DELEN

Vorige week presenteerde de Onderwijsinspectie het Onderwijsverslag 2008-2009. Een document van bijna 300 pagina’s waarin de staat van het onderwijs onder de loep wordt genomen.

Goed onderwijs

Ieder kind heeft recht op goed onderwijs, zo wordt gesteld. De beoordeling van goed of niet goed is uiteraard erg subjectief. Dat geldt daarmee ook voor lijsten met leerdoelen die worden opgesteld om de kwaliteit van het onderwijs te waarborgen.

Wat is een recht eigenlijk waard als het tegelijk een plicht is? Het bestaan van de leerplicht betekent dat de vrijheid van een jong mens dat volop in ontwikkeling is, sterk wordt ingeperkt.

Goed onderwijs lijkt dus te betekenen: het reguleren van kinderen en jonge mensen zodat ze kennis en gedrag krijgen aangeleerd waardoor ze nauwelijks een andere mogelijkheid zullen zien dan de huidige samenleving in stand te houden en uit te bouwen zoals de heersende (oudere) generatie dat heeft uitgedacht. In dit licht bekeken is dan de vraag: is dit een zegen (recht) of een vloek (dwang en onrecht)?

Opbrengstgericht of mensgericht?

Einstein zei: “Het enige dat mijn leren in de weg staat is mijn scholing.”

De keuze voor wat we onze kinderen willen leren is erg bepalend voor hun én voor onze toekomst. Het is dus een grote verantwoordelijkheid, waarvan we ons niet half bewust lijken te zijn. De meesten van ons willen op latere leeftijd liever geen al te grote veranderingen meer zien, omdat we gehecht zijn geraakt aan onze denkbeelden en omstandigheden. Dit vertaalt zich in het onderwijsbeleid. En mochten er teveel schapen over de dam willen gaan, dan kan het principe “een leven lang leren” bijsturing geven, terug het keurslijf in.

Het onderwijs van nu is te vergelijken met de landbouw van nu. In het Onderwijsverslag wordt niet voor niets gesproken over “opbrengsten” en “leerwinst”. Dit sluit geheel aan op de economische overtuigingen van deze tijd. Binnen het arbeidsproces is de mens voornamelijk een productiefactor. En dus is het onderwijs gericht op het afleveren van een goed werkend “productiemiddel”.

 

In het Onderwijsverslag wordt niets geschreven over de beleving van de kinderen. Wat vinden zij van het onderwijs dat ze krijgen? Woorden als liefde, vreugde, plezier en voldoening worden geen enkele keer genoemd.

Er wordt juist gesproken over nog meer prestatiegerichtheid om geen talent verloren te laten gaan.

Als al wordt gesproken over het afstemmen van het onderwijs op de behoeften van leerlingen, dan worden leraren met een kluitje in het riet gestuurd. Leerdoelen moeten worden gehaald en daarom is er niet of nauwelijks ruimte om tegemoet te komen aan de belangrijke behoefte van leerlingen aan meer vrijheid in keuze van lesstof én meer diepgang (spiritualiteit).

Nieuwe visie op onderwijs

Net als biologische landbouw is het aandeel van vernieuwende scholen groeiende maar nog erg beperkt. Nieuwe, bewustere vormen van leven worden bemoeilijkt door toegenomen en strakkere regelgeving. Biologisch(-dynamische) en vooral permacultuur landbouw respecteert de balans van de natuur en geeft planten de ruimte om op eigen kracht te groeien. Permacultuur is landbouw vanuit holistische visie en gericht op een duurzame en veerkrachtige samenwerking tussen mens en omgeving. Zo zouden we onderwijs ook kunnen bekijken.
Laten we onze kinderen de ruimte geven om te bloeien en alleen voeden met levende kennis.

De wisselwerking tussen kinderen met hun omgeving en onderling mag veel meer aandacht krijgen. Ieder kind heeft zijn eigen grond nodig en zijn eigen benaderingswijze.

Levenskwaliteit wordt door velen ervaren op basis van gezondheid, talentontplooiing, ontspanning en voedende sociale contacten. Hoeveel van ons volwassenen zijn blijvend zoekende naar een werkelijk vreugdevol leven dat écht voldoening geeft? Hoevelen van ons zijn wel niet de speelsheid van het innerlijke kind kwijtgeraakt gedurende onze weg naar volwassenheid?

Waar het mis gaat

Het gaat erom de juiste voorwaarden te scheppen en onze jonge jaren zijn ontzettend belangrijk. Daarom zou in de eerste plaats eens oprecht moeten worden gekeken naar wat we onze kinderen in de eerste jaren allemaal voorschotelen (geboorte in een ziekenhuis, kunstmatig speelgoed, drukke stressvolle omgevingen). Waarom niet thuisgeboorte, met veel aandacht voor de diepere betekenis van het op aarde komen van nieuw leven. Een rustige, ontspannen, natuurlijke omgeving gedurende in ieder geval de eerste jaren.

