DELEN
fiets

Als ik terugkijk op 2012 is dat met gemengde gevoelens. Ik kan jullie wel zeggen dat het een rotjaar is geweest maar ook een jaar waarin ik veel heb geleerd. Over mezelf en over anderen.

afsluiting en opruiming

fietsHet was zeker en vast een jaar van afsluiting en opruiming. Maar ook een jaar waarin ik het gevoel had dat m’n gidsen nog nooit zo veraf waren. Ik had totaal geen connectie meer met ze, voelde geen begeleiding en voelde me zo verschrikkelijk alleen. Misschien vonden ze dat het tijd werd dat ze eventjes afstand namen van me. Zoals je je dochter of zoon voor de eerste keer loslaat wanneer ze leren rijden met hun fiets. Met enigste verschil dat je als ouder je kind te hulp schiet als je ziet dat het gaat vallen of valt. Toen ik aan het vallen was vorig jaar, figuurlijk dan, had ik niet het gevoel dat ze me kwamen helpen. Ik voelde niets. Zo vaak heb ik me kwaad gemaakt op hen, waarom ze me dit aandeden. Waarom ze me niet aan het helpen waren. Want ik had het zo verdomd moeilijk. Maar ik kreeg geen reactie.

 

Tot op heden kan ik nog altijd niet verklaren waarom of met welke reden ik er alleen voor stond vorig jaar.  Zodat ik mezelf beter kon ontwikkelen? Zodat ik meer dingen kon leren over mezelf? Misschien was het gewoon een test? Vragen waar ik waarschijnlijk nooit een antwoord zal op krijgen.

 

26 december 2012 is het allemaal beginnen veranderen. Ik moest een operatie aan m’n amandelen ondergaan. Het feit dat deze operatie ging plaatsvinden op tweede kerstdag was toen geen probleem voor mij. Ik haatte de feestdagen. Is dat eventjes anders uitgedraaid … Ik had verschrikkelijk veel pijn, kon niet praten, kon amper iets eten en drinken … En ik vond het verschrikkelijk erg dat ik niet bij m’n ouders kon zijn met de feestdagen. Ook al was ik meer dan welkom, het ging een marteling zijn voor mij. Niet kunnen eten terwijl je al dat lekkers op tafel ziet staan, niet kunnen drinken, niet kunnen praten, … Dus besloot ik thuis te blijven. Alleen. Toen begon het mij te dagen dat ik ondanks het feit dat ik al jaren zei dat ik de feestdagen verfoeide toch een enorme nood had aan m’n familie die dagen.

 

Verder heb ik na m’n operatie in de recovery een uur lang een heel vlugge hartslag gehad. Ik dacht echt dat ik ging sterven. Dat gevoel werd er niet beter op toen ik een witte schimmige figuur naast m’n bed zag staan die m’n hand vasthield en zei dat het tijd was om naar huis te gaan. Dat m’n werk hier voldaan is. Het feit dat ik niet kon praten deed er niet toe. Dit was een wezen waar ik telepathisch mee kon communiceren. Ik vertelde hem dat ik nog niet klaar was om naar huis te gaan, dat ik hier nog dingen te doen had. (Dan moet je weten dat ik het voorbije jaar niets liever wou dan naar m’n echte thuis gaan!!). Maar plots voelde ik het helemaal anders aan. Er schoot vanalles door m’n hoofd, dat ik geen afscheid meer ging kunnen nemen van m’n familie enz … Ondertussen hoorde ik de verpleegster op de achtergrond de dokter waarschuwen dat mijn hartslag alsmaar sneller en sneller ging en dat de medicatie die ze me gaven niet werkte. Uiteindelijk heb ik 5cc van een bepaald medicament gekregen toen ze me terug naar m’n kamer brachten. Nog nooit was ik zo opgelucht toen ik m’n ouders zag. Ik herinner me nog dat ik hun hand vasthield en hen gezegd heb dat ik van hen hield.

 

Wat ik met dit verhaal probeer te zeggen is dat sommige ervaringen (zelfs een gewone routine operatie) tot enorme ingevingen kunnen leiden. Ik haatte de feestdagen, nu kijk ik uit naar december 2013, ik had voordien geen schrik om te sterven, omdat ik wist dat ik bij m’n zielsfamilie terecht ging komen. Nu wil ik niet liever dan hier blijven! Al mis ik mijn echte familie nog iedere dag!

 

Terug in contact

Wat me het meest van al is opgevallen is dat ik in januari 2013 (was toen nog volop aan het recupereren) ik voor het eerst terug contact kreeg met een gids. Ik lag in bed, was aan het vergaan van de pijn en ik vroeg hen om hulp. Ik kreeg de boodschap terug dat enkel ikzelf m’n genezing kon bevorderen. Geen leuke boodschap zodus, of toch gene die veel nut had (vond ik toch dat moment zelf), maar hoe langer hoe meer ik erover nadacht hoe meer ik besefte dat het wel een nuttige boodschap was! Want ze hadden gelijk. Dus ik probeerde zo positief mogelijk te blijven en langzaamaan begon ik me beter te voelen.

 

Toen ik volledig hersteld was na een drietal weken voelde ik me als herboren. Ik kon terug normaal praten met m’n omgeving, ik kon terug normaal eten, terug normaal slapen, … Dat herboren gevoel heeft wel een dikke maand geduurd. Ik had pakken energie, wou vanalles en nog wat ondernemen.

