Op je gemak zijn met vaagheid
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine

“We verdienen geen vastigheid; we verdienen iets beters, we verdienen ons geboorterecht en dat is de middenweg, een open gemoedstoestand die zich thuis voelt bij paradoxen en vaagheid.” Pema Chödrön.

Deze uitspraak kwam ik tegen in een boek [1]. Het zette me eerst op het verkeerde been en meteen daarna voelde het heel geruststellend. Het geeft een bemoedigend perspectief op mijn levensloop.

Plannen, doelen stellen, focussen, ik kan het heel goed, het heeft me al ver gebracht. De vraag is echter, waarheen? Ben ik misschien daardoor verder weg geraakt van mijn wezenlijke bestemming? Afgelopen tijd mocht ik het ongevraagd anders doen.

Er ontstond een vrij onverwachte situatie in mijn leven. De gevolgen hiervan hadden  invloed op veel levensterreinen. Het leven zoals ik dacht dat het zou lopen ging op een ander spoor verder, de horizon zag er ineens heel anders uit.

Tot zover dus mijn plannen. Dit ervoer ik in eerste instantie als schokkend en onbegrijpelijk en als een verlies. Gaandeweg vond ik er wat anders voor terug.

Schijnhouvast van planning

Focus kunnen houden, discipline opbrengen en met doorzettingsvermogen op weg gaan, worden in onze maatschappij als waardevolle eigenschappen aangemerkt. Veel cursussen en workshops hebben een onderdeel dat gaat over plannen, stappenplannen maken en doelen stellen.

Zo plannen veel mensen een groot deel van hun leven, bewust en onbewust. Er wordt stap voor stap naar een plaatje gestreefd dat ideaal lijkt, dat houvast geeft. Schijnhouvast..

Plannen en stappenplannen maken is behoorlijk populair. Je leest voortdurend: “In 3, 5, 7 of 10 stappen komen tot…”, vul maar in: meer geluk, meer voorspoed, een betere relatie, enzovoort. Het leven lijkt soms op deze manier maakbaar en één groot stappenplan. Het lijkt hiermee heel simpel om stap voor stap ongemak en problemen zo snel mogelijk achter je te laten en een betere gewenste situatie te bereiken.

Als plannen en stappenplannen toch niet zo goed blijken te werken krijg je een unieke kans je meer thuis te gaan voelen bij meer vaagheid en tegenstrijdigheden. Het kan enorm ontspannend zijn als je niet altijd probeert te snappen wat er gebeurt in je leven en als je controle meer loslaat. Als je toestaat dat je niet meer alles van tevoren hoeft te weten of te regelen. Afdalen naar minder grip en minder controle kan je gek genoeg meer rust geven en dichter bij jezelf brengen.

Waarom? Omdat plannen maken en controle houden vooral een enorme mentale kwestie is. Soms heel behulpzaam, maar wellicht minder vaak nodig dan we denken. Wanneer je van deze suggestie onrustig wordt, kun je gaandeweg eens proberen hier juist bij te ontspannen.

Begin gewoon eens om in eenvoudige situaties die niet lopen zoals je wilt of bedacht had, te proberen je te ontspannen. Leer je te verzoenen met hoe het loopt.

Iemand zei in een stressvolle situatie tegen me: “Maak je niet druk, het loopt toch wel in het honderd.” Een heerlijk bevrijdende opmerking.

Willen zijn waar je uitkomt

Meebewegen met wat er is, verhindert niet dat je blauwe plekken en kneuzingen oploopt. Wees je ervan bewust dat het leven hoe dan ook toch gewoon doorstroomt en zonder weerstand stroom je precies daarheen waar het leven met jou van nature heen wil. Je kunt leren om daar te willen zijn waar je uitkomt.

Door het niet meer precies te hoeven en te kunnen weten kan er ruimte komen voor vaagheid, niet-weten en tegenstrijdigheden. Soms zijn dingen niet te begrijpen, je kunt er met je hoofd niet (altijd) bij en hierdoor kun je meer in je lichaam, in jezelf zakken. In feite heb je alleen jezelf om op terug te vallen. En dat is eigenlijk diep van binnen heel fijn. De rest is schijnveiligheid.

