ongezien-zijn-en-niet-erkend-worden

Een thema in mijn leven was het ongezien zijn en niet erkend worden. De laatste tijd kreeg ik het meerdere malen aangeboden. Het raakte bij mij een oude pijn aan die ik herken als onderdeel van mijn mogelijkheden en behoefte anderen te helpen, maar waar geen beroep op wordt gedaan. Behoefte is eigenlijk te zacht uitgedrukt; het was voor mij een noodzaak.

Alleen

Vanuit eerdere ervaringen uit lang vervlogen tijden, is het ongezien zijn als een tweede natuur voor me. Door mijn onafhankelijkheid en vrijgevochten manier van in het leven staan, leergierig als ik ben veel (vragen en onderzoeken), heb ik me heel vaak buiten mijn eigen sociale omgeving en buiten de maatschappij geplaatst.

Door het onbegrip en de veroordeling van buitenaf, kwam ik alleen te staan, op mezelf aangewezen. De pijn die ik daardoor voelde, benadrukte in het stoffelijke nogmaals het afgescheiden zijn van anderen. Dus niet alleen vanuit het los komen uit de Bron, het los komen van mijn tweelingziel en zielenfamilie. Maar gedurende mijn levens ook het uitgesloten zijn van maatschappelijke en sociale omgangsvormen met anderen (familie, vrienden, partners en collega’s) omwille van wie/hoe ik was en hoe ik mijn eigen leven wilde leiden.

Uitreiken

Desondanks voelde ik de behoefte om uit te reiken naar anderen in mijn omgeving, vooral naar diegenen waarmee ik me verbonden voelde. De behoefte om, los van acceptatie, iets voor anderen te kunnen betekenen. Omdat ik het overzicht en inzicht had en de mogelijkheid om iets voor anderen te doen vanuit mijn kennis.

Door het niet geaccepteerd worden, dus voor mijn kennis ook niet geraadpleegd te worden, was de wisselwerking tussen de mensen in mijn omgeving en het uitsturen van mijn steun en hulp naar anderen vrijwel onmogelijk. Dat heb ik als bijzonder frustrerend ervaren, omdat het ondersteunen van anderen voor mij als een noodzaak voelde.

Dilemma

Om te overleven en te kunnen doen wat ik voelde te moeten doen, heb ik mijn behoeften onderdrukt, mijn pijn alleen gedragen, mezelf “klein” en ongezien gehouden en zelfs gemanipuleerd om een-op-een te kunnen bijdragen aan het welzijn van anderen. Ik heb wel het besef gehad dat ik met het geven van hulp de ander voor een dilemma plaatste, omdat het eigenlijk vanuit de ander zijn/haar omgeving niet mocht.

Ik ben me er nu van bewust dat hulp niet in alle gevallen gewenst is, omdat mensen beter uit eigen ervaring leren, ookal zijn de struikelblokken waar ik een ander voor zag staan nog zo groot. Ik kan en mag de ander niet het gras voor de voeten wegmaaien, omdat het leerproces voor hen zo belangrijk is.

Terug naar het nu

Wat me laatst opviel was de manier waarop ik anderen ben gaan ondersteunen door een (flinke) stap opzij te zetten in tenminste 3 voor mij hele belangrijke gebeurtenissen van de afgelopen maanden. Bewust géén actieve ondersteuning geven, maar juist bewust niet-actief bijdragen, zodat er ruimte ontstaat voor de ander om op eigen kracht inzicht te verwerven en dingen te doen die nodig zijn voor zijn/haar ontwikkeling.

Aan een kant brengt het me vreugde en dankbaarheid wanneer ik zie dat die gegeven ruimte zijn vruchten afwerpt. Aan de andere kant raakt het weer mijn pijn om als ongeziene ondersteuner niet erkent, opgemerkt te worden als iemand die ook een bijdrage heeft geleverd.

Inzicht

Door te gaan kijken naar die pijn, dat is immers mijn probleem en niet die van de ander, heb ik gezien dat het onderdeel is van mijn oude emotionele stuk dat ik me de erkenning, de goedkeuring en de bevestiging van anderen niet langer behoor aan te trekken. Wat ik voor een ander doe, behoort onvoorwaardelijk te zijn en niet omdat het mij eer of erkenning oplevert.

Het is niet belangrijk om gezien te worden door anderen, zolang ik mezelf zie en waardeer, erken op wat voor manier ik iets heb kunnen bijdragen in het groeiproces van mijn dierbaren. We gaan immers samen op weg naar huis en steunen elkaar bewust of onbewust, door elkaar dingen aan te reiken of juist te onthouden, zoals het op dat moment goed voelt om te doen vanuit mijn eigen hart.

 

12 REACTIES

  1. Ja inderdaad heel herkenbaar, zelf zie ik dat het steeds weer herhaald van ouder op kind (deren) ik denk als je je zelf maar trouw blijft met of zonder acceptatie .

  2. Wat herkenbaar.De tranen vloeien.he he is dit wat het is.Niet waarom maar daarom gebeurt dit.wat blij met deze tekst.Ik laat alles los ook de controle en mn alles.Vind het niet makkelijk waar ik in zit.Jeannette

    • In mijn persoonlijke proces van de afgelopen tijd heb ik ervaren dat het verdriet er gewoon mag zijn, zonder me af te vragen waar de bodem zit. Toen ik dat durfde toe te laten, vloeide de spanning er vanaf en kwam er ruimte voor inzicht. Het ongezien zijn en niet erkend worden raakte erg diep in gebieden waar ik me niet eens (meer) bewust van was.

      Ik wens je veel sterkte, Jeannette.

  3. Dag Lilian, Dit artikel zou ook ik geschreven kunnen hebben: zó herkenbaar!!!
    Ik overzie en voel snel een situatie bij de ander (op zielenniveau) en dan is het eenvoudiger om te kunnen beslissen of men hulp nodig heeft, een aanreiking of zelf moet laten doorlopen.
    Zo help je écht <3

    • Dank voor je reactie, Yvonne.

      Pas nadat ik me bewust werd van de functie van ongezien helpen, kon ik de leegte in mezelf opvullen door mezelf te zien en te erkennen. Het werkt dus inderdaad vanuit onszelf, van binnen naar buiten 🙂 <3

  4. Ook voor mij heel herkenbaar, alleen op sommige vlakken ligt het bij mij iets anders. Ik kan er hier heel diep op ingaan, maar het komt erop neer dat ik -zoals ik het nu zie- altijd een gevoel/diepe wens heb gehad, juist niet onder de mensen te willen en ook moeten zijn. Waarom of waardoor weet ik nog niet helemaal zeker, maar dat gevoel herken ik wel steeds. Dat is iets in mij.

    • Ja, dat is een lastig stuk Silvie. Ik heb soms ook dat ik liever geen mensen zie. In principe kunnen we alles heel goed alleen, hoewel we elkaar ook nodig hebben. In de uitwisseling met anderen (geven en ontvangen) ben ik zo vaak teleurgesteld geweest, dat ik er liever voor koos om alleen te zijn en alles zelf te doen (het ontwijken van afwijzing en de pijn die er mee samen gaat). Het kan een thema zijn in het levenspad. De tijd dat we ons daar bewust van mogen worden is aangebroken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in