 

Dat is terug beginnen minderen toen ik ongeveer een maand geleden hartproblemen begon te krijgen. Vlugge hartslag, steken ter hoogte van het hart, duizeligheid, … En opnieuw die witte schim die bij me staat, die me verteld dat het tijd is om te vertrekken en dat ze mijn vertrek niet kunnen blijven uitstellen. Ik herinner me dat ik vlak na die boodschap zeer duizelig begon te worden en misselijk. Alles draaide rond me en ik dacht echt: nu is het zover, nu ga ik terug naar ‘huis’. Tot ik plots een hand voelde op m’n rug. Die me terugtrok. Het was m’n vriend die effectief naast me lag in bed dat moment. Begin vorig jaar hadden we beslist uit elkaar te gaan. We waren volledig uit elkaar gegroeid door gebrek aan communicatie, door gebrek aan begrip voor elkaar, … Om een lang verhaal kort te maken kan ik jullie vertellen dat we enorm hebben geleerd uit onze fouten en onze relatie is herboren. We zijn 1 geworden. Toen ik zijn hand op mijn rug voelde ging er zo’n enorme stroom van liefde door me heen. En ik besefte echt dat dit de man is waar ik m’n aards leven mee wil verder beleven. Hij is geen indigo noch sterrenkind maar hij is er onvoorwaardelijk voor me. En luistert oprecht naar me als ik praat over m’n ontwakening. En over m’n bijkomende angsten en verlangens en vragen. Binnen enkele maanden gaan we terug gaan samenwonen en ik kijk er enorm naar uit!

 

Sinds enkele weken krijg ik boodschappen door van m’n gidsen via mensen. Door middel van korte ontmoetingen met wildvreemden enz … Ikzelf ben (jammer genoeg) een roker. Al een paar maanden vertellen ze me dat het tijd wordt dat ik stop. Vorige week was m’n vriend eventjes binnen gegaan in de bank om wat geld af te halen terwijl ik buiten stond te roken. Een man die ook naar de bank ging stapte van z’n fiets en sprak me aan over m’n rookgedrag. Hij zei me dat ik niet meer ging groeien, waarop ik eventjes lachte en zei dat ik al volgroeid was. Hij antwoordde dat hij me gewoon wou overtuigen om te stoppen met roken. En dat hij ging bidden voor mij. Toen ik in de auto zat begon ik na te denken over wat die man had gezegd. Hij zei met dat ik ging stoppen met groeien. Ik begon te denken of hij het misschien op een spirituele manier bedoelde. Want ik heb vaak het gevoel dat roken mijn gaven belemmert.

stop

Een paar dagen ervoor had ik een kort gesprek, ook met iemand die ik niet ken, door een toevallige ontmoeting via een gemeenschappelijke kennis. Hij zei me (uit het niets) dat ik moest opletten met wat ik zei tegen onbekenden, dat niet iedereen te vertrouwen is, dat hij de goedheid in mij ziet, maar dat ik zo een makkelijk slachtoffer ben voor mensen die het niet goed bedoelen. Tot op heden begrijp ik nog altijd niet waarom hij daar plots over begon. Vlak ervoor hadden we het over op reis gaan en studie’s enz … Casual talks zodus. Toen ik die gemeenschappelijke kennis erover aansprak wist ze me te vertellen dat dit inderdaad zeer bizar is daar die man totaal niet spiritueel is ingesteld of zeker het type niet is om zo’n dingen te zeggen. Toen ze hem om meer uitleg vroeg zei hij dat hij ook niet goed wist waarom hij me dat had gezegd. Hij kon het zich amper herinneren zelfs.

Nooit zonder reden

Enkele weken terug had ik gezien dat er slijtage op m’n autobanden zat. Enkele maanden geleden heb ik een tweedehands wagen gekocht maar die was gekeurd dus dacht ik bij mezelf dat ik waarschijnlijk me het aan het inbeelden was en dat de banden wel nog eventjes mee konden. Gisterenochtend stap ik in m’n wagen om boodschappen te halen tot ik plots na een tiental seconden voel dat m’n rechterband vooraan raar gedrag vertoont. Na me aan de kant te hebben gezet zag ik dat ik plat stond. Een grote spijker had zich een baan in m’n wiel gevonden. Na het reservewiel er te hebben opgedraaid naar garage gereden waar ze me wisten te vertellen dat m’n banden dus inderdaad ENORM versleten waren en die onmiddellijk moesten vervangen worden. Dat het levensgevaarlijk is om met zo’n banden te rijden. Dus onmiddellijk nieuwe banden besteld.

 

Toen ik terug naar huis reed begon het me te dagen dat die spijker in m’n band een geluk bij een ongeluk was. Had ik niet plat gestaan ging ik niet naar de garage zijn geweest en ging ik waarschijnlijk nog lang met zo’n slechte banden hebben gereden en vroeg of laat een ongeluk hebben gehad. Zeker met het winters weer van de laatste weken. Ik ben er 100% van overtuigd dat m’n gidsen er voor iets tussen zitten. Een uur geleden stond ik nog te vloeken langs de kant van de weg omwille van de platte band. Een uur later prijsde ik mezelf enorm gelukkig dat die spijker erin was terecht gekomen!

 

Het doet me meer en meer beseffen dat dingen die gebeuren in je leven (hoe slecht ze ook lijken het moment zelf) nooit zonder reden zijn.

 

Ik was boos dat ik zoveel pijn had door m’n operatie, maar het deed me beseffen hoe graag ik de feestdagen met m’n familie wou doorbrengen.

 

Ik was verschrikt dat ik ging sterven na m’n operatie door m’n abnormale hartslag. Het deed me beseffen dat ik nog niet naar m’n echte thuis wil. Maar hier op Aarde wil blijven.

 

Ik was boos dat ik platte band had. Het heeft me waarschijnlijk van een zwaar ongeluk bespaard.

 

never-stop-loving1Ik was teleurgesteld in de liefde vorig jaar. Ik had het gevoel dat ik nooit meer ging kunnen liefhebben. Vandaag ben ik nog nooit meer in staat geweest om lief te hebben dan ooit tevoren.

 

En zo kan ik nog wel eventjes doorgaan.

