name

Inspiratief ontvangen door Marieke de Vrij

 

De Naamsoefening.

De Naamsoefening helpt je volstrekt te centreren in jezelf binnen je eigen natuurlijke energiefrequentie, je eigen mogelijkheden die jou toebehoren waardoor je ook een afspiegeling wordt van je kern. Waarom is deze geïnspireerde Naamsoefening zo sterk? Bij geboorte krijg je een naam toebedeeld. Die wordt weliswaar door anderen, meestal je ouders, aan je gegeven. Echter op een dieper niveau is het niet zonder reden dat je incarneert in een bepaalde constellatie, zoals die van je ouders, mogelijke broertjes of zusjes of familie. De naam die jou toebedacht is door jouw ouders heeft iets met deze constellatie te maken. Wie die ouders zijn, hoe ze naar zaken kijken, uit wat voor achtergrondgeschiedenis ze stappen, jij krijgt daar indirect of direct mee te maken. Die geschonken naam wordt ineens verweven met jou en vervolgens wordt je menigmaal een leven lang aangesproken op deze naam.  Dat laat indrukken achter. En die indrukken die achtergelaten worden zijn vaak sterk ingekleurd door de wijze waarop jouw naam uitgesproken is. Is het liefkozend geweest, is het teder, is het opbeurend geweest of is het voornamelijk corrigerend en bestraffend geweest? In ieder geval kan je concluderen dat een naam een hele geschiedenis heeft en krijgt. En de naam zoals die oorspronkelijk door de ouders bedacht is voor dit specifieke kind, de naam waar dus als het ware de ziel zich mee verbindt in deze incarnatie, is vaak bezoedeld geworden door de kleurtonen van de geschiedenis. Dat kan heel ver teruggaan ook in de familiegeschiedenis van voordat jij er was. Je kan vernoemd zijn naar een oma of opa, naar een tante of een oom, of bijvoorbeeld een naam toegekend krijgen die heel anders is dan die in de familiegeschiedenis ooit bestaan heeft. Een naam heeft dus een geschiedenis en deze geschiedenis wordt iedere dag uitgebreid met nieuwe ervaringen die men doorgaat.  name

In je naam ligt je levenspotentie opgeslagen. Je oorspronkelijke incarnatiewens die nu menigmaal niet meer vrij herinnerd en ervaren wordt. De uitdaging wáárvoor je kwam, om leringen, gaven en talenten te ontwikkelen én de setting waarbinnen je leerprogramma optimaal uitgenodigd kon worden in de aanvang van dit bestaan. Soms als een optimale beproeving, gezien vanuit alle belemmeringen op je levenspad, om uiteindelijk tot waarlijk meesterschap te geraken, ondanks óf juist dankzij de meest moeilijke omstandigheden en te worden een innerlijk vrij mens, wezenlijk in jezelf geplaatst.

 

Het jezelf voorstellen met je naam is zo’n moment waarin de geschiedenis zich toont.  Bijvoorbeeld in je werk, je geeft een hand en je noemt je naam. Je neemt de telefoon op en je noemt je naam. Dan zit daar vaak een onbewuste spanning op de naam. Op je voornaam en/of op je achternaam, wat maakt dat je te weinig volledig in die naam gaat staan. Dit maakt dat je persoonlijke naam niet door jouw wezenlijke ZIJN opgeladen wordt, maar dat er steeds in de naam, in meer of mindere mate, terughouding actief is. Als jij niet helemaal woont in je eigen toegekende naam omdat je deze naam om welke reden dan ook niet geheel aangenomen hebt, zal dit indirect of direct ook creëren dat in je feitelijke bestaan je niet helemaal volledig aanwezig daarin kan zijn.

 

Wat doet de Naamsoefening?

Die brengt je terug naar je naam alsof jij je naam voor het eerst werkelijk gaat verstaan.

naamAlsof jíj je naam weer, soms zelfs voor het eerst, helemaal gaat bewonen. Dat kan alleen maar in aanvaarding van de geschiedenis. Dus overal waar er eerder verzet is geweest op deze geschiedenis zoals: ik had liever een andere vader gewild, een andere moeder, ik baal van het gezin waar ik uit voorkom, moet je mijn geschiedenis zien hoe ik altijd gekleineerd geweest ben op school, moet je kijken hoe ze een loopje met me genomen hebben. Al die ballast zit in die naam inmiddels verweven en door de inkleuring van de naam ben je er niet meer volledig. Dus wat belangrijk is, is dat je de naam moet hercoderen, weer als het ware probeert aan te nemen in zijn oorspronkelijke intentie van incarnatie, op die plaats, binnen die setting, met die leringprocessen en die geschiedenis te gaan.

