Opvoeden zonder oordeel

‘Als de kinderen het maar fijn hebben, als zij gelukkig zijn, dan zijn wij het ook’. Dit is iets wat ik veel om me heen hoor. Wat we daarmee eigenlijk zeggen is ‘kinderen, jullie moeten ons gelukkig maken, zorg dat je het fijn hebt, dan hebben wij dat ook.’ Dat is nogal een verwachting als je het zo stelt hè?

Het effect van je kind gelukkig willen zien.

opvoeden zonder oordeel-Je kind gelukkig willen zien is, hoe onschuldig het ook mag klinken -want gelukkig zijn dat willen we toch allemaal- komt uit een goed hart, waar veel liefde in zit voor onze kinderen. Echter, deze intentie doet wel iets met ze, zonder dat we ons daar bewust van zijn. Het gaat hier dan ook niet over schuld, als iemand anders zou kunnen, dan doet hij dat.

Wanneer wij deze liefdevolle intenties uitspreken over onze kinderen, geven we ze eigenlijk een grote taak mee in het leven. Ze mogen niet ongelukkig worden en moeten dus gelukkig zijn. Er ligt druk bij een kind dat steeds hoort dat het moet opkomen voor zichzelf en dat boosheid geuit moet worden.

Hoe zou het zijn om je kind te zien zoals hij is?

Dat klinkt gemakkelijker dan het is.

Zijn humor, haar lach, zijn creativiteit en haar gezelligheid zijn makkelijk te zien. Het zien van zijn boze buien, haar faalangst, zijn onzekerheid of neiging om te pesten, is heel wat lastiger. Daar zit vaak een oordeel op, gekoppeld aan onze eigen angsten en gevoelens. Want de boze buien of de angsten écht zien, betekent dat je ze ook voelt, dat je diep van binnen ook voelt wat het met jou doet. En dat is nu vaak wat we niet willen. Dus krijgen we een blinde vlek en gaan we ons kind helpen anders te reageren, andere dingen te voelen. We denken dat we ons kind helpen, maar uiteindelijk zijn we met onszelf bezig.

Jezelf er tussenuit halen

Het allerbelangrijkste om te beseffen is dus dat het eigenlijk over jezelf gaat, wanneer je deze intenties uit naar je kind. Onbewust projecteer je je eigen druk van vroeger, je eigen ervaringen op je kind. Hierdoor kijk je niet meer naar je kind, maar ben je zelf bezig met overleven, niet voelen wat er is in jou speelt (nog).

Écht kijken betekent voor mij ‘het gevoel en gedrag van je kind er laten zijn en er van een afstandje naar kijken, zonder oordeel’. Écht kijken maakt uiteindelijk dat je je kind kunt helpen met waar het doorheen gaat, wat het ook is. Het gaat dan (al was dat eerst onbewust) niet meer over jou, maar alleen nog maar over je kind, waardoor er alle ruimte ontstaat die er nodig is.

Leven en opvoeden zonder oordeel

In het leven staan zonder oordeel, doe je door naar het leven kijken zoals het is. Het is niet goed of fout, het is zoals het is. Het kan je blij maken of pijn doen, nog steeds is het zoals het is. Niet meer oordelen in het gewone leven is al een hele klus. Niet meer oordelen over jezelf wat je doet in het leven, geen schuld meer ervaren en je ego opzij zetten, dat is een heel proces.

Opvoeden zonder oordeel gaat nog een stap verder. Niks vinden van wat je kind doet, niet goed of niet fout, ga er maar aan staan. Hoe vaak hoor jij jezelf zeggen ‘goed gedaan zeg!’ En hoe vaak krijg jij terug ‘mam, dat kan ik allang!’. Opvoeden zonder oordeel maakt dat je kind alle ruimte krijgt voor eigen ervaringen, zal groeien omdat het zich gestimuleerd voelt in zijn ‘zijn’ en niet in wat hij kan. Opvoeden zonder oordeel raakt aan ‘onvoorwaardelijk opvoeden’.

Waarom kan dat zo lastig zijn? Omdat opvoeden zonder oordeel van je vraagt om niet te reageren vanuit je eigen emoties. Maar je eigen kind raakt nu eenmaal datgene wat jij zelf als kind hebt ervaren. Je kind spiegelt jouw oude pijn en van daaruit reageren wij op onze kinderen. En dan willen we vooral ‘dat onze kinderen niet meemaken wat wij meegemaakt hebben.’ Daar doen we dan ondertussen zo hard ons best voor, waardoor onze kinderen weer hele andere dingen van ons meekrijgen die niet fijn zijn.

