DELEN

door L.A, 18 jaar

Op een zonnige zaterdag middag, 24 augustus 1991, werd ik geboren in het ziekenhuis van Curacao, Nederlandse Antillen. Volgens mijn ouders had ik een boos gezichtje maar ik keek wel naar alles rond mij heen.

Mijn ouders hadden enkel 3 namen voor een meisje. Ze wilden via de echo niet weten of het een meisje of een jongen was, maar ze wisten intuitief dat ik een meisje was. Er was geen enkel naam bedacht voor een jongetje en ook geen enkel andere namen om van te kiezen. Vandaar dat ik ook alle drie de namen heb.

Volgens verhalen die ik hoor van mijn ouders, was ik geen moeilijke baby. Ik was snel tevreden met alles. Materiaal was ook niet boeiend voor mij, ik deelde alles met iedereen. En nog steeds… Ik heb wegens vele trauma’s heel veel dingen weggestopt en veel van mijn jeugd weet ik niet meer. Wat ik wel weet was dat ik graag alleen speelde. Ik had heel veel fantasievrienden en met hun speelde ik met poppen en ook zelf bedachte spelletjes,, zoals huisjes bouwen in de tuin van boomtakken en palmboombladeren. Met water spelen was ook mijn favoriet. Ik leefde vaak in een fantasiewereld. Totdat ik groter werd en naar school moest. Van mijn peuter tijd kan ik niks meer herinneren, maar moeders heeft wel vele foto’s ervan en op de foto’s kan ik zien dat ik het best eng vond om bij mijn ouders weg te zijn. Ik huilde de boel bij elkaar. En dat bleef niet alleen bij de peuterschool, tot nu toe heb ik er moeite mee. Alles wat nieuw was/is vind ik ongelovelijk moeilijk. Het in grote massa mensen zijn vind ik sinds klein al heel eng. Ik voelde alsof ik verdwaalde in die mensen ookal stond ik bij mijn moeder. Het was alsof iedereen in mijn oor schreeuwde wat er mis was met hun leven.

Kleuter kan ik wel wat van herinneren. Er was een keer ingebroken in de klas en ze namen onze radio mee. De juf was zo verdrietig en ik kon het niet aanzien. Ik stond op en liep naar haar toe en zei tegen haar dat ze wel die van ons thuis mocht hebben… Ik snapte niet waarom het niet kon… Het was maar een radio. we konden wel een radio missen thuis.. Ook dat ik wel op mijn verjaardag op school trakteerde en op mijn moeders verjaardag dit niet mocht doen begreep ik niet. En dus vond ik dat dat ook moest, dus op mijn moeders verjaardag trakteerde ik ook in de klas, en ook voor de docenten! Wel liep ik voor om de meeste kinderen.

Basisschool (groep 3 tot groep 8) was een grote chaos voor mij. Aangezien ik een beelddenker ben, was het heel moeilijk om te leren spellen en schrijven. Maar gelukkig was ik slim genoeg en kon ik heel veel dingen goed onthouden. Ik vroeg aan moeders om het voorte lezen en ik onthoudde het. In de klas las ik het niet voor, maar ik zei het gewoon hardop, uit mijn hoofd. Lezen: 8!! Ik moet er zelf om lachen nu. Maar vanuit het schoolsysteem kwam er een enorme druk. Fantasievrienden mochten niet meer bestaan. Dagdromen was verboden en anders denken, geesten zien en anders zijn was taboe. Ik werd hard aangepakt door de maatschappij waar ik in ben opgegroeit. Maar ik zei niks. ik hield mijn mond en accepteerde het. Ik had heel veel vrienden. Echte mensen.. Maaar ze waren anders.. Ze dachten niet als ik, dus vond ik dat ik me moest aanpassen om niet gepest te worden. ik werd zelf een pester.. Iedereen vond mij cool.. Jongens stonden in de rij voor mij.. Ik pestte een meisje zo erg, dat ze al op 7 jarige leeftijd, niet meer wou leven. (achteraf vond ik dit heeel erg en uiteindelijk zijn wij tot nu en voor altijd beste vriendinnen!!) In het jaar 2000 verhuisde ik naar Nederland.

Met mijn ouders ging het niet goed, maar ze wilden het nog een keer proberen.. voor mij!

Ik woonde in Den Haag en ging naar school in Leiden. Omdat mijn nichtjes daar ook op school gingen en het was dan makkelijker voor mij. Maar weer jankte ik de boel bij mekaar.

Uiteindelijk was het een fijne 6 maanden schooltijd daar. Want na 6 maanden verhuisde ik en mijn moeder weer terug. Het ging niet goed tussen mijn ouders en mijn moeder kon ook geen werk vinden.

Weer op school in de vierde klas (groep 6) ging het wel goed. Iedereen kende mij nog. Maar de leerstof was net chinees voor mij. Terwijl ik vroeger alleen maar het stof 1 keer doorlas en er vervolgens een toets van maakte en een 10 scoorde, moest ik keihard werken om te begrijpen wat er stond. Uiteindelijk ging het goed en ik was weer de oude. Fantasievrienden?? Nee, die bestonden niet… En “Spoken bestaan niet!!!” schreeuwde ik net zo hard mee als andere kinderen in mijn klas.

