Your real concern should be to remove all dangers but don’t interfere with the child; let him go on his way. – Osho

de natuur helpt kalmerenMet twee kleine kinderen ben ik me continu bewust van mijn verantwoordelijkheid als ouder. Tegelijkertijd vraag ik me echter steeds meer af of we kinderen wel moeten opvoeden. Uiteraard heb ik het hier niet over het zorgen voor de primaire behoeften van het kind. Waar het mij om gaat is de algehele opvatting over opvoeding dat wij als ouders weten wat onze kinderen in de toekomst nodig hebben en we ze dat moeten aanleren. Met als uitgangspunt dat ze op dit moment klaarblijkelijk nog niet goed genoeg zijn en we niet het vertrouwen hebben dat ze vanzelf zullen opgroeien tot volwassenen.

door Anouk van der Schans​

Tot ongeveer 2 jaar hebben kinderen helemaal geen gevoel van afgescheidenheid, voelen ze zich één met alles om zich heen en stroomt het leven vrijelijk door hen heen. Vanuit het geloof dat wij als ouders moeten opvoeden, geven wij ze echter allemaal inprentingen mee over hoe ze moeten doen en wat ze moeten laten, met als gevolg dat het kind blokkades gaat ervaren in z’n uitingen. Het kind gaat al vrij snel doorhebben dat het beloning, erkenning en daarmee liefde krijgt als het zich op een bepaalde manier gedraagt. Zo zijn we geneigd te zeggen ‘mijn kind is lastig’ of ‘mijn kind is lief’. Het kind gaat geloven dat dit is wie hij is en zich ernaar gedragen. In dit proces ontwikkelt het kind dan ook zijn identiteit/ego. Maar alles wat na ‘jij bent…’ komt werkt beperkend voor het kind. Hierdoor komt het steeds verder af te staan van wie hij in werkelijkheid is.opvoeden-2

Opvoeden gebeurt mijns inziens dan ook vaak uit angst voor het loslaten van de controle en voor wat de buitenwereld er wel niet van zal denken. Want wat als je als ouders niet zou opvoeden en je kind wordt ongelukkig? Dan heb je het gevoel dat je gefaald hebben. Veel ouders zien hun kinderen als verlengstuk van hun eigen identiteit en hebben bepaalde ideeën over hoe hun kinderen zich moeten gedragen en wie ze moeten zijn. Kinderen zijn echter geen bezit en zijn al helemaal niet op de wereld om jou als ouder gelukkig te maken. Kinderen zijn wel fantastische leermeesters voor persoonlijk bewustzijn, aangezien ze over het algemeen slechts je eigen gedachten en gevoelens spiegelen.
De uitdaging is wat mij betreft dan ook om iedere strijd/discussie met je kind als een uitnodiging te zien om dieper in jezelf te onderzoeken wat je overtuigingen en gevoelens over de situatie zijn. Wat triggert je kind in jou? Wat maakt dat je hier zo boos/gefrustreerd over wordt? Waarom vind je dat je kind zich zo moet gedragen? Welke overtuigingen heb je die je in stand probeert te houden?

Dat dit lastig is zal ik overigens allerminst ontkennen. Wat ik wel hoop is dat deze blog mensen uitnodigt hierover na te denken en dit bij zichzelf te gaan onderzoeken. Onderstaande tekst kan daar wellicht bij helpen.

‘The mind is based on comparing, judging, blaming, guilt, insisting, demanding, expecting and is therefore not capable to really love unconditionally.

Is it love, if parents compare their children with other‘s?

Is it love, if parents want their children to be different than what they appear to be?

Is it love, if parents praise their children expecting them to do the “right” thing again?

Is it love, if parents scold their children expecting them to behave better?

Is it love, if parents reward their children for achievements expecting them to improve further?

Is it love, if parents punish their children?’

– Marcus Stegmaier

 

Over de Auteur:

Anouk van der Schans

Mijn naam is Anouk van der Schans en ik ben werkzaam als adviseur, coach, spreker en blogger over bewustzijn en verandering.

De onderwerpen onderwijs en opvoeding houden mij al jaren bezig. Dit is begonnen vanuit mijn interesse in psychologie: ‘wat maakt iemand tot wie hij is?’ Naarmate mijn persoonlijke reis zich echter verder voltrekt en ik ervaar dat we vaak wie we zijn verwarren met wat we doen (zie ook mijn blog: doen of zijn) is deze interesse in onderwijs en opvoeding alleen maar sterker geworden. Het baart me dan ook zorgen hoe steeds meer kinderen labels (AHDH, dyslexie, autisme, hoogbegaafd etc.) krijgen. Dit is immers niet wat/wie het kind in essentie is. Mijn missie is mensen (leerkrachten, opvoeders, etc.) hiervan bewust te maken zodat het kind zich echt gezien voelt en de ruimte ervaart zich te ontwikkelen in een richting die bij het kind past.

Mijn passie voor deze onderwerpen is zoals gezegd ontstaan vanuit mijn eigen persoonlijk pad. Want ondanks dat ik altijd de beste van de klas was heb ik mij als kind niet gezien gevoeld. Het ging om de resultaten en niet mijn ware zelf. Met als gevolg dat ik mij ging identificeren met mijn intelligentie, waarbij er geen ruimte was voor bijvoorbeeld mijn gevoeligheid. Wat leidde tot focus op het rationele, een studie economie met sterke voorkeur voor wiskunde en verscheidene analytische banen in de financiële sector. Om vervolgens na meerdere fysieke klachten te beseffen dat ik hier absoluut niet op m’n plek zat en het roer heb omgegooid. Op zoek naar zingeving heeft me dit op het pad van bewustzijn gebracht, waarbij ik mij graag laat inspireren door o.a. mindfulness, het boeddhisme en nondualiteit.

50 REACTIES

  1. Hallo lieve allemaal…. 🙂
    ik lees hier nog steeds hier en daar onduidelijkheid over wat ik met mijn woorden heb duidelijk gemaakt. … wat volstrekt en alleen met onvoorwaardelijke Liefdeslicht samen gaat… en in overéénstemming daarmee…. maar mijn verhaal in woorden wordt UIT het verband gerukt…en daar ben ik niet zo blij mee….. Het ge-heel is belangrijk…anders gaat er een heel ander verhaal leven….die uit je eigen woorden worden gemaakt. Laat mijn verhaal a.u.b in takt. alleen zo kan het geheel begrepen worden zoals het is bedoeld. ik zal het nogmaals herhalen:

    Ik vráág om TOESTEMMING: dit gaat via de goddelijke ziel door het liefdeslicht die ik stuur: M.A.W IN mijn liefdelicht zit de vraag: Heeft u hulp nodig? zo ja, ik bied mijn hulp aan, met uw toestemming….. als ik deze TOESTEMMING heb ontvangen… dan pas…
    help ik d.m.v VRAGEN te stellen….dat is geen terecht wijzing… ik vraag: wat betekent: ik vraag jullie om eens jullie eigen Ge-weten aan te spreken en om jullie eens af te vragen of dit ook anders kan???? Dat is het! niets meer en niets minder. Geen enkele terechtwijzing… niets wordt opgedrongen, alles wordt netjes gevraagd en het gaat met de onvoorwaardelijke liefdevolle godsvonk gepaard waar ik rechtstreeks mee in contact sta… ik hoor ze, ik zie ze, ik voel ze…en ik weet dan…. mijn gaven zijn dan ook: helderhorend, heldervoelend, helderruikend, helderwetend en mediamieke talenten…ik ben een medium… ik ben dus een Doorgeefluik…voor de Goddelijke wereld als mens… omdat de mensen mij kunnen zien en hen niet, ik wel.
    Ik ga Niet in discussie… ik krijg er ook geen antwoord op, zoals mensen met elkaar communiceren, ik vraag ook niet om een antwoord op mijn vraag. Ik voel aan, dat het vragen aan hen, genoeg was…. en dat is het. Wat ze ermee doen..is geheel aan hen zelf. Dat is hun eigen vrije wil en dat laat ik in het midden.
    En….omdat ik dít stukje al had verteld… waar Lia het ook mee eens was…in het midden laten…. heb ik dat er bij het 2de stukje niet meer bij verteld. Het leek me dat het begrepen was. Schijnbaar dus niet. Mijn excuus als het niet duidelijk genoeg was. Ik hoop NU wel… 🙂
    En als jullie het stukje ook gelezen hebben over wie ik ben, wat ik geschreven heb bij het Autistisch zijn…. hoop ik dat ik me Nu genoeg heb verduidelijkt.
    Dat er geen mis-verstanden meer hierdoor ontstaan….mijn open en eerlijkheid met Liefdeslicht, zuiver vanuit het Hart <3 zou ik ook graag zien, dat het zo wordt ont-vangen en begrepen… liefdeslicht kent geen grenzen..die trek jezelf

    Dan nog even dit: Heeft iemand van jullie zichzelf de vraag be-antwoord: waarom iemand mij persoonlijk aanspreekt en toch geen antwoord hierop wil horen?? Is het in jullie op-ge-komen…dat deze personen die dit doen…met hun eigen dualiteit worstelen…en hier hulp bij nodig hebben?? iedere schreeuw…angst…op welke manier dan ook…komt voort uit te weinig licht=info…zoals jullie allen wel weten… en is het dan Liefdevol van mij….om zonder te veroordelen…ledig en alleen Vragen te stellen….hierop te wijzen??zodat het antwoord in zichzelf gevonden kan worden??of vinden jullie dan dat ik een grens moet gaan trekken…en deze persoonlijke schreeuw links moet laten liggen??? Want dat is hier de ham-vraag…. die mogen jullie jezelf beantwoorden, of niet..vrije wil…
    Als ikzelf de toestemming heb gekregen om te helpen, is dat mijn eigen verantwoordelijkheid…en deze neem ik…ik houd mijn woord..en los mijn belofte in… die ik heb gegeven..aan de Goddelijke liefdeslichtwereld…waar ik één mee ben…. ik communiceer met het on-be-wuste deel…die op dat moment zich bewust MAG worden. dit gaat via het liefdeslicht…waar de liefdes-energie net even iets sneller is als het licht…zoals Aarde Engel Michaël ons heeft verteld in één van zijn verhalen hier op de site…
    Ik heb het niet nodig om mij te verdedigen…. maar ik vind het wel nodig…om mezelf nóg meer te verduidelijken dan ik al heb gedaan….waarom? Zodat mijn Liefdeslicht….ook als zo danig kan worden be-grepen…. ik kan allen maar hopen..
    dat iedereen dit zelf..ook zo wil… want de code = eigen vrije wil…. en verder ga ik hier niet meer op in…. want het verhaal is NU al zeker 10x langer geworden…dan ik voor ogen had… maar goed….het gaat niet altijd zoals ik het plan.. hihi zo is het Nu eenmaal…. 😀 <3 xxx

    Liefs, Henriëtte <3 xxx 😀

    • Hey lieverd,

      Dank je voor je verduidelijking het helpt. 🙂

      Het is ook moeilijk om te omschrijven wat ik bedoel zonder jouw manier van werken aan te halen. Is niet mijn bedoeling om je op een of andere manier te raken. Ik volg je antwoorden al lang op deze site en ik zal nooit twijfelen aan je goede bedoelingen of je warme hart.

      Het is alleen uit mijn eigen ervaring van de afgelopen tijd dat ik dit aanhaal. Ik was net als jij Henriette. Ik volgde ook mijn gevoel. Vanuit mijn gevoel energie gaan helen, mensen in liefde zetten. Maar steeds op mijn gevoeld en ook bij mij was dat sterk ingegeven vanuit de goddelijke wereld. Op mijn eentje kan ik dat allemaal niet 😉

      Maar het is niet dat ik toestemming vroeg aan die mensen of situaties of het mocht. Wel vanuit mijn heldervoelendheid, wetendheid. Tot ze het eens bij mij hebben gedaan. Het resultaat was zeer beangstigend, bovendien kon ik met mijn ervaring naar niemand heen, want ik wist niet wie het juist had gedaan. Ik had een vermoeden en sprak die persoon er over aan, maar kreeg als antwoord dat hij enkel uit liefde ageerde. En geloof mij het was zeer zeer ingrijpend. Ik leerde dat ook al bedoeld de geestenwereld het echt goed, het zijn en blijven geesten. Zij begrijpen niet altijd de impact van wat hun energie kan teweegbrengen. Dat bedoel ik ook met iets dat heel goed bedoeld is en om te helpen, kan zeer pijnlijke gevolgen hebben. Daarom dat ik het nu echt niet meer doe zonder dat mensen er om vragen of bij mijn eigen kinderen. Weent er nu een kind en voel ik die pijn en dat verdriet, dan ga ik vragen of zijn/haar gids die wil bijstaan, maar ik grijp niet meer in. Hoe moeilijk ik het ook vind, want ik voel die pijn alsof het de mijne is.

      Vrije wil is voor mij bewust. Niet iets dat wordt ingegeven door een hoger zelf. 🙂 En de reden daarvoor is dat je zelf moet kunnen kiezen, maar vooral als je heel gevoelig bent dan is het ook belangrijk dat je weet wat je kan gaan voelen en ervaren. En dat je ook om hulp kan vragen indien het nodig is.

      Je hoeft het natuurlijk hier niet mee eens te zijn of te volgen. Maar aangezien het wel een publieke site is waar veel mensen komen lezen vond ik het wel belangrijk om vanuit mijn ervaring(en die was beangstigend, dat kan je misschien ook voelen) ook te reageren.

