Neem jij de uitnodigingen van jouw kind aan
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine

Onze kinderen zijn onze grootste zegen en de grootste last in ons leven. Ze bezorgen ons tranen van geluk en van verdriet. Door hen kunnen we intens veel liefde voelen, meer dan we ooit hadden kunnen vermoeden. Net zo groot kunnen ook onze gevoelens van angst zijn. Ze maken onvermoede kwaliteiten in ons wakker en halen het slechtste in ons naar boven op de momenten dat we ons onmachtig voelen.

Onze kinderen raken ons

Dat onze kinderen ons zo raken is niet voor niets. Op die manier maken ze ons bewust van onszelf en nodigen ze ons uit om te groeien. Ieder kind heeft zo z’n eigen uitnodigingen aan ons en het is onze keuze om ze aan te nemen of niet. Nemen we ze aan, dan zullen we groeien en onszelf verder ontwikkelen, samen met ons kind. Negeren we de uitnodigingen, dan kunnen we er zeker van zijn dat er nieuwe volgen, net zo lang tot we er klaar voor zijn om ze wél aan te nemen.

Wat raakt

Om te kunnen zien welke uitnodigingen onze kinderen aan ons doen, hoeven we alleen maar te kijken naar wat ons zo raakt. Van welk gedrag van ons kind worden we emotioneel? Welk gedrag ontroert ons? Over welke kwaliteiten van ons kind praten we steeds weer met anderen? Welk gedrag roept weerstand in ons op? Welk gedrag zijn we liever vandaag dan morgen kwijt? Van welk gedrag weten we niet meer wat we ermee aan moeten?

De uitnodiging zien

De uitnodiging zien

Als je weet wat je zo raakt, dan kun je onderzoeken welke uitnodiging er voor jou in zit. Mijn oudste dochter was bijvoorbeeld heel accepterend naar iedereen om zich heen. Ze was enthousiast over alle vriendinnetjes, hoe ze zich ook gedroegen tegenover haar. Ze bleef vol lof over mijn vader, ook toen hij haar pijn had gedaan met dingen die hij zei. En met iedere fout van mij kon ze even liefdevol omgaan.

Haar manier van zijn ontroerde me iedere keer weer en ik besefte dat hierin een uitnodiging voor mij zat. Een uitnodiging om te voelen wat ik voel zonder de ander te beschuldigen dat hij of zij mij dit heeft aangedaan. Om steeds weer met liefde en acceptatie naar de ander te kijken en van binnen te weten dat we dezelfde liefdevolle intenties hebben voor het leven. Dat was in het begin een hele strijd. Ik wilde namelijk gelijk hebben (Je hebt me pijn gedaan! Wat je deed was niet goed!). Maar hoe vaker ik het anders deed, hoe meer ik ging ervaren dat het zowel mij als de ander goed deed.

Als het pijn doet

Zo heeft je kind ook een uitnodiging voor je als het gaat om gedrag dat pijn doet, gedrag waarvan je in de weerstand gaat, gedrag waarvan je niet weet wat je ermee moet. Vaak is het lastiger om daar de uitnodiging in te zien omdat het zoveel pijn doet en omdat het gedrag is dat je niet wilt. Toch is het juist heel waardevol om daar wel op deze manier naar te kijken.

Zo liet mijn oudste dochter mij bijvoorbeeld ook heel ander gedrag zien. Extreme boosheid, tot aan slaan toe. Niets wat we probeerden hielp, tot ik de uitnodiging van haar aan mij kon zien. Toen ik besefte dat ze me uitnodigde om mijn eigen boosheid te voelen (boosheid die ik na mijn puberteit veilig had weggeborgen achter hoge, stevige muren) en daar op een goede manier mee om te gaan, verdween haar extreme boosheid als sneeuw voor de zon.

Een kado

De uitnodiging die ons kind aan ons doet, is dus eigenlijk niets anders dan een geschenk. Het maakt ons bewust van kwaliteiten die in ons aanwezig zijn, maar die we niet volop de ruimte te geven om te bloeien. En het attendeert ons op oude pijn die we mogen laten helen.

Naast een geschenk voor ons, is het ook een geschenkvoor ons kind als we de uitnodiging aannemen. Zo werd mijn aandacht voor de accepterende levenshouding van mijn dochter anders (ik had niet meer de behoefte om het steeds weer te benoemen als kwaliteit) omdat ik de kwaliteit in mezelf ontwikkelde. Hieronder ontstond er bij haar ruimte om meer te zijn dan dit. En kreeg ze daarnaast een moeder die meer accepterend met haar en anderen kon omgaan. Door zelf verantwoordelijkheid te nemen voor mijn opgesloten boosheid, ontstond er bij haar ruimte om de boosheid die ze uit liefde tijdelijk voor me gedragen had, los te laten.

Schrijven en puzzelen

Het is niet altijd makkelijk om te zien welke uitnodiging je kind voor je heeft. Wat je kan helpen is om het op te schrijven. Om op papier te zetten wat je zo raakt en daar zo specifiek mogelijk in te zijn. Kies daarbij voor één ding per keer. Als je het op hebt geschreven lees het dan eens een aantal keren terug en kijk welke plek de dingen die je hebt opgeschreven in je eigen leven hebben.

Wil je kind bijvoorbeeld niet eten, vraag jezelf dan af hoe jij tegenover eten staat. Hoe was jij als kind? Wat betekent voeding voor jou? Welke dingen gun jij jezelf wel of niet? Op welke manier kun en wil jij anders met letterlijke voeding omgaan? Maar kijk ook verder dan dat. Welke betekenis heeft voeding nog meer voor jou? Op welke manieren voed jij jouw leven? En op welke niet? Gun jij jezelf in je leven de dingen die jou voeden (waar jij gelukkig van wordt, die jou energie geven) of juist niet?

