DELEN
Neem verantwoordelijkheid

door Conny Janse

Persoonlijke verantwoordelijkheid voor wat we voelen opent de deur naar welzijn. Deze oefening is zo belangrijk omdat het je toegang verstrekt naar je opgehoopte trauma’s en verwondingen. Totdat we dit doen, is ons lijden niet direct toegankelijk, kan het niet losgelaten of genezen worden.

Wat is projectie?

Voordat we verder zullen gaan met persoonlijke verantwoordelijkheid en gaan praten over wat projectie is, gaan we eerst definiëren wat persoonlijke grenzen zijn.  Alles wat ik denk, voel, zeg of doe is van mij. Ik ben verantwoordelijk hiervoor.Projectie: Als ik negatieve (of positieve) gevoelens of emoties heb e ik probeer jou de schuld te geven van wat ik voel, denk, zeg of doe, dan projecteer ik mijn dingen op jou. Over het algemeen is het zo, dat wanneer we niet de verantwoordelijkheid nemen voor onze gevoelens, we anderen veroordelen voor die dingen waarvoor we ons beschaamd hebben gevoeld in onze jeugd. We projecteren gevoelens van schaamte op de andere persoon en proberen hen te identificeren als fout of slecht in een vergeefse poging onszelf te beschermen tegen  schaamte en pijn.

Soms projecteren we ook positieve gevoelens

Een andere manier waarop we gewoonlijk projecteren is om ten onrechte te denken dat een andere persoon de bron van liefde en welzijn is, we nemen dan niet de verantwoordelijkheid voor onze  verbinding met de Bron van welzijn. Dit gebeurt vrij vaak tijdens de “honeymoon” fase van een romantische relatie. We ontmoeten iemand die ons ziet en die aandacht aan ons besteedt, en dat voelt fantastisch! We voelen ons speciaal en begeerlijk. Dit kan een zwevend gevoel geven, zoals geen andere drug dit kan geven. Maar, wat omhoog gaat, moet ook weer een keer omlaag komen. Een ander kan dit soort aandacht niet 24/7 blijven geven, en dan krijgen we ontwenningsverschijnselen als zij zich terugtrekken.

De enige manier waarop we voortdurend diepe en ware liefde kunnen blijven ontvangen, is wanneer wij de verantwoordelijkheid nemen voor onze verbinding met de Bron, de bron van geluk. En de enige plaats waar we verbinding kunnen maken met de Bron is in ons eigen wezen. Als we dat doen, voelen en zien we dit overal en in iedereen gereflecteerd, of iemand anders nu aandacht schenkt of niet.

Hoe we onszelf pijn doen als we opgeven

Als ik  mijn eigen gevoelens niet accepteer als die van mij en ze op jou projecteer, ontken ik  een waardevolle gelegenheid mijn schaamte te helen die door de projectie bedekt wordt. Je kunt een emotionele reactie in mij opgewekt hebben, maar ik ben verantwoordelijk voor het toe-eigenen en helen van die plaats in mij, die jij geraakt hebt door wat je deed of zei.

Persoonlijke verantwoordelijkheid klinkt vrij duidelijk en eenvoudig, toch? Tot je gekwetst wordt. Maar als pijn en wonden aangeraakt worden is het heel makkelijk  dit uit het oog te verliezen en de ander de schuld te geven voor wat we voelen.

Wanneer wij de verantwoordelijkheid weigeren te nemen, missen we niet alleen een kans zelf te genezen, maar we richten ook allerlei schade aan in onze relaties.

Begrijpen hoe je projecteert kan heel behulpzaam zijn, als je de moed hebt om ernaar te kijken. Maar alle vormen van projectie kunnen teruggebracht worden tot een eenvoudige boodschap: het gaat niet over mij, het gaat over jou. Dat is de inhoud. Ik weiger te kijken naar mijn eigen troep en probeer het aan jou te geven.

Hoe projecteren we?

We geven de verantwoordelijkheid op en spelen het “schuld spelletje” op heel creatieve manieren, door:

  • De ander aan te vallen. Als de wonden opengereten worden, voelen we ons aangevallen en kan zelf de aanval inzetten gerechtvaardigd lijken.
  • Doen alsof je niet boos bent en de ander proberen te overtuigen dat hij/zij boos is.
  • We geven toe dat we boos zijn, maar geven hen de schuld dat we boos zijn.
  • Proberen de ander te helen of veranderen, zodat we zelf de pijn van de wond niet hoeven voelen.
  • De ander een schaamtegevoel geven zodat we zelf de schaamte die op ons geprojecteerd was niet hoeven voelen.
  • Terugtrekken en de ander de schuld geven van het feit dat we van streek zijn.
  • We worden afhankelijk van de ander voor welzijn en schrijven onze ervaring toe aan de liefde die we voor de ander voelen.
    Projectie

Klinkt dit bekend? Voel je niet slecht als je het herkend! We geven allemaal onbewust de verantwoordelijkheid op en beschermen onszelf op deze wijze op verschillende manieren.

Waarom projecteren we?

Het is wat we gewend zijn. Dit was over het algemeen een acceptabele manier van reageren toen we kind waren.

In de kern van alle projectie ligt een intense angst die we bewust of onbewust proberen te vermijden. Als kinderen, werden we  gekleineerd, verstoten, beschaamd of we werden gestraft voor wat onze opvoeders als verkeerd bestempelden. Daarom denken we instinctief dat we fout of slecht zijn als negatieve gevoelens opkomen. En omdat er een bewuste of onbewuste angst is gestraft te worden, geeft dit deel van onze psyche de persoonlijke verantwoordelijkheid op en zegt: ik ga op geen enkele manier toegeven dat ik een probleem heb. Snel…..laten we de schuld op de ander schuiven.

Projectie is een ontkenningsmechanisme. Als we naar buiten richten op de andere persoon, is dit een (meestal onbewuste) poging de intensiteit van de wond niet te hoeven voelen.

Heling kan alleen plaatsvinden als we:

  • Persoonlijke verantwoordelijkheid voor de gevoelens nemen.

Als we weigeren het ingesleten spelletje te spelen van de schuld bij iemand anders zoeken, niet langer proberen de ander te helen, te veroordelen of aanvallen en bewust verantwoordelijkheid nemen voor wat we ervaren, brengt het de energie terug naar ons zelf, waar we dat het meest nodig hebben. Dit is erg belangrijk om een aantal reden.