Op school ging het goed. Ik haalde alleen maar goeie cijfers terwijl het thuis de andere kant op ging. Al op jonge leeftijd moest ik leren koken omdat mijn grootouders ziek werden en mijn moeder moest werken. Ik leerde het huis schoonmaken, planten water geven en zelfs naar de toko om de hoek lopen om wat te halen.

Ik werd ook verwend hoor.. Ik had een grote eigen kamer met pc, tv en radio. Alle speelgoed die iemand kan wensen en als ik zei Opa ik wil mac.donalds, dan ging hij het ook halen totdat hij een gevaar op de weg werd.

Op de middelbare school was ik een bekend gezicht. Lieveling van vele docenten en mijn ciifers waren altijd boven de 7. De brugklas was de tijd van mijn leven…op school! Want thuis ging er heel wat mis. Mijn opa kreeg Alzheimer en mijn oma werd steeds zieker. Ik was altijd alleen met ze thuis als ik van school kwam. Ik wou soms helemaal niet naar huis. Bang dat er iets zou gebeuren. En helaas gebeurde het ook. Mijn opa werd agressief en omdat ik zijn oogappel was, luisterde hij alleen maar naar mij. In de vakanties werd ik altijs wakker van mijn oma die om hulp schreeuwd omdat mijn opa ietd aan haar ging doen. Nog steeds word ik soms in paniek wakker omdat ik dacht dat mijn oma schreeuwde…

In de zomer vakantie van Havo 1 naar VWO 2 gebeurde er iets vreselijks met mij..

Van cijfers zoals 8 en 9, haalde ik 2-en & 3-en. Ik kon mijn niet concentreren. Thuis ging het zo slecht en na de incident van in de zomer was ik een wrak. Het was een hele donkere tijd.

Op school ging niemand met mij om. Ze vonden mij raar en ik werd vaak uitgescholden. Ik ging ook nog met de verkeerde mensen om en raakte toen al helemaal verdwaald. Ik was depressief en had zelfmoord neigingen. Ik had heel veel van wat mijn overkomen was aan een docent verteld die het vervolgens doorvertelde waardoor uiteindelijk bijna de hele school wist wat er met mij is gebeurt. Gelukkig had ik de belangrijkste en moeilijkste stukjes niet verteld!

Thuis was ik een politie agent die moest verkomen dat mijn grootouders ruzie maakten, verkomen dat mijn opa weg liep en vervolgens zelfmoord pleegde, huiswerk maken om te verkomen dat ik van mijn moeder hoor dat ik lui ben, leren om te verkomen dat ik op school gedoe krijg met de docent en ook nog overleven. Op 13 jarige leeftijd, was dit mijn leven.

Uiteindelijk ging ik van vwo naar havo. Op de dag voor mijn 14de verjaardag, werd mijn opa opgenomen. Hij was een gevaar voor ons. Hij herkende ons niet meer en er was een grote kans dat hij met een mes achter ons aan zou kunnen rennen. Dit was de pijnlijke dag. Het voelde alsof ik gefaald heb. Ik kon hem niet meer verzorgen. Mijn oma was nog thuis en ik douchte haar een kleedde haar aan. Ze moest 3 keer per week dialiseren omdar haar nieren niet meer werkten. Alweer was ik als enige de lievelingetje van alle verpleegkundigen op de afdeling. Gelukkig was deze afdeling niet in het ziekenhuis. Want in het ziekenhuis zijn, hou ik niet vol. Sinds klein al werd ik helemaal hysterisch als ik naar het ziekenhuis moest. Ik voelde alle pijn van de mensen en nam deze mee naar huis. Ziekenhuis was voor mij geen goeie plek. Helaas leek het alsof mijn grootouders een abbonement in het ziekenhuis hadden, want ze waren er zo vaak in. Uiteindelijk accepteerde ik dit en nam de pijn van de mensen weg. Ik dacht dat ik dat tenminste kon doen voor de mensen. Op 13 oktober 2005, werd mijn oma zo ziek dat we haar naar het ziekenhuis moesten brengen. Tegelijkertijd lag ook mijn opa in het ziekenhuis. Het ging niet goed in het kliniek waar hij was.

Toen ik het ziekenhuis binnen liep was het alsof iemand mijn keel dichtkneep en ik zag en voelde dat mijn opa ging sterven. Ik deed er niks mee.. Volgende dag 14 oktober 2005, werd bij ons gebeld dat we snel naar het ziekenhuis moesten komen omdat mijn opa heel ziek werd. We raceten naartoe maar het was al te laat. Iedereen huilde.. behalve ik. Ik vond het dat t mijn tak was om iedereen op te vangen. Er gingen zoveel gevoelens door mij heen dat ik niet wist welk van mij was. Mijn oma die immers ook in het ziekenhuis was, moest het trieste nieuws ook horen. Het was de arts die het verteld had. Ik liep in mijn eentje intuitief naar haar toe. Ik kende toen het hele ziekenhuis uit mijn hoofd. Toen ik er was.. huilde ze. Ik kwam naast haar liggen en gaf haar knuffel. Ik wou nooit meer weg bij haar, maar dat mocht niet.

