Als kind was ik al een  dagdromer in een fantasierijke wereld. Vol overgave heb ik mijzelf gestort in allerlei levensavonturen. En ook al werd dat sprookjesbeeld naarmate ik ouder werd op diverse momenten wreed verstoord, iets bleef in mij nog steeds dat kind met dezelfde dromen van een wereld in eenheid en harmonie.

Sinds we in Frankrijk wonen leven we dagelijks in die wereld. De stilte, het contact met de natuur, het roodborstje dat elke ochtend voor het keukenraam zit, de kippen die ons goedendag komen zeggen , een merel die afgelopen zomer weken achtereen ‘s nachts vlakbij ons slaapkamerraam  hele serenades ten gehore bracht, de liefdevolle mensen die we hier ontmoeten, de humor, de hulp die ons hier onvoorwaardelijk geboden wordt , veel ( zon)Licht, de veilige omgeving, de immense sterrenhemel,  de aarde die na een eerste seizoen al een rijke oogst heeft  gegeven en vooral het intense gevoel dat wij hier volledig onszelf kunnen zijn.

Hoe beschrijf je in woorden hoe het voelt om je vrijheid voor en in jezelf  terug  te vinden, met de innige wens anderen  te inspireren bewust te worden van  hun diepste verlangens en dromen, daaraan over te geven en te creëren?

Over de manier waarop je je levensgeluk kunt  vinden zijn  immens veel boeken, artikelen en tijdschriften geschreven, cursussen met werkboeken en handleidingen  ontwikkeld en staat het internet bol van guru’s, healers, tips, oefeningen, workshops, trainingen en lezingen. Uiteindelijk is er maar één persoon die de antwoorden heeft en dat ben je zelf.

Ieder mens voelt en weet  intuïtief wat hem of haar inspireert , voedt en nieuwe energie geeft en waar diepgewortelde angsten op de loer liggen die ervoor zorgen dat innerlijke barrières niet of nauwelijks overwonnen kunnen worden om de weg van het hart te volgen. De uitkomst van die zoektocht kan het leven op zijn grondvesten doen laten trillen en het gevoel  geven dat de bodem onder het bestaan uit zakt.

De zware innerlijke strijd die wij jaren hebben gevoerd is voorbij. De strijd om aan de verwachtingen van anderen te voldoen. De strijd om elke dag iemand te zijn die we eigenlijk niet waren, niet konden zijn én niet wilden zijn.

Het is de klassieke droom waarbij men door onzichtbare krachten naar de rand van een ravijn wordt geduwd. Aan de overkant is weer vaste grond  te zien maar geen zichtbare mogelijkheid om die te bereiken, geen loopplank, geen brug en de krachten duwen toch verder. Er is niets meer  om je aan vast te klampen en op het moment dat je van de rotswand dreigt af te vallen, ontvouwt zich als vanzelf de brug naar de overkant.

Als we stil staan bij onze sterfelijkheid, de reden van ons bestaan, de blauwdruk van onze ziel,  is de enige weg die we nu nog kunnen bewandelen de weg van overgave aan  ons gevoel. Overgave aan al dat is.

Kitty Janssen-Retour à la Source- www.retouralasource.org

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in