 

Aanvaarding is niet hetzelfde als acceptatie. Aanvaarding is: ‘Het is wat het is.’ Zolang je niet – het is wat het is – kan voelen ten aanzien van wie je bent, zolang is er te weinig eenvoud en zelfacceptatie actief en kan het leven er verwrongen uit gaan zien omdat je in aanpassing en/of in verzet ernaar, functioneert. Op het moment dat de naam aanvaarding plaatsvindt en jij je lichaam daardoor beter gaat bewonen, ontstaat er eigenlijk direct een ander energieveld, namelijk dat wat jij in potentie kan zijn. Je wordt weer verbonden met de oer informatie die ligt in jouw opdracht te incarneren, op die plek, in die constellatie, in dit oefenproces. Die potentie kan dan als het ware weer onaangetast functioneel worden en in her creatie uitgezet worden.

Wat gebeurt er als je de Naamsoefening doet?

De Naamsoefening gaat altijd gepaard met als eerste het benoemen van het woord IK. We hebben een IK maar mogen we wel een IK zijn? Je ziet vaak dat in de Ik-fase van de peuter waarin het Ik-bewustzijn zich ontwikkelt en hij zich kan onderscheiden van anderen, er een Ik-ontkroning plaatsvindt. Immers het kind kan somtijds helemaal ingevuld zijn door wat de ouders wensten van het kind en de adoratie daarnaar toe. Nu blijkt dat het kind een eigen IK heeft en een zelfgewenste sturingskracht kent wat de ouders niet altijd gewenst achten. Men tracht het persoonlijk Ik in te korten, niet vanuit behoeding naar het kind toe, om risico’s voor het kind te vermijden, maar men wenst meer of minder en soms zelfs volstrekt aanpassingsgedrag en van daaruit persoonlijke onvrijheid van het kind. Deze Ik ontkroning is daarmee een feit geworden en kent langdurige gevolgen. Van adoratie naar ontkroning is een pijnlijke weg en de weg naar herstel van de natuurlijke kracht van het Ik, in eenvoud ingebed, is een bijzondere uitdaging.

 

Het IK is een natuurlijk individualisatie mechanisme. Er is geen enkele incarnatie die niet de bedoeling heeft een gezond IK te vormen. Een eigen uniciteit aan te meten gebaseerd op het eigen waarachtig beleven. Waar je in ‘spirituele’ kringen op geattendeerd wordt en somtijds bovenmatig naar toe wordt gericht als hoogst mogelijk behaalbaar doel in je spirituele leven is het transcendente IK. Het ego-vrije ik. Maar een transcendent IK kan pas ontstaan als gevolg van een natuurlijke gezonde Ik-ontwikkeling. Hoe kun je immers nu doorlaatbaar worden van iets als je de aardse ervaringen vermeden hebt? In spirituele kringen wordt daarom soms het Ik  verdacht‘, als zijnde onvoldoende gericht naar de spirituele wereld. Echter vanuit mijn optiek is de gezonde Ik-ontwikkeling en doorleving van het eigen ervaringsgerichte leven de weg naar innerlijke trancendentie en bevrijdt dat je uiteindelijk van een aanmatigende Ik-gesteldheid .

Het transcendente IK staat in contact, vanuit ZIJN, vanuit volstrekte verbinding. Met name ook vanuit de fijnstoffelijke zintuigen die helder gewaar zijn en bewust beleefd worden. De ervaringen die tot je komen, neem je aan. Ik zou zeggen, je ontgrendelt de ervaringen door ze bewust te worden en te zien wat het met je doet en je laat ze los. Je bent als het ware een doorlaatbare sluis geworden waar iedere ervaring doorheen stroomt, doorleefd wordt en onthecht.  wie ben ik