Het niet nemen van de verantwoordelijkheid voor gevoelens en ze ontkennen door ze te projecteren op anderen: laat de levenskracht weglekken, door het naar buiten te projecteren, door de schuld op een ander te schuiven of proberen de ander te helen, enz. Dat is een zekere manier onszelf te ontkrachten. Totdat we persoonlijk verantwoordelijk zijn voor wat we voelen, zijn we machteloos. Als we iemand anders verantwoordelijk proberen te maken voor wat wij voelen, doen we afstand van macht/kracht.  We maken hen verantwoordelijk, maar we kunnen hen niet veranderen. Dit is een niet te winnen spel van emotionele pijn en het houdt ons in de slachtofferrol.

Neem verantwoordelijkheidWe creëren steeds weer hetzelfde pijnlijke scenario. Tot we  verantwoordelijkheid accepteren, blijven de onopgeloste gevoelens in ons energieveld en verzamelen zelfs meer energie iedere keer dat we het zelfde spel weer spelen. Iedere keer wordt nieuwe emotionele angst toegevoegd. Waardoor we door de wet van aantrekkingskracht, meer van dezelfde ervaringen aantrekken.

We houden het deksel op een deel van onszelf dat letterlijk schreeuwt om aandacht, liefde en heling. Alleen wanneer we de verantwoordelijkheid nemen voor wat we voelen worden onze wonden onthuld en worden ze bewust toegankelijk. Als we onszelf afleiden en de focus naar buiten richten op de andere persoon, bedekken we de wond met een laag ontkenning, waardoor we ons zelf de toegang ontzeggen. Wat we moeten doen als we getriggerd worden is de wond openen en  erkennen – dat deel  dat wanhopig is en aandacht vraagt –  accepteren en liefde geven.

Je bent altijd de levende weerspiegeling van wat je uit. Dus als een heleboel mensen onbeleefd zijn tegen je, is dat waarschijnlijk omdat jijzelf onbeleefd bent, of omdat je je bewust bent van het feit dat mensen onbeleefd zijn. Er gebeurt niets met je wat geen onderdeel is van je eigen vibratie.

Wat gebeurt er als we de verantwoordelijkheid nemen en weigeren te projecteren?

Als we emotioneel getriggerd worden en de verantwoordelijkheid nemen en bij de gevoelens blijven,  in plaats van ze naar buiten te projecteren, voelen we onmiddellijk een emotionele hitte, een brandend gevoel, een ongemak. Hoe intenser de neiging is anderen aan te vallen of een ander te willen veranderen, hoe intenser de pijn rond de emotionele wond die we ontkennen.

Zodra je oefent  verantwoordelijk te zijn voor wat je ervaart, zal je een enorme kracht voelen die je in de oude patronen terug wil trekken. Maar als je verlangen naar heling groot is, motiveert het je  met manieren te experimenteren die helend zijn. Als we de pijn niet naar buiten projecteren, opent zich een raam in de pijn en voelen we het zoals we het niet gevoeld hebben sinds het ontstaan van de wond. Het is ontkende en onthulde energie. Dit is een ontzagwekkende plaats waar we nu staan. Van hier, hebben we de kracht en macht te helen en de energie los te laten.

Als we Liefde van de Bron /God aanroepen – en we blijven bij dit deel op dezelfde tedere manier dat we met een kind zouden doen die pijn heeft, zal de pijn loskomen en uit zichzelf loslaten.

Wil je bekrachtiging?

slachtofferschap

Kom dan los van de illusie van slachtofferschap

Vanwege de dingen die  gebeuren als we kind zijn, dragen vele  onbewust (of semi-bewust) de overtuiging dat we slachtoffers zijn van het leven, mensen en omstandigheden. Samen met deze overtuiging,  geloven we (meestal onbewust of semi-bewust) dat we het verdienen om zo slecht behandeld te worden en dat we slecht zijn, gebrekkig en ongeliefd. We kunnen een onbewuste overtuiging hebben dat de dingen nooit beter zullen worden, omdat wij nooit beter zullen worden.

 

Het is heel behulpzaam om dit te herinneren:

Alle gedachten van onwaardigheid komen door het feit dat we geloofden in een verhaal dat eenvoudig niet waar was. Als je dit emotionele helingswerk doet, moedig ik je aan terug te kijken op je kindertijd en te zien dat je ergens de keuze hebt gemaakt om de overtuiging dat je niet geliefd bent te geloven. Je zult misschien geen herinnering hieraan hebben, maar je kunt terug kijken en je realiseren dat jij jezelf op een onvriendelijke manier ervaren hebt, omdat dat je is bijgebracht, niet om wie je eigenlijk bent.

Voorbeeld: zoals zovele , kreeg ik negatieve feedback doordat mijn ouders zelf ernstig verwond waren. Zij projecteerden hun gevoelens van waardeloosheid op mij. Als alle kleine kinderen, was ik niet volwassen genoeg te zien – dat hun waarneming van mij niets te maken had met de waarheid. Ik was niet dom, lelijk, onbelangrijk of onhandig. Zij voelden zichzelf zo. Zij waren nooit in aanraking gekomen met dit emotionele helingsproces. Het aanvaarden van persoonlijke verantwoordelijkheid was geen concept waar zij zich bewust van waren. Zij projecteerden onbewust hun eigen schaamte op mij en mijn broer en zus.

Probeer niet van anderen te houden, voordat je van jezelf houdt. Je zult er niet toe in staat zijn. Als iemand in je leven komt die op al je knoppen drukt, probeer dan niet van hem te houden. Geef hem niet de schuld en maak geen vijand van hem. Erken gewoon dat er op je knoppen gedrukt wordt en vraag tijd om bij je gevoelens te zijn.

Controleer dit  en kijk of het in je eigen leven net zo is. Het geldt voor ons allemaal. Het is belangrijk  je te realiseren, het is cruciaal uit slachtofferschap te komen en je zelfrespect en kracht op te eisen als waardig, en gelijkwaardige mens.

Je realiseren dat je een keuze hebt wekt je macht

de kracht van de keuze

Door de verantwoordelijkheid te nemen en je gevoelens te voelen, realiseer je je dat je als kind de keuze gemaakt hebt te interpreteren dat je gemeen behandeld werd, dat je gestraft werd omdat je stout was, lelijk, dom en ongeliefd. Het was het beste wat je op dat moment met jouw kinderlijke verstand kon doen. Als je volwassen was geweest toen deze dingen gebeurden, zou je de volwassenheid en  het onderscheidingsvermogen hebben gehad,  te zien dat jouw ouders spraken en handelden vanuit hun eigen wonden en dat hun reactie op jou, niets te maken had met jou. Jij hebt geïnterpreteerd met de mogelijkheden die je op dat moment had.