Begrafenis was heel mooi. Ik stond de hele tijd bij mijn oma. Ik hoorde haar een paar keer zeggen dat het geen zin meer heeft om te blijven leven. mijn opa kende volgens mij het hele eiland, want er waren zooo veeel mensen! Ik nam alle energieen mee naar huis. En thuis, zakte ik in mekaar en ik kon niks anders dan slapen.

6 weken later was mijn oma nog steeds in het ziekenhuis. Het ging maar niet goed.

4 december 2005, was ik samen met mijn moeder bij haar. Ik had het gevoel dat er nog iemand in de kamer zat.. Maar die zag ik niet. Op een gegeven moment werd ik zo benauwd dat ik naar buiten moest en op dat moment had ik het zelfde gevoel van bij mijn opa. Ik voeld dat ze ging overlijden. Maar weer deedik niks. Ik heb niemand gewaarschuwd. 5 december 2005 s’nachts worden wij gebeld. We moeten snel komen want ze is erg ziek geworden. Maar ik wist dat het al te laat was. Het ziekenhuis was dicht toen we kwamen. Het was stil in het gebouw. We liepen door en bij elk voetstap die ik zet, hoor ik 4 voetstappen achter mij.

Ze was overleden. Het leek alsof mijn moeder doodging. Ik was rustig omdat ik al voorbereid was. Hierdoor ging ik me zo schuldig voelen. Toen alle familie kwam ging ik buiten zitten. Tegenover de kamer. Ik stond op want iets in mij zei dat ik naar de sterren moest kijken. Dat deed ik en dat was zo mooi om te zien. Het was helder en 2 sterren gaven meer licht dan normaal. Ik draaide me om en daar zaten ze dan… met zn tweeen… zoals het altijd was. Ze waren gelukkig weer samen. Begrafenis was mooi en oo k dit keer kon ik niks anders dan slapen toen ik thuis kwam. Dat was onze cadeau van sinterklaas..

23 juli 2006, verhuisden ik en mijn moeder naar Nederland.

Naar school gaan was hell. Ik werd niet echt geaccepteerd en ik vond het heel moeilijk om naar school te gaan. Ik ging er huilend met hoofdpijn en bijkpijn naar school. In de pauzes ging ik buiten het gebouw en plein zitten. Waar niemand mij zag. Ik was 15. Niemand om mij heen begreep mij. Mijn cijfers waren relatief laag en iedereen vond mij raar. Ik kwam in contact met een antilliaans meisje die ik vanaf middelbare school in Curacao kende. Ze had mij geholpen om door dat jaar heen te gaan.

In juli 2007 werd mijn tante in Curacao ernstig ziek. Ze werd geopereerd maar niemand wou mij vertellen wat er mis was met haar. Op een ochtend werd ik erg benauwd wakker en ik voelde dat mijn tante was overleden. Ik wou net mijn bed uitstappen toen de telefoon ging en ze zeiden dat ze was overleden. Ik was boos. Boos op mezelf, omdat ik het weer wist! Op die zelde dag hoorde ik dat ik op wonderbaarlijke wijze over ben gegaan naar Havo 4. In Havo 4 voelde ik me hetzelfde als havo 3. Maar toen werd ik 16 en kon ik hulp vragen zonder dat mijn ouders het wisten. Dit had ik ook gedaan, want ik draaide bijna door. Ik had nachtmerries en angsten. Werd weer depressief en niemand die mij begreep. Niemand van mijn familie wist het. Want anders zouden ze mij als gek beschouwen want tja, ik ga naar een psychiater.

In 2008 ging het zo slecht dat ik deeltijd werd opgenomen. Op school waren ze op de hoogte en uiteindelijk mijn ouders ook. School deed er alles aan om mij te helpen en nog steeds. Ik heb hele lieve docenten die mij steunen!!! Maar toch lukt het mij niet om naar school te gaan. Door de deeltijd was ik maar de helft van de schooldag op school. uiteindelijk ging er helemaal niet meer naar toe. Maar toch was het mij gelukt om over te gaan naar havo 5. Ik zat er 9maanden op de deeltijd. Daardoor kon ik niet meedoen met examens in 2009. Ik mocht een jaar over doen in havo 5. Op de deeltijd ging het opzicht ook niet erg goed. Het was in een groep en ik trok me vaak terug en klapte dicht. Door wat ik meegemaakt heb vertrouwde ik niemand. Zelfs mijn eigen schaduw vertrouwde ik niet. En ik wou ook niemand belasten met mijn dingen. Hulp vragen was voor zwakke mensen, vond ik. Dus ik vroeg niet meer om hulp. Alle opdrachten die ik kreeg moesten perfect zijn en zelfs mijn kamer en kleding moesten perfect zijn. Dit had ik al altijd, maar nu werd het nog erger. Alles moest perfect en als dat niet zo was, raakte ik in paniek en moest alles over nieuw.

