nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine

Mensen met een psychische of psychiatrische diagnose hebben vaak naast hun moeilijkheid of kwetsbaarheid een gave. Het laveren tussen die twee uitersten is niet altijd eenvoudig. Het kan lastig zijn je leven fysiek en materieel op de rails te houden met autisme, een bipolaire stoornis, een gevoeligheid voor psychosen of iets anders. Maar ik wil het nu hebben over het innerlijk op de rails blijven staan. Dat is een aspect van ‘stoornissen’ waar je niet vaak wat over hoort omdat de nadruk meestal ligt op het maatschappelijk functioneren.

Het lijkt wel alsof de natuur het eerlijk wil verdelen: als je ergens iets heel goed kunt, krijg je ter compensatie een ‘moeilijkheid’ mee. En vaak zijn mensen geneigd óf de één, óf de ander te benadrukken. Terwijl leven met een ‘stoornis’ vaak juist gaat om de balans tussen beide. Het is niet terecht om iemand eenzijdig de identificeren met ofwel zijn gave ofwel zijn probleem. Daar bewijs je iemand geen dienst mee. Ik denk ook niet dat je een ‘stoornis’ ooit echt helemaal kunt oplossen. Iemand blijft altijd ergens een kwetsbaarheid houden als gevolg van zijn psychische configuratie.

Als je leeft met een ‘stoornis’, zul je het idee van de ‘gulden middenweg’ los moeten laten. Want een ‘stoornis’ bevindt zich juist in de extremen van de menselijke ervaring. De meeste neurotypische mensen leiden een leven van de gulden middenweg: ze volgen vaak een vooropgezet levenspad, huisje-boompje-beestje, een baan of carriere, ze werken aan hun bewustzijn en meestal gaat het daarbij om een soort verlichtingsideaal: ze proberen hun minder prettige kanten af te vlakken en daarmee een wijzer, milder, alwetender mens te worden. Allemaal niet verkeerd, maar erg georiënteerd op het ‘midden’.

nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine

Ik heb lang gedacht dat ik het spiritueel ‘niet goed deed’ omdat ik maar niet in dat midden kwam. Ik geloofde dat ik niet liefdevol genoeg was omdat ik vaak nog zulke diepe duisternis ervoer, of de verbinding met andere mensen maar moeilijk kon vinden. Nu weet ik dat ik gewoon een ander pad loop. Ik geloof ook niet dat het het doel is van een mensenleven om in dat spirituele midden van integratie en verlichting uit te komen. Alsof we daar leven na leven steeds een stapje dichter bij komen, alsof we in elk leven een klasje hoger komen en uiteindelijk een soort lichtengelen worden. Ik zie persoonlijk onze parallelle levens als een soort kralenketting met geen ander doel dan de wens om te leven. En daarin kun je je in behoorlijke uitersten bevinden.

Bij een ‘stoornis’ ga je duidelijk van de middenweg af. Je past niet in dat vooropgezette levenspad. Je kunt extremen van licht en extremen van duisternis ervaren. De wijzer slaat verder uit. Depressie, een ‘duistere’ kracht in je psyche, een talent of ‘weten’ wat je onderscheidt van andere mensen lijkt een meer standaard levenspad te blokkeren. Die weg is voor je afgezet, lijkt het wel. Je komt er gewoon niet. En dat betekent dat ook spirituele groei een andere route neemt. Het gangbare idee van spirituele ontwikkeling is groeien in licht en liefde. Door bewust in het leven te staan, te mediteren en mentale bagage onder ogen te zien, raak je langzaam maar zeker het ‘donker’ kwijt en kun je groeien naar het licht. Met een ‘stoornis’ ziet dat plaatje er anders uit. Een ‘gangbaar’ spiritueel pad is vaak gericht op het integreren van alle aspecten van de persoonlijkheid. Mensen met een ‘stoornis’ daarentegen integreren niet altijd hun persoonlijkheid. Ze kunnen heel sterk een bepaalde energie, archetype of vibratie belichamen. In plaats van naar het geïntegreerde midden te bewegen, doen ze het tegenovergestelde: ze bewegen naar de uitersten. En daar doen ze ervaringen op die de meeste mensen niet goed kunnen plaatsen.