Dit geldt voor ons allemaal. Als kind ben je een psychische spons, alles in je omgeving als realiteit opzuigend. Alles wat we van de wereld wisten, was wat we direct of indirect van de mensen om ons heen meekregen. We hebben overtuigingen gevormd over onszelf gebaseerd op de manier waarop  ouders/verzorgers op ons reageerden, ongeacht hoe dysfunctioneel zij waren.

Het belangrijkste is te zien dat KEUZE een plaats van kracht is. Je kiest ervoor het op die manier te zien. Je kunt dan kiezen de waarheid te zien en het verhaal te ontkrachten dat je een ongeliefd slachtoffer was. Je hebt nu de macht het anders te zien. Dit is waar je je macht terugneemt door de verantwoordelijkheid te nemen voor alle gevoelens die nu getriggerd worden en door verantwoordelijkheid te nemen voor de keuze, en de negatieve feedback te accepteren die je als kind hebt gekregen, die de hedendaagse reacties hebben veroorzaakt. Dit verlost je van slachtofferschap.

Je was toen perfect en liefde waardig en dat ben je nu ook! Je programmering was van de mensen om je heen, het ging niet over jou. Maar hoe jij je nu voelt is jouw verantwoordelijkheid. Dat kun je veranderen en helen. Als we verantwoordelijkheid nemen voor gevoelens en overtuigingen, begint de traumatische energie zich te openen en op te lossen.

Als we verantwoordelijkheid nemen voor gevoelens, komen we allemaal op een gegeven moment zover dat we genoeg van onszelf houden de waarheid hiervan in te zien. Als je dit snapt en kunt zien dat je geen slachtoffer bent, moet je nog steeds genoeg om jezelf geven om dit werk te doen en jezelf iedere keer weer aan deze waarheid  herinneren .  Regelmatig  de waarheid van gelijkwaardigheid aan alle mensen blijven bevestigen. Persoonlijke verantwoordelijkheid vraagt moed, oefening en geduld, maar je zult de psychologische pijn oplossen. Jezelf herinneren aan je liefelijkheid is noodzakelijk, want soms duurt het even voor de negatieve conditionering van jaren is opgelost.

Persoonlijke grenzen en verwerking

persoonlijke grenzenHerinner je de beschrijving nog van persoonlijke grenzen: ik ben verantwoordelijk voor mijn gedachten, woorden, daden en gevoelens, en jij bent verantwoordelijk voor jouw gevoelens, gedachten, woorden en daden.

Als we getriggerd worden door een ervaring met een ander, ligt heling en welzijn niet in het verwerken van hun gedrag en onze reactie hierop. Wat we voelen is verantwoordelijkheid. We moeten verantwoordelijkheid voor alles accepteren. Dit is een machtige waarheid om binnen te laten komen en mee te werken – één die mij optrekt en leert op dagelijkse basis. Het kan heel goed zijn dat wij ons hele leven met deze les moeten werken.

Als emotionele pijn getriggerd is door iemand anders, is het meest waardevolle wat je kunt doen, alleen te zijn, maak ruimte binnen in je voor wat je voelt en begin het emotionele helingproces voor persoonlijke verantwoordelijkheid zoals ik ga beschrijven. Om dat te kunnen doen, moeten we weigeren het spelletje te spelen van de schuld op iemand anders afschuiven. Hun persoonlijke werk is hun verantwoordelijkheid en ons persoonlijk werk het onze.

Als we ons eenmaal toegelegd hebben op verantwoordelijkheid en in aanraking zijn gekomen met de angst  die de trigger veroorzaakte, dan kunnen we praten met de ander met een betere kans in eigen kracht te blijven, voor onszelf te zorgen en niet weer te gaan projecteren en de schuld af te schuiven. Dit weerhoudt ons ervan andere energetische lagen van pijn in ons psyche te vormen of in het energieveld van de relatie met de ander.

Alle relaties zijn spiegels

Als we verantwoordelijkheid nemen voor  de heling van onze gevoelens , vinden we uit dat de liefde voor onszelf precies de manier is waarop we van anderen houden. Als ik oordeel, de schuld geef en aanvallend ben, is dat omdat ik mezelf veroordeel, de schuld geef en aanval. Als ik ermee worstel om van jou te houden, dan heb ik het moeilijk om van dat deel van mezelf te houden wat jij spiegelt.

Verder, als ik mezelf veroordeel en de schuld geef, veroordeel en geef ik de schuld ook aan God/Bron. Het maakt niet uit met wie we een relatie hebben – een ander – onszelf – de Bron, alles wordt  terug gespiegeld. Het doel van relaties is ons te laten zien waar we moeten helen en meer lief moeten hebben. In het algemeen leven we in een wereld van spiegels.spiegels

Hoe kunnen we helen?

In eerste instantie moeten we bewust worden van de projectie en verantwoordelijkheid nemen voor de gevoelens, gedachten enz.  De volgende stap is met liefde naar de pijn te  kijken die eerst verborgen was. Ook moeten we liefde voor onszelf opbrengen en begrijpen, accepteren en compassie voelen voor dit gewonde aspect wat reageert. Het is noodzakelijk onder ogen te zien dat met zoveel pijn, het logisch is dat dit getriggerd wordt en dat er een reactie op volgt.

Als je verantwoordelijkheid accepteert voor je gevoelens, zal onvoorwaardelijke liefde de wond oplossen. Als je bij het proces kunt blijven zal je zien dat je geen slachtoffer bent in deze situatie. Die realisatie voert je terug naar persoonlijke kracht. Je zult zien dat je keuzes had.

Emotionele heling

  1. Als je negatieve gevoelens bemerkt, identificeer je veroordeling jegens de ander.

–          Wees aanwezig als de stille getuige, de waarnemer van gedachten en emoties als ook je reacties in verschillende situaties. Wees in ieder geval net zo geïnteresseerd in je reacties op de situatie als in de persoon die de reactie veroorzaakt. Bemerk ook hoe vaak je aandacht in het verleden of in de toekomst vertoeft. Veroordeel of analyseer niets wat je opmerkt. Kijk naar de gedachte, voel de  emotie, neem de reactie waar. Maak er geen probleem van. Je zult dan iets krachtigers voelen dan wat je ook waarneemt: de stille, waarnemende aanwezigheid zelf achter de inhoud van gedachten, de stille getuige.

  1. Vraag jezelf: Hoe veroordeel ik de ander?

–          In het begin van dit verantwoordelijkheidsproces, moet je jezelf niet censureren door vriendelijk of lief te zijn. Wees eerlijk over hoe je de persoon ziet, ook al weet je dat je overdrijft. Geef toestemming voor alles wat naar boven wil komen, zonder jezelf te beperken.