Thuis snapte niemand mij. Ik was vaak geirriteerd en zo in mijn hoofd bezig met nadenken dat ik geen tijdsbesef meer had en ik zag niks meer om mij heen waardoor ik asociaal werd en zelfs geen goeie morgen meer zei tegen familieleden. Ik leefde op een eilandje. Alleen!! Ik liet niemand binnen en niemand wist wat er met mij aan de hand was.  Toen ik weg ging van de deeltijd ging het wel wat beter. Ik ging op zoek naar werk. Ik had het geluk dat ik altijd werd aangenomen. Alleen ik hield het niet vol. Ik kon er niet tegen dat er iemand over mij leidde. Ik kon niet tegen het feit dat ik een baas heb. Ik hield het niet vol en na 2 dagen nam ik ontslag. Uiteindelijk in de vakantie vorig jaar kreeg ik werk in het ziekenhuis.. Op een of ander manier voelde het goed. Ik betekende weer wat voor de mensen. Alleen ik ging er kapot aan. Want na mijn werk was ik rijp voor een opname in het zelfde ziekenhuis.

Maar thuis ging het niet goed. Niemand begreep mij en ik irriteerde mijn familie.. tenminste dat zeiden ze. Ik was asociaal en brutaal. Terwijl ik degene was die het huis perfect schoon hield, kookte, boodschappen haalde etc. Ik werd 18 en wou een feestje geven thuis, maar dat mocht niet doorgaan want ze vonden dat ik brutaal was. Hier heb ik het over familieleden behalve mijn moeder. Ik werd kwaad omdat ik al de uitnodigingen had verstuurd. En ik mocht nu iedereen gaan afzeggen. Uiteindelijk werden we een week later uit huis gezet. Letterlijk..

Mijn moeder en ik.. mijn vader zei dat ik na 8 weken bij hem mocht intrekken en mijn moeder ging naar zn vriend. Ik zat op straat.. totdat ik maar naar de vriend van mijn moeder moest.. Ik vond hem een creep. Nog steeds! Hij was steeds dronken… Uiteindelijk een dag was hij dronken en had ruzie met mijn moeder. Ik kon er niet tegen en wou weg lopen maar mijn moeder hield mij tegen. Ik draaide door…

Gelukkig zat ik in behandeling bij de volwassenzorg en werd ik opgevangen. Diezefde dag verhuisde ik naar mijn oma, moeder van mijn daddy. Ik mocht bij haar tijdelijk blijven.

Onder tussen was school weer begonnen, maar was het lastig om naar school te gaan. Ik moest zien te overleven, dak boven mijn hoofd regelen en ook nog therapie volgen.. School was voor mij teveel.

Met diepe gevoelens van schaamte vroeg ik om hulp bij mijn oppasgezin. Ik heb heel veel oppaskinderen. Van kinderen word ik rustig en ook omgekeerd. Kinderen worden bij mij rustig en hebben alle vertrouwen in mij. En zonder twijfel mocht bij hun intrekken.

Ik was bezig met onderzoek naar nieuwetijdskinderen. Omdat ik deze thema hoorde bij een gesprek bij een feestje. Bij feestjes ben ik ongelovelijk stil en terug getrokken, maar deze thema sprak me aan. Ik wist niet waarom. We kwammen erachter dat de oudste dochter van 4 een kristalkindje is. We hadden de fijnste tijd samen. Ze was bijna aan mij vastgeplakt. Ik kleedde ze aan s’ochtends en bracht ze naar school en de creche. Ik vond het geweldig. Het jongste was een heel wijs jongetje. Ik was/ ben dol op ze. Ik bleef bezig met mijn onderzoek.

Ik las heel veel en opeens herkende ik alles wat ik las. Ik herkende alles wat ik las in mezelf..

Ik werd bang en stopte met het onderzoek. En meteen gedroeg mijn oppaskind, die een kristalkind is ook heel anders. Ze werd agressief en gemeen. Dit deed mij zo’n pijn. Want ik wist niet wat ik moest doen en waarom ze zo deed. Ik had het erover met mijn psychiater toen ze zei dat het misschien was omdat ik negeerde dat ik een nieuwetijdskind ben net als haar, mijn oppasmeid. Ik geloofde het. Ik was 2-3 weken niet naar huis gegaan. Ik bleef bij mijn moeder die ondertussen weg was van haar vriend. ik had heel veel gelezen en heb geaccepteerd dat ik een nieuwetijdskind was. Heel veel gemiste puzzelstukjes vielen op hun plaats en wist ik weet wie ik was en dat ik niet gek ben! Ik was zo blij! Alleen niet iedereen in mijn omgeving geloofde mij en bleef mij raar vinden. Ik kon het er niet over hebben met iedereen. Gelukkig wel bij de moeder van van mijn oppaskinderen. Met haar kon/kan ik veel bespreken, want ze maakt het ook mee met haar dochter. Uiteindelijk ging mijn profielwerkstuk erover. In januari 2010 mocht ik bij mijn vader eindelijk intrekken. Ik vond het geweldig, want ik kende mijn vader niet zo goed. Het contact liep niet zo lekker.