Een niet-transcendent Ik botst steeds tegen de omgeving op omdat mijn Ik botst met jouw Ik en jij wilt wat anders dan Ik. En zie, daar is het conflict geboren. De aanvaarding van dat rechtens hoeveel mensen er aanwezig zijn op de aarde, rechtens zoveel individuele ontwikkelingen noodzakelijk zijn om de mensheid verder te brengen. Als jij op mij moet lijken en ik zou op jou moeten lijken, dat ondergraaft de menselijke evolutie. Het enige dat je kunt doen is iedereen ondersteunen in waarachtig zichzelf te worden. Dat is het meest conflict loos. Maar de klakkeloze aanpassing vraagt continu offers. Dat maakt dus dat wanneer je je jouw naam in ere herstelt en bevestigt, dat je in aanvaarding leeft van de setting waarin je geboren bent en de potentie die je in je draagt. Ik zeg altijd: ‘Ieder mens die jij ontmoet is een pion in het grote hemelspel om je te oefenen in aanvaarding van wie je zelf bent.’ Maar als wij een leven lang in conflict leven met dat een ander anders had moeten zijn omdat dat ons goed uitgekomen was, dan kom je nooit toe aan aanvaarding op het diepste niveau van jezelf en anderen, in wie jij en zij zijn en wat zij en jij noodzakelijkerwijs uitbeelden in elkaars leven. Want die ander is ook maar zichzelf met alle beperkingen van dien en al het moois van dien. Dus de naamsbevestiging maakt eigenlijk dat je alle ervaringen die je uit jezelf trekken of gehaald hebben afpelt, een voor een, zoals de projecties die je gedurende je leven ontvangen hebt. Dat houdt in dat als mensen regelmatig de Naamsoefening doen, dat ze ook letterlijk gewaar zijn dat projecties van weleer zich onthechten.

 

Dus elke keer als je uitspreekt of denkt het woord Ik, dan gaat het nooit over een ander. Dan gaat het er ook niet over dat je op een ander hoeft te lijken. Dan gaat het om je authentieke, eigen, unieke energie die de intentie heeft om op de aarde doorleeft te raken van ervaringen die persoonseigen zijn. Dus die ook niet vergelijkbaar hoeven te zijn aan de ander en daarmee schep je ook het klimaat om die authentieke bron in jezelf steeds fijngevoeliger gewaar te zijn zodat de richting van binnenuit gevormd wordt.

Het klinkt zo simpel deze Naamsoefening maar het effect ervan is geweldig.

In mijn geval heet ik dan Marieke de Vrij en jullie hebben jullie eigen naam. Het gaat er om die klanken in jezelf te laten resoneren. Dus in het begin kun je al heel onwennig zijn als je de eerste keer de oefening doet om het woord IK in stilte in jezelf door jezelf heen te laten resoneren. Voor veel mensen is er nog nooit een écht IK geweest. De Ik-ontkroning heeft zó fundamenteel plaatsgevonden dat de aanpassing eigenlijk voortdurend actief is geweest tot aan vandaag. Als je dan het woord IK bewust uitspreekt in jezelf, geeft dat een hele sensatie. Tracht het woord Ik te laten stromen van je kruin tot aan je tenen en voel dat op een gegeven moment het woord IK echt post vat.

namenPlaats dan bewust je naam erachter zoals je die bij je geboorte gekregen hebt. Als dat (nog) niet gaat nodig dan de naam uit die nu in jou wil opstaan. Het kan heel boeiend zijn welke naam zich meldt wanneer je onnadenkend je naam uitnodigt in jezelf. Het kan zelfs per keer verschillen of in de loop van de tijd aan verandering onderhevig zijn. (De voornaam of voornamen, doopnaam of  doopnamen, de achternaam uit mannelijk familielijn, de vrouwelijke lijn, koosnamen, mogelijk de toevoeging van de achternaam van de partner e.d.) Ga er niet over denken maar ga het voelen. Dus proef je voornaam, proef je achternaam, oefen of je naam zich thuis voelt in je hele lichaam, zich invoegt in je bloedstroom, in je organen, in je cellen.

 

Herhaal Ik met de toevoeging van JOUW NAAM en blijf dit doorresoneren in je gedachtewereld tijdens deze oefening. Dat is een grote opdracht en als dat over een jaar, eerder of wellicht langer helemaal moeiteloos lukt, fantastisch! Denk niet: ‘Ik moet dat nu kunnen.’ Zie het als een weg te gaan waarin jij de oude bagage leert los te laten en vervolgen vrij en fier je eigen Ik inspireert en bestuurt.