  1. Vergeef jezelf dat je oordeelt.

–          We hebben allemaal oordelen, positief of negatief. Ik weet niet of het menselijk gezien mogelijk is daar helemaal verlost van te zijn, want alle oordelen over anderen zijn oordelen over aspecten die beschaamd zijn geraakt toen we kinderen waren. In onze menselijkheid, zijn we allemaal “WERK IN UITVOERING”.  We moeten oefenen in vergeving, zowel voor onszelf als anderen, wat uiteindelijk het zelfde is. In het leren persoonlijk de verantwoordelijkheid te nemen, is het doel op dit punt de oordelen niet te verwijderen. Daar zijn we niet toe in staat tot we helend werk binnenin hebben gedaan, die deze oorzaken hebben bedekt. Ons doel is alleen bewustzijn te brengen in onze oordelen en projecties. Dat op zich is al een helend proces.

  1. Realiseer je dat alle oordelen onjuist zijn en subjectief.

–          Als vijf andere mensen dezelfde situatie meemaken, zouden ze het allemaal anders ervaren. De ene persoon zou misschien niet geïrriteerd zijn, de ander zou misschien een positief oordeel hebben, en de andere drie zouden hun eigen unieke ervaring hebben, afhankelijk van hun eigen wonden en bewustzijn- of onbewustheid. Geen van hen zou de waarheid kunnen zien, het zijn slechts gezichtspunten.  We zien wat we willen zien, wat meestal  dat is waar we aan toe zijn te zien, gebaseerd op de eigen wonden en wat we in ons energieveld meedragen wat de lens kleurt waar we doorheen kijken.

  • Neem verantwoordelijkheid voor het oordeel, door te realiseren dat het oordeel over jou gaat, niet over de ander. Met andere woorden laat de ander vrij

–          Vraag jezelf af waarom je de ander niet mag. Wat irriteert je aan hem/haar. Op wie uit mijn jeugd lijkt hij/zij. Welk oordeel heb ik over mezelf dat ik op hem/haar projecteer. Doet hij/zij me denken aan een deel van mezelf dat ik niet leuk/mooi/aardig vind. Heb ik me ooit geschaamd voor iets wat hij/zij doet.

  • Realiseer je dat het oordeel over jezelf ook niet waar is.

–          Om het nogmaals te herhalen: negatieve percepties en overtuigingen over onszelf als jonge kinderen, zijn ons ingeprent door de energie van ouders/verzorgers, omdat zij zelf ongeheelde wonden hadden die op ons geprojecteerd werden. Voor vele is veel van de feedback die we hebben gekregen negatief, beschamend en eenvoudig niet waar. Zelfs al heb je een geweldige jeugd gehad en kun jij je geen trauma’s herinneren, is de kans nog steeds aanwezig dat je negatieve gedachten of overtuigingen over jezelf hebt vanwege je jeugd. Vergeet niet dat we in die tijd te jong waren om te kunnen onderscheiden wat waar was en wat niet, en dus geloofden we dit negatieve zelfbeeld. De waarheid is/was: we zijn nooit slecht of verkeerd geweest.

  • Voel de basis angst achter het zelf-oordeel.

–          Als we verantwoordelijk  zijn, ontdekken we dat projectie een ontkenningsmechanisme is. We concentreren dan op de buitenwereld in een onbewuste poging te voorkomen dat wij de intense gevoelens van schaamte en verwondingen voelen. Om onze projecties toe te eigenen en de wonden hier onder te helen, moeten we bereid zijn de angst te erkennen. Alle oordelen zijn uiteindelijk oordelen over onszelf en als dit begrepen is begint een groter begrip van de aard van het leven plaats in te nemen.  Hoewel we gewoonlijk geconditioneerd zijn over angst te denken als  “iets” waar we zo snel mogelijk van af moeten zien te komen, is angst eigenlijk helemaal niets. Het is de afwezigheid van iets. Angst is de afwezigheid van liefde. Angst wil eigenlijk zeggen: Ik heb liefde nodig! Om liefde in onze angst te brengen, moeten we het eerst blootleggen en het toestaan volledig aanwezig te zijn. Om de angst bloot te leggen kun je jezelf de volgende vragen stellen:

–          Wat als ik niet perfect ben?

–          Wat als ik fouten maak? Hoe voel ik me dan?

–          Waarom ben ik boos?

–          Waarom voel ik de noodzaak mezelf te verdedigen?

–          Waar ben ik bang voor? Wat is de originele bron van deze angst?

–          Waar voel ik me schuldig of beschaamd over in deze situatie?

  • Omhul de angst / of het kind in jou met liefde, begrip en compassie.

woman child to star blueVaak komt nu het jonge, overweldigde, gekwetste, geschokte, verbijsterde en geterroriseerde kind tevoorschijn, dat zich eenzaam en verlaten voelt, onbelangrijk, ongeliefd en die de hoop op heeft gegeven ooit echt gezien en geliefd te worden. Ik denk dat we allemaal zo’n klein wezen in ons hebben. Dit is de kern van de wond. Soms is de angst rond deze wond erg groot.  Herinner je zelf eraan dat angst de afwezigheid is van liefde. Wat moeten alle kinderen over zichzelf  leren, om uitgerust te zijn voor een gezond en gelukkig leven? Ze hebben het nodig te weten dat zij belangrijk , waardevol, perfect en krachtig zijn. Ze moeten weten dat ze geliefd zijn precies zoals ze zijn.  Het maakt niet uit hoe oud je nu bent, het is nooit te laat om de verantwoordelijkheid te nemen en jezelf deze liefde nu te geven. Het kleine kind leeft nog steeds in jou. Dit kind moet van jou horen dat hij/zij geliefd is en wij, moeten dat heel vaak horen, dagelijks. Omdat vele geen liefhebbende feedback hebben gekregen toen we nog kinderen waren, hebben we ons ontkracht, gekwetst, boos gevoeld zonder eigenlijk goed te weten waarom. Het is tijd dit kind liefde en vergeving te schenken. Het is tijd hem/haar de waarheid te vertellen.

–          Ik zie je zoals je bent

–          Ik hou van je zoals je bent

–          Je bent niet slecht. Je hebt niets verkeerd gedaan.

–          Ik ben er voor je.

–          Je kunt gewoon zijn. Je bent mooi zoals je bent. Precies zoals je bent.

–          Ik ben hier voor je en houd van je.

–          Het is veilig om alles wat je voelt te voelen

–          Ik zie en begrijp je nu. Alle gevoelens hebben een reden. Je bent niet slecht omdat je deze gevoelens hebt

–          Je bent gekwetst. Ik zie dat en ik ben hier om je mijn liefde te geven. Ik blijf bij je en houd van je.

