heel blij met dit verhelderend artikel omdat het voor mij zo herkenbaar is. Na vaststelling was het zeer lastig. Nu zoveel tijd later heeft het voor mij veel voordelen, zeker in mijn vak als psychologe. Door zelf Hsp te zijn, voel ik het ook bij anderen. Ik heb het tot deel van mezelf gemaakt en kan er veel meebereiken zonder overlozd mits dosering en regelmatig mein alle rust en stilte, met aangepaste muziek,meditatie of boeiende lectuur terug te trekken en naar binnen te gaan in mezelf. Drukte en feesten en alle groepsactiviteiten, daar kan ik niet mee om. Maak HSPtot deel van jezelf en dan weegt het niet meer maar kan je deze gave gebruiken als dienstbaarheid voor anderen maar ook voor jezelf en dat voelt zo goed. Is met geen pen te beschrijven. Byron is een kanjer ! Breng het ook aan als je op onbegrip stuit zodat ieder waar je mee omgaat het weet aub. Je wordt er alleen maar beter van. Sterkte aan iedereen en dank voor deze mooie woorden. Hartegroet, Lutje

  3. Het lijkt me heel vervelend als je overgevoelig bent voor prikkels in je omgeving, maar om nu van anderen te verwachten dat ze daar rekening mee moeten houden vind ik toch wel een lastige. Ik bedoel eigenlijk dat het prettig is als mensen het doen maar je kunt het niet eisen of verwachten, zeker niet als je niet zelf aangeeft aan anderen wanneer je last van al die prikkels hebt. Mijn ervaring is dat een gezonde dosis humor en duidelijk aangeven dat het jouw probleem is meer effect heeft dan dat je verwacht dat de wereld om je heen gaat veranderen en je kunt moeilijk in een hutje op de hei gaan zitten. Dus kom op neem zelf verantwoordelijkheid voor je probleem en blijf lachen.

  4. Hoi, Ik heb een zoon van 12 die ook snel overprikkeld is, en het is inderdaad niet makkelijk om altijd te snappen wat er in hem omgaat en waarom hij stil is of soms niet reageert, hij zegt dat zijn gedachten nooit stil staan en dat heel veel dingen die mij niet opvallen bij hem naar binnen denderen. Dus in dat gedeelte kan ik je helemaal volgen.
    Het is een stoornis in de informatieverwerking in je hersenen en dat kan heel vermoeiend en vervelend zijn.
    Wat echter goed helpt is dat mijn zoon al van jongs af aan geleerd heeft aan te geven wanneer hij overprikkelt is en dat hij dan de ruimte neemt om zoals hij het zegt zijn hoofd even leeg te maken. Hij bespreekt dit zelf met zijn omgeving en ik heb nog nooit meegemaakt dat iemand er niet goed op reageerde. Vaak lossen we ook met een gezonde dosis humor de problemen hieromtrent op. Echter om van je omgeving te vragen rekening te houden met je probleem zonder dat je dit aan ze uit legt of aangeeft dat vind ik te ver gaan. En ook niet fair naar mensen toe, het blijft toch je eigen verantwoordelijkheid om je in deze prikkelvolle maatschappij staande te houden. Love you to

  5. Zo duidelijk, maar ik weet niet of iedereen hier voor open kan en/of wil staan. Het is zo moeilijk je goedbedoelde vragen bij een geliefde neer te leggen, hopende dat hij/zij ziet wat je bedoeld. Dat we het niet verkeerd bedoelen, maar het zo graag zo anders zien, en er samen over praten. Ik weet dat ik ook daar nog veel te doen heb, het valt echt niet mee om te laten zien dat we het zo goed bedoelen. Succes allen, liefs

  6. Ik kan ook niet tegen teveel prikkels, en er zijn al snel teveel prikkels voor mij.
    Maar ik voel geen dingen van andere mensen zoals jij.

  7. Hoi ..Ik voel het helemaal als ik het lees….maar is het niet zo dat je kan leren om juist met die prikkels om te gaan? Hoe je deze kunt reguleren voor jezelf zodat het je minder belast en het niet hoeft te onderdrukken. Lees ik goed dat je hier aan zelfhulp doet? Zo jammer te lezen je zult veel meer rust kunnen ervaren als je leert hoe de tools in handen hebben. Dus weg met die prikkelbaarheid en meer rust in je hoofd dat is wat je wilt. Toch? Ik sta veel op beurzen en dit is wat ik heel veel hoor en zie, de vraag in het algemeen is waar kun je het leren om bij jezelf te blijven..Heel simpel aan te leren maar wel iedere dag doen net als eten en drinken.

  8. Mooi geschreven. Dit schrijven is verhelderend voor ons anderen. Omdat we niet zo sensibel zijn is het voor ons moeilijk in te schatten. Communicatie is daarom zeer belangrijk. En voor ons niet sensibelen moet het misschien in jullie ogen letterlijk voor ons gespeld worden anders snappen we het niet maar de meeste denk ik zijn van goede wil als we eraan denken op dat moment. Ik zie het maar zo, als niet rookverslaafde heb ik er ook moeite mee en kan me het nauwelijks voorstellen dat een rookverslaafde echt niet zonder zijn sigarettenpauze kan. Daar moet hij me ook elke keer weer aan herinneren.

  9. mooi geschreven en o zo herkenbaar , ik zoek nog de weg er in, weet dat die weg nergens kan vinden dan in mezelf, bedankt voor het delen!

  10. Zo herkenbaar allemaal. Het door de ruige vorm heen kijken van mensen, dieren en situaties. Ik zie ook meer dan ik zeg. Ook als ik iets zeg, zeg ik het vaak "cryptisch". Op het moment zelf begrijpen ze het meestal niet. Vroeg of laat gaat meestal het kwartje vallen. De tijd zal het leren, denk ik dan.

  11. Je heb het mooi verwoord. Ik herken mijzelf in jou woorden. Ik wou dat ik mijn gevoelens net zo goed kan verwoorden, zodat ik de mensen om mij heen eens goed uit kan leggen wie ik ben. Ik wordt zo moe van alle onbegrip om mij heen. Onbegrip omdat ik niet reageer zoals "normale" mensen horen te reageren.

  12. Het is net of ik een verhaal lees wat ik zelf geschreven heb.
    Wat een overeenkomsten zeg.
    Ben er een beetje stil van.
    Hoe is het mogelijk .

    Bedankt anthëia voor jou mooie woorden.

  13. Als ik dit lees, lees ik tussen de regels door dat hier veel pijn en verdriet onder ligt bij de schrijfster. In je hoogsensiviteit ben je in staat om te voelen wat anderen voelen, alleen wanneer het jou 'van je sokken blaast'…dan weet je dat je nog werk te doen hebt. Verwerken, uiten en steeds meer in je eigen Kracht komen. Dan zul je van anderen nog altijd veel voelen, maar kun je in rust bij jezelf blijven. Ga ervoor zou ik zeggen, het leven wordt er een stuk leuker van!!

  14. Ik herken er veel dingen in, en herken ook bij mezelf dat zelf soms maskers opzet denkend het beter te kunnen overleven. Maar steeds beter voel ik datik mezelf dan verloochen.
    Dank je wel. Je hebt het heel mooi verwoord. Je zou een prachtige gastdocent zijn op de PABO en op basisscholen voor de docenten om je verhaal te vertellen. Zo veel kinderen ervaren hetzelfde als jij. Als je hun ook nog mooie tools weet aan te reiken hoe zij ermee om kunnen gaan zou zo mooi zijn, zowel voor de docent als voor de kids

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in