 

Er is nog zoveel dat ik jullie wil vertellen maar voorlopig hou ik het hier eventjes bij. Het is al een zware boterham om te lezen!

 

Ik kijk uit naar jullie reacties en hoe jullie jaar tot hiertoe verlopen is. Hetgeen ik nog kwijt wil over 2013 is dat het helemaal anders verloopt dan vorig jaar voor mij persoonlijk, maar dat ik zeker nog een nasleep voel. Sommige dingen zijn nog niet helemaal uit de weg, en daar 2012 een jaar was vol emotionele bagage is 2013 voor mij financieel heel zwaar. Ik denk dat dit jaar voor mij een jaar zal worden waarin ik leer minder materialistisch te worden. We zullen zien …

 

Namasté,

Ilunais

43 REACTIES

  1. Sorry voor de schrijffouten ik maak er veel wat ik vroeger nooit deed. Op de een of andere manier is mijn geheugen aangetast en het is letterlijk een warboel.Ik ben vaak de weg kwijt ergens op straat en dan voelt het alsof je verloren bent. Ik ben zeker niet dementerend maar het lijkt er wel veel op.Voorheen in 2 werelden leven niet eens gewild en lastig gevallen door lagere entiteiten heeft schade aangericht. Maar de goede krachten zijn er ook dat weet ik zeker.

  2. Ik heb niet zo een duidelijk contact gehad met gidsen. Maar 2012 was voor mij een jaar dat zwaar was. Ik voelde al lang dat ik ziek was en regelde van te voren veel. In mei werd ik opgenomen met pijn door de scan heen en het was pancratitis met necrose. Helse pijnen en later op de ic. Op de ic kreeg ik vreemde halucinaties ik hoorde alles heel duidelijk maar lag er voor ‘slapend’bij. Ik kond niets zeggen. De arde mensen hoorde ik maar ook van gene zijde. Niemand herkende ik ze zeiden letterlijk wij weten niet of zij het gaat halen het lichaam is zo goed als op. Mijn geest ging bidden ik kreeg mijn ingewanden te zien. Maar ook een visioen dat ik in een doodskist lag in het wit met deksel nog open. Ik ben geestelijk zo hard gaan bidden en dit om maar 1 reden. Ik had een kind van destijds 2 (bijna 3. Wie kon haar opvoeden? zij is zeer moeilijk en er moest iemand zijn. Ik herstelde als uit een wonder volgens artsen. Er is een groot dilemma in mij. Ik wil wil al jaren niet op aarde zijn maar toch wil ik mijn kind oud zien worden. Ik heb wel contact met overledene via dromen heel duidelijk, echter is er veel angst in mij omdat ik ook de duisternis gezien heb al vanaf kinderjaren zag ik geen goede wezens. Het paranormale laat ik liever ver weg. Maar dat er meer is heb ik zelf gezien gehoord geroken. Ik ben dankbaar dat ik er nog ben al is het heel zwaar en de wens weg te vlieden van de aarde groot.

  3. Ilunais,

    Steeds weer alles wat je met ons deelt is zo herkenbaar.
    je belevenis,je gevoel,ervaringen,zo echt etc.
    En wat een echtheid als mens en in gevoel,gedachte en wijsheid
    met je leeftijd van 25 jaar!

    Ik kijk al uit naar je volgende bericht….
    Dank je wel voor het delen en voor je liefdevolle reacties naar de mensen!!! Loves voor jou!!!

    Ik vind jou bijzonder!

    En ik ben Gordon ook heel Dankbaar voor deze mooie site en blog!

    Liefs,
    Brenda

  4. Ilunais,

    dank je wel voor je openhartige verhaal!
    Veel herkenning tijdens het lezen… poeh hé. 🙂
    gevoelens en emoties getriggerd.

    Dank je wel, precies wat ik nu even nodig had.

  5. en nog een derde reactie, ja het verhaal roept veel op, terugkijkend op de afgelopen 4 jaar geloof ik niet dat “de gidsen me in de steek hebben gelaten” of “vonden dat ik het zelf moest doen”, volgens mij “vinden gidsen niks”. Hoe ik het zelf ervaren heb is dat de adviezen, ondersteuning van “de andere kant” er gewoon altijd wel geweest maar ik gewoon niet in staat was te luisteren, ik kon het niet horen. Nee ik wilde niet luisteren, nee dat is ook niet waar, ik durfde niet te luisten. Ik vond het gewoon te eng, die wijdsheid, die vrijheid, die ruimte, dat kon gewoon niet. Dat was teveel. In de jaren daarvoor was er altijd een reden of iets waarachter ik me kon verstoppen, de oorzaak was de jeugd, de ouders, het werk, de relatie, altijd iets buiten mij, maar in deze laatste crisis was er niets meer, behalve ikzelf.

    En dat was gewoon teveel, te eng. Het idee dat IK zelf het probleem was. En dat was nog zo’n ontdekking van de afgelopen week, alles maar ook alles waar ik mee worstel, lastig vind, het is allemaal “van mij”. Ik ervaarde mezelf nog steeds als een slachtoffer van mijn jeugd en alles wat me is aangedaan door mijn moeder en duwde het gevoel naar buiten. Tot ik op een gegeven moment inzag (ja dat gaat vanzelf) dat het gewoon allemaal in mijn EIGEN systeem zit, mijn eigen energiehuishouding zeg maar. Dat was ja eigenlijk wel een opluchting, want het geeft me mijn kracht terug (hoewel er ook wel even een tegen reactie komt hoor, want ja hallo ik ga mijn verhaal waar ik me al zolang achter verstop niet zomaar loslaten, maar ja als er “niets” is…)

  6. wat een PRACHTIG MOOI ONTROEREND OPENHARTIG verhaal, het is niet dat ik zit te huilen maar ben er zeker door geraakt. Echt hiervoor is heel veel moed en lef nodig om door dit proces heen te gaan en dat te doorzien wat je ook echt verteld wordt en het ook durven toe te laten. Ik denk dat velen van ons door dergelijke processen gaan, maar zich uit angst afsluiten voor de boodschap.