Ik wens je een tijd toe met veel vaagheid, niet-weten en tegenstrijdigheden.

Hartelijke groet,

Patricia Akkermans

[1] Citaat: Uit Pema Chördrön , ‘Als je wereld instort’, 2008, Utrecht, Uitgeverij Ten Have

8 REACTIES

  1. Er is maar een ding in het leven wat moet, dat is adem halen.
    Vaagheid werpt je wel degelijk terug op jezelf, en heel veel in het leven laat zich niet plannen.
    Zelfs als je plant heb je geen zekerheid, het leven brengt je daar waar je moet zijn.
    Feilloos!
    Het krijgt dan iets van de onbezorgdheid van N kind, en dat zijn velen in ons al lang geleden uit het oog verloren.
    We leven nu!
    Vroeger is voorbij, en de toekomst nog ver weg, wij laten ons door onze maatschappij monddood maken en denken dat we overal aan moeten voldoen.
    Dat is niet waar, je bent oke zoals je bent, je bent N stukje van de grote puzzel en dat stukje past met wat voor vorm ook perfect in dat totale plaatje. Alles wat we hebben is alleen nu!
    Laten we ophouden en leren om vaagheid te omarmen zodat we ons echte zelf weer terug kunnen vinden!

    Prachtige dag nog, lieve groet Lian

  2. Beste Patricia, dank je wel voor je blog. Ik begrijp jouw strekking van het verhaal. Niks mis met plannen (tot op zekere hoogte) omdat nu eenmaal niet alles te plannen valt of anders het universum (we moeten iemand de schuld geven) weer roet in het eten gooit. Vooral de zin ‘Leer je te verzoenen met hoe het loopt’ geeft inderdaad heel veel rust. Boosheid en/of onmacht geeft alleen vermoeidheid. Ook dit wil weer niet zeggen dat je nooit actie hoeft te ondernemen in zo’n situatie, maar dat spreekt voor zich lijkt me. En zo is niets zwart/wit, per situatie verschillend. Nogmaals dank!

    Warme groet, Zie JeZelf – Marian van Herp

  3. Nu, ja; vaagheid in je leven toelaten, ‘t lijk me wat . . . aan de ene kant is dat goed natuurlijk dat een mens niet alles wil plannen, aan de andere kant is zeker vanaf een bepaalde leeftijd ‘t wel goed dat je aan ‘t plannen bent geslagen of dat je daar reeds een tijdje mee bezig bent, natuurlijk zijn er ook mensen die niets willen plannen in hun leven en da’s ook hun goed recht, natuurlijk, toch is zeker vanaf een bepaalde leeftijd beginnen te plannen niet zo slecht, vind ik, weten welke kant je uit wil, wat je er eventueel voor wil doen, da’s belangrijk als je een bepaald doel wil bereiken, bv. wetenschapper worden in een bepaald bedrijf, dan begin je toch best tamelijk vroeg met studeren, bv. als je de 40 voorbij bent dan is ‘t mogelijk moeilijk om nog aan een interessante job te beginnen, bv.
    Natuurlijk is falen ook een optie, en natuurlijk doe je wanneer je reeds enige keren gefaald hebt mogelijk nadien beter, doch, die falingsperiode laat je ook best niet te lang duren, me dunkt! (hier heb ik ‘t vooral over beroepsgerichte kwesties)!
    Natuurlijk wie wil aanmodderen in zijn/haar leven mag dat wat mij betreft best!

      • Ja, iedere levensfase heeft ook zijn vaagheden. Durven invoelen kan niet altijd even goed. Een verschil in levensfase m.b.t. ouders en verwanten kan afstand scheppen.
        Mij lijkt het beste zichzelf en de ander zo goed mogelijk in te voelen met gezonde grenzen en regelmaat, bijv. 2-wekelijks de ouders zien voor 2 uur en dan wel regelmatig!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie asch
vul je naam in