Het is onbegrijpelijk dat we toestaan dat onze kinderen via met name televisie jarenlang worden overspoeld met negatieve prikkels. Vooral moord krijgt onevenredig veel aandacht in een breed scala aan programma’s. Welk nut dient het?

Veel kinderprogramma’s en animatieseries bevatten een overvloed aan negativiteit. Beelden die door ouders in de eerste decennia van televisie vaak nog ongeschikt werden bevonden voor hun kinderen, komen nu in veelvoud de levens van kinderen binnen.

Pubers worden onder het mom van voorlichting via zogenaamde jongerenmedia geïnformeerd en geprikkeld tot experimenten met verdovende middelen en sexualiteit. Oppervlakkigheid is de norm, de schade e-norm.

Schoolverlating wordt gezien als een probleem wat bestreden moet worden. De vraag of het onderwijs in de basis wel geschikt is voor vele kinderen wordt niet gesteld. Doel is om schoolverlaten te voorkomen in plaats van te kijken naar de diepere oorzaken. Het is veel gemakkelijker om te spreken over kinderen met “probleemgedrag” dan de eenzijdigheid en spirituele leegte van de scholing eens onder de loep te nemen.

Het huidige onderwijssysteem leert kinderen afhankelijk te worden van arbeid en externe voedselvoorziening (middels supermarkten) waarmee onverantwoordelijke voedingspatronen en verslavingen in de hand worden gewerkt. De maatschappij houdt onze kinderen vast in het systeem. Tegen de tijd dat ze volwassen worden en ontdekken dat ze eigenlijk heel iets anders willen, zien ze vaak nauwelijks kans om dit nog te bewerkstellingen.

Onze kinderen kunnen alleen opgroeien tot zelfstandige en verantwoordelijke mensen wanneer de voorwaarden daarvoor aanwezig zijn.

We zouden niet voor hen moeten bepalen wat voor een individueel leven en samenleving ze verkiezen, dat zouden ze zelf moeten doen.

Een betere basis

Basisonderwijs hoort in de eerste plaats de basisvoorwaarden voor het in stand houden van leven te behandelen (voeding, woonruimte, liefde). Praktische kennis en vooral voeling met de natuur hoort op school één van de kernpunten te zijn. Eerlijke informatie over gezonde voeding, vaardigheden om eigen voedsel te verbouwen, geestelijke en intuïtieve vaardigheden, en bewustwording van lichaam, geest en leefomgeving (natuur en maatschappij) zouden een goede basis vormen.

Dat de huidige schoolvakken die betrekking hebben op de natuur (biologie, natuurkunde, scheikunde) exacte wetenschappen zijn, zegt heel veel.

De overgang voor een kind naar een leeromgeving met andere kinderen en mensen zou geleidelijk moeten verlopen. Overprikkeling zou niet mogen voorkomen.

Behalve een basis aan lezen, schrijven en rekenen is het de vraag of het zinvol is om kinderen veel mentale kennis bij te brengen tot hun 9e of 10e jaar.

Het verminderen of laten verdwijnen van geweld, criminaliteit, discriminatie, enzovoort, kan alleen als we stoppen onze kinderen geweld aan te doen, stoppen ze te laten geloven in schaarste en stoppen ze te leren denken in dualiteit. Geef ze de ruimte om met hun unieke persoonlijkheid hun unieke plaats in de wereld in te nemen.

Door grondige vernieuwing in het onderwijs in combinatie met het ruimte bieden aan nieuwe vormen van wonen, leven, en werken kunnen we volgende generaties een samenleving laten opbouwen die bij hen past.

Toekomstbepaling

Gesteld wordt dat kinderen moeten worden voorbereid op een maatschappelijk leven. Ze dienen kennis te vergaren en diploma’s te behalen die hen in staat stellen een baan te vinden. We laten onze kinderen dus zoveel mogelijk toegroeien naar het model zoals we dat kennen. We weten dat elke generatie wel iets nieuws meebrengt, dus laten we dat vooral beteugelen zolang het kan, lijkt het credo.

Stel je voor dat onze kinderen zouden opgroeien in een volledig natuurlijke omgeving. Zouden zij dan ook alle bomen omkappen, de grond asfalteren, betonnen gebouwen oprichten, allerlei saaie informatie uit het hoofd leren, uren stilzitten op een stoel achter een apparaat, gif spuiten in de natuur, kortom: zichzelf beroven van een vrij en overvloedig leven?

Stel je voor dat we onze kinderen niets zouden opleggen. Wat voor wereld zouden zij dan creëren?