    Daarnaast herken ik het ook, hoewel ik andere bewoordingen gebruik. Ik heb me lang afgevraagd wat dat nu zijn dan gidsen enzo en hoe je dan met ze praat (ik ben een beelddenker dus ja dan komt er al gauw een plaatje op van een engel of een grijze oude wijze man die mij gaat praten of zo) maar wat ik gewoon als “communicatie” ervaar, contact met ja wat ik vind in mijn eigen leegte noem ik het vaak, dat is de praten met je gidsen. Zelf ben ik door een soortgelijk zwart gat gegaan als jij, en dat begon al in 2009. Toen heb ik eigenlijk een super spirituele ervaring gehad, maar blijkbaar ben ik daar toen zo van geschrokken dat ik bijna 4 jaar ermee aan het vechten geweest.

    En ja ook zo boos, zo ongelofelijk boos, dat ik dat diepe contact met mezelf niet had (dat zullen de gidsen dan wel zijn). Ik voelde me zo in de steek gelaten, ja door wie? Ook door de mensen om me heen. En bovenal niets lukte, helemaal niets!!! Een deur op een kier, beng dicht ging hij weer.

    Ik heb geen operatie ondergaan of een bijna dood ervaring gehad, mijn ommekeer is geweest, hulp van een spirituele begeleider (gewoon een echt mens)die wat ze doet ik vind het nog steeds hocus spocus maar het werkt. Dat is nu bijna 6 maand geleden dat ik daarmee begonnen ben, en in die zes maanden voel ik me weer tot leven komen, het contact met mezelf terug krijgen en fantastische nieuwe inzichten krijgen.

    Zo ben ik er dus achter gekomen “ik ben niets”, “er is niets” en “we weten niets”. Waarbij ik “niets” als positief ervaar, leegte, ruimte. Al die ellende van vroeger waar ik maar steeds mee bezig was “moest verwerken” in een flits zag ik “maar er is helemaal niets”, het is een illusie. Ik ben niets wat een moment van bijna naast mijn eigen lichaam zitten, en niets weten, ja dat weet ik niet meer 🙂

    Maar ook, ik kan nu een veld betreden waarbij het wel lijkt alsof ik in de tijd kan reizen, vooruit en achteruit, maar wat ik daar ook ervaarde met alle mensen waarmee ik gedoe heb gehad en nog denk “iets recht te moeten zetten”, dat is “allemaal al afgehandeld, is already taken care of zeg maar” en niet door ons maar door ja wat , god?, universum, hogere macht?

    En vaak hoorde ik mensen praten vanuit hun hart leven, vanuit hun hart richting bepalen, ik dacht altijd gezeur, hoe dan wat dan, tot vandaag zo in eens, het kwartje viel. Vanmorgen was het contact er zo in eens, en vanmiddag had ik al het antwoord “afscheid”. Dat betekent verhuizen, letterlijk een deur sluiten en een ander weer open doen.

    Wat ik ook erg in je verhaal herken, is dat allerlei ontmoetingen je dingen vertellen over jezelf of een draai aan je leven geven die je niet verwacht had (beter gezegd zelf nooit verzonnen zou hebben). Maar ook dingen die anders lopen dan verwacht of gewild, blijken later toch nut te hebben of weer tot iets te leiden, soms letterlijk. Zelf heb ik vooral in de laatste week, drie klote avonden gehad in gezelschap van een paar mensen (steeds dezelfde) en gek genoeg, de avond was oh vreselijk, zat weer zo vast in mezelf. Maar zodra ik thuis was en naar bed ging, toen begon het werk. Wat inderdaad op een bepaald moment voelde als doodgaan (maar dan meer figuurlijk).

    En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

    • @harma, en er nog aan toevoegend wat ik me ineens realiseer uit een blog van Jennifer Hofmann dat in de spirituele wereld of onze innerlijke wereld daar bestaat tijd niet, dat veranderingen heel snel kunnen gaan, als wij in staat het contact te maken. Mijn verandering, afscheid, verhuizen, vandaag de ontdekking en morgen ga ik al verhuizen (ik woon in de gemeubileerde verhuur, dus dat gaat wat gemakkelijker), maar deze nieuwe flat waar ik heen ga, die is pas afgelopen zondag op mijn pad gekomen en de persoon via wie ik deze plek aangeboden krijg die ken ik nog maar dikke week. Dus ja, als we dus blijkbaar de losse contactjes met elkaar kunnen verbinden dan kan het heel erg snel geregeld worden, realiseer ik me nu, grappig eigenlijk.

  7. @Ilunais,
    Heel herkenbaar het stuk over roken…..
    Alles is herkenbaar wat engelen betreft 🙂

    Ik ben nu gestopt met roken en merk wel dat mijn gave
    (Schilderen) zich in een snel tempo aan het ontwikkelen is!
    Dus je word wel degelijk beloond! Al lijkt dat in het begin niet zo….
    Ik zie ook al weken dubbele meestergetallen. .,, en ben erachter dat er op deze manier tegen me gesproken wordt :))
    Hebben meer mensen hier een ervaring mee?

