DELEN
Ouders zijn veel te serieus, laten we daar verandering in aanbrengen

Met dit mooie weer zoeken wij regelmatig het water op en daarbij valt mij steeds weer op hoe energiek, blij, speels en creatief de kinderen zijn en hoe serieus de ouders. De kinderen rennen op water en zand af, gillen van plezier en dollen graag en veel met elkaar. En als het tijd is om naar huis te gaan hebben ze daar meestal geen oren naar.

Kijk ik naar de ouders dan zie ik iets heel anders. Een enkele uitzondering daargelaten uiteraard. De meeste ouders lijken weinig plezier te hebben of te maken daar bij het water. En ik vermoed dat dit niet alleen bij het water is. En dat bevreemd mij. Want nagenoeg alle kinderen houden van zwemmen en spelen in, met en bij het water. En wij zijn allemaal kinderen geweest, hebben er dus (nagenoeg) allemaal van gehouden.

Wat is er met ons gebeurd?

Wat is er verandert in ons (leven) waardoor we niet meer spelen? Vinden we dat het niet hoort als we volwassen zijn? Zijn we bang dat ons kapsel geruïneerd wordt? Zijn we bang om koud, nat of vies te worden? Of zijn we gewoon het spelen verleerd?

Is het erg?

Je zou je kunnen afvragen waarom ik er een punt van maak. Zo’n punt dat ik er zelfs over schrijf. Want is het erg om gewoon een beetje te zitten of te liggen en na een paar uur weer naar huis te gaan? Misschien niet. Maar ik geloof dat we onszelf en onze kinderen een groot plezier zouden doen als wij ook wat meer zouden spelen. Als we onszelf en het leven iets minder serieus zouden nemen en zouden durven genieten van luchtig vermaak dat geen enkel doel dient.

Expert

Om even eerlijk te zijn, ik ben trouwens een expert in zitten en liggen langs de waterkant (bij voorkeur met een boek),. Dus ik praat hier niet alleen over wat ik bij anderen zie, maar ook over wat ik zelf in de praktijk breng. Maar bij anderen is het altijd makkelijker te zien dan bij jezelf J

Zet je bezwaren opzij en geef je over
Alleen van dit beeld krijg je waarschijnlijk al een glimlach op je gezicht. Kun je je voorstellen hoe leuk het is om te doen?

Kijk eens om je heen

Ik wil je uitnodigen om eens om je heen te kijken als je bij het water bent. En dan vooral te letten op de verschillen tussen de ouders en kinderen. Ik durf er bijna mijn hand voor in het vuur te steken dat je dan begrijpt waarom ik dit artikel geschreven heb. Het is namelijk bijna pijnlijk om te zien. De kinderen vol levenslust en de ouders veelal uitgeblust. Ik vond het echt confronterend. Je zult, als je gaat opletten, ook zien hoeveel uitnodigingen (in alle vormen en maten) de kinderen aan hun ouders doen om mee te spelen. En hoe verbaasd en soms teleurgesteld ze zijn als ouders die uitnodigingen niet aannemen.

Waarom ogen wij uitgeblust?

Zou het zo kunnen zijn dat wij zo uitgeblust ogen, en misschien zelfs wel zijn, omdat we gewoon veel te weinig spelen? Veel te weinig simpelweg plezier maken en genieten van het leven? Want van het lezen van een boek langs de waterkant ontspan ik wel en het geeft me ook energie, maar waarschijnlijk lang niet zoveel als een half uurtje zorgeloos lachen en plezier maken.

We leven serieus zijn voor

Ik denk dat we allemaal wel eens jaloers zijn op onze kinderen. Op de manier waarop zij in het leven staan. Maar als wij ze maar lang genoeg voorleven dat het leven serieus geleefd moet worden, dan worden zij ook serieus. Dan verliezen ook zij hun zorgeloosheid en weten ze niet meer hoe je schaamteloos kunt genieten van het leven. Als je dat oké vindt is er geen vuiltje aan de lucht natuurlijk. Maar als je, net als ik, je kinderen iets anders gunt, dan is het tijd om verantwoordelijkheid te nemen. Om te erkennen dat het wel iets minder serieus mag allemaal. En om het dan natuurlijk in de praktijk te brengen.

Dus ik wens je vooral heel veel lachwekkende momenten, vieze handen en voeten, afschuwelijke kapsels, kippenvel, onbezorgdheid en plezier toe. Met en zonder je kinderen.

5 REACTIES

  1. In deze prestatie gerichte maatschappij telt alleen maar het resultaat. Spelen en “onvolwassen” gedrag worden gezien als een belemmering. Juist lachen spelen en plezier maken zijn vele male belangrijker dan al dat serieuze prestatie gerichte gedoe van nu.

    Mooi artikel met een duidelijke boodschap.

  2. Dit onderwerp is geweldig. Ik heb een kliene van twee, ga met m van de glijbaan, ga mee een springkussen op, bouw kastelen, we zitten samen onder het zand. We gooien zand en water op elkaar. Kleding is supervies. …..en het is zo leuk. Sinds ik moeder ben( zelfstandig moeder), en echt overal kom, campings, zwembaden, kleine speeltuinen enz enz is het een pijnlijk iets om te zien hoe ouders ” verzuurd” vast zitten in een opvoedachtig iets, het lijkt soms wel of men van elkaar verwacht, hoe te reageren of handelen op situaties met kinderen. Een soort aangeleerd gedrag hoe je reageert op je kind. En dat is vaak heel veel irritaties naar de kinderen. Gelukkig zie ik ook een nieuwe stroom, wat bewuster in houding naar de kinderen. Ouders die echt geduld hebben en mee kunnen gaan in de wereld van hun kind. Vaak merk ik dat ik de doelgroep ” onbewuste ouder” wil bereiken door social medea, maar ik heb geen accunt ergens… haha….
    Kortom, ik heb erkenning gevoeld, een enorme erkenning, na het lezen van jou stukje. Heel fijn. Dank je wel.

  3. Misschien zijn de ouders oud, zijn ze stijf en stram en kunnen ze niet meer spelen en ravotten al zouden ze dat nog wel willen……

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in