Mijn ervaring

Ik kijk niet met wrok terug op mijn levensloop, dat mij door de opgeworpen weerstand ook positief heeft gevormd tot hoe ik nu in het leven sta. Toch vraag ik me wel eens af hoe ik mij had ontwikkeld als ik vanaf het begin de volle ruimte én juiste begeleiding/leermeester had gehad. Vanaf het moment dat ik naar school moest begon ik het leven als zwaar te ervaren. Wat als ik in een rustige, natuurlijke omgeving de kans en juiste stimulans had gehad om mij te ontplooien?

Op praktisch gebied bouwde ik onzekerheid en desinteresse op. Mentaal was ik erg actief maar kon ik mijn plaats niet vinden. Mijn gevoels- en geestelijke leven hadden zwaar te lijden onder het gebrek aan diepgang dat ik om mij heen ervaarde.

Hoe was het gelopen als ik goede energetische begeleiding had gekregen in een filosofisch aantrekkelijke omgeving?

Mijn schoolperiode is een tijd van talentonderdrukking geweest. Intelligentie en leervermogen waren volop in mij aanwezig. Rond mijn 14e jaar was mijn motivatie diep weggezakt en ik kreeg het niet meer voor elkaar mijn schoolwerk voldoende af te werken. Toen ik 18 was stopte ik eindelijk met school, zwaar depressief. Jaren had ik nodig om alle geestelijke zwaarte te verwerken. Mede door het voor mij destructieve schoolsysteem had al mijn levensenergie zich tegen mij gekeerd. Vanaf mijn 22e jaar kon ik het tij eindelijk keren en een opwaartse lijn inzetten. Mijn leergierigheid kwam langzaamaan weer boven drijven.

Ik ben begonnen de uitdaging aan te gaan om een reeks opgebouwde blokkades op te lossen, die me tegenhielden mijn ware potentie te benutten. Ik ben goed op weg maar ik ben er nog lang niet.

Andries Wijma

www.andrieswijma.nl

Webkoppelingen:

Nieuwsbericht Onderwijsinspectie

Volledig Onderwijsverslag 2008/2009

Samenvatting Onderwijsverslag door NOS

22 REACTIES

  1. Hoi Iris,
    Dank je. Ik ga er wel vanuit dat hij dat leert ja, alleen of hij op zijn zesde, zijn achtste of nog later, of misschien op zijn vierde daar iets mee zal willen, weet ik niet. Hij zal interesse hebben in wat hij nodig heeft. En wij zullen hem bij elke interesse natuurlijk van alles aanreiken, ook verbreding en verdieping, mocht hij daar dan ook iets mee willen. Een simpel voorbeeld van een andere ouder is dat haar zoontje van 5 over voetballen wilde weten, toen hebben ze een goedkoop boekje bij de Slegte gekocht over voetballen en dat jongetje heeft toen in zeer korte tijd leren lezen en rekenen door dat boekje. Ik ben zelf ook benieuwd hoe het zal zijn, maar ik heb er vertrouwen in en ik sluit ook niet uit dat hij ooit wel naar school zal gaan. Als hij dat zelf wil. Hoop dat ik je zo wat gerust heb kunnen stellen, maar wie weet ook juist niet – het is immers hier niet zo gangbaar. Er staat wel veel over op internet, ook wetenschappelijk onderzoek, waaruit blijkt dat kinderen die thuisonderwijs hebben gehad verder zijn in kennis en emotionele vaardigheden, dan schoolkinderen. Dat schijnt nog eens extra te gelden voor als het allochtone kinderen zijn of anderszins groepen die wat buiten de boot vallen. Ook als de ouders zelf lbo geschoold zijn. Als een ouder zelf lesbevoegdheid heeft, scheelt dat nauwelijks in resultaat met ouders die zo’n diploma niet hebben. Ook zijn de kinderen sociaal dus juist sterker. Allemaal resultaten die je, zoals de denkbeelden nu meestal zijn, niet zou verwachten. Het schijnt dat persoonlijke aandacht hierbij een cruciale rol speelt 🙂
    Liefs

  2. Dag Floor,
    Ik bewonder je lef en het vertrouwen om dit plan uit te gaan voeren. Alleen: je leert Maarten toch wel gewoon lezen en rekenen, al dan niet via eigen methoden? Ik kan me niet voorstellen dat hij dat op Internet zelf uit kan zoeken. Wat betreft onderwerpen uit de geschiedenis en de wereldoriëntatie: daar kan ik nog inkomen. Ik vond het vroeger ook leuker om zelf hierover Junior Informatieboekjes uit de bibliotheek te halen, dan er op school over te leren.

  3. Vandaag dit artikel, door de nieuwe reacties nog eens gelezen en me weer opnieuw gerealiseerd hoe ontzettend goed ik dit stuk (geschreven) vind, en er 100% achter sta.