En eindelijk kon ik hem leren kennen. Want ik merkte dat ik helemaal niks heb van mijn moeder. En ik was benieuwd of ik wel kenmerken had van mijn vader. En guess what..

We zijn hetzelfde. Ik heb alles van hem. Hij is een indigo. Alleen hij wil het niet toegeven. Ik denk dat hij het eng vind en hij is er nog niet klaar voor. In ieder geval, ik hou ongelovelijk veel van hem. En ik ben bij hem voor een reden. Zoals ik ook uit huis ben gezet voor een reden. Een heel mooie reden!! Daardoor weet ik dat ik een nieuwetijdskind ben, een kristalkind! En ik ben er trots op!! En nu kan het mij niet schelen wat iedereen van mij vind. Ik vertel wel wie ik ben! Mijn geschiedenis hoeven ze niet te weten.. En eindelijk word er op gereageerd. Bijvoorbeeld in de geestelijke gezondheids zorg willen ze er meer over weten en wordt  er rekening mee gehouden. Ik krijg nu geen medicatie voor hallucinaties. Het is wat ik zie en voel. In groepstherapie mag ik terughoudend zijn en ze snappen het ook. En ik merk dat ze eht snappen, want liegen kan je bij mij niet!

Dit jaar mocht ik weer niet meedoen met examens havo 5. Ik was eerst boos, maar nu niet meer, want ik weet dat dat moest gebeuren! Alles heeft een reden! September begin ik met havo 5. Ik ben nu rustiger.. Alleen komt nu heel wat dingen naar boven en naar buiten. Heel veel tekens dat ik moet veranderen. Dat ik niet moet doen alsof ik iemand anders ben. ‘

Ik moet nog heel veel leren. Vandaar dat ik weer na heel veel tijd en heel veel moed verzamelen toch om hulp heb gevraagd bij een deskundige op het gebied van spiritualiteit.

Ik mag en kan haar vertrouwen en ik weet zeker dat het goed komt!!!

L-A

* Ik heb dit verhaal, mijn verhaal zo gedetaileerd geschreven omdat ik voel dat het OK is. Sorry dat het zo lang is. Dit is maar een klein stukje.. Ik heb heel veel weggelaten voor mijn eigen veiligheid! Misschien spring ik van de hak naar de tak in mijn verhaal, maar dit is een grote stap voor mij, dat ik dit alles opschrijf een deel op het internet!

Vorig artikelDe Zeven Kosmische Wetten-Kryon via Lee Carroll
Volgend artikelSpirituele oorzaak van de mens met ADHD (Sonia Bos)
Nou, ik ben L.A., meisje van 19 jaar. OK, in mijn eigen woorden!! Ik ben een best wel rustige meid. Ik neig om in een fantasiewereld te leven, waar alles perfect en mooi is. Maar ik kan ook behoorlijk druk zijn!!! En soms ook behoorlijk impulsief!! Wat weer in strijd is met mijn perfectionisme... Er word gezegt dat ik een “ik-schijn-boos-te-kijken-gezicht” heb. Maar hey don’t judge the book by it’s cover!! Verder ben ik verslaafd aan muziek. En tja.. soms ben ik ook wat eigenwijs.. maar dat is toch goed voor een mens?!! Liegen kun je bij mij NIET! Ik kom er toch op een of ander manier erachter!! Ben zeer gevoelig. En ook net achter gekomen dat ik een kristalkind ben..dus ik ben van alles aan het ontdekken en herkennen/erkennen. En verder zullen jullie mij leren kennen via mijn blogs!!

26 REACTIES

  1. @ Nicole: Haha! Das een goeie! Gelijk heb je!!!

    Alleen niet iedereen is er mee eens dat iedereen gelijk is, helaas!

    Fijne vakantie en geniet ervan!!!!

    dikke knuffel,

    L.A.

  2. He Lou Ann, ik vind het mooi wat je hebt gedaan en daardoor je eigen krachtbron de maan tegen kwam. Verder laat je niet zo ontmoedigen door wie hoever is, want dat zegt niks, jij bent op bepaalde vlakken verder ontwikkeld dan ik en zo wisselen we alleen maar uit. Ga uit van gelijkheid, ten slotte veegt iedereen zijn achterste af bij wijs van spreken, toch? En zo is alles weer gelijk..

    Fijne vakantie Lou Ann en Jackie!

  3. @ Jacky: Ik zie dat Gordon de foto heeft gezet.. Is de zicht vanuit mijn balkon. Ja, ik kan me voorstellen dat ook jullie zo zijn begonnen. Alleen ik heb het geduld niet om alles te leren. ik wil het al weten!

    Maan staat ook voor je gevoelskant… wat bedoel je daarmee?

    groetjes,
    L.A.

    • De zon staat voor hoe de buitenwereld jou ziet, de gevoelskant is wat er binnenin jou zit en als jouw waarheid naar buiten mag…je reageert ergens op, maar houd het binnen omdat de buitenwereld het anders bepaalt…Hooikoorts; ingehouden energieeen die naar buiten willen!!!

