Soms is het licht op de donkerste plekken het hardste nodig. Rondom Nieuwetijdskinderen hangt een sfeer van lieflijkheid. Maar de sfeer waarin zij op aarde geboren worden, is lang niet altijd zo. Ook zij hebben hun bewustwordingsprocessen te doorlopen, hun karma af te wikkelen, te ontdekken wie zij zijn. Gelukkig ben ik daar zelf steeds meer achter gekomen, en het proces van leren en ontwikkelen zal altijd doorgaan. Inmiddels kan ik zeggen dat ik mijn onveilige jeugd een plek heb kunnen geven. Gevoelens van angst en niet geloven in mezelf zijn getransformeerd tot eigenwaarde en kracht. Mijn nieuwe kinderboek ‘’De magische mars van Mísja’’ gaat daarover. Het sprookjesachtige verhaal is bestemd voor kinderen van circa 9 tot en met 12 jaar.

Advertorial door Marianne van de Polder

Waarom kiezen lichtwerkers voor zo’n moeizame weg? Je zou toch zeggen dat geboren worden met een nieuwe energie, die niet klikt met de bestaande orde, al moeilijk genoeg is? Elk verhaal is natuurlijk uniek.  Maar ik kan inmiddels zeggen dat als je daadwerkelijk durft te werken aan jezelf na zo’n situatie (en juist ook aan de emotionele en psychologische stukken, die zo graag worden overgeslagen), dat heel veel groei oplevert. Je wordt zelfstandig en ontwikkelt een onafhankelijke geest. Je wordt sterk en positief rebels. En door al die ellende zelf mee te maken, worden je empathische vermogens enorm verdiept. Je kunt mensen en situaties goed aanvoelen en begrijpen.

Zelfkoestering

Ik geloof nu dat ik wat licht heb kunnen brengen in een thuissituatie die inktzwart was. Hopelijk heb ik mijn vader, die in een zeer moeilijk parket zat, ook kunnen bijstaan. Natuurlijk is er sprake geweest van het balanceren van karma. Maar het allerbelangrijkste wat ik ervan heb geleerd, is mezelf te waarderen voor wie ik ben. Te houden van mezelf. Mijn eigen beste vriend te zijn. Te kunnen genieten van stilte en alleen zijn. Het gat dat in mezelf was geslagen door het gemis van een moederband, heb ik leren vullen met zelfkoestering, in plaats van te vluchten in afwijzende relaties of andere verslavingen. Ik weet wie ik ben, en wat ik hier te doen heb.meisje-lacht

Twijfel

Daar gaat het mijns inziens ook vaak de ‘verkeerde’ kant op met de kinderen van deze tijd. De Nieuwetijdskinderen die ik heb ontmoet, waren totaal vastgelopen. Depressief, passief en onbereikbaar. Terwijl ze hier zoveel te doen hebben: ze lijken zo ver verwijderd van hun missie. Nieuwetijdskind of niet (laten we vooral uitkijken met ook dat hokje): ik denk dat alles in eerste instantie begint met het meegeven en ontwikkelen van eigenwaarde. Help kinderen te geloven in wie ze zijn, te geloven in hun talenten. Intens voelen, sociaal verbinden, leven vanuit het hart: het zijn kwaliteiten die door de gevestigde wereld nog steeds niet altijd worden herkend, en door de oude (school)systemen  al helemaal niet. De clash met die wereld is ongelofelijk groot en keihard. Daardoor kunnen ze zo aan zichzelf gaan twijfelen! Het is daarom belangrijk om samen met hen door de illusies van de wereld heen te prikken, en de valse waarheden die worden verkocht te ontmaskeren. Zo vaak zie ik dat ouders maar erkenning blijven zoeken bij die ene leraar, in de cijfers op het rapport, bij de huisarts voor een hokje of stempeltje, of bij instanties. Maar Nieuwetijdskinderen hebben een ander verhaal te vertellen. Het is een nieuw verhaal, dat de maatschappij nog niet kent. Het is zo belangrijk om echt naar de kinderen te luisteren en ze te helpen hun eigen specifieke talenten te ontwikkelen. Daarin ligt hun geluk. Ze mogen echt hun eigen weg gaan, en vinden.