    In het Onderwijsverslag wordt niets geschreven over de beleving van de kinderen. Wat vinden zij van het onderwijs dat ze krijgen? Woorden als liefde, vreugde, plezier en voldoening worden geen enkele keer genoemd

  4. Volledig uit mijn hart gegrepen. Dankuwel.

    Mijn kindje is nu pas 15 maanden, en ik kijk al een hele tijd rond naar basisscholen, met een zwaar hart (zie het artikel..). Gelukkig hebben we pas de ingeving gekregen tot thuisonderwijs. En dit is wat wij gaan doen (dat wat je unschooling noemt: niet het met dezelfde boeken thuis schooltje spelen, maar Maarten zelf laten zijn en hem laten onderzoeken wat hij wil). Er is veel informatie over te vinden op internet.

    Ik kom er ook geregeld verhalen tegen van ouders die hun kinderen van het reguliere onderwijs, ook middelbare school, af hebben gehaald en nu thuisonderwijs geven. U moet daar dan wel meer moeite voor doen, gezien het vrijstellingsverzoek leerplicht, maar als u voelt dat het voor uw kind(eren) het beste is: ga ervoor!! Het zou wel eens zeer wezenlijke stap ten goede in het leven van uw kind kunnen zijn. Eindelijk ruimte. In plaats van steeds verder van jezelf raken en je afsluiten, juist weer vanuit jezelf leven, vanuit je hart.

    Ach ik wilde dat iedereen dit artikel las en wist en voelde dat het waar was. En er naar ging handelen natuurlijk 🙂

  5. Kweenie, onlangs heb ik mijn boekhouding weer eens bijgewerkt. Dat doe ik altijd op een spreadsheet van Excell, maar ik vind het rekenprogramma van Excell niet altijd zo praktisch, dus heb ik ook regelmatig een aantal bedragen gewoon op papier onder elkaar gezet en zo de som ervan uitgerekend. Dat heb ik zo geleerd op de basisschool, handig toch?

    't Is maar goed dat wij niet in Japan op school hebben gezeten, daar hadden we het al helemaal niet uitgehouden. Voor zover ik weet is het daar nog vele malen erger met de druk en het keurslijf waar iedereen in moet passen.

    Mijn beide basisscholen waren geen vrije scholen of iederwijs of iets dergelijks. Het waren een christelijke en een openbare school. Ik ben niet onverdeeld positief, zeker niet over de tweede, de openbare school, waar je vanaf groep 4 zelfstandig moest werken en zelf een soort agenda moest bijhouden van wat je gedaan had. Ik kon dat helemaal niet en het werd een chaos bij mij. Ik verlangde naar het systeem van mijn eerste school, waar veel meer structuur was. Toch waren beide helemaal geen kleurloze, vervelende scholen waar alleen maar aan het leren van breuken en het stampen van jaartallen gedacht werd, integendeel. Beide scholen deden aan knutselmiddagen, sport en optredens zoals musicals. Sommige leerkrachten besteedden ook aandacht aan gedrag en omgang met elkaar (ik denk met weemoed terug aan mijn meester uit groep 8).

    Spreekbeurten en werkstukken waren, ook al waren ze een lastig karwei, toch wel een mogelijkheid om je een poosje te verdiepen in iets wat jou interesseerde. Ik zie dus eerlijk gezegd het probleem niet zo. Oja, ik heb als basisscholier toch vaak geroepen ‘ik haat school!’, maar ja, dat kwam deels dus door die agenda’s wat niet goed liep en deels omdat je niet altijd zin hebt in rekenen of dictees.

    Op de basisschool had ik trouwens nog genoeg tijd om me buiten school ook in dingen te ontplooien. Op de middelbare school werd dat anders, maar dat is dan ook weer een ander verhaal.

    • @Iris, weet je , ik kon ontzettend goed hoofdrekenen, en Excell kent weinig geheimen voor me. Verder heb ik ook wel plezier beleefd aan de dingen die je beschrijft, sporten kon ik goed bijvoorbeeld.
      Maar je mist het punt: Er zijn belangrijkere zaken dan dat. Je hart en je gevoel.Maar ergens voel je dat heus wel.

  6. Beste Iris.Ik vraag me zo af welke de wereld is waar je op school wordt voorbereid? Niet de mijne. Je leert op school weinig wezenlijks waar je echt wat aan hebt. Het heeft weinig zin om kennis in kinderen te willen stoppen en niet kijken naar de kennis, en wijsheid die van nature al in kinderen aanwezig is.Op de lagere school kan je beter over gevoelens en emoties leren dan topografie.Je kunt ze beter leren wat positief denken doet dan boekverslagen laten schrijven, je kunt ze beter leren wat energie inhoudt en hoe je ermee om kunt gaan dan breuken leren.