Door naar het verlaten deel van jezelf te kijken en het liefde te geven, creëer je eenheid en harmonie in de psyche. Het stemt spirituele en menselijke aspecten op elkaar af, zodat ze samen kunnen werken in een prachtige vloeiende dans.

Dit werk is magische helende alchemie als de wond en liefde samengebracht worden en de wond oplost. Alles wat we hoeven doen is naar dit deel van onszelf kijken door de ogen van compassie. Dan beginnen we dat kind  te zien en reageren we op natuurlijke manier  als we welk gekwetst kind dan ook zouden zien – we geven het liefde.

Persoonlijke liefde voor de wond is onvoldoende, we moeten ook de liefde van de Bron, de helende liefde van het Universum/God aanroepen en overgeven aan de liefde van De Bron.

Ik roep alle liefde van God op. Ik vraag aan de Liefde om de gekwetste plaats in mij te helen. Ik open mij om de Hoogste Liefde en Licht te ontvangen.

Deze liefde is er al, maar het aanroepen opent ons bewustzijn ervoor. Op deze manier brengen we de waarheid, dat we niet alleen zijn en diep geliefd zijn tot in elke cel van ons wezen, naar de onwaarheid/leugen, dat we slecht zijn, gescheiden van liefde en geen liefde waard zijn. Alleen liefde kan wonden helen. Het aanroepen van Liefde en erop afstemmen brengt de verandering te weeg die noodzakelijk is voor volledige en permanente heling.

  • Lieve bron, ik ben bereid dit anders te zien. Dirigeer mijn gedachten en aandacht alsjeblieft naar wat u mij wilt laten zien, leren , loslaten en helen. Ik vraag om uw kracht en vraag liefde en vergiffenis voor alle aspecten van deze situatie, voor mijzelf en voor alle mensen die hierin betrokken zijn.spoorweg

De geschenken van deze oefening

  • We ervaren ons zelf en andere mensen als gelijkwaardig
  • We worden bewust van en laten de wonden uit de jeugd los
  • We bevrijden de levenskracht voor creativiteit, vreugde, welzijn en liefde
  • We herkennen ons zelf als liefde vanuit de kern van ons wezen
  • We vertrouwen dat deze liefde groter is dan welke wond ook die we zullen ontdekken, en dat het in al onze wonden zal stromen en ze zal bevrijden

Hoewel  verantwoordelijkheid nemen soms extreem ongemakkelijk kan zijn, is het vele malen comfortabeler dan doorgaan met onderdrukken van emotionele wonden en de schade te verduren die het aanricht in onze levens. We kunnen ons zelf eenvoudig niet helen tot we persoonlijk verantwoordelijk zijn voor alles.

 

©Conny Janse

42 REACTIES

  1. Beste Conny,

    Wil veel zeggen maar weet niet waar te moeten beginnen, dus houd ik het voor nu op het belangrijkste: dank u wel voor het inzichtelijk, begrijpbaar, tastbaar maken van het proces. En dank aan de beheerders voor het mogelijk heben gemaakt dat dit kan worden gedeeld.
    Graag zou ik meer van uw hand willen lezen. Heeft u een site, boeken? Geeft u seminars, lezingen etc. die ik kan bijwonen?

    Harte groet,
    Audrey

  2. De tekst grijpt me aan en voelt goed. Ook de reacties zijn erg herkenbaar. Gevoeligheid is mooi en ik wil het absoluut niet kwijt maar ik heb er ook ontzettend veel last van gehad..(en nog steeds soms..) Er was bijna geen onderscheid tussen ‘mij’ en ‘de ander’ wat in de negatieve zin inhield dat negativiteit wat de ander op mij projecteerde rechtstreeks bij mij binnenkwam. Ik ben iemand die mij (al mijn hele leven) verantwoordelijk voelt voor mijn eigen handelen en vroeger voelde ik mij ook nog verantwoordelijk voor het geluk van de ander. Zo had ik een zogenaamd goede vriendin (jarenlang bevriend mee geweest) die niet goed voor mij was; op het narcistische af. Die “vriend” was erg negatief en jaloers wat zich bv uitte in negatief spreken over anderen; bijna nooit eens iets leuks of positiefs. Ik wilde destijds maar “redden”. Ik wilde en durfde de negativiteit van die vriend toen niet echt in te zien denk ik. Ook uit angst dat die vriend kwaad over mij zou gaan spreken. Toch voelde ik het altijd (maar heb lang mijn intuitie in bepaalde situaties, zoals in deze wegberedeneerd; ook deze vriend praatte op me in naar haar eigen voordeel). Ik ben te lief geweest; erg empatisch (die vriend totaal niet -eigenlijk het tegenovergestelde van mij-) ben een positief mens en zag (en zie gelukkig weer) het goede in een mens.

    “Mijn stuk” is dat ik geleerd heb / aan het leren ben om mensen zoals die vroegere negatieve vriend niet meer toe te laten / binnen te laten dringen en niet meer van zijn problemen mijn probleem maak of te willen “redden”.
    Toch heb ik nog ontzettend veel last van (angstige / negatieve) gedachtes / herinneringen aan deze persoon. (Ik heb het contact een paar jaar geleden verbroken omdat ik er letterlijk bij neer viel; waar die “vriend” uiteraard niets van kon begrijpen en ik nog steeds het gevoel heb dat ze met het vingertje naar mij wijst en tegen iedereen die het maar horen wil roddelt over hoe “slecht” ik ben en wat ik haar heb aangedaan. Het is duidelijk nog een klein kind van binnen; waarom heb ik me hier zoveel van aangetrokken?
    En waarom heb ik er nu nog steeds last van; terwijl ik juist heel erg bezig ben met positieve dingen en mensen in m’n leven?