Een gelukkig kind is….

Opvoeden-zonder-oordeelWanneer een kind gehoord en gezien wordt in zijn gevoelens en verlangens, kan het ontspannen in elke situatie dat het meemaakt. Wanneer jij als ouder kunt afstemmen op wat jouw kind nodig heeft en hem dat kan geven, dan kan een kind datgene aangaan dat op zijn pad komt. Als een kind het moeilijk mag hebben in het leven zonder dat zijn ouders daar last van hebben, dan heeft een kind daar ook geen last van. Dan wordt er zonder oordeel gewoon ervaren wat er is. En daar ga je dan doorheen, tot het weer voorbij is. Dat wil niet zeggen dat het altijd even leuk of gemakkelijk is, daar gaat het niet om. Nee, het gaat erom dat je op deze manier je kind het op zijn eigen tijd, tempo en manier laat doen. En dát maakt een kind gelukkig. Dat maakt een kind tot een evenwichtige volwassene.

En dat is dus niet hetzelfde als dat jij of je kind alleen maar blij rond lopen. Gelukkig zijn is niet hetzelfde als alleen maar blij zijn, maar juist een vertrouwen hebben in je eigen kunnen, wat je dan ook meemaakt.

Wat jij als ouder kunt doen

Kijken dus. Kijken naar je kind. Wat doet hij? Hoe doet hij dat? Durven kijken zonder oordeel en vooral kijken zonder te zeggen wat je denkt dat je kind moet doen. En ja, dat is ongelooflijk moeilijk. Je kind de ruimte geven om zélf te gaan vragen hoe hij iets het beste kan doen, maakt dat je kind zelfstandig wordt in het aangaan van moeilijke momenten in het leven. Iets wat hij later hard nodig zal hebben.

Loslaten, je kind dus zo af en toe eens zijn neus laten stoten en zijn eigen pijn laten ervaren, vraagt van onszelf om vrij te zijn van eigen pijn. Want anders raakt de pijn van je kind je te hard en dan ga je dus ‘redden wat er te redden valt’.

Opvoeden zonder oordeel is dus eigenlijk niets anders dan zelf in balans zijn. Wanneer jij verantwoording neemt voor jouw eigen issues kun je zuiver gaan kijken en reageren naar je kind. En heeft jouw kind ruim baan om alle kanten van het leven te gaan ontdekken, ervaren en aan te gaan vanuit een veilige basis. En dat, ja dát is geluk.

lees ook van deze auteur: Opvoeden is zelf in balans zijn

5 REACTIES

  1. Maar wat dan als mijn zoontje van 8 achter zijn tablet zit, en naar filmpjes van Halo 4 zit te kijken. Is een computergame met geweld, schieten en bijna horrorachtige effecten. Dit heeft hij meegekregen van een vriendje die al jaren achter de tablet zit en veel geweldadige spelletjes speelt.
    Ik vind als opvoeder, wanneer ik dat zie dat ik daar iets van mag zeggen, zonder oordeel. Het voelt voor mij niet goed, jonge kinderen daar aan bloot te stellen. Ik vind hem daar te jong voor om al geconfronteerd te worden met zulke angstaanjagende en geweldadige beelden. Dit werkt ook door op de psyche van het jonge brein en dient verwerkt te worden plus alle andere informatie van school, omgeving etc.
    Blijkbaar is dat voor de meeste kinderen en ouders vanzelfsprekend. Ik ga een stap verder. Het systeem is gebaseerd op loonslaven creeeren. Boven in de piramide tref je de allerreiksten van de aarde. Deze spelen een spel, waarin ze het gros van de mens laten geloven waar je aan moet voldoen. Dus ook op jonge leeftijd al veel geweld, doodslag en moord zien. Alleen onze kinderen zien het op een scherm en is dus veilig. Ze krijgen het gevoel dat ze iemand zijn. Echter een kindsoldaat in Afrika, is een ander verhaal. Wat is het verschil?
    Wat geef je wel mee en wat niet. En Oke ik ben het met je eens dat er bij ons ook nog steeds angsten leven als opvoeder die we hebben meegekregen van onze ouders, en deze weer van hun ouders.
    Het mooiste is met je kind de natuur in gaan, kamperen en vuurtje maken. Vertellen over de planten, bomen, natuur, dieren en noem maar op. Maar natuurlijk ook waar het kind zich bevindt en voelt, zonder oordeel en aanschouwen. Volgens mij draait het om de balans in de opvoeding van het kind en de mogelijkheden die zich voordoen, zoals voeding, natuur, spelen, ontdekken, vreugde etc. Van alles een beetje en zorgen dat je zelf als ouder je innerlijke kind nog steeds kunt voelen en omarmen. En dat voelt je eigen kind. Een papa die zelf ook als een kind kan zijn en lekker kan spelen.
    Arthur

