innerlijk kind

Wat we meekrijgen, ervaar je dat als belasting of bevrijding? Neem je het initiatief om datgene aan alle kanten te bekijken en te onderzoeken? Wat is passend en blijft? En wat behoort tot het verleden en doet niet meer ter zake?

Je hoort jezelf heel stellig reageren op een opmerkingen van iemand. Je bent verbaasd waar die sterke reactie vandaan komt. Je neemt je voor te onderzoeken waar je reactie uit voortkomt. Het voornemen raakt op de achtergrond. Totdat je jezelf opnieuw hoort. Deze keer val je uit tegen de ander. Oké, tijd om even een blik naar binnen te werpen :-).  Wat gebeurt er?

Een voorbeeld: recent voelde ik mij behoorlijk aangevallen door een opmerking waaruit ik opmaakte dat ik tekortgeschoten ben. Degene raakte overduidelijk iets. Op welke manier kan je erachter komen wat er vanbinnen gebeurt? Hoe weet je wat er geraakt wordt?

Dat kan je doen door je voor te stellen dat je kind bent. Kies maar een leeftijdsfase uit waarbij je een fijn gevoel krijgt. Bij mij komt de leeftijd omhoog van rond de 9 jaar. Ik zie mijzelf zittend op het gras met mijn cavia op schoot. Terwijl je de herinneringen van toen terug laat komen verbind je jezelf met het kind in jou.

Zij kan je op weg helpen door te ervaren hoe het kinddeel in jou reageert. Door je gevoelsmatig te verplaatsten in de fijne situatie uit het verleden, ben je één. Daarna kan je je voorstellen dat de opmerking, nu tegen het kind in jou, wordt gemaakt. Wanneer het lukt dicht bij je gevoel te blijven kan je ervaren wat er gebeurt. (Misschien even oefenen ;-)).

Ik zie mijzelf op het gras met mijn cavia en voel de tevredenheid van toen. Ik laat dat gevoel helemaal één met mij worden. Daarna laat ik de geplaatste opmerking opnieuw tot mij komen. De reactie die je dan ervaart is de primitieve reactie van waaruit we ook als volwassene reageren.

Door het leven heen hebben we geleerd ons te beheersen. We hebben geleerd ons aan te passen of we slikken het weg. Of we benaderen de situatie analytisch. De vorm die we nu hebben toegepast maakt het mogelijk onszelf te voorzien van datgene waar onze behoefte ligt.

Wanneer het innerlijk kind ‘overtrokken’ reageert laat zij weten behoefte te hebben om gekoesterd te worden. Door jezelf als ‘de volwassen persoon van nu’ erin te mengen kom je aan de behoefte tegemoet.

In mijn voorbeeld voel ik mij opstandig worden en krijg ik de neiging mij van die ander af te wenden. Door mij voor te stellen, dat ik mijzelf van nu, plaats tussen degene van de opmerking en mijn kinddeel, bescherm ik haar. Zonder dat er woorden aan te pas hoeven komen. Het beschermende gevoel naar het kinderstuk toe is vaak al voldoende.

Door in situaties waarin je je aangevallen voelt en je het kinddeel voelt reageren kan je deze gebruiken om haar wens in te willigen. Na verloop van tijd zal je verschil gaan merken. Het is dan niet meer nodig dit hele ritueel uit te voeren. Het moment dat je jezelf als volwassene er tussen zet kan je gelijk in de praktijk toepassen.

Wat er dan gebeurt is mooi om waar te nemen. Het aangevallen gevoel neemt af. Het verlangen waar de behoefte ligt vanuit het kinderstuk wordt gevoed. Dat maakt dat er vaak geen reactie meer nodig is naar de ander toe.

Mocht het kinddeel niet reageren op de opmerking, kan je ervan uitgaan dat het voortkomt uit een eerdere ervaring. Die nu opnieuw geraakt wordt.

En voor nu? Laat het kinddeel in jou de weg wijzen wanneer het om innerlijke behoeftes gaat. Zij weet als geen ander wanneer het tijd is om te reageren op noden. En wanneer je, via haar,  kennis maakt met jouw binnenwereld, blijft er genoeg tijd over om te spelen :-).

PS voor de leesbaarheid heb ik alleen in de ‘zij-vorm’ over het innerlijk kind geschreven

1 REACTIE

  1. Innerlijk kind, praat me er niet van.

    Als bij mij oude kindenergie naar boven komt dan trek ik schoenen aan die 2 maten te klein zijn.

    Wonderlijk maar binnen 1 minuut is er weer het NU.

    Waarin ik als de bliksems die schoenen uit doe en weg flikker.

    Maar ja, herken eerst maar eens het verschil tussen het innerlijke kind en het NU.

    Het is altijd het innerlijke kind/oude onverwerkte kindenergie/oude overlevingsmechanismen van het kind die in het heden voor wrijving/weerstand/pijn/verdriet/ellende/ontevredenheid/angst in het praktische leven veroorzaakt.

    Leven vanuit het NU gaat probleem/spanningsloos.

    Heb ik mijn innerlijk kind horen zeggen.

    Maar net hoeveel angst er van dat hummeltje in de volwassen mens huist toch? wat bepaalt hoe er met dat stukkie schorem wordt omgegaan en dat enkel om het zo snel mogelijk kwijt te zijn.

    Is het innerlijke kind je volwassenheid nog de baas (of is dat verschil nog niet geheel herkent) dan ben je waarschijnlijk overgeleverd aan de grillen van de kleine hummel en is het pappen en nat houden.

    Dat was langer dan 1 minuut.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in