    Veel liefs Alex

    • @Sandra,

      Ja Sandra, daar heb ik ook ervaring mee, om beter te begrijpen wat de Engelen daarmee bedoelen, is er een lijst van meestergetallen te vinden op internet Ronna Herman en Solara…hierin staat beschreven wat ze betekenen en dan weet je precies waar je bent op dat moment in dat stukje waar je mee bezig bent… 😉
      persoonlijk vind ik dit wel gemakkelijk om steeds even weer op te zoeken en in te lezen….juist omdat er zoveel gebeurd met de nieuwe energie en de uitdagingen voor ons, voor ieder persoonlijk. 🙂 xxx
      Hoop dat je er wat mee kunt.. 😉 xxx

      liefs, Henriëtte xxx

  8. Fijn om dit te lezen

    2012 was voor mij zeker een jaar van afsluiten maar ook van nieuwe mogelijkheden. Letterlijk en figuurlijk. Eindelijk de gelegenheid om met juiste hulp mijn verleden achter me te laten. Hier ben ik nog mee bezig. Alleen heb ik heel erg het gevoel dat alles klopt. Het is niet allemaal leuk en makkelijk maar het klopt. Het moet nu zo zijn, het klopt in het tijdsbeeld en ik leer eindelijk om te accepteren dat ik ben waar ik ben en dat dat ok is. En meer en meer vertrouwen in de toekomst.

    • @Bubbles,

      Bedankt voor je reactie!

      Ook zeer herkenbaar voor mij wat je schrijft.
      Vooral dat laatste. Het leren accepteren dat we net zijn waar we horen te zijn.
      Iets waar ik het in 2012 enorm moeilijk mee had.
      Maar ik heb vrede gevonden met m’n verblijf hier op planeet Aarde en ik probeer er iedere dag het beste van te maken. Al lukt dat niet altijd even goed.
      Mijn hooggevoeligheid is enorm toegenomen en ik raak vlugger van slag bij negatieve berichten. Vroeger liet ik negatieve emotie’s amper toe in m’n leven, ik vocht ertegen, negeerde het, probeerde het te vergeten, …
      Ik heb geleerd hier beter mee om te gaan. Als ik triestig nieuws verneem en ik voel me verdrietig en heb de neiging te wenen, dan doe ik dat gewoon. Vroeger probeerde ik té vaak te relativeren en me sterk te houden. Maar emotie’s moet je kunnen toelaten in je leven, of ze nu positief of negatief zijn.
      Meer leren spreken vanuit je hart. Bij geliefden niet rond de pot draaien, maar gewoon zeggen wat je voelt.

      Wat ik probeer te zeggen is dat ik op een ander niveau ben beginnen leven. Een beter en hoger niveau. En dat allemaal door een paar negatieve ervaringen.
      Nogmaals een bewijs hoe raar het leven ineen zit en dat we hier nog zoveel te leren hebben.

      Veel succes in de toekomst Bubbles!

      Liefs,

      Ilunais

  9. O wat heb je het mooi weten verwoorden.
    Voor mij was 2012 een jaar waarin ik heeeeel erg veel mensen heb moeten loslaten. Ofwel door overlijden,ofwel omdat er na vele jaren vriendschap zomaar opeens een kink in de kabel kwam. Eigen schuld dat ik nu bijna niemand meer om me heen heb?
    Ook in huis voelde dat ik moest loslaten en ruimen ruimen ruimen alsof ik hier niet zal blijven wonen. Afin, ik moest ook precies ‘back to basics’ en leren inzien dat een mens zoveel heeft wat die eigenlijk niet nodig heeft.
    Ik zou bijna alles verkopen of wegdoen… vraag me niet waarom maar ik geloof ook wel dat het een reden heeft. Beseffen dat je alles wat je nodig hebt, in je hebt?

    Nu 2013 ben ik nog steeds alleen en op mezelf aangewezen. Ik probeer alle antwoorden te vinden in mezelf maar het lukt me nog niet altijd. Ik roep wel veel meer de hulp in van mijn engeltjes en gidsen maar vooral in mijn dromen weet ik wat ze tegen me willen zeggen. Ik zoek nog naar antwoorden (al veel te lang) en kan nog niet vinden. Ik weet dat de tijd me op alle fronten onder druk zet maar ik moet blijven geloven dat het goed komt! pfft

    Het leven is niet altijd makkelijk maar alles heeft een reden. Bedankt voor jouw blog

    • @Christel M, Ik weet exact hoe je u voelt Christel. Het is niet altijd zo duidelijk om de antwoorden te vinden. Ik heb geluk dat ik vorig jaar terug in contact ben gekomen met zielsverwanten, en zij helpen mij enorm.

      • @Famke,

        Idd ,ook nieuwe mensen komen wel weer. De anderen die klaar zijn om mij te steunen en helpen, hebben me intussen verlaten of ik hen.

        Bedankt voor je reactie Famke

    • @Christel M,

      Bedankt voor je reactie!

      Ik herken wat je zegt in het loslaten van mensen vorig jaar.
      Ook ik heb mensen verloren door overlijden (allemaal redelijk plots). Ook afscheid genomen van sommige vriendschappen. Ik was tevreden met de knopen die ik had doorgehakt, maar soms knaagde het aan me. Wat als ik er geen goed aan deed? Ik heb de fout gemaakt ook afscheid te nemen van mensen die wél goed waren voor me. Maar dat kon of wou ik toen niet inzien. Ik kon maar aan één iets denken. M’n thuisplaneet. Het werd echt een obsessie. En ik miste hen verschrikkelijk. Ik verloor alle banden met de realiteit. Het heeft me véél moeite gekost om terug te aarden. En zoals ik al schreef, sommige ervaringen hebben me daarbij geholpen.
      Opruimen in je huis is een deel van je zuivering op spiritueel niveau. Ik had hier ook enorm veel behoefte aan. Nog altijd trouwens, maar ondertussen al wat minder.