    Je kunt beter kinderen zelf een onderwerp laten leren waar ze zich volledig in mogen verdiepen dan het oppervlakkige leren dat we nu doen (of in ieder geval in mijn tijd). Ik kon altijd heel makkelijk leren en ik onthield ook bijzonder veel van wat verteld werd, dus in die zin had ik het makkelijk; ik heb er nooit hard voor moeten of willen leren, want ik haalde toch wel goede cijfers, maar ik verveelde me stierlijk, al op de lagere school.Ik heb nooit echt geleerd dat leren ook leuk kan zijn.

    Je geeft het eigenlijk zelf al aan: je ontwikkeling op andere vlakken heeft geleden onder huiswerk maken. Dieptriest eigenlijk, want huiswerk zou helemaal niet nodig moeten zijn, en is dat m.i. ook niet. Je kunt alles wat je nodig hebt leren op school, zonder daarna nog met school bezig te zijn. Er zijn scholen die zo werken, en de resultaten zijn goed te noemen.

  7. En waarom zouden we het dan allemaal maar moeten aanvaarden? Waarom niet een oplossing zoeken of een poging doen dit op te lossen? In de lagere school, geen idee welke groepen dat zijn in nederland, is tot ja 12 jaar, ging ik ook niet graag naar school. Het onbegrip, mensen die je express lijken neer te willen halen al ben je nog maar een kind. Later ging ik vrij graag naar school omdat ik er gewoon het beste van probeerde te maken maar daarvoor ja… Ik heb het vermogen op automatische piloot te handelen en geestelijk ergens anders te zijn. Ik doe dus wat ik moet doen maar stel me geen vragen. Op mijn werk nu heb ik ook voor dat ik dingen moet doen die ik absoluuuuut niet graag doe, die niet eens bij mijn taak horen ook, dan ga ik ook op automatisch, maar aanvaarden? neen dat niet. Ik vind niet dat je je altijd bij alles maar neer moet leggen van ach ja we zullen het wel nemen zoals het is, waarom niet je best doen om er wat aan te doen als je echt geen uitweg of oplossing ziet? Ik snap dit soort zaken niet en hoor ze dagelijks "roeien met de riemen die je hebt" of "ach we houden het wel uit".

    Niet grof bedoeld ofzo he wat ik zeg maar ik snap eerlijk gezegd die soort "houding" niet echt. Ik wou dat ik als kind ook wat meer begrip had gekregen en dit soort zaken wat dat meisje nu mee maakt kan wel degelijk nadelige invloed hebben. Ik heb me afgesloten en tot mijn grote spijt "gaven" verloren of toch tijdelijk, mocht ik een kind hebben en dat zelfde zien gebeuren zou ik met al mn macht ingrijpen.

  8. Mensen, het spijt me, maar school is hard. Net als de wereld waar school jongeren op moet voorbereiden.

    Ik heb vreselijk hard gewerkt op het VWO, misschien wel harder dan nodig was, maar ja, ik was onzeker en hoge cijfers halen was een van de weinige dingen die me overeind hield. Daarnaast had ik concentratieproblemen, dus door dat alles ben ik zo'n driekwart van mijn middelbare schooltijd alleen maar met huiswerkmaken bezig geweest (zo voelt het althans). Ja, mijn ontwikkeling op andere vlakken heeft daaronder te lijden gehad, het was niet leuk allemaal.

    Ik voel echter absoluut geen wrok tegen de school, ik wou zelfs dat ik me wat respectvoller jegens leraren heb gedragen (al was het bij mij vaak minder erg dan bij sommige klasgenoten). Hard werken, discipline, algemene kennis en weten dat je niet altijd alleen maar kunt doen wat je leuk vindt: je hebt het nu eenmaal nodig in deze wereld.

  9. Ik ben moeder van 3 prachtige dochters, alle drie nieuwetijdskinderen. De jongste twee zitten nog op de Havo.
    De oudste heeft 4 maanden voor haar eindexamen een punt achter haar schoolcarriere gezet. Ze was de druk vanuit school volkomen zat en wij konden er alleen maar achter staan. Helaas… de jongste twee zitten er nog middenin en het is zwaar om te zien wat voor een strijd deze meiden moeten ondergaan. Vooral voor de middelste (kristalkind) is het één groot drama. “Als je dit niet doet dan..” is zo’n beetje dagelijkse koek. De slogan van school is “bepaal je eigen ruimte”. Helaas merken wij daar weinig van.
    Het is zo’n beetje orde van de dag; onze gesprekken op school. Het voortdurend uit moeten leggen dat onze kinderen het schoolsysteem gewoon niet kunnen handelen en dat ze af en toe thuis zijn puur om bij te komen. De hoeveelheid onbegrip vanuit school is niet leuk meer.
    Omdat de oudste op dezelfde school afgehaakt is, springen ze nu bovenop de jongste om ze ‘er maar bij te willen houden’. Je raad het al… het effect is volkomen averechts.
    Ik vraag me af hoeveel ouders met dit probleem kampen.
    Hoeveel ouders zien hun kinderen regelrecht kapot gemaakt worden door school?
    Pas in vakanties zie ik mijn kinderen weer opbloeien en herken ik weer de vrolijke, spontane meiden die ze zijn.