      • @ Jacky,

        OK, ik snap het helemaal. Het wordt tijd dat ik iets aan ga doen. Want ik word er gek van! Wat kan ik het beste doen???

        groetjes,
        L.A.

        • Hoi Lou Ann, je mag gerust contact met me opnemen, op mijn site staan de gegevens. Wie weet, brengt het jou herkenning… Jij hebt heel veel kracht!! Groeten, Jacky

  4. Wat een mooie woorden allemaal… Took my breath away!

    Ik ben maar een groentje.. en veel van wat jullie beschrijven is best moeilijk te doen. Bijvoorbeeld het in mezelf keren en luisteren naar mezelf.. Ik denk dat ik dit niet zo goed kan… Oefening baart kunst waarschijnlijk!

    Gister avond was ik naar het strand geweest, ik wou dus dit doen, maar instead ging ik alleen maar peikeren. Ik zag de zonsondergang.. echt heel mooi! En toen ik thuis kwam zag ik de maan. Daar put ik mijn kracht van.. de maan! Ik heb sinds klein al het verlangen naar de maan. En het is zo mooi nu!! Volle maan! Jammer dat ik geen foto’s kan posten!

  5. Voordat ik de tuin inga, ontroering voor al deze mooie delingen en iedereen verteld zijn/haar ervaringen met als boodschap, pak je kracht op Lou Ann, je bent een kind van het Licht, dat wat donker is, mag nu aan het licht komen en jij mag stralen als je ervoor kiest!

  6. Lou Ann, ik ben expert in schuldig voelen en heus ik ben er geen steek wijzer van geworden en die ander ook niet, dus lolaten die troep en vertrouw maar dat het oke is.

    Homeopatie is gebaseerd op kruiden en mineralen van zuivere oorsprong. Alleen zijn deze op verschillende wijze verdunt met water en alcohol. Homeopatie gaat er op deze wijze van uit het lichaam een signaal tot zelfgenezing te geven.
    Fyto is de tinctuur of poeder van kruiden. Zonder verdunning heten ze oertincturen, complexen als ze vermengt zijn met meerdere kruiden en water/alcohol. Dan is er nog verschil welk bestanddeel van de plant je gebruikt.

    Ik werk zelf veel met kruiden in een natuurapotheek en ik heb er een grote liefde voor, ik heb het niet gestudeerd, dus ben zeker geen expert.

    De neussprays op basis van homeopatie zijn een zout/water oplossing met daarbij verdunde bestanddelen van kruiden.
    Er zijn ook andere zoals bijvoorbeeld weleda. Dit bedrijf werkt op antroposofische wijze. Zij groeien en oogsten hun kruiden biologisch dynamisch. Dit wil zeggen zonder chemische bestrijding, zonder kunstmest en met grote kennis van de sterren en de standen van de maan en welke invloed deze op de planten hebben. Zo wordt alles volgens een natuurlijk ritme gezaaid, verzorgt en geoogst. Ik meen dat zij nu ook neussprays hebben. Zuiverder kan bijna niet.

    Ik begrijp het wat je zegt over pijn en deze waar te nemen in je lichaam. Toch vertrouw dat je op een gegeven moment in liefde volkomen doorzichtig kunt zijn en dat er niets meer is waaraan de energie van de emotie die de pijn veroorzaakt kan blijven kleven. Je kunt jezelf vragen als je dit voelt, is dit van mij? Vaak weet je wel dat het niet zo is. Toch schuilt hier een addertje dat het in mijn beleving alleen maar voelbaar is door herkenning, door soortgelijke geleefde ervaringen, door thema’s die je aan het uitwerken bent in jezelf en de pijn van buiten, van de andere persoon, vind als het ware een punt waar het aan kan haken. Daarom is het vragen stellen aan je zelf belangrijk in mijn beleving. Je zult jezelf ermee kunnen helpen je geen slachtoffer van situaties te hoeven voelen. De volgende vraag is dan wil ik er iets mee? Kan ik er op dit moment iets mee? Luister dan alleen maar, heel stil. Voel wat gebeurd als je jezelf toestaat er niets mee te hoeven. Je zult nog steeds prachtige Lou Ann zijn, geliefd mensenkind!

    Er zijn vele metodes om jezelf af te schermen, om jezelf te zuiveren, om los te laten, om te openen en ga zo maar door. Stel je open voor je innerlijke wijsheid. Keer naar binnen en vraag het jezelf, je zult jezelf antwoorden met jouw unieke wijze. Dit is belangerijk voor je autenticiteit. Voor wie jij bent. Kijk naar de drukte aan stemmen, gedachtens, gevoelens, emoties. Kijk alleen naar deze storm, deze tsunami die je overweldigd. Wees er niet bang voor. Je hoeft niets te doen. Kijk en wees stil. Ik weet dat je dit kunt voelen. Keer dieper naar binnen. Veilig en geborgen in jezelf. Laat je zwaar worden, zak er maar helemaal in weg. Om je heen raast het en je bent er ontspannen in. Op weg naar de kern, naar het oog van de storm, in de stilte. Hier is kristalhelderlicht, jouw eigen licht en een staat van liefdevolle warmte doorstroomt je lichaam. Wacht hier tot de storm weer afneemt. Hier hoef je niets voor te doen. Lekker in het licht, ontspannen wachten. Niets moet, niets hoeft…… Herinner je hoe het ruikt als het gestormt heeft. Hoe alle stof is weggeblazen. Hoe alles opgeruimt is nu, zodat er weer ruimte is voor nieuwe groei. Neem een lekkere douche of bad en geniet van het gevoel van trots zijn op jezelf. Je hebt dit op eigen kracht gedaan. Dit is wat ik voel, als ik jou voel waarin ik je de hand wilde reiken. Voel je vrij, geliefd en vrolijk.