Leven in een uiterste betekent vaak dat je ergens een gemis ervaart terwijl er tegelijk ook iets aanwezig is wat zo ontzettend kostbaar en gezegend is. Het lijkt of het één het ander compenseert, maar voor degene die het draagt is dat misschien niet altijd zo. Er blijft een scherp randje aan het leven zitten terwijl er tegelijk iets is wat je voor geen goud had willen missen. het is tja, dubbel. Je komt er nooit helemaal uit.

Het gaat er niet om dat je die uitersten kunt afvlakken of dat je je gemis helemaal over kunt laten gaan. Ik weet eigenlijk niet eens waar het precies om gaat. Misschien hoef je het alleen maar te leven, te be-leven, te ondergaan.  Misschien gaat het erom dat je leert die extremen er naast elkaar te laten zijn. Misschien is het een ervaring voor in je rugzakje, misschien is het alleen maar de wens van de natuur om alle mogelijke manifestaties van leven uit te proberen. Ik heb daar geen pasklaar antwoord op.Het kronkelige pad tussen gave en stoornis

Omdat er voor mensen die heel sterk een pad buiten het midden bewandelen nauwelijks rolmodellen zijn, zijn ze heel sterk op zichzelf aangewezen. Je hebt niemand waar je je aan kunt optrekken, er zijn nauwelijks peers. Je bent echt op jezelf aangewezen. Dat leidt soms tot heel mooie, unieke levenscreaties, maar helaas soms ook tot wanhoop, het opgeven, verslaving of zelfs suïcide omdat de tunnel te lang en te donker was, de weg te kronkelig, het pad te vervreemdend. Er was niemand die je voorging.

Zo’n uniek levenspad ver weg van het midden geeft de mogelijkheid om een markante persoonlijkheid te worden. Als je geen deel hebt aan de ervaringen die voor de ‘middenmoot’ wel beschikbaar zijn, vindt een hoop ‘geschaaf’ aan je persoonlijkheid niet plaats. Want meegenomen worden in een grote stroom van ontwikkeling die voor heel veel mensen geldt, betekent dat je je aan elkaar gaat optrekken, elkaar gaat beïnvloeden en dat je dus een beetje op elkaar gaat lijken. De ‘gave/stoornis-wandelaar’ aan de rand van het spectrum kan echter alleen zichzelf maar uitvinden.

Het idee van leven, manifestaties en zielen als ‘eenheid’ heb ik ergens onderweg losgelaten. Ik ben me altijd scherp bewust geweest van de diversiteit aan manifestaties hier op Aarde. Ik zie daar persoonlijk niet direct de Eenheid in en begrijp ook niet waarom die er persé moet zijn. Ik zie het geïncarneerde leven op Aarde als een soort prisma. Het witte licht dat erdoorheen valt, wordt gebroken in allemaal tinten die in combinatie alle mogelijke kleuren opleveren. Dat is toch prachtig? Een zin als ‘Alles is één’ zegt me niet zoveel omdat ik hier vooral de waaier zie. En ook dat is gewoon een ervaring hier zoals er zoveel zijn. Het is niet eeuwig, het is maar tijdelijk, misschien heeft het niet eens doel anders dan bestaan omdat het mogelijk is binnen de wetten van deze Aarde. En zo zijn er zoveel mensen, soms bewonderd, soms verguisd, soms genegereerd, soms niet eens opgemerkt, die een buitenissig stukje van die waaier vertegenwoordigen.

inspiratie/leestip : Van stoornis naar gave

Vorig artikel4 sleutels om helemaal in je kracht te staan met je sensitiviteit
Volgend artikelHoe blauw licht van je smartphone hersenen en lichaam kan beïnvloeden
Merel
Ik ben 38 jaar en ben ervaringsdeskundige op het gebied van autisme. De maatschappij ziet vooral de problemen die met autisme samenhangen. De talenten die bij autisme horen, worden vaak te weinig ontwikkeld. Autisme is een wonderlijke manier van zijn waarbij de gave van het verstand wordt verbonden met een diep vermogen om te voelen. Ik wil deze bijzondere binnenkant van autisme met mensen delen zodat ze anders tegen zichzelf of tegen mensen met autisme aan kunnen kijken. Ik ben een 'intuïtieve nerd'. Ik werk op een laboratorium maar houd me ook bezig met sjamanisme, kruiden en dieptepsychologie. Mijn levenspad is het verbinden van kennis en magie. Ik onderzoek vrije manieren van leven in een maatschappij die nog erg beperkend is. Mijn passies zijn het vinden van mijn eigen weg in een uniforme maatschappij, muziek, lezen en tuinieren.