Over het verhaal

In mijn boek is Mísja een Nieuwetijdskind, maar hij weet dat gedurende deze vertelling nog niet. Hij zal namelijk eerst andere fasen moeten doorlopen. Het verhaal begint als Mísja een cruciale keuze moet maken om te overleven. Na de zoveelste ruzie met zijn gewelddadige vader, loopt hij weg van huis. Hij ontmoet de hartelijke Lalitha, die hem opneemt in haar circusgroep. Ze blijkt een soulmate die hem aanvoelt als geen ander. Met de artistieke groep, die zich Hemelbestormers noemt, reist Mísja heel Slavisch Oostland door en ontdekt hij zijn talent voor de viool. Door zijn geloof in muziek durft hij de strijd aan te gaan met de zigeunerhaat die het land teistert. Hij organiseert een protestmars, maar kan dat het dreigende onheil afwenden? En welk geheim draagt Mísja zonder dat hij het weet met zich mee? Een verhaal over het overwinnen van onzekerheid en de kracht van talent. Thema’s die aan bod komen: anders zijn, onzekerheid, faalangst, discriminatie, onveilige jeugd, (hoog)gevoeligheid en spiritualiteit.
‘De magische mars van Mísja’ is uitgebracht door uitgeverij Elikser.

Ook via de webshop van Nieuwetijdskind te verkrijgen

Over de schrijfster

Marianne van de Polder is journalist, tekstschrijver en healer. Mede door de helende kracht van het schrijven heeft zij haar eigen onveilige jeugd een plek kunnen geven. Met dit boek heeft zij ernaar gestreefd een warm pleidooi te houden voor vriendschap, het erkennen van elkaars waarde en een verdraagzame wereld. Spiritualiteit is de rode draad in haar leven. Meer over haar is te lezen op haar website: www.polblog.nl.

Misja-Talent brengt kracht na pesten en onveiligheid

Kaft.Mísja
Klik op het plaatje om het boek te zien


‘Nieuwetijdskinderen worden niet altijd op fijne plekken geboren, maar soms juist daar waar het licht het hardste nodig is. Dit kinderboek, een verhaal uit mijn ziel en geschreven uit persoonlijke levenservaring, schreef ik in het bijzonder voor kinderen die onzeker zijn, faalangst hebben, (hoog)gevoelig zijn, zich anders voelen, et cetera. In de hoop dat zij er troost en kracht uithalen’, aldus schrijfster Marianne van de Polder.

Dagelijks verschijnen in het nieuws berichten over pesten, discriminatie, kindermishandeling en haat jegens verschillende bevolkingsgroepen. Deze actuele thema’ s vormen de achtergrond in ‘De magische mars van Mísja’. Het spiritueel getinte boek, bestemd voor kinderen van circa 9 -12 jaar, is 29 september jl. uitgekomen bij uitgeverij Elikser.

Over het verhaal:

Na de zoveelste ruzie met zijn gewelddadige vader, loopt Mísja weg van huis. Hij ontmoet de hartelijke Lalitha, die hem opneemt in haar circusgroep. Met de Hemelbestormers reist hij heel Slavisch Oostland door en ontdekt hij zijn talent voor de viool.

Door zijn geloof in muziek durft hij de strijd aan te gaan met de zigeunerhaat die het land teistert. Hij organiseert een protestmars, maar kan dat het dreigende onheil afwenden?
En welk geheim draagt Mísja zonder dat hij het weet met zich mee?

Titel: De magische mars van Mísja

Auteur:Marianne van de Polder
Aantal pagina’s:159
ISBN:978 90 8954 690 6
Prijs:€ 14,95

bestel het boek direct hier

13 REACTIES

  1. Bedankt voor de 145 likes (die hier eerder zichtbaar waren en om onduidelijke reden ineens zijn verdwenen) en de reacties!