      Hoe dan ook heel veel liefs,
      Nele

      • @Nele, 🙂 dank je wel lieverd…. ik begrijp jouw Nu ook wat je ermee bedoeld

        En ik ben het zeer zeker met jouw eens. Want zonder te vragen… zonder toestemming.. mogen we dat ook niet, dat is de code van het licht. En als het dan toch gebeurd, met alle goede bedoelingen, is dat zeker heel pijnlijk. En zo doe ik het dus niet… ik vraag wel om toestemming…maar weet je Nele…het is best wel even puzzelen voor mij: welke woorden ik moet gebruiken, die je juiste lading geven, zodat ik mezelf kan verduidelijken…. daardoor moet ik vaker en meer woorden gaan gebruiken…om dit toch te bereiken. Ik vind het gemakkelijker als je elkaar persoonlijk kunt aankijken en hierover kunt spreken…maar we zullen het hier met woorden moeten doen 🙂 maar het lukt ons wel! 🙂 dat zie je maar weer. Ik begrijp je volledig hoor en ik ben het met je eens. Ik hoop alleen, dat je mijn manier Nu wel hebt begrepen…. anders moet ik op zoek gaan naar nog meer woorden…waarvan je dan een beeld kunt maken….en me dan toch kunt begrijpen… 🙂
        Daarom doe ik zo mijn best…om duidelijk te zijn.
        Want geloof me… als ik iemand pijn zou doen…. doe ik mezelf pijn…. en ik ben daar super gevoelig voor
        Ik denk met mijn gevoel..vanuit mijn hart <3 en aleer ik iets onderneem…of me bereid verklaar tegenover de goddelijke wereld… heb ik éérst een heel lang gesprek met alle delen van mezelf… ik bekijk éérst alle opties…dat doe ik door het vanuit alle mogelijke hoeken te bekijken…van boven…van onderen..en van alle windrichtingen zeg maar… ik zie alles in plaatjes…. dus ik speel films af in mezelf en bekijk de uitkomsten daarvan… en dán pas…als alles in overéénstemming is… wat voor iederéén een voordeel is…. doe ik het. anders niet.
        Want ik draag een enorme verantwoordelijkheid hiervoor…ik zou het mezelf moeilijk kunnen vergeven als ik iemand pijn zou doen… dus ook een bepaald deel van mezelf. Ik hoop met heel mijn hart lieve Nele, dat je dit begrijpt. want ik begrijp jouw héél goed…. ook dat ik heb ikzelf aan den lijve ondervonden… ik ken de pijn.. en lieverd…ik vind het absoluut geen probleem om hierover van gedachten/gevoelens te verwisselen…. hoe willen we anders een volledig nieuwe onvoorwaardelijke liefdeswereld in onszelf bouwen dan?? Ik heb zoveel van jullie allen hier geleerd…niet alleen van de geplaatste stukken… ik heb daardoor de woorden kunnen vinden…voor de plaatjes die ik zag… om zo te kunnen leren…om op een liefdevolle manier te communiceren… als ik zeg, dat ik van jullie hou…dan is dat ook zo…. al ken ik jullie niet persoonlijk…ik voel jullie allemaal… ik begrijp jullie ook allemaal…. maar ga het maar eens eens goed uitleggen…duidelijk & Liefdevol…. dat is niet altijd even gemakkelijk…als je niet wordt begrepen… maar ik geef niet op 🙂 de aanhouder wint met liefdeslicht… en zo leer ik steeds weer bij…

        Liefs, Henriëtte <3 xxx

    • Henriëtte,
      Waar het mij om ging is dat ik mij in beide kanten kon verplaatsen.
      Meer uitleg inzake jouw standpunt was wat mij betreft niet nodig geweest.
      🙂
      Dag Lia

  2. @Gordon, 🙂 dank je wel.

    En Lia, als iemand mij persoonlijk aan spreekt reageer ik erop…dat vind ik wel zo netjes….iemand negeren…vind ik naar…. dus zolang iemand mij persoonlijk aanspreekt… 🙂

    Als ik iets in het algemeen wil vertellen, lieve Lia… pak ik een aparte kolom… en spreek niemand aan….mijn verhaal staat dan op zichzelf…. waar jullie allen op mogen reageren als daar de behoefte aan is…. 🙂 die behoefte had ze klaarblijkelijk…. heb met liefde gereageerd zoals altijd…want ik hou van jullie allen… dat weet je toch?
    Is dat moeilijk te begrijpen? ik vind dat heel normaal. 🙂
    Maar goed…wat de één normaal vind… hoeft een ander dat niet zo te vinden… alles mag… vrije eigen keuze… 🙂

    Liefs, Henriëtte <3 xx

    • Henriëtte,

      Ik schreef dat ik mij OOK in Bianca kan verplaatsen.

      Wat mij betreft is niemand hier verplicht om te reageren. Zoals je zegt: alles mag, vrije keuze.

      Als tijdens een “gesprek” van wederzijds reageren er vervolgens nadrukkelijk wordt verzocht om met rust gelaten te worden, zou ik direct stoppen.
      Immers, dan zou het voor mij glashelder zijn dat de ander niet langer behoefte heeft aan verder contact.
      Die persoon hoeft er zelfs geen reden of argumenten voor op te geven, toch?

      Anderzijds, als iemand nadrukkelijk aangeeft te willen stoppen, moet-ie natuurlijk wel de daad bij het woord voegen en niet doorgaan.
      Maar goed, da’s zo’n beetje mijn opvatting.

      Wat er allemaal netjes en normaal is, daar ga ik niet over hoor. Dat is in mijn ogen zó subjectief.

      Of ik weet, dat je met liefde reageert, of je van iedereen houdt? Lieve schat, is het dan belangrijk voor jou dat ik het weet? Dat andere personen weten/begrijpen dat jij van iedereen houdt? Als je liefde bent, als liefde je aard is en je in vrede leeft, wat maakt het dan uit wat de ander er van vindt. Of zie ik dit niet goed?

      Dag Lia

      • @Lia, 🙂 dat was dus ook mijn insteek….waarom op mij reageren en mij persoonlijk aanspreken…. als je niet aangesproken wilt worden…. inderdaad…voeg de daad dan bij het woord. niets gebeurd zomaar… en voor alles is een reden….. en wat jij zegt….hoeft voor mij niet gelijk duidelijk te zijn… wat JIJ ermee bedoeld… en je zei de eerste dit er niet bij….
        NU wel… je hebt jezelf verduidelijkt…waardoor ik je NU wel begrijp…. dank je wel… 🙂
        En lieverd…. voor mij is het belangrijk dat ikzelf het weet…of het voor jouw wel of niet duidelijk en of je dat wel of niet zo wilt of kunt voelen… is niet aan mij….dat is aan jouw zelf… 🙂 daar ga ik niet over…. iedereen is vrij in de keuzes van interpretatie & perceptie…. alles gaat tenslotte over jezelf…. wij kunnen alleen maar spiegels voor elkaar zijn…en dat ook alleen maar als ervoor wordt gekozen 🙂 wens je een fijne zondag toe 🙂

        Liefs, Henriëtte <3 xxx

        • Helaba,

          Ik heb de hele discussie wat gevolgd en ik kan begrip opbrengen voor beide partijen. Het is inderdaad moeilijk om te verwachten dat ze je gerust laten nadat je eerst een steen toegeworpen hebt.