13 REACTIES

  1. Mooi! Als je eenheid in jezelf ervaart, zal er eenheid zijn. Divers, verscheidenheid en eenheid zijn dan hetzelfde. Het is maar net hoe je er naar kijkt en uiteindelijk alleen vooral hoe je jezelf daarin voelt. En grenzen voor jezelf zijn ook erg belangrijk hierin.

  2. Zouden we in plaats van in een universum niet in een diversum wonen?
    Het stikt immers van de diversiteit in onze wereld.
    Laten we de diversiteit omarmen in plaats van de eenheidsworst.

  3. Ja, zo is het precies, dat je meer aan de uitersten dan in het midden zit. Mooi beschreven en interessante denkwijze! Ik kijk er wel iets anders tegenaan, of misschien is aanvullend wel een beter woord. Want ik denk dat het er vooral aan ligt wat je ‘het midden’ noemt. Als dat is: eenzelfde weg vinden als mensen die van zichzelf al meer in het midden zitten, dan leg je jezelf iets op dat alleen maar tot pijn leidt. Niet doen dus. Toch is er volgens mij wel meer mogelijk. Ik denk dat het gaat om het herkennen van het feit dat het leven én-én is. Zeker als je de uitersten kent: ja, het is zwaar, heftig, donker. En tegelijkertijd ken je, en vóel je ook de schoonheid van het leven. Merken dat die twee er tegelijk zijn, en gewoon naast elkaar kunnen zijn, dat geeft je bakken vol rust en kracht. En ja, ook dat witte licht. En dat lijkt dan misschien opeens wel op wat de uitgebalanceerdere mensen in het midden vinden. Of niet, maar dat maakt natuurlijk niks uit. Wat het ervaren van ‘én-én’ je oplevert, is wat je het allerbest kan gebruiken met die uitersten: veerkracht. Veerkracht is je herstelvermogen als het allemaal weer té is. Je vermogen om jóuw balans te vinden. ‘Én-én’ kan je helpen om sneller uit het dal te komen, omdat het ruimte geeft om tegelijkertijd te mogen genieten van dingen en momenten die wel goed en leuk zijn. Bovendien stuurt het je gedachten en beleving in de richting van positieve dingen en geeft je daarmee kracht en richting om de zwaarte te laten voor wat ie is. Ik wil niet beweren dat dit altijd werkt in de zin dat je nooit meer de zwaarte meemaakt. Maar dat is wel wat het mij heeft opgeleverd. En als hypnotherapeut kan ik één ding met zekerheid zeggen: iedereen kan het licht in zichzelf ervaren. Doordat je zo’n sterke focus in jezelf hebt, kom je juist bij die beleving. En daarmee ligt de sleutel van die ‘verlichting’, mocht je die willen ervaren (en niemand doet dit 24/7 hè), gewoon in jezelf. Pfieuw, het lijkt wel bijna het midden- maar dan dus wel met acceptatie van (sorry voor dit allergie-woord), en leven met, je uitersten.

  4. Ik als empaat loop al mijn hele leven langs de rand van de maatschappij. Heel herkenbaar,aan de ene kant een gave aan de andere kant een soort last. Ik zou niet anders willen zijn,met al mijn gevoeligheid. Het grootste voordeel is tegelijk het grootste nadeel,ik voel hoe iemand zich voelt,ook op afstand. Als een van mijn kinderen op school verdrietig is dan weet ik dat,ik voel op dat moment hetzelfde. Ik ben telepathisch sterk verbonden,wat ook betekent dat ik elke dag een paar uur alleen door moet brengen,anders wordt het me teveel. Veel is in verbinding met elkaar,maar inderdaad alles is één zegt me in mijn hoofd ook niet zoveel,wel in mijn hart kan ik het soms voelen. Maar dat zijn dan ook juist de momenten dat ik teveel voel. Het blijft een balans in mezelf zoeken naar wat me goed doet. Soms is er wel de wens om niet zo gevoelig te zijn maar ik zou het ook voor geen goud willen missen!