    Bedankt voor het lezen …

    • @Zara, Dag Zara,
      Ik heb ook zoiets ongemakkelijks met een ‘vriendin’. Ik denk dat in mijn geval ongelijkwaardigheid aan de basis lag. Zij keek vroeger naar mij op omdat ze heel onzeker was. (Hoewel ik daar zelf niet om gevraagd had en haar constant vertelde om in zichzelf te geloven, zal het me onbewust wel deugd gedaan hebben dat ik als ‘de sterke’ aanzien werd). De laatste jaren is ze erg veranderd en doet ze veel moeite om ‘harder’ te zijn (terwijl ik juist moeite doe om ‘softer’ te zijn :-)).
      Al een tijdje voelde de vriendschap voor mij niet meer zuiver aan (terwijl ze dat eigenlijk al van in het begin niet was, maar toen was ik nog te jong om dat te zien). Het was alsof er een rekening te vereffenen was. Alsof zij er ineens behoefte aan had om me kleiner te maken, me van m’n troontje te stoten, zeg maar. Ik begrijp dat ergens ook wel, maar ja, vriendschap kan je dat wel niet meer noemen dan.
      Ik vond het heel moeilijk om afstand van haar te nemen. Zij gaf me dan telkens het gevoel dat ik het ‘hoog in m’n bol had’ en op den duur begon ik me suf te denken of dat inderdaad misschien het geval was??! Ik maakte mezelf dus kleiner. Missie geslaagd.
      Het grappige is dat zij nu plots allemaal andere vrienden heeft en zelf ook afstand neemt… en nu voel ik me afgewezen 🙂
      Ik kan alleen maar concluderen dat afgewezenheid en eenzaamheid heel diep zit in alle mensen. Naar het schijnt is het de belangrijkste drijfveer van ons zijn/ego: het zoeken naar erkenning van anderen. Het is dus wel logisch dat dat je raakt… je staat er ook redelijk machteloos tegenover, tegenover de negativiteit van een ander. Je kan haar negativiteit of zienswijze niet veranderen. Je kan alleen maar proberen in je eigen kracht te staan en die negativiteit niet ‘op je’ te nemen.
      Tegelijkertijd voel ik me schuldig omdat ik ‘oordeel’ over haar, en haar ook negatief bekijk. Ik probeer daarin mild te zijn voor mezelf. De meeste mensen maken geeneens de reflex dat ze oordelen…
      Het ongemakkelijke gevoel blijft voorlopig wel. Ik voel dat het nog niet ‘opgelost’ is.
      Ik zie dat haar gedrag me doet denken aan m’n zus, een relatie die heeeeeel moeilijk ligt.
      Ik zie ook dat ik een groot verlangen heb naar gelijkwaardige, echte, vrolijke vriendschappen… Misschien dat als er bij ons allebei dingen veranderen, zoiets opnieuw mogelijk wordt tussen ons. Misschien ook niet, maar ik denk wel dat loslaten de beste optie was. Alleen lijkt het soms of dat loslaten enkel fysiek is, iets in mij hoopt nog te veel op vriendschap ofzo… Mogelijk dat de oorzaak daarvan ligt in het niet gezien zijn door m’n ouders, in een verdrietig innerlijk kind. Maar dan zit ik vast. Wat nu? Ik geloof dat het artikel als laatste redmiddel geeft: je wenden tot ‘bron’ om het in liefde te laten helen?

      • @stien
        hallo, ik noem dit vriendschap daar waar je van elkaar leert, soms word het woordje loslaten zo vlug gebruikt, loslaten is niet altijd mensen laten staan maar oude waarden daaromtrent loslaten, dat is mijn idee hé, kan mis zijn.
        tussen gelijkgestemden is er niet altijd een groei das natuurlijk de supergemakkelijkste vriendschap x

        • @mieke, dag mieke,
          Je kan van iedereen leren inderdaad. De nieuwslezer, je lief, een kind van 5, je buurman aan wie je een hekel hebt… maar daarom zijn dat nog geen vriendschapsrelaties, toch?
          ‘Mensen laten staan’… vind je dat iets heel fout? Waarom zou je blijven vasthouden aan mensen als jullie visies of golflengtes zich om welke redenen dan ook van mekaar verwijderen? Uiteraard kan je ervoor kiezen om contact te blijven houden, maar dat wordt dan toch een tamelijk oppervlakkig contact met misschien wel onderhuidse ergernissen?
          Ja, supergemakkelijke vriendschap vind ik wel de fijnste! 🙂 Ook uit vreugde en plezier valt iets te leren. Groei hoeft niet persé moeilijk te zijn. Straks gaan we nog kicken op worsteling 🙂

  3. dit is een tekst die echt zo belangrijk voor mij, evenals de reacties hierop zijn zo belangrijk
    ik zit zelf nog altijd met onopgeloste delen, en tblijft me moeilijk hoe laat ik ze wegvloeien in liefde.
    therapie helpt me echt niet want dat blijven zoeken en graven waar mn hoofd letterlijk mee belast en barst:) en brengt slapeloze nachten .

  4. Zo Zo… wat een reacties zeg! en wat mooi allemaal!

    Er is heel duidelijk een behoefte aan Begrip…om grip te krijgen… op het waarom en hoe… dat is wat ik eruit haal

    De reis op zich… kan inderdaad heel zwaar zijn… als je er geen ene malle moer van begrijpt…. en wat zijn dan die tools

    en wat… ga zo maar door… ik begrijp iedere reactie… maar

    Wat belangrijk is… HOE los je dat op? hoe doe je dat? niet een week ergens in blijven hangen…. er zijn zovéél wegen die naar Rome leiden…. aan jouw de keus hoe je het wilt doen…. Wie of wat mag JOUW gaan leiden? Jezelf natuurlijk

    Maar… wie ben jij dan? in-zicht in wie je bent… en wat je allemaal kunt doen om dit te ont-dekken… ont-wikkelen
    dat is de reis op zich… je kunt het jezelf heel moeilijk maken…door overal een antwoord op te willen hebben….te onderzoeken…vind je antwoorden die voor jouw van belang zijn… Hoe doe je dat?
    Wel ik kan alleen maar vertellen hoe ikzelf dat heb gedaan..

    Ik heb een rotsvast geloof in God… aangezien ik daar zelf deel van uitmaak…net zoals jullie zelf ook… is dat nr.1

    Hoe vaak ik mezelf niet betrapte op een uitspraak; God, hoe los ik dit nu op? verdori! ik kreeg dan meteen antwoord…als ik even diep ging adem halen tot in mijn tenen zeg ik altijd… 2 á 3 x… Dan kwamen ineens “toevallig” ideeën in me op of iemand zei iets ( ook “vreemden” ) of ik zat ineens ergens op een pagina op mijn pc… dat ik dacht…? hoe ben ik hier nu terecht gekomen?

    ook hebben me de info’s van Aarde Engel Michaël me erg goed geholpen…. want zij weten hoe moeilijk en hoe lachwekkend het kan zijn.. hoe wij het onszelf zó moeilijk maken… ikzelf ook hoor… maar ikzelf had moeite om te begrijpen wát ermee bedoeld werd… nu heb ik voor mezelf keuzes gemaakt… ik heb pen en papier gepakt en opgeschreven wat voor mij werkt…uit al die keuzes die er zijn…