    • Lieve Sonja (en andere ouders),

      mijn ouders zagen mij kapot gaan en hebben mij van school gehaald. Na de zoveelste tranen tijdens bijles wiskunde, gaven ze mij een nieuwe optie, waar ik zelf (vol gestampt met verplichte kennis) niet eens van wist dat het een mogelijkheid zou zijn… Als ik zou willen mocht ik naar een andere school en mijn ouders dachten aan de Vrije School. Ik was BLIJ! Niet omdat ik de vrije school kende, maar omdat ik niet meer naar die stampfabriek terug hoefde. En toen ze me vertelde dat ik daar meer mocht tekenen, schilderen, handvaardigheid kreeg en zelfs textielbewerking, was ik om! Het maakte me geen zak uit dat ik mijn 5minuutjes fietsen zou verruilen voor meer dan een uur busreis..heen EN terug. Ik voelde me in de zevende hemel, want EINDELIJK mocht ik mijn gevoel volgen en weer met mijn handen ‘werken’. Ik was nog geen 13 jaar, maar voelde toen al dat ik mezelf kwijt was en wist dat deze keuze me weer bij mezelf terug zou brengen.

      En dat deed het ook… Mijn eerste dagje vrije school kwam ik voor het eerst sinds jaren met een grote glimlach thuis 😀 Ik had namelijk les gehad over de indianen. Mijn juffie had prachtige verhalen verteld en ik mocht, als kers op de taart, ook nog tekenen in mijn ‘periodeschrift’ 🙂
      Ik was het gelukkigste meisje van de hele wereld, want zo creatief als ik was mocht ik eindelijk naar buiten laten wat al die jaren van binnen opgesloten had gezeten!
      Sowieso had ik het al moeilijk op de basisschool, maar op de middelbare moest ik in de 2e klas van de middelbare ook nog een keuze maken tussen handvaardigheid en tekenen. Terwijl ik die 2 vakken al te weinig ‘met de handen werken’ vond. Ik kreeg al die info, exacte vakken en talen er gewoon niet in. Ik ben een dromer, creatief, heldervoelend, zeer fantasievol en dynamisch van nature. En daar was geen plek voor in het regulier onderwijs.

      Voor mij was mijn oude school (en achteraf gezien ook het regulieren basisonderwijs) VRESELIJK. En pas toen ik overgegaan was naar de vrije school besefte ik mij dat ik nog nooit de rust en ruimte had gehad mijn hart te volgen en te ontdekken wie ik nu werkelijk was. Ik was zo hard aan het knokken geweest om bij te blijven met huiswerk en me staande te houden op die grote boze school (zo voelde het echt) dat ik mij meer een onbewoond eiland was gaan voelen, dan een puberend meisje die de wereld wilde ontdekken. Ik heb mede door het regulier onderwijs daardoor mijzelf pas op zeer late leeftijd ‘in de wereld’ kunnen plaatsen en geleerd blij te zijn met mezelf.

      Ik heb een paar fantastische vrije school jaren gehad! En zou iedere ouder willen aanraden heel goed naar je kind(-eren) te kijken (het liefst nog voordat deze naar de kleuterklas gaat) en na te gaan of het regulier onderwijs wel zo goed bij je kind past. Ziet hij/zij er ongelukkig uit? Meteen een andere school zoeken!! School beslaat namelijk het grootste deel van je kind z’n leven! Niet alleen op school, maar ook thuis achter het huiswerk.

      Er zijn heel mooie ‘alternatieve’ onderwijsvormen te vinden die, naar mijn idee, veel meer rekening houden met het ont-wikkelthempo van je kind en zijn/haar eigenheid.
      (enkele voorbeelden: vrije school, jenaplan, montessori, dalton, freinet)

      Het gaat toch om hun geluk!? Niet om hoeveel kennis ze in een week opdoen…maar dat ze straks met een zeker en blij gevoel over zichzelf de wereld in durven en willen stappen?