  2. Lieve Marianne

    Knap van je dat je ondanks de crisis thuis zo positief
    Heb kunnen worden.
    En jezelf heb leren te waarderen.
    En is de helende kracht van het schrijven voor
    jou een steun . En ook misschien een must .
    Elke situatie is anders. Ouders die een drank probleem
    Hebben of een stoornis. Of geldproblemen.
    Ik weet er genoeg van. Ik heb het in mijn Fam
    Van dichtbij meegemaakt.
    Niet iedereen vindt een uitweg of heeft een oplossing.
    Kinderen dragen dit hun hele leven mee.
    Als je zelf de kracht mist om enige verandering te kunnen
    Bewerkstelligen nemen andere mensen beslissingen voor je.
    Een kind is weerloos. Daarom ben ik blij voor jou dat je zo
    Iets mooi ‘ s heb kunnen doen zoals je boek.
    Het vereist moed. En doorzettingsvermogen.
    Ook manier hoe je tegen het school systeem aankijkt
    Begrijp ik heel goed.

    Klasse Marianne ik bewonder je.
    Succes met je boek.

    Liefs Jannie.

    • @Jannie, Hallo Jannie, ook jij bedankt voor je lieve reactie. Ben het zeker met je eens: een kind is onschuldig en weerloos, en eigenlijk kan niemand ooit jouw persoonlijke verhaal helemaal begrijpen en doorvoelen. Het is een hele weg, en een eenzame, en houden van jezelf vind ik zelf een proces dat een leven lang duurt hoor. Het is vallen en opstaan, maar we mogen trots op onszelf zijn, allemaal!! Warme grts, Marianne

  3. laatst had ik het nog met iemand over mijn moeilijke en ook onveilige jeugd met name door een moeder met een persoonlijkheidsstoornis. Persoonlijk schiet ik er niet zoveel mee op door er allemaal mooie stikkers op te plakken als nieuwetijdskind etc. of een zelfgekozen pad. Het kan wel waar zijn hoor of misschien ook niet, de feitelijke situatie wordt er niets anders van. Een klote jeugd blijft gewoon een klote jeugd en de schade en littekens die je daarmee oploopt heb je gewoon de rest van je leven. Ik bedoel hier niet mee dat de rest van je leven verpest is of dat je voor altijd in het drama moet blijven hangen. Echter voor mij blijft het een feit dat het allemaal zo gegaan is zoals het gegaan is en dat het er gewoon mee zal moeten doen.

    Als ik zelf terugkijk vind ik het vooral het gevoel “nergens heenkunnen” en “geen uitweg zien” zwaar. Dat was toen een gevoel wat erg nadrukkelijk aanwezig was en wat ook in mijn huidige leven nog regelmatig ervaar. Wat mij helpt is het gewoon ook zo te erkennen dat het zo is. Want als kind ben je gewoon afhankelijk van je ouders of ze het nu goed of slecht doen, je bent gewoon als kind afhankelijk van je ouders. En er zijn wel “alternatieven” als het thuis niet meer uit te houden, maar ja wat dan? Naar een stel vreemden in een pleeggezin of bij familie? Meestal zijn deze alternatieven net zo ingrijpend en destastreus in een kinderleven dan blijven zitten waar je zit. Lood om oud ijzer (een uitdrukking uit mijn dialect) of van de regen in de drup dat is het vaak.

    En vaak eenmaal volwassen is het een hele strijd om in het reine te komen met een moeilijke start van het leven, het tekent je letterlijk voor de rest van je leven.