          Anderzijds heb ik het ook moeilijk met zo maar altijd liefde sturen in elke situaties Ook al stuur je liefde, de liefde die je stuurt zonder dat er naar gevraagd wordt kan gebaseerd zijn op jouw eigen oordeel Waar leg je de grens? Wanneer kinderen rennen door de gangen van de supermarkt en gillen, zijn die kinderen dan in fout? Dienen die ouders dan deze kinderen meer grenzen aan te bieden? Ze zeggen dat ze hun aard niet mogen volgen? Of dienen dan die ouders hun kinderen een betere uitlaadklep te bieden? Kinderen kunnen niet meer rennen en spelen zoals vroeger. De meeste natuur is vervangen door beton, en het aantal auto’s is meer dan vertienvoudigd op 20 jaar tijd. Is dit dan een probleem van gebrek aan respect van die kinderen of is er een probleem van de maatschappij die geen ruimte meer laat aan het kind om zichzelf te ontplooien? Is het dan zo gek dat kinderen rondrennen op allerlei plaatsen die er niet voor gemaakt zijn? En is het dan liefdevol van ons om ze in alle liefde terecht te wijzen?

          Ik ben het eens met respect voor anderen. Ook ik vind het belangrijk dat mijn kinderen dit leren. Maar dat respect betekent ook dat ik niet verdraag dat ze in alle liefde zich constant met de andere bemoeien. Want wat ik leer uit mijn moederschap is dat wat voor de ene liefdevol en goed bedoeld is, voor de andere een inbreuk kan zijn op zijn eigenheid. Ieder zijn eigen laten zijn. Je kan wel iets aanbieden, maar opdringen hoeft niet. En de vraag is wie heeft last van die drukke kinderen die door de gangen lopen? Ik omdat ik me niet kan afsluiten en alles oppik dat zich rond mij gebeurd, of de anderen omdat ik bang ben dat ze er last van zouden kunnen krijgen?

          Wat niet wil zeggen dat ik zelf niet helemaal graag in de liefde van Henriette vertoef. Ik vind dat zalig, maar gerichte liefde sturen kan ook pijn doen.

          Liefs,
          Nele

          • Hey Nele,
            Ja, het ging mij ook om begrip voor beide partijen.

            Nele, ik vind dat je wel een punt hebt.

            Waarom heeft iemand eigenlijk last van kinderen die wat heen weer rennen en/of schreeuwen?
            Is het wel nodig om ze “terecht te wijzen”?
            En vanwaar die behoefte om zich daarmee bezig te houden, dan wel te bemoeien (als het om andermans kinderen gaat)?
            Waar de grens ligt, wat toelaatbaar gedrag is, is immers heel subjectief.

            Ik heb wel eens gelezen dat je opvoeders in verschillende categorieën kunt onder verdelen. Bijv: de moraal-opvoeder, de leraar-opvoeder, de heilige Jozef-opvoeder, de opvoeder die op alle slakken zout legt, de kolenhok-opvoeder, de preek-opvoeder, de zeur en zanik-opvoeder, de bezorgde opvoeder, de opvoeder die nergens tegen, etc, etc.
            Daarmee aangevend dat opvoeden meestal meer zegt over de opvoeder dan over hun kinderen.
            We moeten dus oppassen om foei te zeggen en het vermanende vingertje op te steken.

            En met alle respect, maar “liefde sturen” ??
            Je Bent liefde. Wat valt er dan te sturen?

            PS: ik dacht al een paar dagen waar blijft Nele? En jawel hoor, daar is ze weer. 🙂

            Liefs van Lia

            • ik dacht al een paar dagen waar blijft Nele?

              Soms thuis in mijn zetel, soms op het werk, soms op wandel en zo af en toe achter mijn scherm 😉

              En met alle respect, maar “liefde sturen” ??
              Je Bent liefde. Wat valt er dan te sturen?

              Inderdaad en toch ging ik het versturen 😀 En dan verwonderd zijn dat je opgebrand raakt 😉

      • 😀 😀

        staat er niet ergens op deze site dat je goed moet nadenken voor je reageert omdat een reactie niet kan worden verwijderd? 😛

  3. Je moet je kinderen normen en waarden bijbrengen

    Dit is een van de meest catastrofale vergissingen van het oude opvoedingsparadigma. Dat blijkt al uit het in een adem noemen van twee totaal verschillende zaken. Waarden zijn eigenschappen die rechtstreeks voortvloeien uit onze natuurlijke staat van zijn, bijvoorbeeld liefde, compassie, eerlijkheid, moed, trouw, kracht, vertrouwen, kwetsbaarheid, altruïsme, creativiteit, spontaniteit. Elk mens heeft deze eigenschappen, maar ze worden in meer of mindere mate geremd of geblokkeerd door normen. Waarden zijn werkelijk, maar omdat we dat niet weten of er onvoldoende op durven vertrouwen, bedenken we normen. Waarden maken deel uit van onze natuur, normen zitten in onze identiteit, met name in de tweede schil: de regels waaraan we moeten voldoen om ons waardevol te kunnen voelen. Normen creëren hun eigen bestaansrecht: hoe meer normen je jezelf of anderen voorschrijft, hoe sterker de druk wordt om er juist tegen in te gaan. Dat leidt tot uitbarstingen van normoverschrijding die weer aanleiding zijn om de normen te verscherpen of de druk om je eraan te houden op te voeren. Ondertussen raak je steeds meer vervreemd van je natuurlijke waarden, worden je identiteit en je normen harder, het aantal normoverschrijdingen groter, en de roep om meer ‘normen en waarden’ luider. Waarden kun je dus sowieso niet aanleren. Maar hoe minder je kinderen opvoedt in allerlei normen, hoe meer ze zullen gaan leven vanuit hun natuurlijke waarden. Of dacht je soms dat we oude vrouwtjes niet beroven omdat we in onze jeugd geleerd hebben dat zoiets in strijd is met normen? Welnee, de meeste mensen doen zoiets niet omdat ze er geen enkele behoefte aan hebben. Het idee alleen al strookt niet met onze natuurlijke waarden. Dat sommige mensen soms wel tegen die meest fundamentele waarden ingaan, bewijst alleen hoe verschrikkelijk vervreemd je van jezelf kunt raken. Er zijn geen goede of slechte mensen, alleen maar mensen die minder of meer vervreemd zijn van hun natuurlijke staat, en dus minder of meer ellende veroorzaken voor zichzelf en anderen.