      Als ik wist hoe, dan zou ik een heel nieuw ‘nieuwetijds’onderwijs starten, waar al onze kristallen, regenboogjes en indigo’s met liefdevolle aandacht de kans krijgen hun eigen leerweg te volgen…

      liefs van pauline

  10. En zo komen we van Andries’ geweldige artikel over onderwijs bij Gordon’s boxershort.

    Om even op het topic terug te komen, ik zie wel wat er o.a. nog meer deel uitmaakt van de kern van het probleem.
    Kijk eens om je heen. Hoevaak zie ik kinderen die totaal fout behandeld worden, en ook NIET behandeld worden, door hun volstrekt onwetende ouders….
    Zielig en hopeloos. Ouders radeloos. Vaak jonkies. Kinderen met kind(eren).
    Gisteren in de drukte een heel mooi ukkie gezien. Oog contact, 2 jaar oud in kinderwagen. Zwaaide naar me.
    Mijn vrouw zag het maar is niet meer verwonderd.
    Ons eigen kindje zal van ver moeten komen. Maar we weten allebei heel goed hoe we het aan gaan pakken qua opvoeding en begeleiding. Dat zal mijn meest serieuze taak ooit worden. En falen staat niet in mijn woordenboek.

  11. @Dennis, ik heb ook een paarse boxer 😆 , is één van lievelingsboxers. heerlijk zacht stofje. Maar goed, ik herken je verhaal, vooral de mensen en cultuur waar ik me niet mee kon verenigen, al schreeuwde ik in het begin bijna net zo hard mee.
    Ik was nog wel eens bang, en van binnen heel onzeker over wat ik nou te brengen had. Een laag zelfbeeld. ik heb vaak managers gehad die in mij een hele goede zagen, maar dan een hele goede zoals zij, bijna onmenselijk en alles draait om het geld.Ik heb daar ook een talent voor , daar niet van.En dat zagen ze.
    Dat was ook omdat ik mezelf nooit liet zien maar wel een groot talent heb om processen te zien, te beschrijven en te optimaliseren en in het begin vooral mijn onzekerheid maskeerde met uiterlijke kracht en arrogantie. Het duurde heel lang, bijna 10 jaar voor ik doorhad dat dat talent om processen te zien en te verbeteren van waarde is voor bedrijven. Bij mijn laatste job, voor ik ophield met de managersfuncties, had ik een integere manager die mij die kant verder liet ontwikkelen en deze aanmoedigde zonder dat ie van me vroeg om een harde manager te zijn, zoals vaak van me gevraagd is en waar ik altijd op stuk liep.

  12. @ Gordon. Ik kan heel kort zijn; geen idee.
    V.w.b. de kennis en kunde van en in het Engels/Amerikaans heb ik totaal geen achtergrond.
    De laatste mentor welke me op school door de laatste klas heen begeleide was het al gauw “zat”. En ik zat dus het merendeel van de lesuren Engels in de hal andere dingen te studeren. Voor zover daar sprake van was dan…
    Meisjes bestuderen is ook leuk.

    Wat ik van jou verhaaltje herken? Veel idd. Ik moest wel weg bij véééél werkgevers om de reden dat ik nooit ergens voor ‘vol’ werd aangezien. Ik was de nieuwkomer (u zegt?), het groentje (pardon, ik ben blank), de onwetende (en dat zeg jij met die paarse boxershort??) en het jongetje dat ze wel eens even zouden laten zien hoe het moet.
    Héél normaal allemaal. Maar nooit voor mij.
    En heel vaak waren het de mensen zelf. Hoe vriendelijk ook, onder dat schilletje zag ik zo vaak zielen waar ik me niet mee kon vereenzelvigen.

    Ik voel me alles behalve verheven maar zeker niet nederig tegenover wie dan ook. En idd, ik ben voor niemand bang of terughoudend.

    Wat mij op mijn huidige baan houdt is in 1 woord samen te vatten. Vrijheid.
    Ik heb veel vrije dagen. Kan beginnen wanneer ik wil (als maar 8 uurtjes in de buurt blijf) en thuis werken (jaja..) als ik daar behoefte aan heb.
    Ik werk hard. Heus. Maar als ik die vrijheid niet zou hebben? Dan waren het 14 fantastische jaren.
    Want ik achtervolg geen carriëre.
    Ik hoef geen bonussen.
    Ik hoef niet méér geld.

    Soms moeten ik en mijn team ons in vieren splitsen om de stresstoestanden onder controle te krijgen.
    En dat ervaar ik als rust.

  13. @ Dennis, grappig die overeenkomsten. Ik ben op de lagere school grotendeels maar boeken gaan lezen tijdens de lessen, waarin ik overigens met gemak de antwoorden gaf op vragen die me gesteld werden> die pikte ik uit de lucht, of ik wist ze al.Vond dat ook wel leuk hoor, dat ik dat kon. Op de Havo kwam ik maar een paar leraren tegen die echt met passie, humor en gevoel les gaven. Ik ben ze nooit vergeten. Na de Havo heb ik verder niks gestudeerd (want ik snapte niks van die wereld, vond de leraren en de lessen maar suf, en was er ook een beetje bang voor om me te laten zien) en ben ik ook op een lange reis gegaan, heel lang niet willen werken en daarna verschillende commerciële banen gehad die ik meestal maar 6 tot 18 maanden kon volhouden omdat ik vaak emotioneel stuk liep, en daarin steeds beter mijn vaardigheden leren zien en begrijpen. Ik werd bijvoorbeeld eerst erg onrustig als mijn collega’s mij van de hak op de tak vonden springen. Het duurde heel lang voordat ik snapte dat dat was omdat ik associatief en in beelden denk, en verbanden kan leggen die een hoop mensen niet kunnen. Dat was pas in 2008 dat ik dat snapte.