    Ik wil het beste van het bovenste beste oplossing..die voor iedereen goed werkt! want al wat is en wat leeft is allemaal belangrijk! en dan komt 2; zoekt en gij zult vinden. zoek bewust naar de beste oplossing voor jouw en laat je leiden door je Eigen Bescherm engel je bron of je eigen vader/moeder GOD = allemaal hetzelfde… geef je eigen benaming eraan… zodat je weet wie wie is… schrijf dat allemaal op…en dan zie je wel waar de oplossing ligt… dan zie je het écht…gelóóf daar ook in…controleer het…het gevoel…jouw gevoel…het is allemaal hard werken maar dan heb je wel een stevige basis… die op werkelijkheid berust… jouw waarheid…die bij jouw uniekheid hoort… en wees niet bang om actie te ondernemen
    als iemand je iets zegt; zeg vriendelijk iets terug… of als je zoiets hebt van…wát moet ik hiermee? kun je altijd vriendelijk lachen en zeggen; ik hou ook van jouw! hihi 😉

    werkt elke keer weer! hihi 🙂 want het werkt óók visa versa

    spiegeltje… mooi toch? ik hou ook van jouw en van jouw en van jouw… we horen allemaal bij elkaar… in jouw…
    en kom je nu iets tegen waarvan je echt niet weet hoe je dat moet doen?
    wat ik deed; Mijn handen in de lucht en dan riep ik: ik kan hier niet mee omgaan!!! ik weet niet hoe! Help me aub… met tranen en tuiten maar het zakte af… ik huilde me uit en het zakte dan af…later kwam dan… op een rustige moment..
    ineens “onverwachts” het antwoord! wel lieve lieve allemaal

    alles is een proces…en hou gewoon van jezelf… sla letterlijk je armen om jezelf, je lichaam heen en zeg; schat
    ook al vind ik het allemaal heel vervelend en moeilijk… ik hoú van jouw! met heel mijn hart… dát is wat we echt iedere dag nodig hebben van onszelf… ik hoú van je wat ever the reason is I can not uderstand you right now… I do love you! and I always will! ik zal mijn uiterste best doen om jouw/mezelf te begrijpen… dat beloof ik! ook doen dan hé?! geen loze beloftes maken.. doen! maar alles op zijn tijd… go with the flow and be who you are… be proud of yourself… wees altijd trots op een gezonde manier( niet arrogant worden) op jouw prestaties… en bedank al wat is, de bron elke dag voor de hulp, de samenwerking met jouw, ook al snap je het niet meteen… kon ik ook niet zo van de één op de andere dag… dat kan niemand en dat hoeft ook niet…. de wil… het doen..positief en liefdevol zijn…en ernaar willen handelen..ernaar willen luisteren… dát is voldoende… ikzelf hanteerde 2 hele belangrijk regels ( en dat doe ik nog steeds) Liefde overwint alles en de aanhouder wint! en dat ben ik/ zijn wij!! en dan lachte ik en zei dan: als je dát maar weet! soms lachen en huilen tegelijkertijd
    tegen wie ik dat zei? tegen mezelf in de spiegel, tegen mijn man, mijn vriendin en nu tegen jullie; lieverds…laat jezelf vrij… laat alles los wat je beangstigt.. niet goed voelt en laat het op een positieve manier bij je terug komen
    zodat je er wél wat mee kunt… je hoeft dit zinnetje maar te denken… gedachten…zijn krachten… remember?
    genoeg gekletst voor vandaag! hihi 😉 love you al 🙂 xxx
    voor degenen die van muziek houden….

    luister naar muziek waar je happy van wordt… Rustig van wordt en sluit dan even je ogen… op you tube staat genoeg Engelen muziek of van de natuur of Withny Houston bv The greatest love of all… 😉 jezelf… fijne reis… allemaal

    en heel veel dank aan alle schrijvers vertalers en dat de site er is… Gordon… vanuit mijn hart… allen dank!

    liefs, Henriëtte xxx 😉 <3

  5. Je bent 100% verantwoordelijk voor de relatie met je zelf en 50% voor de relatie met een ander.

    Leven is simpel, hou het simpel…..en dat is nou net niet zo simpel voor menigeen!

    De beste leraar ben je zelf met hulp van tools en instrumenten.

    Een stukje meewandelen aan de hand van een mede reiziger, een meester. Een echte meester laat je hand los als hij/zij voelt dat het tijd is voor jou om verder te wandelen op jou reis.
    Je ontmoet medereizigers soms bij de bushalte soms via de universe en soms recht voor je…je schaduw in de spiegel!

    Het pad is al uitgestippeld alleen de invulling niet daarin heb je de keus, je eigen keus…..de vrije wil naar vrijheid in liefde en licht.

    Soms ben je de meester, soms de student

    Ik ken een aantal meesters in nederland, een meester in sensitiviteit Marian van den Beuken. http://www.desensitievepionier.nl
    Neem eens een kijkje….windows kunnen deuren openen, waar hooggevoeligen uiteindelijk rustig en vol energie door stromen.

    Voor de mystici is almine.nl wellicht de juiste meester om de toon te zetten om onze hoogste waarheid te leven.

    Wil je meer over kubussen, puzzelstukjes en transformatie van leren en onderwijs te weten komen? De gulden snede….de hele olifant in beeld
    http://www.marjadevries.nl

    Ik hou het bij deze drie ~ de drie eenheid, al het goede komt in drieen.
    De link gestuurd via de regenboogbrug door het universum met een web aan mogelijkheden.

    Be love, do joy, have peace
    The guru is an ocean of gems and pearls

    Hartsgroet uit het Oosten
    ~x~

  6. mooie reacties allemaal. ook hier kan ik weer wat mee.
    wat mij opvalt is dat sommige aanraden om, wanneer het je niet alleen kan, hulp moet gaan zoeken….
    ok, dat heb ik diverse malen geprobeerd maar er is bijna niemand die het begrijpt.
    ben bij diverse psychologen geweest, maatschappelijk werkers en iemand die beweerde mensen met hsp te kunnen helpen. een soort van coach dus…
    ik ben van mening dat je veel beter kunt gaan proberen om gelijkgestemde te bereiken(zoals hier op deze site) dan je dure geld uit te geven aan bv psychologen.
    ik ben van mening dat alleen diegene die dezelfde reis hebben gemaakt of maken ,in staat zijn om je verder te helpen.
    ik ben blij met al jullie reacties en kan er meer mee dan welk goedbedoeld advies van welke psycholoog dan ook. ik bedoel hier niet mee te zeggen dat alle psychologen hetzelfde zijn hoor,,,,en er zullen zeker mensen zijn die echt wel resultaat hebben gehad met dit soort therapieën. wat ik weet van gelijkgestemden ,hebben zij dezelfde ervaring….en uiteindelijk moet je het zelf doen,,,hoe zwaar het ook is…..liefs

    • @chris,

      Ben ik helemaal met je eens Chris. Ik heb al zoveel hulp gehad en ja, uiteindelijk moet je het zelf doen. Hier vind ik gelukkig ook mensen die mij begrijpen, dat doet me zoveel meer dan elk andere hulpverlener, hoe goed bedoeld ook. Uiteindelijk brengt het ook niet zover behalve een lichtere portemonnee.