    – Jan Geurtz

  4. Lieve allemaal,

    Dank voor de reacties! Altijd fijn om te zien dat het onderwerp leeft en een discussie op gang brengt. Ik merk echter dat er wat toelichting nodig is. Ik maak namelijk onderscheid tussen opvoeden en zorgen. Uiteraard heb je als ouders de zorg voor je kinderen, waar ook het stellen van bepaalde grenzen bij hoort. Ik pleit dan ook allerminst voor een ‘vrije’ opvoeding. Dat is mijns inziens nml de andere zijde van dezelfde medaille. Waar het mij omgaat is de normen die wij een kind opleggen uit onze eigen overtuiging dat iets op bepaalde manier hoort. De uitnodiging is dus meer om als ouder continu je eigen overtuigingen te onderzoeken. De vragen van Byron Katie kunnen daar goed bij helpen. Tav de algehele overtuiging over normen en waarden wil ik graag stuk van Jan Geurtz delen:

  5. Ik heb zojuist jullie reacties gelezen, met name dat kinderen zo rennen en gillen en drammen….

    Ik zie het Nu niet meer om me heen…. ongeveer 2 jaar geleden zag ik het hier, waar ik woon nog wel…. als ik die kinderen bij mij in de buurt waren…ging ik langzaam al winkelend erop af…en zond mijn energie gericht uit…. en ik zei dan: Hé lieverdje 🙂 met een glimlach…. heb je ergens last van?? en lachte dan ook vriendelijk naar desbetreffende ouder… of het kind reageerde met een blik van Oeps of de ouder had zoiets van? en dan had ik een kort gesprekje zo van: Weet je wel lieverd dat het pijn aan de oortjes doet als jij zo schreeuwt?? en mensen schrikken van je als je de bocht om komt vliegen als je zo hard rent? want door al die stellingen…zien zij jouw niet aankomen hihi altijd RUSTIG en met een glimlach… door mijn uitleg… kwam er begrip…. 😉 het werkt …
    Zo hing er een jongen aan een boomtak en probeerde die af te breken… ik liep net mijn hondje…ik bleef staan en zei: Hé kleine boef! hihi 🙂 weet je niet dat je die boom pijn doet??? Hahaha zei die jongen, die boom is al oud! OOH zei ik toen: Dus Jij breekt ook je oma haar armen eraf omdat ze al oud is?? Hij schrok! ik liep met een glimlach door…en hij heeft het nooit meer gedaan… wat ik hiermee wil zeggen: het is heel belangrijk dat je rustig blijft en je liefde uitstraalt… zodat ze leren begrijpen en respect voor je hebben want dat heb ik voor hen ook… doordat ik rustig blijf en zij aan me merken dat ik oprecht meen wat ik zeg luisteren ze… en soms hebben we een heerlijke dialoog..

    zo deed ik dat ook met mijn dochter… die inmiddels al 29 is…respect en rust met liefde…is mijn recept 😉
    Wellicht dat jullie hier wat mee kunnen?
    en soms hebben ze mij wat verteld dat ik dacht; ach ja…zo kan het ook… ik vind het heerlijk om met kinderen zo te communiceren…en ik eindig ook altijd met een knipoog een aai over hun bol en soms krijg ik een knuffel en dat is fijn

    Liefs, Henriëtte <3 xxx

    • @Henriëtte,

      Ik geloof niet dat ik me geroepen voel om me met al die mensen te moeten bemoeien. Anders was ik wel bij de politie gegaan.
      Hen op welke wijze dan ook terecht te wijzen is niet mijn taak, arrogantie is niet een van mijn waardes.
      Bovendien ben ik niet de opvoeder van die kinderen.
      Als een ouder (of kind) zou zeggen “waar bemoei je je mee, wie denk je dat je bent”….hebben ze nog gelijk ook.
      Maar zo zie ik het. Ieder zijn/haar ding.

      • @Bianca,

        Bianca het is ook zo dat als je hier wat zeg tegen
        De kinderen die dwars door je planten heen lopen
        Ze je vierkant uit lachen.ik reageer niet.en meestal is het dan eenmalig.
        Als je naar buiten vlieg. En ze de les leest. Genieten ze ervan.
        Dat helpt hier dus echt niet. Ik blijf wel altijd vriendelijk. Dat weer wel.
        Lieverdje wat Henriëtte zegt. Wat ze echt wel goed bedoeld
        Misschien dat Henriëtte net even andere buurkinderen heeft.
        Het is maar net wat voor ouders er in de buurt wonen.
        Woond er en aso dan wordt het moeilijk.
        Onze auto zit ook onder de krassen.ik weet wie het gedaan heeft
        Maar pa de aso,voetbald zelf bij en langs de auto’s met het joch.
        Dus. Laat maar waaien.Hij heeft een kronkel in zijn hersens. Niemand
        heeft het lef om wat te zeggen. Dus dat is geen (lieverdje )
        Als ze als voorbeeld een ouder hebben die overal lak aan heeft. Doe je niks.
        ik zeg nooit iets tegen klierige kinderen. Hun ouders zullen het nog wel merken
        Mijn kinderen drie meiden. Zijn gelukkig anders. Daar gaat het mij om.
        Iedereen heeft zijn eigen verantwoording te nemen. Ten aanzien van opvoeden.
        Ik denk dat ik het nog niet zo verkeerd heb gedaan.het zijn fijne personen geworden.
        Een ieder reageert anders omdat elke situatie verschillend is.
        En elk mens anders in elkaar steekt.

      • @Bianca, je geeft jezelf al het antwoord: Ik geloof niet…dat ik me ge-roepen voel…. wat betekent: het is niet mijn taak, mijn roeping….waarvoor ik hier ben gekomen. 🙂 Dus de rest kun je weg laten
        Ik ben heel blij, dat je dat zelf dan ook h(erkend)want dat is wel zo belangrijk. 🙂

        Het wordt wel van mij gevraagd, om de weg vrij te maken voor de “onvolwassen” zielen, die dus als kinderen worden gezien.
        Ik zal je de citaat geven, die ik kreeg om te hanteren: Je bent pas volwassen, als Jij je verantwoordelijkheden neemt ten aanzien van wie je bent en door je opdrachten, waarvoor je hier bent, uit te voeren. Ik heb deze (op) Gave…van God meegekregen…om alle verbindingen, die niet goed zijn, worden begrepen en op waarde kunnen worden geschat omdat het licht hiertoe ontbreekt= info… om dit op een liefdevolle manier te helpen te herstellen
        En dat is dus wat ik doe 🙂 <3 xxx