  5. Wat een heerlijke, bevrijdende visie! Nu ik bijna 65 jaar ben, krijg ik het gevoel helemaal te mogen zijn wie ik ben, met mijn depressies en moeilijk te verwerken trauma’s. Een prachtige opklaring in mijn huidige stormachtige periode.
    En inderdaad, een uitnodiging om de eenheidsworst (wat een woord, eigenlijk!) niet langer te verheerlijken als hét na te streven doel; lieve mens, jij bent welkom, he-le-maal*

  6. Een prachtig stuk, dankjewel. Heel inspirerend om over na te denken.
    Alleen al het woord ‘stoornis’. Wie bepaalt wanneer iets een stoornis is of juist een gave? Voor wie is het een stoornis en voor wie een gave?
    Als je niet voldoet aan de maatschappelijke norm dan val je buiten de boot. Je vaart niet mee omdat je niet in de boot past. Je krijgt van alles toegeworpen om jezelf te redden. Fijn, maar misschien wil en/of kun, of ga je wel zelf zwemmen.
    Ieder mens is uniek en onderdeel van een korte periode van tijd dat we leven genoemd hebben. Maar echt leven is iets heel anders dan tijd. Het is energie. Energie is er in ontelbare vormen, in ontelbare krachten. Daarin lijkt veel op elkaar, maar is in feite niets gelijk. Zo gezien is er niets fout of goed, of andersom. Als je dat zo kunt zien, voelen, ervaren, leven, begint je rust en vertrouwen en overgave in liefde voor wat is, in de wetenschap dat liefde is. De energie is liefde die is.
    Als mens, onderdeel van deze liefde, kun je proberen zoveel als mogelijk is, daaruit te leven (in de dagelijkse dingen die je doet naar mens en natuur) en te delen. Ieder mens leeft vanuit zichzelf. In feite doe je dat ongestoord naar je eigen mogelijkheden door voor jezelf de eigen mogelijkheden te zoeken, te ontdekken. Dit doe je om datgene te leven waar toe je in staat bent, tot het leven, al dan niet gekozen of gedwongen, stopt.

  7. eenheid en verscheidenheid (uniekheid) misschien? Ze sluiten elkaar niet uit, maar bevinden zich op andere niveau’s….

  8. Bedankt voor je eerlijke verhaal Merel! Dat vind ik veel interessanter dan verhalen van therapeuten. Echte verhalen van mensen met hun struggels dat creëert voor mij een gevoel van verbinding en begrip.

    Persoonlijk heb ik vele spirituele overtuigingen los gelaten. Het leven zit veel rauwer in elkaar. En veel van de spirituele uitingen komt voort uit een weerstand van het aardse leven omdat het nu eenmaal niet eenvoudig is, hier. Het is vaak meer een kwestie van accepteren van je realiteit en dar het beste uit te halen i.p.v. verlangen te koesteren dat er van alles gehealed kan worden. En is dan steeds een wegkijken van en leef je in droomwereldje. Dat is mijn ervaring in ieder geval. Ik keek regelmatig naar filmpjes van mensen met bde’s omdat het me hoop geeft op meer dan alleen dit leven. Het maakte het leven dragelijker voor me.

  9. Wat een mooi stuk! Dankjewel, helpt me weer om mezelf een stukje verder te accepteren. Geeft rust en voegt echt iets toe aan waar ik al ‘weet’. Ik begin steeds meer te zien en accepteren dat ik ook een ‘outlier’ ben. En idd heel herkenbaar die extremen!

  10. … & dan willen we toch weer perfectie i.p.v. alles & iedereen te laten zijn zoals ie/’t is. Daarmee de angst dat ‘t dan ‘n chaos zou zijn, maar juist dan is er balans/harmonie omdat iedereen in harmonie is met zichzelf & al wat is. Precies zoals ie/’t is. Tenminste… Zo voelt ‘t voor mij. Hartegroet ♡ ira

  11. Sinds ik de lezing van Erik Matser beluisterd heb ben ik ook anders naar de wereld en het zijn gaan kijken. Erik Matser is een onderzoeker van de hersenen, hij heeft ontdekt dat bij de betere voetballers die de situaties op het veld razendsnel kunnen analyseren een gebrek ligt op het sociale vlak. Wat hij gedaan heeft is zowel een onderzoek ontwikkeld om dit vermogen bij jonge voetballers te vinden als een programma om deze op het sociale vlak te begeleiden. Misschien ligt hierin de oplossing ook voor anderen. Als beide aspecten voldoende aandacht krijgen is er misschien wel iets van een balans te vinden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie achter
vul je naam in