    Ik spreek ook goed Engels-Amerikaans, al heel lang en dat past zo ontzettend goed bij me dat ik me afvraag waar me dat later nog (mee) mee van dienst gaat zijn.
    Er zijn veel indigo’s die meertalig zijn. Misschien omdat het onze mogelijkheden tot communiceren zo uitbreid.
    Ben niettemin wel nieuwsgierig naar je verklaring.

    Groetjes

  14. De lezing van Ken Robinson moet verplicht worden ter educatie van scholen. Op den duur zullen er geen scholen meer zijn als we op bureaucratische en onkundige wijze blijven doorgaan. Psychologen willen kosten wat kost kinderen onderdrukken door medicatie en stempels te geven. Creativiteit en talenten gaan samen, helaas gaan er teveel van de gave verloren.

  15. Idd Gordon. Ik voel hetzelfde.

    Voor mij was school om verschillende reden moeilijk. Was hier omschreven wordt is er een deel van.
    Toch heb ik veel geleerd, maar wat me het meest is bijgebleven zijn die enkele bijzonder getalenteerde leraren en leraressen welke mij echt lieten leren. Ik kon hun gedachten en kennis bijna lezen, voelen, en het resultaat was kennis welke voor altijd geprint zit in mijn hersentjes.

    Vanaf het allereerste begin was huiswerk maken een drama. Weer doordat niets me vertelde dat ik deze kennis ooit nog nodig zou hebben. Nutteloos. Niet intressant.
    Er was zoveel meer te ontdekken dat wel waardevol is. Intuïtief ging ik zoeken naar kennis die niet op school aan bod kwam.

    En elk jaar werd afgemaakt met goede cijfers.
    En elk jaar ging ik door naar de volgende klas
    En uiteindelijk heb ik mijn school met prima resultaat afgesloten. Ik was 17.

    Daarna heb ik grote moeite gehad mezelf te plaatsen. Ik heb ik weet niet hoeveel baantjes gehad. Sommige een dag, andere 2 jaar, en eentje zelfs 3 hele uren :0)
    “Het waren 3 geweldige uren”

    Negen jaar lang ben ik aan het rondstuiteren geweest.
    In die negen jaar heb ik mezelf leren kennen. Mijn capaciteiten leren kennen en gaan ontwikkelen. Vrienden gemaakt en vrienden verloren. Een soort studiereis van 9 jaar.

    Tot ik mezelf heb gelanceerd de ICT in.
    En daar zit ik nu nog. Rust. Oh nee, geen rustige dagen hier. Vergeet het! Maar rust in mijn ‘mind and spirit’.
    Vreemd, maar de materie hier is vertrouwd. Alsof ik al honderden jaren tussen de compies zit.

    Het blijft leuk om af en toe te luisteren naar collega’s welke hebben moeten blokken en de meest honorabele studies hebben afgerond om in dit grote bedrijf te mogen komen werken.

    Een eigenschap welke ik nog niet echt begrijp is het feit dat ik vrijwel accentloos Amerikaans kan praten en denken.
    Ik kan, heel makkelijk, bijvoorbeeld een Engelstalig boek voorlezen in het Nederlands en andersom.
    Briljante eigenschap in dit vak. Maar ik heb een aantal verzonnen verklaringen voor wie wil horen hoe dat komt.

    Mijn totaal aan potenties en mogelijkheden?
    Ik kan alleen maar bedenken dat ik alles nog eens in de strijd mag gooien. Ik hoop het. Ik ben hier niet voor niets.

  16. @Manon, dank je wel. Mooie boodschap. Wat is die man grappig ook…
    Helaas geen Nederlandse ondertitels aanwezig, voor diegenen die het Engels niet zo makkelijk afgaat.

  17. Helder, duidelijk en o zo waar. We moeten kinderen niet vol willen stoppen met kennis. Er is al veel kennis in de kinderen. Laten we die eens naar buiten brengen. Kijken welke onderwerpen kinderen leuk vinden en ze daar de ruimte in geven is veel aantrekkelijker dan verplichte onderwerpen waar zo’n kind toch niks aan heeft later. Ik vind het niet raar dat kinderen afhaken bij al die zaken die met het hoofd te maken hebben en niet met het hart. Spijtig dat die zelfde kinderen verweten word dat ze zich niet kunnen concentreren, of een label Adhd krijgen…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in