        Op elke actie die ik uitvoer, krijg ik een Positieve en liefdevolle reactie terug…ook van de ouders…
        Ik vraag… ik beveel niet en ik duw niets door..dat zou pas arrogant zijn…. ik vraag netjes en vriendelijk en kijk je recht in je ogen aan… met een liefdevolle vriendelijk, open en eerlijke glimlach…recht vanuit mijn hart <3 🙂 wellicht begrijp je me Nu beter? Ik ver-wacht niets en hoop dat alle beetjes die ikzelf…net als wij allen hier…die ik bijdraag aan het Grote geheel, waar we allen bij horen en onze opdrachten uitvoeren… wij onze belofte die we gegeven hebben kunnen wáár maken

        En om je gerust te stellen: Ik krijg van iedere ouder een dank je wel 🙂 omdat ze het op waarde schatten en begrijpen dat ik niets van ze wil…enkel wat toevoeg: liefdeslicht….en ik voel…wie het nodig heeft…en daar reageer ik op…. dit gebeurd op zielsniveau & ik vraag netjes om toestemming… 🙂
        op het moment dat ik mijn energie gericht stuur: vraag ik om toestemming om te mogen bijdragen… als ik deze dan heb gekregen, voer ik mijn actie pas uit.

        Dat is de code van ons liefdeslicht, ik hoop dat ik je hiermee van dienst mocht zijn.

        Liefs, Henriëtte <3 xxx

        • @Henriëtte,

          Je reactie komt op mij ook belerend over.
          Maar mss wil je je alleen verdedigen. Maar ook dat is niet nodig als je zeker bent van je zaak.
          In mijn vak als paranormaal therapeut heb ik geleerd (in meer dimensies) oa dat men zich niet ongevraagd opdringt met ‘hulp’.
          Ik zei al: ieder zijn/haar ding.

          • @Bianca, je zegt: dat mijn re-actie….ook….be-lerend over komt…. & dan: jouw vak als paranormaal therapeut…. oké…

            En dan stel je de vraag: Misschien wil jij je ver-dedigen?? goed…. dan ga ik NU met jouw even jouw eigen woorden ana-liseren…. zodat JIj jezelf beter kunt gaan begrijpen met je vragen en ver-onder-stellingen….

            Je zegt van jezelf (laten we daar mee beginnen) dat je beelden en plaatjes ziet, para-normaal…
            Dat komt overeen met een gave van mezelf… Spiegeltje kijken is heel erg leuk 🙂 hihi 🙂

            Be-lerend…. wij hebben allen hier Ge-leerd… op welk vlak dan ook…. dat maakt niet zoveel uit…want álles en iedereen is even waarde-vol
            zit dus vol met waardes…die je mag gaan doorgeven…mits er hier behoefte aan is! 🙂 (be-leren, wat jezelf dus ook doet)
            NU lees even mijn vorige antwoord terug: ik zei:
            ik richt mijn energie…én daarmee vraag ik om toestemming! 😀 lief van mij hé? hihi dat heb je even niet goed gelezen lieverd… 🙂
            je mag dus iets dóór gaan geven…wat Jij en wij allemaal hier…al hebben geleerd…op onze eigen Unieke manier…. MAG…. 🙂 en waarom zou ik dat …volgens jouw… als therapeut para-normaal…me dan moeten ver-dedigen? ik zie en voel hier iets héél anders..namelijk: Ver-duidelijken…opdat er géén enkele mis-verstand…dus in je verstand is mis kan gaan..doordat je het verkeerd interpreteert…dan ikzelf aan-geef…. 🙂 dat is een héél groot verschil lieve Bianca… dus hoe jij het ziet…komt vanuit jouw eigen be-leving…
            en dat heeft niets met mij te maken… 🙂 vandaar het spiegeltje… en of jij ervoor kiest om jezelf te láten be-leren…bij-leren of niet…is ge-heel aan jouw. 🙂 niets moet en alles mag…
            Heb een hele fijne dag lieverd.. 🙂

            Liefs, Henriëtte <3 xxx

            • @Henriëtte,
              Zoals ik al eerder zei, heb ik geleerd dat men zich niet ongevraagd opdringt met ‘hulp’.
              Ik heb jouw niet om hulp gevraagd, noch een verzoek om inzicht of uitleg over mezelf bij jou ingediend.
              Je kent me niet eens. ik ervaar je als opdringerig, dat gaat ethisch veel te ver.

              Je mag over mij vinden wat jij wilt, lig ik niet wakker van want dat is van jou!!
              Als je mij zou vragen of ik jouw mening zou willen weten (over mij) moet ik ook de vrijheid kunnen hebben om daar ja of nee op te zeggen. Respect als waarde.
              Ik ben geen kleuter! Dus zou het fijn vinden als je het achterwege zou laten om me als kleuter te behandelen.
              Dit is mijn beleving, het zou je sieren als daar respectvol mee kan worden omgegaan en je mij verder met rust laat. Mocht ik ooit gaan vinden dat jij me iets kan leren, meld ik me wel.

      • @Bianca, op 10- augustus, geef ik mijn eigen reactie hier als 9de… kijk maar even mee….. en wie reageert daarop?? jij 😀 …. en dan reageer ik weer op jouw woorden… normaal toch? 😀 hihi
        Maar dat mag volgens jouw niet… ??? waarom niet dan?
        Ik heb jouw toch ook niet gevraagd om op mijn geschreven stuk te reageren? Toch doe je dat 😀 Wat ik overigens helemaal oké vind hoor…. iedereen die hier openlijk iets neerzet…kan een re-actie verwachten… dus als jij dat NU ineens niet prettig vind….had je wellicht ervoor kunnen kiezen om niet op mijn geschreven stuk te reageren…. 🙂

        Dat is hetzelfde als jaren geleden: iemand stelde mij een vraag en ik gaf er een antwoord op… Dat wilde ik niet horen! kreeg ik als reactie hihi 😀 toen heb ik diegene gezegd: Dan had je die vraag niet moeten stellen hihi 😀 logisch toch? Dan kun je beter jezelf een vraag stellen…en jezelf er ook een antwoord op geven…. 😀 dan hoef jij je ook niet druk te maken….behalve over jezelf… tegen jezelf
        kunnen hele interessante gesprekken zijn hoor 😀
        dan kun je doen tegen een muur…of tegen de wolken..of tegen God…de Engelen…. of je pakt een spiegel…kun je Jezelf beter zien…dat vind ik dan
        weer leuker 😀 die muur zegt niets terug…en die wolken zijn zover weg… maar God is heel dichtbij
        de Engelen ook….dus via een spiegel…vind ik dan leuker… maar goed…dat is iedereen zijn/haar eigen keuze…. daar bemoei ik me niet mee…. dat zou wat te opdringerig zijn…vind je ook niet? 😀 daar krijg je het een beetje benauwd van… die opdringerige schreeuwers… ik vind zachtjes spreken…fluisteren op een liefdevolle manier veel aangenamer…. daarom woon ik ook in mijn Hart <3 daar staat een mooi wit huis met een Engel erop geschilderd… met prachtige vleugels wijd open gespreid…uitnodigend met een open deur…. waar ieder liefdevol mens welkom is…
        liefdeslicht in alle kleuren schitteren door het kristallen Hart….zoals een regenboog van on-voor-waardelijke Liefdeslicht <3 xxx daarom ben ik ook zo verliefd op haar hart <3 en woon ik daar heel graag
        ik ben daar nooit alleen… het is er gezellig met al die Engelen om me heen… 😀 We spreken over van alles en nog wat en ieders mening is even waardevol
        er wordt geduldig naar je geluisterd en iedereen heeft er respect voor elkaar… er wordt vriendelijk een glimlach gegeven… 🙂 We gaan lekker verder met ons gesprek…terwijl mijn lichaam lekker uitrust…
        slaap lekker 🙂 en heb een hele fijne dag… 🙂