    • Beste Arthur, je kind beschermen gaat niet over oordelen. En inderdaad, je eigen innerlijke kind kunnen omarmen, dat voelt je kind. Vanuit die veiligheid kan hij de wereld ontdekken. Warme groet, Nadine

      • Beste Arthur, Met begrip en respect voor als vader om alles te doen wat het beste is voor hun kinderen.
        Dit is bijna het moeilijkste wat er bestaat en kunnen we alleen ons best doen vanuit wat we weten, dus bewustzijn en kennen en kunnen.
        Als je dit als basis vertrouwen neemt dan kun je het niet verkeerd doen.
        Want waar er wordt gesprokken over dat de zieltje of wezentje van het kind dat bij deze ouders geboren wordt voor deze ouders heeft gekozen om zijn levenspad te kunnen ondergaan. Wat ze meekrijgen vanuit hun opvoeding is dan ook de status van bewustzijn van beiden ouders. Deze zullen als een nieuwe fundament van hoe de ouders naar de wereld kijken en zowel met hun zelf omgaan als met andere, door dit te uiten in hun gedrag, emotie, stemming zal door het kind opgepikt worden. Je kunt dit dan ook letterlijk vertalen als aan de hand van de ouders opgevoed worden.
        Wat er aan de hand is, is dan ook de status van bewustzijn waarin de ouders zich verkeren. En nogmaals dit is precies zoals het moet zijn met alles er op en aan, en aan oorzaak en gevolg. Zonder de dingen die wat we verkeerd of fout noemen kunnen we niet bewust worden en groeien. Zonder vallen kunnen we niet leren opstaan. Zonder onze neus te stoten komen we er niet achter wat we niet hadden voorzien of aan dachten. Wat en waar we nu in deze tijd van vele inzichten en veranderingen ons bewust van mogen worden is dat een ieder zijn mening heeft, ja ook kinderen hebben dit al in zich, alleen moet het bewustzijn hiervan nog ontwikkeld worden. Iedereen heeft en mening, voorkeur, smaak, belang en eigen behoefte. Zowel de vader als de moeder als de opa of oma, de buurman, de leerraar, enz. Maar of dit ook de voorkeur en inzien het zelfde is wat de een vindt hoeft totaal niet te Matchen met de andere. We kunnen en andere dan ook niet wat wij willen aan een ander opdrachten of aan verplichtstellen om aan te moeten voldoen. Wat we wel kunnen ondervinden is om het na te gaan door vragen te stellen aan de andere hoe die er over denkt of wat die er van vindt. Nu ligt dit als vader of ouder t.o.v. een jong kind ook nog wel even naast de nodige vragen of een kind hierin of over wel iets van kan vinden of al een oordeel heeft. Ook hierin is er maar een tover woord en dat is vertrouwen dat dit een wijze misschien we oude ziel is en niets voor niets dit pad heeft gekozen en met de nodige confrontaties gevaagd heeft om op zijn pad te verschijnen om het effect dat het in hem zelf of op de omgeving aan reactie geeft voor invloed op hem heeft. Zelf ervaring kan niet alleen verkregen worden daar is de buiten wereld de grootste belangrijkste factor in, want deze weerspiegeld het onbewuste wat geleerd mag worden op dit levenspad. Heel veel liefs en licht Carlo

  2. Mooi en leerzaam artikel , ben hier zelf dagelijks mee bezig om bewuster om te gaan met onze zoon.
    En wat jij zegt , het is niet altijd even makkelijk , maar stukje bij beetje je eigen ego afleggen en je innerlijke kind helen helpt enorm.
    Fijn dat je dit artikel heb geplaatst , dan kunnen steeds meer ouders zich bewust worden hiervan 🙂

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in