      Blijf geloven in het feit dat er een dag komt waarop je figuurlijk het licht zal zien. Soms is er maar een klein steuntje in de rug nodig om te ‘zien’.
      En Christel, de tijd zet je niet onder druk. Integendeel.
      Het ego probeert ons dit wijs te maken. Hoe meer je denkt dat je onder tijdsdruk staat hoe minder vooruitgang je boekt (dat gevoel had ik toch vorig jaar). Tot ik het gewoon z’n beloop liet gaan, en probeerde geloof te hechten aan het feit dat het (zoals je zelf zegt), het écht wel goed komt! Het is niet altijd evident maar we hebben liefdevolle gidsen aan onze zijde. En ook al voelen we ze niet altijd, of horen we ze niet altijd, ze zijn er !!

      Ik wens je veel sterkte toe!

      Dikke knuffel,

      Ilunais

      • @Ilunais,

        Bedankt voor jullie antwoorden.
        Ik geef je gelijk als je zegt dat tijd je niet onder druk kan zetten, maar ik denk wel dat ik beter een voorbeeld kan geven.

        Ik ben al een tijdje werkloos en ontvang een uitkering. De maatschappij verlangt dat ik werk aanvaard of ik dat nu leuk vind of niet. Degene die mijn uitkering betalen mogen verlangen dat ik inspanningen lever in mijn zoektocht naar werk. Alleen heb ik wat moeite met aanvaarden van alles. Zo wil men dus graag dat ik ga poetsen. Ik zeg eerlijk: ik ben een goede als ik het thuis al doe en ik vraag me dus wel af, wie blij met mij zou zijn als ik dan toch verplicht bij hen ga poetsen.

        In die zin, heb ik geen tijd meer om nog lang uit te zoeken waar mijn levenstaak dan ligt. Ik wil het voor mezelf graag uitzoeken maar ik krijg de tijd niet in de zin dat ik mijn uitkering zou kunnen verliezen.
        Ik ben ontzettend dankbaar dat ik er één krijg, maar wil m’n ziel niet verkopen aan eender wat. Wellicht speelt de angst om te verliezen hier ook bij.
        Niemand kan dit voor me oplossen en ik zal toch zelf een keuze moeten maken, maar dat bedoelde ik dus met tijdsdruk.

        Ik weet dat mijn engeltjes & gidsen keihard aan me werken en dat mijn oogjes op den duur wel zullen openen. Dan zal ik zien waar ik hoor te zijn en wat ik hier kom doen. Gelukkig behoud ik dat vertrouwen.

        En zo wil een mens soms gewoon de juiste woorden een keer horen van iemand anders… net de juiste informatie horen om weer verder te kunnen. Een stukje herkenning in een geschreven stuk voelt ook al goed. Bedankt voor je blog!

  10. Mooi stukje! Mooi om te zien hoe bepaald ervaringen tot lessen kunnen leiden. Rot is het soms wel, maar we kunnen trots zijn als we daar doorheen zijn. Vond het een leuk stukje om te lezen!

    • @Grietje,

      Bedankt voor je reactie!

      Inderdaad, hoe rot sommige situatie’s ook lijken, in sommige gevallen leiden ze tot (belangrijke) lessen.
      En ik kan enkel beamen wat je zegt.
      Ieder obstakel die we overwinnen is een stap vooruit!

      Liefs,

      Ilunais

  11. Lieve Ilunais,

    Wat heb jij veel Cadeautjes mogen ontvangen zeg! wauw 🙂

    Heel mooi, jouw verhaal, bedankt voor het delen hoor!

    Ik ben heel blij voor jouw, dat je hebt mogen begrijpen dat je zwartste en ergtste belevingen…je allergrootste geschenken Zijn!

    Dat er wel degelijk hulp voor je was…dat jij je had afgesloten en weer opende nadat je die hand voelde….wat prachtig om te lezen…een zware boterham om te lezen??

    wel nee! ik heb ervan genoten en ben super blij voor jouw!

    Lieve Ilunais, hulp is er altijd…sta open om te ontvangen..en dat heb je gedaan! wat een mooie inzichten mocht je ontvangen voor jezelf….Super!

    Op deze manier mogen we dus leren…en ja, 2012 was ook voor mij best wel zwaar…heb ook veel mogen leren met dingen opruimen…en ik heb gewonnen, wij hebben gewonnen moet ik zeggen…samen…met behulp van de Engelen, van mijn dierbare man en vriendin enz….Samen…:) xxxxxxx

    En Lieverd, Geniet! Geniet! Geniet! dank je voor dit prachtig verhaal…knuffel van mij….

    En geloof me als ik je zeg; de Engelen…de geesten wereld..Gidsen Zijn altijd heel blij als ze mogen helpen…
    Ze Zijn ook jouw dankbaar…het is visa..versa…

    Liefs, Henriëtte 😉 xxx

    • Lieve Henriëtte,

      Bedankt voor je reactie!

      Veel ‘cadeautjes’ mogen ontvangen inderdaad. Maar is een zéér zeldzaam fenomeen hoor. Ik denk dat ik m’n schade aan het inhalen ben want ik heb niet het gevoel dat ik er de voorbije 25 jaar al veel heb mogen ontvangen.

      Ik heb me inderdaad terug kunnen openstellen naar anderen toe. Alhoewel ik nog altijd zeer selectief te werk ga. Nieuwe mensen laat ik zelden of niet toe in m’n leven. Ik voel vlug aan hoe de mensen denken, of hoe ze in elkaar zitten, en jammer genoeg nog niet het geluk gehad nieuwe mensen te leren kennen die goed van hart zijn, die puur zijn, zuiver, … En ik vrees dat het er niet beter op zal worden de komende jaren. De maatschappij (o.a.) veranderd de mensheid in hebzuchtige, gemene, jaloerse mensen …
      Ik heb me wél terug kunnen openstellen tot mensen die al héél lang in m’n leven zijn en die vorig jaar echt wel hebben bewezen dat ze m’n vertrouwen waard zijn, m’n liefde waard zijn, en vice versa! Tot zo’n inzicht komen, zo’n overweldigende liefde voelen over je heen komen. Is echt een fantastisch gevoel. Hoe sceptisch ik ook stond tegenover dit alles vorig jaar.
      Ik heb ook geleerd mijn gidsen echt te bedanken als ik voel dat ze me hebben geholpen. Iets dat ik vroeger niet echt deed, ik vond het, laat ons zeggen, vanzelfsprekend. Nu bedank ik hen bij het kleinste dingetje dat ik ook maar bij voel dat zij er voor iets tussen zitten. En ik merk dat ze mijn bedanking aanhoren. En ik voel een ‘innerlijke glimlach’ van aan hun kant op zo’n momenten.