        Liefs, Henriëtte <3 xxx

        • @Henriëtte,

          Wat in mijn verzoek om mij met rust te laten, heb je niet begrepen?
          En eerste reactie van mij (nota bene over mij, niet over jou, geeft in geen enkele geval een vrijbrief om van alles zo maar te zeggen of die persoon dat wilt of niet, en dus dan maar over die persoon haar grenzen te (blijven) gaan.
          En als duidelijk aangegeven word dat daar geen behoefte aan is, zelfs verzocht word om met rust gelaten te worden, zou het juist respectvol en liefdevol zijn om daar ook gehoor aan te geven.
          Maar ja, praten over en ook doen, zijn blijkbaar twee verschillende dingen bij sommige mensen.

          Ik meld me af voor dit topic, moet het helaas doen om mij zelf tegen dit ongewenste gedoe van Henriette te beschermen. Ik lees dus geen reacties meer.

  6. Mooie blog! Vooral in het onderwijs zou deze focus er ook moeten komen, het is nog te eenzijdig.

    Een prachtig treffend boek die hier op aansluit is ‘Lastige kinderen? Heb jij even geluk’ van Berthold Gunster. Waarom we moeten stoppen met opvoeden. Zeer de moeite waard! Ook als je geen kinderen hebt (zoals ik).

  7. In mijn opvoeding werd er helemaal niet stilgestaan
    Bij hoe het kind dacht of voelden.
    Ik kreeg al gauw het predicaat opgeplakt als lastig te zijn.
    Wat je vader zei moest gewoon gebeuren. Naar jou werd er niet geluisterd.
    Hoe anders gaat het nu . Dat zie ik ook bij mijn dochter.
    Waar de kleintjes altijd naar hun mening Gévraagt wordt bij vele onderwerpen.
    Ze mogen gewoon meedenken.
    Op hun eigen unieke manier.
    Je volwaardig en serieus genomen. Neem je je helen leven mee.
    Wat jij ook schrijf dat kinderen fantastische leermeesters zijn
    Voor persoonlijk bewustzijn.
    Aangezien ze Over het algemeen slechts je eigen gedachten en gevoelens spiegelen.
    Helemaal mee eens.
    Ik ben in ieder geval erg blij dat er nu veel meer rekening met de mening
    En gedachte’s van het kind wordt gehouden.
    Fijn dat er in dit stukje belangrijke dingen worden toegelicht.

    Bedankt Anouk dat je dit wilden delen met ons.

    • Ja Jannie, zo zie je maar dat er in pakweg 2 of 3 generaties tijd toch veel kan veranderen. Soms bijna ongemerkt en altijd achteraf terugkijkend. Ik denk wel dat het tegenwoordig weer een tikje doorslaat naar de andere kant. 🙂

      Fijne dag, Lia

      • @Lia, l

        Lia over dat het doorslaat mee eens.
        Ik zie bijna elke dag. Dat kinderen bepalen
        Wat er gegeten wordt. Dan staat een moeder bv
        Zeker 10 min te debatteren wat het kind wil eten.
        Te drammen dat ze speelgoed willen. En uiteindelijk
        Met een stuk speelgoed de winkel uit gaan. Echt niet normaal.
        Ik zelf kan daar helemaal niet tegen. En probeer het te negeren.
        Maar dit is zeker niet de goede weg.
        Mijn dochter heeft zeker goed de wind eronder. Zonder dat het
        Kind zijn eigenwaarde verliest.Ik heb respect voor haar.
        Ik ben zelf erg ongeduldig. En ik hou niet van kinderen die
        Niet willen luisteren. Ik denk dat ik streng maar rechtvaardig ben.

        Jij ook een fijne dag.

        • @Jannie,

          Je hebt gelijk,ik zie het ook overal om me heen.
          Gedram en gezeur, gegil en rennen in winkels en restaurants.
          Mijn kinderen heb ik al vrij jong geleerd over waarden. Ik vroeg ze: welke waarden vind je belangrijk om je leven mee te vullen? Naast persoonlijke waarden hadden we ook als gezin (samenwerkingsverband) bepaalde waarden.
          Eén van die waarden was bijvoorbeeld respect. Daar waar zij zelf gerespecteerd wilden worden in hun wezen en uitdrukking ervan, zo moesten ze ook leren dat anderen dat ook willen. Volgende stap was dus dat gedrag als gillen en rennen op plekken die daar niet voor zijn, niet viel binnen de waarde van respect voor de ander.

          • Bianca,

            Mijn kinderen heb ik al vrij jong geleerd over waarden. Ik vroeg ze: welke waarden vind je belangrijk om je leven mee te vullen?

            Mooi!
            Het is opmerkelijk hoe helder en openhartig we met kinderen over dit soort dingen kunnen praten.
            Kinderen begrijpen heel veel, en je merkt steeds vaker dat het “kleine volwassenen” zijn.
            Dan kun je ze ook met heel veel andere dingen vrij laten.
            Dag Lia

  8. liefste anouk

    als je je kind niet wilt opvoeden hoe wil je dan je kind begrijpen.
    pas als je er tijd voor wilt vrij maken, pas dan kun je van iets houden, wat was je plaats in deze wereld als je niet was opgevoed, liep je dat nu niet op handen en voeten .
    houd je niet alleen maar van je eigen gemak en je eigen ik.

    stilte.

    • Stilte,

      Ben het eens met Henriëtte, dat we ons eerst moeten afvragen wat opvoeden betekent. Persoonlijk vind ik het een naar woord met haken en ogen.

      De mens is en blijft onderdeel van de natuur en ontwikkelt zich vanzelf, net als de bloemen, het gras en de bomen. Je begrijpt een kind als je wilt zien hoe het zich in vrijheid naar eigen aard kan ontplooien.

      Daarnaast kun je een kind uitleggen wat de spelregels zijn: niet liegen, niet stelen, niet de boel in elkaar slaan en respect/begrip voor de medemens. Dat soort zaken.