 

Vervolgens, als je jouw naam gewaar bent in je (hele) lichaam laat hem dan ook post vatten in jouw auraveld. Ik zeg altijd: ‘Het lichaam is het huis of de tempel waar de ziel in woont, jouw diepste kern. Máár je auraveld is je (speel)tuin of ontmoetingsplaats.’ Daar heb je de interactie van jou en de ander, daar mag energievermenging plaatsvinden want als je weer uit elkaar gaat, wordt jouw tuin weer jóuw tuin. Maar jouw fysieke lichaam is jóuw tempel, jóuw huis en daar komt niemand binnen omdat jij álle vertrekken zelf dient te bewonen. Als iemand daar binnen komt is dat een heilige ervaring, zoals bijvoorbeeld in seksualiteit, omdat je de ander dan in je interne lichaam als vrouw toe laat en daarmee ook een geestelijke uitwisseling aangaat die veel verder gaat dan de fysieke seksualiteit.

 

Dus ook de energieoverdracht van man en vrouw vindt versterkt plaats in het lichaam, in de schoot, van de vrouw. Het is belangrijk dus voor ieder mens om het eigen territorium en dan spreek ik het even zwaar uit, te heiligen. Want zolang jij er niet woont en iedereen maar in en uit kan lopen in jouw energieveld, is het heel moeilijk om je eigen kern gewaar te blijven. Dus, in principe, als je een symbolisch huis bent met leegstand kan iedereen er in en er uit. Dus als jouw huis met al die innerlijke kamers, van de kelders tot de zolderruimtes, bewoond is door wie jíj bent, dan ben je op een authentieke manier onaantastbaar geworden in de meest positieve zin van het woord. Je bent dan niet meer afhankelijk van bevestiging van buitenaf, noch van aannames van jouw ideeën bij derden omdat je in vrede bent met wat je bent. Dan kun je dus open de buitenwereld tegemoet treden omdat je solide overweg gaat met jezelf.

Dat is de kracht van de Naamsoefening, om je daar naar toe te brengen.

Tevens nodigt het je uit om op een betrokken wijze de oude pijnplekken, een voor een, af te pellen. Het is een heel zacht proces omdat bij iedere keer dat je oprecht van binnenuit zegt: IK en je naam, dan zal alles wat niet wezenlijk daar thuis hoort omdat het niet tot jouw kern behoort uit jouw energieveld ontzet gaan worden, laagje voor laagje. Dus gedachtes, energieën, aannames van anderen die niet eigen zijn. Immers energie uitwisselingen van anderen met jou, welke voorheen teveel naar binnengetrokken zijn, waar je hinder van hebt, kunnen niet blijven huizen in jouw energieveld van je lichaam maar uiteindelijk ook niet in jouw auraveld als jij bent wie je bent. Daar is gewoon geen ruimte voor als jij je eigen veld volledig zélf bewoond. Je kunt iemand toe laten vanuit vrije keuze in je auraveld. Echter als de ander als het ware weer weggaat na de uitwisseling, ben jij weer jezelf. In het geval bijvoorbeeld van echte geestelijke uitwisseling op zielsniveau met mensen, dan kan er sprake zijn van een zielsstroom van verbinding waarbij je ‘opgewekter’ en dan bedoel ik het echt in de diepste zin van het woord, dieper opgewekt in je ware aard, weer uit elkander gaat en jezelf weer dieper herkent. Dit kan ook binnen seksualiteit geschieden wanneer dit vanuit zielsafstemming plaatsvindt.

 

Hoe gaat de Naamsoefening?

De basisoefening:

  • *Oefen met het uitnodigen in jezelf van het woord IK tot dat het woord IK ontstaat, als het ware opwelt in jezelf.
  • *Laat het woord IK vervolgens in je gedachtewereld resoneren door je hele lichaam heen.
  • *Met dat het woord IK helder is én krachtig, plaats je jouw naam en achternaam daar achteraan.

 

(Mensen die deze oefening al vaker gedaan hebben, kunnen, ook na het noemen van het woord IK, zichzelf vragen of de naam die in henzelf naar voren wenst te treden zich kenbaar wil maken.)

  • *Dan laat je deze naam zo aanzwellen dat de naam je hele lichaam bewoont.
  • *Oefen met je naam in jezelf te verankeren en als dat goed lukt, breng dan met aandacht op de uitademhaling jouw naam in je auraveld.