      Nogmaals bedankt voor je lieve reactie Henriëtte !!

      Liefs,

      Ilunais

  12. Hoi lieverd,wat een ontzettend herkenbaar verhaal. Ik kmap alweer 3 maanden met een paniekstoornis Die veroorzaakt is door hartoverslagen. Je kent dat wel dat je hart een rare sprong maakt en je keel word dichtgeknepen en duizelig word Wat dus paniek veroorzaakt.En die hartoverslagen zijn gebleven.Ik was eerder niet bang voor de dood ,maar nu vliegt de paniek me aan ,wanneer ik naar mijn echte huis zou moeten gaan,vanwege mijn kids.3 jaar geleden had ik het ook Toen naar cardioloog gegaan en alles nagekeken.Hij noemde het exstra styloses en hoefde me er niet druk over te maken,wat me ook die 3 jaar is gelukt. Waarom ik nu compleet in de paniek schiet is me een raadsel.Ook ik heb het gevoel dat mijn gidsen er niet zijn.Al een tijdje.Misschien indd.dat we het ff moeten proberen alleen te doen.Maar dank God op me knieen wanneer ze er weer komen..Dus ik zit er nog ff middenin,en ik hoop dat het snel allemaal beter word.Bedankt voor je verhaal en wens je heel veel sterkte
    Lieve groetjes Veronica

    • @Veronica,

      Bedankt voor je reactie !

      Die paniekstoornissen heb ik zodus ook. Mijn dokter zegt dat ik dus begin te hyperventileren (zonder specifieke reden want meestal ben ik in rusttoestand als het begint) waardoor m’n hart sneller begint te slaan en ik me echt super slecht begin te voelen. Heb ook géén enkel idee waarom ik die plots krijg. Maar het is enorm vervelend! M’n huisdokter zei me dat ik me geen zorgen hoefde te maken want enkele jaren geleden ben ik al es naar cardioloog geweest voor hetzelfde probleem en daar hebben ze gezien dat ik hartrtitmestoornissen heb maar niet in slechte zin. En ik ben ook zeer jong (25 jaar) dus de kans dat het iets ernstigs zou zijn is zeer klein. Maar toch is het zeer beangstigend als je plots die steken krijgt ter hoogte van je hart,misselijk en duizelig wordt.
      Ik merk dat m’n gidsen me op zo’n momenten proberen te kalmeren. Of misschien ben ik het zelf die mezelf probeer te kalmeren en zie ik dit aan voor m’n gidsen … Soms zit m’n ego mezelf in de weg hoor. Dan denk ik dat ik gewoon helemaal gek aan het worden ben en voel ik me enorm depressief. Of denk ik dat ik één of andere geesteziekte heb. Meestal komt dit voor ‘s avonds laat als ik in bed lig. ‘s Morgens is dit gevoel volledig over. Zeer bizar. Ik hoop ook dat je paniekaanvallen gauw over gaan en dat je je vlug beter voelt! En dat je je gidsen zeer gauw terug mag verwelkomen!

      Veel sterkte voor jou ook Veronica.

      Lieve groetjes terug,

      Ilunais

  13. Ilunais,

    Deze communicatie met mijn gidsen is bij mij al bijna 2 jaar gaande. 2012 was voor mij ook een loeizwaar jaar, enorme finaciele porblemen en een koopversaving waar ik aan werkte. Overhoop met iedereen om me heen, en ben aleen overgebleven. Mij gezin heeft gelukkig stand gehouden en we zijn nu een stuk gelukkiger samen. Ik ben niet meer dezelfde. Totaal niet meer materialistisch, juist het tegenovergestelde. Mijn vriendschappen bouwen zich weer op. Maar ik heb volledig afscheid genomen van mijn familie en vrienden uit het Noorden. Ik weet nu dat ze alleen in het
    stoffelijke familie zijn niet op geestelijk niveau familie zijn. Ze hebben nooit naar me omgekeken, dit heeft me al die jaren veel pijn gedaan. Nu niet meer omdat ik nu weet waarvoor ik hier doorheen moest gaan! Ik heb me spiritueel enorm ontwikkeld en heb elke dag contact met mijn gidsen. Het is een prachtig proces maar soms wel heel zwaar dat klopt! Maar ook ik zie nu dat dingen gebeuren omdat je er iets van moet leren…….
    Ik kan nu de pracht in ieder mens zien en kan in liefde kijken naar hun gedrag en fouten die ze maken. Ik ben ook veel positiever geworden.

    Ik wens je veel licht, liefde en kracht!
    Dina

    • @Dina,

      Bedankt voor je reactie!
      Jammer te horen dat ook voor jou 2012 zeer zwaar was.
      Het lijkt alsof we echt moesten komaf maken met onze ‘demonen’ in ons leven en hetgeen ons niet meer langer diende. De negatieve balast afwerpen door ermee geconfronteerd te worden.
      Goed te horen dat je gezin heeft standgehouden.
      Zoals je zegt, sommige mensen zijn enkel stoffelijk, niet geestelijk/spiritueel. En plots kom je op zo’n moment dat je dit allemaal zo zuiver en duidelijk ziet. En je je afvraagt waarom je zo lang geinvesteerd hebt in mensen die het niet waard zijn of het niet verdienen.