      Opvoeden betekent in mijn ogen niet dat ouders hun persoonlijke leefstijl, normen en waarden gaan opdringen.

      Ik vraag mij ook wel eens af wat onze plaats in de wereld was, als wij niet met angst en oorlog waren opgevoed, niet eeuwenlang door de Kerk waren opgevoed.
      Ik denk dat wij nog steeds op handen en voeten lopen; symbolisch dan.

      Maar goed, ik zie ook positieve ontwikkelingen, hoor.
      🙂

      Groet van Lia

    • @stilte, beste Stilte,

      Juist door je kind niet te willen opvoeden volgens jouw normen/overtuigingen zul je in staat zijn je kind onverdeelde aandacht te geven en beter te begrijpen! En daarmee onvoorwaardelijk van houden!
      Daarnaast leert een dier ook lopen zonder dat het wordt ‘opgevoed’, dit doordat er wel voor het dier wordt gezorgd en de volwassen dieren als voorbeeld dienen. 99% van je ontwikkeling wordt bepaald door dingen na te doen. Het belangrijkste wat je in mijn ogen als ouder dan ook kan doen is het voorleven. Je continu dus bewust zijn van welk voorbeeld je geeft is alles behalve je eigen gemak dienen.
      Je kiest je naam hier mooi, stilte is namelijk de ingang naar dit bewustzijn…

      • @Anouk,

        Over die dieren ben ik iig niet met je eens, daar ben ik héél erg in thuis.
        Zelfs dieren voeden hun kleintjes op in hoe ze zich moeten gedragen. Een pup leert in het nest al exact op moeders aanwijzingen te gaan zitten, staan, liggen, blijven enz. en weet als hij het nest verlaat ook precies wat sociaal hondengedrag is en hoe die toe te passen. Dat geldt voor andere dieren net zo goed.
        Verzorgen is uitsluitend voorzien van de basisbehoeften. Opvoeden is echt wel meer dan dat.

        • @Bianca,

          Ook ik ben thuis in dieren en mijn visie hierop is dat dieren elkaar wel corrigeren bij ongewenst gedrag maar geen gedachten hebben over goed en fout. Zij corrigeren slechts in het hier en nu zonder kind bepaalde inprentingen te geven over hoe het in toekomst moet zijn om geliefd te zijn…

          • @Anouk,

            Gedachten over goed en fout, zijn onze (!) gedachten, volgens onze waarden ook.
            Inprentingen en verwachtingen van de toekomst zijn ook onze eigen overtuigingen en verwachtingen.
            De kunst is om de opvoeding dermate vrij te laten van onze (vaak oude) overtuigingen, zodat eigen waarden groeien. Dieren zijn daarin een voorbeeld voor ons, juist omdat zij leven in het hier en nu.

            En over het corrigeren….het woord zegt het al….je kan slecht dat corrigeren wat ooit héél was, waarvan de kennis al aanwezig was <- opvoeding.

  9. Ik vind het wel een mooie Eye opener… 🙂

    Het ligt er helemaal aan wat je onder op-voeden verstaat…

    Tegenwoordig zijn er meer woorden beschikbaar in de richting die je schrijft Anouk…en fijn dat je ze ook noemt.. 🙂

    Persoonlijk vind ik dat ouders meer mogen Vragen… en luisteren… en dat zal je er wellicht ook mee bedoelen…
    iedereen is Uniek… dus vraag…. en luister dan naar het antwoord… dingen vertellen over hoe de buitenwereld Nu nog functioneert… is niet verkeert… maar laat het bij uitleggen…zodat het be-grepen kan worden… dat vind ik wel belangrijk… maar laat de keuze bij het kind zelf.. wat ie ervan van vind… dit ziet… 🙂 heel belangrijk mijns inziens… dat laat je namelijk alles in het midden…en is het slechts info… 🙂

    Liefs, Henriëtte <3 xxx

  10. Anouk, dank je wel voor het verwoorden! Exact wat ik mij meer en meer afvraag nu mijn twee meiden groter en groter worden. Wij mogen meer van hen leren dan zij van ons. Hart volgen en nu ervaren ipv ego volgen.

    Groet,
    Jeroen

  11. Uit Kahlil Gibran, de profeet:

    En hij zei:

    Je kinderen zijn je kinderen niet.
    Zij zijn de zonen en dochters van ’s levens hunkering naar zichzelf.

    Zij komen door je, maar zijn niet van je,
    en hoewel ze bij je zijn, behoren ze je niet toe.

    Je mag hen je liefde geven, maar niet je gedachten,
    want zij hebben hun eigen gedachten.

    Je mag hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen,
    want hun zielen toeven in het huis van morgen,
    dat je niet bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen.

    Je mag proberen gelijk hun te worden, maar tracht niet hen aan jou gelijk te maken.

    Want het leven gaat niet terug,
    noch blijft het dralen bij gisteren.

    Jullie zijn de bogen, waarmee je kinderen als levende pijlen worden weggeschoten. De boogschutter ziet het doel op de weg van het oneindige, en hij buigt je met zijn kracht opdat zijn pijlen snel en ver zullen gaan.
    Laat het gebogen worden door de hand van de boogschutter
    een vreugde voor je zijn: want zoals hij de vliegende pijl liefheeft, zo mint hij ook de boog die standvastig is.

  12. Ik zit niet meer in de kleintjes. 3 kinderen, 2 stiefkinderen en een pleegkind mogen helpen om tot verantwoordelijke, zelfstandige, vrije en authentieke volwassenen op te groeien. Met die ervaring kan ik voluit zeggen: opvoeden is nodig.
    Als je maar in de gaten houd dat ‘zijn’ en ‘doen’ twee verschillende dingen zijn. Gedrag kan men goed- of afkeuren, maar vergeet niet dat dit gebeurt vanuit jouw eigen waarde-oordeel.
    We leven niet in het wild maar in een maatschappij. Daar hoort gedrag bij dat maatschappelijk aanvaard is, dat moet aangeleerd worden. Wilt imo helemaal niet zeggen dat deze kinderen niet meer hun eigen ‘ik’ kunnen zijn, dat hangt helemaal af van hoe jij het als ouder aanpakt. Opvoeding is juist ook belangrijk om dat stukje ook te behouden.

    • We leven niet in het wild maar in een maatschappij. Daar hoort gedrag bij dat maatschappelijk aanvaard is, dat moet aangeleerd worden

      Wat helaas in onze maatschappij aanvaard is, is ego-gericht gedrag.

      • Opvoeders begeleiden een kind op een manier, zodanig dat er juist wel of juist geen (of weinig) ego-gericht gedrag is.
        De verantwoordelijkheid voor het veranderen van de maatschappij, ligt mede bij de opvoeding.
        Het is té makkelijk om maar te zeggen dat het allemaal toch al ego-gericht is en daar dan zelf niets aan te doen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in