 

Enkele aanvullingen op de basisoefening:

  • *Adem je naam in op de in-ademhaling en verruim je naam in jezelf op de uit-ademhaling.
  • * Plaats je naam in je bloedbaan, je organen, je huidweefsel.
  • * Visualiseer bijvoorbeeld je naam in je hart of in je ogen zodat jíj naar buiten kijkt en dat je niet kijkt via de geleende ogen en de optiek van een ander.
  • * Visualiseer jouw naam in je handpalmen en voetzolen.
  • * Laat de klanken van je namen op een bijzondere wijze je bewust worden door ze in aandacht te benoemen.
  • * Ervaar jezelf als een gewenste en onmisbare schepping van God.

Specifieke toelichting

IkDe ervaring leert dat als je spontaan afstemt op je naam en het woord ‘Ik’ komt niet zomaar omhoog dat je dan toch echt (even) weg gereisd bent van je persoonlijke ‘Ik’. Als het dan ook nog heel lang duurt voordat je jouw naam weer kunt vestigen in je lichaam, dan is er dus blijkbaar veel gebeurd met je waardoor die naam niet zomaar toetreedt, alsof je jezelf nog moet herinneren.

Dagelijks deze Naamsoefening te doen, op allerlei verschillende momenten, maakt dat je Waar dan ook, jezelf weer paraat hebt. Het is een oefening die wezenlijk belangrijk is, zelfs zo dat in het geval van calamiteiten in je leven, psychologisch of in letterlijke zin, van levensbelang kan zijn dat je jouw naam en je ‘ik’ direct weet op te roepen in moeilijke omstandigheden zodat je optimaal je eigen actieradius kan betrekken en weet dat jíj aanwezig bent in al wat je doet en daardoor kan handelen naar gelang nodig is. Mijn aanbeveling is: ‘Neem deze Naamsoefening serieus.’ Ook tijdens besprekingen, ook in je dagelijkse werk, herinner je elk moment je naam, want dan weet je dat ‘Jíj’ het bent die praat. Dan praat je niet over, maar vanuit jezelf. Dat is ongelooflijk belangrijk. Je authentieke handelen ligt centraler wakker in jezelf. Je wordt geen ongewilde volger maar je wordt iemand die bewust verkiest waartoe hij zich richt. Heel belangrijk. Als je volgt doe je dat op basis van een bewuste vrije keuze, passend in dat wat je aan het oefenen bent als leerproces voor jou.

Belangrijk is daarnaast je bewust te worden tijdens de Naamsoefening dat je niet bij toeval ergens bent. Dat de ontmoetingen die zich afspelen, al of niet zelf gewenst, vaak een diepere reden betreffen dan dat jij kunt overzien. Durf het te zien als uitdaging of durf het eventueel zelfs te zien als een erkende beproeving waar je in staat. Verzegel je door de Naamsoefening met je eigen bewustzijn opdat je in staat bent in een dergelijke situatie naar eigen voorkomen te handelen. Dat lukt je het beste als je jouw naam weer heel makkelijk op kunt delven in jezelf en je rechtens en wetens je eigen lichaam en auraveld behuisd. Dus zie het leven als een oefenterrein, jouw ziel waardig om te evolueren en dat jij jezelf die plek ook toe-eigent en je daar niet afzijdig van houdt. Hoe moeilijk ook. Dus ook als zaken niet verlopen zoals jij dat wenste.

Soms valt rusteloosheid niet te vermijden omdat heel veel in één keer op je bordje ligt. Je zult daarmee moeten dealen. Als je binnen het vele jezelf kunt bewaren, breng je het echt tot een beter einde dan wanneer je dat niet doet en kun je tussentijds wat makkelijker de rust weer toelaten.

Los daarvan, we zitten in een tijdsfragment waarin ik innerlijk waarneem dat rusteloosheid zich de komende tijd steeds sterker verspreidt in de samenleving en dat ongecentreerd spreken toe zal nemen. Dat mensen steeds omslachtiger verhalen gaan delen, waar ze zelf niet in huizen maar al pratend, hopen de onrust te verdrijven. Als je niet goed gecentreerd blijft, krijg je het extra moeilijk de komende tijd. In het collectief veld waarin wij leven is veel in gaande wat zich niet immer al zichtbaar toont. Er wordt meer in interne kring besproken en soms zelfs dat nog niet eens helemaal vrijuit. Echter als dat rusteloze zich groter naar buiten toe gaat keren dan moet jij je daar goed toe weten te verhouden. Dus centreer dagelijks. Neem niet klakkeloos energieën van derden over. Zorg dat je goed gegrondvest bent in jezelf. Geef leiding, daar waar mogelijk is, als mensen uit balans zijn, zodat hun balans weer hersteld wordt door een sfeer te scheppen waar ze welkom zijn.