  7. @ Nicole, tja ik ga me toch wel een beetje schuldig voelen. Omdat ik weet hoe het voelt om gevoel en emoties van anderen mee te voelen en soms zelfs helemaal weg nemen.

    Misschien ben ik stom of whatever.. maar ik wil geen medicatie gebruiken. Dus reguliere medicatie. HEt is een en al troep! Dus ik wou echte kruiden etc gebruiken.. Iemand idee?? Zelfs bij homeopatische producten heb ik het idee dat het niet gezond is.

    Een lekkere taart bakken… yum yum yum… hahaha.. Ik schilderde heel vaak. Heb ook mijn eigen schilderijen, alleen nu heb ik er geen ruimte voor. Het lijkt alsof ik zo druk ben met overleven dat ik al mijn hobbies in de steek laat.

    Drama is het zeker niet, om pijn te voelen, van mezelf of van een ander. Maar als het meerdere pijnen tegelijk zijn, en wanneer die pijn ook in mijn lichaam blijft, vind ik het wel een drama. Vooral als ik nog niet weet hoe ik me kan afschermen.

    Uw laatste alinea vind ik zo mooi! Het is precies wat ik wil.. Alleen het lukt mij nog niet zo goed.

  8. Lou-Anne, ik las ook nog gevoeligheid voor pollen. Werkelijkheid is dat je reageert op de negativiteit. Hooikoorts staat ook letterlijk, voor ingehouden energie die niet naar buiten komt. Misschien een tip, op mijn site staan verschillende artikelen hierover en wat te doen op een ‘aardse, vernieuwende’ manier!
    (alles is heel herkenbaar voor mij, ik heb jaren alleen de muren van mijn huis gezien, vooral in de zomer) groeten, Jacky

    • @Jacky Bruins,

      Ik ga zeker op uw site kijken. Alleen net zei ik het tegen Nicole. Ik wil geen reguliere medicatie en bij homeopatie heb ik mijn twijfels of het wel helemaal natuurlijk is. Maar ik ga wel even kijken!
      Want ik woon midden in een park met bomen en gras.. Is gewoon een hell voor hooikoortspatienten. En dus ook voor mij!!

      Hoe laat ik deze energie dan weer deruit???

      • @Lou-Ann, Hoi Nicole, ga gewoon kijken, bij alles is; je eigen kracht oppakken. Klopt, de meeste reguliere geneesmiddelen werken even, maar je komt in een vicieuze cirkel. Nieuwe energie is te leren kijken, voelen en loslaten… ruimte voor het nieuwe, aarden. Homeopathie duurt langer voordat er effect is, zelf ben ik er geen voorstander van. Ik wil het zelf doen, zelf voelen en verantwoordelijkheid nemen en bovenal, gelijk effect hebben.(ik ben gewoon je, er is geen afstand toch?) Groeten, Jacky

  9. Lieve Lou Ann,

    Je hebt mij helemaal niet belast!!! Ik ben gewoon net als jij heel gevoelig en voel dat wat niet uitgesproken wordt en wel in iemand leeft, maar hoef daar verder niets mee. Voel je ajb niet schuldig of wat dan ook, want daar is absoluut geen reden voor. Ik ben zelf verantwoordelijk voor wat ik toelaat of niet. Ik vind het naar te horen dat je zo ziek bent geweest op de terugreis, ik weet dat het een hele moedige stap was van je om naar deze ontmoetingsdag te komen en ik heb genoten van ons moment samen zijn. Ik vind je een mooie meid met een mooie uitstraling!

    Voor de pollen zijn goede homeopathische neussprays. Verder zijn er wellicht creatieve uitingen die daarnaast kunnen helpen. Zoals schilderen, met textiel werken, een lekkere taart bakken, lekker uit je dak op muziek, keihard zingen, trek een gekke bek voor de spiegel, huppel, spring, ga keihard fietsen, laat je niet beperken in je gedachten.

    Maak het wat luchtiger voor jezelf. Jij bepaald waar je iets mee wilt en kunt of niet. Jij bepaald of je ruimte hebt gevoelens die niet van jou zijn toe te laten. Soms is het voldoende het alleen maar te constateren en er liefde naar te sturen met een moment van aandacht en laat het verder dan los in het vertrouwen dat die persoon ook die kracht in zich heeft om met die emotie van het moment om te gaan, vroeg of laat. Dit geldt voor ons allemaal: Ik ben die ik ben en ik draag wat ik dragen kan.