    De oplossing, voor zover die al bestaat, ervaar ik zelf in iets dat voorbij gaat aan goed/slecht, boos zijn/vergeven, negatieve aspecten/positief aspecten, acceptere/de strijd ermee aangaan. De oplossing voor mij is, een aanvaarding dat het gewoon is zoals het is. En gek genoeg zit die oplossing voor mij, juist in dat beklemmende gevoel van de jeugd. Als ik dat eenmaal gewoon kan laten voor wat het is en gewoon kan voelen zoals het is, dan zak ik ergens doorheen en ervaar ik een ruimte, een stilte die gewoon “is”. Ik noem dat “de oplossing zit erin”, “de bevrijding zit erin” in de pijn, in het verdriet, in het moeilijke beklemmende gevoel.

    Het verschil met vastlopen in een studie, vastlopen in werk, problemen met vrienden en relaties is, die kun je allemaal vervangen door exemplaren die beter bij je passen. Een nieuwe studie, totaal ander werk, desnoods een tijdje geen relatie en ook vrienden zijn vervangbaar. Wat me wel is opgevallen dat, steeds als ik weer vastliep het eigenlijk steeds over hetzelfde onderwerp ging in een ander jasje. En uiteindelijk ja kwam ik bij mijn ouders uit en verhip dat is even slikken, die zijn niet te vervangen of in te ruilen. Eenmaal bij ouders uitgekomen dan is er gewoon geen ontkomen meer aan, dan kom je gewoon bij jezelf uit en je eigen moeite. En ook waar al het andere vaak mee verandert als jezelf verandert (relatie, vrienden, werk etc.) gebeurt dat bij ouders vaak niet (in ieder geval niet die van mij). Alle oude patronen uit mijn verleden blijken gewoon te kloppen. En dat is verhelderend (ik ben dus niet gek, mijn gevoel klopt) en tegelijk ook erg hard. En ook dat het niet alleen een probleem van het verleden is, maar ook van het heden (mijn moeder had, heeft en zal altijd een persoonlijkheidstoornis hebben en houden).

    Natuurlijk is het een verschil dat je als kind afhankelijk bent van ouders en als volwasssene (gelukkig) niet meer. Maar waarom dan toch voelt het “voor jezelf kiezen” als het “in de steek laten van je ouders” en “je eigen weg gaan” als “je ouders verraden”. En strijden gevoelens van “wat ik wil” met “je mag je ouders niet in de steek laten” en “je moet er zijn voor je ouders”.

    • @roza,

      Lieve roza

      Wat een verhaal zeg. Dat is niet niks wat jij allemaal
      Heb moeten meemaken.
      Houd de moed erin. Misschien makkelijk gezegt.
      Ik vindt het knap van je hoe je dat allemaal op een rijtje heb
      Kunnen zetten.
      Maar denk goed om jezelf hoor. Jij bent het belangrijkste.
      Geloof me.

      Liefs Jannie.

    • @roza, Bedankt voor het delen van jouw reactie Roza. Ik heb ontzettend veel bewondering voor jou! Het is herkenbaar, mijn moeder was ook geestelijk ziek. Het slaat een gat in je. Bij mij is het contact vrij vroeg al gestopt, en dat was ook echt nodig voor mij. Wat ik erg knap vind is dat jij toch een manier hebt gevonden om er beter mee om te gaan door acceptatie. Iedereen heeft er zijn eigen manier voor, om met dingen om te gaan. Je mag trots op jezelf zijn! Sterkte met alles! Warme grts, Marianne

  4. Lieve Mariannne,

    Jouw verhaal raakt me diep, zeer herkenbaar. Als lichtwerker kom je letterlijk naar de aarde om donker in licht te transformeren. De weg er naartoe, weet ik uit eigen ervaring, is vaak heel moeilijk. Maar als het je uiteindelijk lukt om na een zwaar pad jezelf en je missie terug te vinden, dan is de dankbaarheid zo ontzettend groot! En dan gaat het lichtje in je hart zo hard stralen dat je er anderen mee kunt verlichten. Dat is precies wat jij nu doet met jouw boek voor de kinderen van deze tijd! Ze hebben het zo hard nodig! Heel mooi, dankjewel!

    Hartegroet,
    Maartje

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in