Beweeg ze positief naar helder spreken. Geef ze pas het woord als ze in rust zijn en bekwaam jezelf in een voorbeeldfunctie daarin uit te beelden zodat de ander weet waartoe hij opgeroepen wordt.

 

Ik hoop dat deze Naamsoefening jullie leven mag bemoedigen in het spoor van veelreikend onderzoek naar wie jullie in ‘Wezen’ al zijn.  Dit artikel is afkomstig uit een nieuwsbrief van Stichting De Vrije Mare, nr. 21 juni-sept 2009. (Om dit artikel niet te lang te maken  is er voor gekozen om de groeps-oefening uit dit artikel te schrappen-Redactie )

http://devrijemare.nl

6 REACTIES

  1. Dank voor het delen van deze prachtige oefening. Ik ga de oefening eerst zelf ervaren en dan inzetten bij de ontspanningslessen voor jongeren. Lijkt me ook voor hen een prachtig instrument om beter in hun lichaam te komen en bewust te worden van hun lijf, de grenzen en hun gevoelens.
    Dank
    Namasté
    Nathalie

  2. Wat een erg mooi stuk, herken ook veel in het stuk over verschil van accepteren en aanvaarden. Dit is precies waar ik de laatste tijd mee bezig ben en waar ik toevallig gisteravond ook nog een hele tijd met mijn ouders over gepraat heb.

    Mooi om te zien dat de synchroniciteit aanwezig blijft!

    Heb afgelopen weekend Reiki 1 gedaan en dat heeft mij weer een stukje bewuster gemaakt van mijn eigen grenzen. Dit is een mooie aanvulling om tijdens mijn vaste avondritueel toe te voegen.

    Dank!

  3. Ik vul hierbij graag iets aan:

    ook het schrijven van je naam en het zetten van je handtekening, zegt heel veel over jezelf!
    Schrijf je je naam volledig en duidelijk? Of kort je je naam in?
    Is je handtekening volledig of is het een gekrabbel van wat letters van je naam?
    Onderstreep je je handtekening of zet je juist een streep door je handtekening heen?
    Ook hieruit leidt je af of je voor je naam uitkomt of het wegduwt.
    Wanneer je hierop let en je handtekening duidelijker maakt, je naam volledig en duidelijk opschrijft, voel dan maar eens wat het in jou doet.

    Lieve groetjes
    Yvonne

  4. Mooie oefening.
    Het geeft veel kracht, je voelt je eigen energie, het maakt je vrolijk en bewuster.
    Hartelijk dank voor het delen.

    Liefs Rahana

  5. Via facebook kwam ik hierop terecht, nu te weinig tijd en geduld om het allemaal rustig te lezen maar dat ga ik zeker doen!! Een ding deed me al zo goed en raakte me ook, het verschil tussen “accepteren” en “aanvaarden”, ik merk bij mezelf met het woord “accepteren” ik altijd weer in een soort innerlijke strijd zit, komt altijd weerstand op, voelt altijd als een “actie” “iets wat ik moet doen”, terwijl ik zo vaak “bevrijding” en “ruimte” ervaar als ja zo maar uit het niets “ik met de dingen kan zijn”, daar had ik geen woord voor maar “aanvaarding” dat is het goede woord. Het oordeel is eruit, het is zoals het is, bij accepteren dan zit er (in ieder geval bij mij) nog iets van ja van je ergens doorheen moeten worstelen, net als de actie “vergeven” en dan komt er eindelijk het moment van accepteren en kunnen loslaten (alsof loslaten ook een actie is zeg).

    Maar de grap is dat dat idee “dat je van alles moet” voor het eindelijk “weg is” wat je in de weg zit, dat is helemaal niet waar!!! En dat zit allemaal in het woord “aanvaarding”

    beste schrijver van dit stuk alleen al bedankt voor melden van dit subtiele verschil tussen accepteren en aanvaarden

  6. Dankje wel 🙂

    Ik heb de oefening al gedaan steeds tijdens het lezen van dit artikel, en dan voel ik een enorme energie door me heen gaan.
    Ik ga dit dagelijks doen :)en vind het erg interessant.

    Liefs Anne

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in