    Het is niet altijd een drama als je pijn voelt, die van jezelf of van een ander. Soms hebben wij mensen pijn nodig om te groeien, omdat de angst ons tegen hield naar eerdere signalen in ons zelf te luisteren. Soms is dit de weg om open te breken vanachter ons panser en weer een beetje meer te stralen.

    Jij mag hier zijn Lou Ann. Je bent een aanwinst voor de mensheid met je hooggevoeligheid. Je hebt een prachtige gave en bent al bezig hierin manieren te vinden die je helpen dicht bij jezelf te zijn hierin. Blijf puur en kwetsbaar zoals je bent, ook al heb je veel van je jeugd overgeslagen. Ga voelen in jezelf waar je blij van word, richt hier lekker je aandacht op en voel je niet constant verantwoordelijk voor de ander. Heus ook die ander vind zijn weg.

    Liefs!

  10. @ Nicole: Wat voelde u dan allemaal? Daar was ik dus bang voor. Ik wou niemand belasten.. De ontmoetingsdag is een goeie voorbeeld om het over afschermen te hebben. In mijn beleving had ik mij goed afgeschermd. Maar dat bleek dus niet zo. Ik kreeg zoveel energie binnen waardoor ik alleen maar dicht klapte en dacht ook heel veel na. In de trein richting thuis was ik zo ziek geworden.. Ik zakte bijna in mekaar maar hield het vol tot thuis.

    Ja, ik denk dat ik ook het natuur moet opzoeken. Alleen met al die pollen nu, is het voor mij niet handig. Ik weet verder niet wat mij kan helpen. Om even uit me hoofd te kruipen. Dat valt nog te onderzoeken.

    Lieve groetjes,

    L.A.

  11. He Lou Ann, Wat een verhalen heb je al geleefd, meis. We hebben samen kort gesproken tijdens de bijeenkomst in het Julianapark en ik hoor nu een deel wat ik bij je voelde. Je doet het goed. Ik denk dat het wijs is wat Jackie je aanraadt om veel te aarden. Mijn manier is om veel de natuur in te trekken en kontakt te maken met dieren. Paarden zijn vooral heel fijn om weer in kontakt te zijn met de aarde, althans voor mij. Ik denk dat wat Gordon je vraagt heel terecht is en denk ook dat als je steeds meer en krachtiger van je zelf houdt je hierin kunt zijn. Ik bedoel dan met datgene wat je waarneemt aan pijn, emoties van andere en de aardegebonden zielen die kontakt met je maken. Als deze gewaarwordingen mij overspoelen maak ik kontakt met de bomen. Als ik tijdens deze momenten visualiseer kan er nog meer binnenkomen en raak ik overspoeld. De bomen en alles wat in hun leeft houden mij met mijn voeten op de grond en halen mij uit mijn hoofd. Misschien dat dit ook voor jou kan werken? Ik vind je moedig Lou Ann en weet dat je krachtig genoeg bent om de balans aan te brengen voor je zelf. Je bent voor jezelf de juiste weg aan het creeren. Dank je wel voor het delen en levenvreugde!

  12. @ Gordon, Ik heb gemerkt dat als ik visualiseer, dat het dan niet sterk genoeg is.

    Ik droeg ook een steen, labradoriet heet het volgens mij, maar dat is ook niet sterk genoeg. Van een ouder van een andere oppaskind, hij is ook een kristalkind, heb ik gehoord dat een sensikaart wel heel goed werkt. Hij had ook hetzelfde als ik, dus dat visualiseren en stenen niet sterk genoeg waren. Dus ik ga het sensikaart bestellen.

  13. Hai Jacky,

    Bedankt voor je reactie. Ik zie nu pas echt hoelang mijn verhaal is..

    Ik moet zeker leren aarden. Ik heb laatste tijden erg veel nachtmerries over mensen uit een ander dimensie. En ook tja uit mijn verleden.. dus ik denk dat aarding zeker zal helpen!!

    lieve groetjes,

    L.A.

    • @Lou-Ann, Hallo Lou- Anne, deze reactie had ik verwacht. Goed aarden, hoe doe je dat… Zelf heb ik er jaren over gedaan, het overal gezocht, het bracht me alleen verder van mijn eigen ‘thuis’.
      Nachtmerries en mensen uit een andere dimensie staan ook voor dat je wijd openstaat van boven!!!
      Aarden, beide benen op de grond, hier en Nu!!!Ga ermee aan de slag…Niet meer zoeken, luister naar je gevoel, is het geen herkenning, is het niet de juiste weg. Voel je herkenning, maar ook weerstand, ben je aan het juiste adres!!!
      Je kunt het! Jacky

  14. Lou-Ann

    Wat goed dat jij je verhaal opschrijft, eerlijk en openheid geeft. Daar is heel wat moed voor nodig. Nu is heel belangrijk ; goed aarden! Zodat de ervaringen uit het verleden worden getransformeerd door de lessen te leren zien en jij een voorbeeld bent voor anderen!!!
    Komt helemaal goed! groeten, Jacky

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in