      Het is inderdaad een zeer zwaar proces, en ook al ben ik stukken verder in dit proces, nog iedere dag voel ik me verschrikkelijk moe, heb ik nog talloze ascensie symptomen enz ..
      Het is niet altijd even evident positief te blijven, want laat ons eerlijk zijn, als nieuwetijdskind is het leven niet altijd zo makkelijk … We worden enorm vaak op de proef gesteld. Maar zoals ik al zei in m’n blog, zolang we eruit leren …

      Ik wens je ook veel licht, liefde en kracht toe Dina !!

      Liefs,

      Ilunais

  14. Dankjewel voor je oprechte verhaal, wat heerlijk om tussen al die onechtheid op het internet ook oprechtheid te mogen lezen. Bedankt en sterkte waar nodig, geniet van de liefde!

    • @Louise,

      Bedankt voor je reactie!
      Altijd fijn om te lezen dat mensen hebben kunnen genieten van mijn verhaal en ik hen op één of andere manier kan helpen alles wat in hun leven gebeurd wat beter te plaatsen.

      Voor jou hetzelfde Louise!

      Liefs,

      Ilunais

  15. Wat een mooi verhaal….

    Het stukje waar ik mijzelf in herken is roken.
    Verslaving is een rode draad in mijn leven. Ik heb alle verslavingen overwonnenen alleen deze nog niet. Mijn gidsen hebben me vaak genoeg aangemoedigd om te stoppen, ze doen het wel liefdevol en praten vaak op me in op een positieve manier. Ook sturen ze boodschappen op die manier door bij wildvreemden die ze op me afsturen/of tegen kom.

    Jaah, voor mij is de boodschap wel duidelijk…..
    En nu ik jou verhaal lees kreeg ik kippevel bij het stukje dat die man zei dat je stopte met groeien door het roken, laat ik dat nou ook mee gemaakt hebben Toeval 🙂
    En ik heb toevallig ook het gevoel ook dat het mijn gaven belemmerd…

    Dank je wel voor het delen,

    liefs sabine

    • @Sabine,

      Bedankt voor je reactie!
      Het roken is ook één iets waar ik niet vanaf raak momenteel.
      Al heb ik het al geprobeerd, en is het me al gelukt, maar lang duurde het nooit. Bij de minste stress terug begonnen. Mijn gidsen moedigen me ook vaak aan, maar ik denk dat er momenteel niet genoeg motivatie is (m’n longen zijn perfect oké volgens de dokters, geen lelijke hoest en dergelijk, …) Ik besef zeer goed dat wanneer ik last zal beginnen krijgen het al te laat zal zijn. En dat ik mijn gaven en ontwikkelijk blokkeer op deze manier. Maar het blijft moeilijk.
      Idd toevallig dat je net hetzelfde hebt meegemaakt!
      Ze proberen echt wel onze ogen te openen hoor.
      Misschien moeten we leren luisteren ook 🙂

      Liefs,

      Ilunais

  16. Heel herkenbaar ook voor mij, heb ook al n tijdje geen contact meer met gidsen en het gevoel dat ik t alleen moet uitzoeken, maar ontmoet af en toe een engel in levende lijve, al is het maar kort….Moet weer vertrouwen krijgen in de mensen om me heen en in mijn vermogen om mezelf te begeleiden en te willen leven.

    Nameste, H

    • @H,

      Bedankt voor je reactie!
      Jammer te horen dat je ook al een tijdje geen contact meer kunt maken met je gidsen.
      Wél blij te horen dat je soms je engelen rond je ziet in levende lijve! Ik was vorig jaar al mijn vertrouwen in de mensheid verloren en was niet meer in staat de liefde die me omringde te zien. Of beter gezegd, ik wou het niet meer zien.
      Dat vertrouwen krijg je dus heus wel terug! Gewoon erin geloven! En mensen toelaten in je leven, maar blijven voortgaan op je intuitie. En je komt er wel!

      Namaste,

      Ilunais

  17. Dankjewel voor dit prachtig levensverhaal. Ik heb ook ervaring dat engelen via mensen communiceren. Dit gebeurt alleen wanneer ik in echte diepe wanhoop ben en geen uitweg meer zie. Je schrijft dat je nog meer ervaringen hebt en stiekem kijk ik uit naar het verloop van je verhaal…..
    Namaste

    • @Monique,

      Bedankt voor je reactie!
      Het doet goed te weten dat ze er ergens altijd voor je zullen zijn. Al voelde ik hun aanwezigheid vorig jaar (toen ik hen het meest nodig had) niet. Dit heb ik gelukkig ondertussen wel al een plaatsje kunnen geven. Al ben ik zeer blij dat ik hun aanwezigheid dit jaar weer ten volle voel en ze me nu overladen met boodschappen. Soms apprecieer je dingen meer als ze eventjes uit je leven zjn verdwenen. Hetzelfde geldt uiteraard voor mensen, gidsen, engelen, .. En ik ben dankbaar voor alles wat ze me al hebben bijgebracht.
      Mijn vervolgverhaal komt er zeker!

      Namaste,

      Ilunais

      • @ Marla,

        Raar maar waar, mijn reactie naar jou toe is verdwenen en de reactie naar Monique toe is in de plaats verschenen.
        Ik had je dus gezegd dat het misschien de tijd nog niet is om je uit te spreken over je financiele status. Maar toch bedankt voor je reactie !!

        Namaste,

        Ilunais

      • @Marla,

        Bedankt voor je reactie! Idd, dacht ook al zoiets wat je bericht betreft. Sommige dingen worden beter niet uitgesproken, of misschien is het nog niet het juiste moment … Toch bedankt om een poging te ondernemen! 🙂

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in