Gedrag veranderen

En als je dan de puzzelstukjes gevonden hebt en je wilt de uitnodiging aannemen, verander dan stap voor stap je gedrag. Wees niet teleurgesteld als het mis gaat (ik kan nog steeds niet alles wat me pijn doet omarmen en accepterend omgaan met de ander), maar houd vol. Het is net als met leren fietsen, in het begin begrijp je niet hoe je ooit in balans kunt blijven en vooruit kunt komen. Maar na genoeg oefening begrijp je niet meer hoe je ooit dacht dat je het niet zou kunnen.

5 REACTIES

  1. Kinderen helpen ons met onze thema's, maar dat werkt ook andersom : wij helpen onze kinderen ook met hun thema's (zoals onze ouders dat voor ons hebben gedaan). Naast het laten zien van mooie kwaliteiten die we hebben, worden we telkens over en weer getriggerd door elkaar. Het is dan ook niet geheel ontoevallig dat ouder en kind bij elkaar zijn gekomen dit leven.

    De triggers, in welke situatie dan ook, bieden ingang om naar jezelf te gaan kijken. Een ander kan pijnlijke gevoelens in ons triggeren, en ook al is de ander niet de oorzaak van ons ongerief, vaak zoeken we de schuld wel bij de ander.

    Het helpt enorm om te beseffen dat de oorzaak van onze boosheid, afwijzing, verdriet, etc. in onszelf zit. Dan hoef je ander niet meer de schuld te geven, aangezien die niets met onze pijn van doen heeft. Of dat hoeft niet zo lang te duren 🙂

    Je hoeft dan ook niet specifiek de ander te gaan accepteren. Het accepteren van de ander lijkt dan alsof je iets naar/met de ander dient te doen, terwijl dat niet het geval is. Je hoeft alleen je projecties terug te nemen door verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen gevoelens en gedrag. Het heeft simpelweg niks met de ander te maken.
    Als je meent dat je de ander dient te accepteren, dan zou het kunnen zijn dat je het nog steeds buiten jezelf zoekt en niet voor de volle 100% verantwoordelijkheid voor jezelf neemt.

    Groeten Robert

    • Dag Leontine, de belangrijkste stap voor mij was om weer te beseffen dat ook ik boos ben. Ik dacht dat ik had geleerd om heel goed om te gaan met mijn boosheid (in de puberteit had ik veel mensen pijn gedaan met het uitten van mijn boosheid), maar in werkelijkheid was ik het contact met mijn boosheid kwijt geraakt. Weer te beseffen dat ik boos was én mag zijn was voor mijn dochter voldoende om het los te laten. Kort daarna heb ik een boksbal gekocht om zo fysiek met boosheid bezig te zijn, dat voelde heel fijn voor mij. Inmiddels staat de boksbal al weer jaren ongebruikt op zolder, nu merk ik het op als ik boos ben en als ik dat gevoeld heb, dan kijk ik of en zo ja wat ik ermee wil doen. Als je van lezen houdt is "de ontknoping" van Marinus Knoope een mooi boek om te lezen. Het boek zet je naast reflectie aan tot het weer beleven van je emoties.

  2. Oh Marijke, bedankt voor je openhartige reactie. Jouw stuk te lezen raakt me diep. Prachtig hoe jij de boodschappen van jouw kinderen kunt zien, kunt erkennen en er kunt laten zijn. En wat een mooi perspectief geven je kinderen jou mee, je jongste laat je zien hoe ook jij recht hebt op affectie en er, op jouw eigen manier, gewoon om kunt vragen. En je oudste brengt je in contact met je eigen excellentie, met jouw beter weten dat er helemaal mag zijn. Nogmaals bedankt voor het reageren en een hele mooie ontwikkeling gewenst samen met je prachtige jongens.

  3. Prachtig , ik voel me helemaal verbonden met dit schrijfwerk.Voor mij is dit waarheid. Kinderen zijn het object van onze liefde en daarom zullen ze de moeilijkste en mooiste lessen spiegelen. Je zal je kinderen immers nooit verlaten. Zij zijn mijn spiegel. Ik hen twee zoons, 1 van 19 en 1 van 14 Mijn oudste laat mij momenteel zien hoe ik ongelijkheid ervaar, Ik kruip nog steeds,voel me minder dan een ander. Er is geen gelijkwaardigheid in mijn gevoel. Hij laat dat aan mij zien doordat hij het altijd beter weet , hij doet examen gymnasium dit jaar zonder enig kruim en vooral het beter weten triggert mij. Ik kan erom lachen omdat ik mijzelf zie. Mijn jongste zoon laat mij zien dat ik moeite heb met me openen , mezelf blootgeven en grenzen aangeven. Hij komt bovenop mij zitten en ik kom altijd met mezelf in strijd wil ik dit ? Zo niet zeg ik niks hij dringt zich op en dwingt affectie af en daarmee heb ik veel moeite . Ik wil hem heel dichtbij me maar merk aan mezelf dat ik daar een blokkade in voel. Ik zie mezelf terug als kind, in mijn jeugd was ik stom , dom en werd nooit geknuffeld door geen van mijn ouders. Ik heb ongelooflijk mijn best gedaan om gezien te worden. Om te mogen bestaan. Nu spiegelen mijn kinderen dit. Ik ben er…..Het is een wond die mag helen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie asch
vul je naam in