      Ik hoop hier nog heel veel lieve gelijk gestemden te vinden zodat we de reis niet alleen hoeven te maken.

      Fijne dag allemaal, lieve groet Esther

  7. @chris
    Je bent niet verantwoordelijk voor het gedrag van een ander, maar als je zoiets tegenkomt ben je verantwoordelijk hoe je erop reageert en zodra je compleet in je kracht staat ga je die voorvallen minder tegenkomen.
    Het gedrag van een ander compleet bij hen laten. heb je schade dan onderneem je stappen.

    • @mieke,
      Daar ben ik het helemaal mee eens! Als je onredelijk behandeld word dan kun je je daar jou probleem van maken door je helemaal te laten overweldigen door woede, frustratie ect, terwijl het eigenlijk diegene zelf is die een probleem heeft. Dus houd de eer aan jezelf en laat het je niet meeslepen in allerlei nare emoties. Dat is niet zo makkelijk op dat moment, maar je zult merken dat dat jezelf sterker maakt en dat het die ander ook op een positieve manier zal beinvloeden.

  8. Ge-wel-dig stuk tekst, zeg! Zo duidelijk en helder.
    Zolang we vast blijven houden aan dader- en slachtofferenergie, blijft het een cirkel van dezelfde soort ervaringen. We zijn verantwoordelijk daarvoor en voor onze reactie erop. Dat in je hart beseffen is al een enorme vrijheid, vind ik. Energetisch loslaten, of er van loskomen, zo moeilijk. Maar what else is er to do? Ik denk dat wanneer onze reactie fundamenteel en op energetisch niveau verandert, een nieuw soort leven en een nieuw soort iets komt. Maar dat nieuwe gereflecteerd gaan zien hebben, pff, da’s een lastige.. 🙂

    • @Susanne,
      Lieve Suzanne,

      Het geeft kracht en vrijheid te beseffen dat je geen slachtoffer bent, maar dat jouw gevoelens, emoties en gedachten van jou zijn. Hoe meer je “oplost” hoe groter de vrijheid zal zijn die je ervaart, omdat je minder energie hoeft te steken in reactionair gedrag, die energie komt vrij voor jou om te gebruiken.
      Ik heb hierboven al aangehaald dat we “helen” in lagen, en dat het tijd neemt om alles te helen, voor zover dat zelfs mogelijk is. Maar alles wat we op kunnen lossen is mooi meegenomen!

      Liefs
      Conny

  9. …als ik dit allemaal zo lees ,denk ik toch weer een eeuwigheid van pillen en therapie nodig te hebben, niet echt hoopvol.
    (voor mij ,dan.)

    (wil niet zeggen dat er geen herkenbare ,en bruikbare dingen staan.-
    maar voel ze niet en zie ze niet gebeuren.
    tim.

    • @timothy f van den Dolder,

      Lieve Tim,

      Haal eruit wat je kunt gebruiken, kijk hoever je ermee komt en zoek hulp als het niet lukt!Niemand hoeft in deze tijd alles alleen te doen, ook daar is geen oordeel!

      Wees lief voor jezelf!

      Liefs
      Conny

  10. hoi Ester, herken ik ook hoor, hoewel ik inmiddels gelukkig de fase van het verzuipen een beetje achter me heb kunnen laten hoewel me af en toe zo’n gevoel nog weer overvalt of ik ik inderdaad letterlijk verzuip, ik weet dan gewoon niet wat ik moet doen. Ik probeer dan van alles en niets lukt (en dat is dus ook precies de essentie waarom het “niet lukt”).

    Ik herken me deels wel in dit stuk, als ik weer vast zit, zet ik het letterlijk buiten mezelf, het gevoel, de controle erover, de oorzaken, alles, ik dus alles buiten mezelf, ik ben me er bewust dat ik dit doe en toch doe ik het. Al dat gepraat van “zelf de verantwoording ervoor nemen”, mij werkt het alleen maar tegen. Als ik “zelf er de verantwoording voor neem” is het voor een hoofdactie en ben ik aan het bedenken hoe het anders moet.

    Wat mij enorm helpt, ook als het weer heftige emoties zijn (en ja inderdaad die soms wel een week kunnen duren) is het gewoon zo te laten zoals het is. Het gewoon te ervaren en verder niets. Dit klinkt simpel maar in de praktijk ervaar ik het als heel lastig, alles komt in opstand en in mijn geval wil oplossen, wil sturen, wil wegduwen. Maar ook daarvan als dat gebeurt maar gewoon laten gebeuren.

    Zit maar in de chaos, zit meer in de krapte.

    Deze teksten geven je de indruk dat je controle hebt over je eigen gevoel etc, maar ik vind juist dat we dat helemaal niet hebben. Of misschien een ander soort controle, in ieder geval geen hoofd controle en met die waarom vragen. Waarom voel ik dit en waarom voel ik dat, nou dat wordt het in mijn geval alleen maar erger van. Wat mij vooral helpt of heeft geholpen is gewoon benoemen zoals het is, ipv waarom ben ik boos, ik ben boos, waarom lukt dit niet naar het lukt niet. Echt het waarom is een spelletje van ons ego en de hersenen, dat blijft alleen maar voeden in dat cirkeltje waar je in zit. Want de grap is waar ik achter ben gekomen is dat er helemaal niets is, geen verklaring, geen oplossing. Het antwoord (als er al zoiets bestaat) is gewoon “niets”, zijn in het niets, zijn in de leegte, zijn in je eigen stilte. Dan valt alles wat je tot zover geloofde allemaal weg.

    We hoeven geen lange weg maar te gaan om daar te komen, het is simpel gezegd al en juist dat gevecht met de emoties dat is ook vaak mijn ingang tot de stilte.

    Het zijn vaak de momenten waarop je niet meer weet waar je het zoeken moet, en dat je denkt ik word gek, nou als je dat ervaart dan zit je vaak op de goede weg. Dan is er geen andere uitweg naar letterlijk je eigen stilte, je eigen leegte instappen. Maar zolang je nog verklarende antwoorden vind op “waarom ben ik boos” of waarom dit waarom dat dan blijf je vaak in je eigen dualiteit hangen

    • @harma,

      Dank je Harma, ik denk dat wat je zegt … het zoeken naar het waarom, je dan in je dualiteit blijft hangen, wellicht het probleem is waarom ik vaak het gevoel heb te verzuipen in mijn emoties.
      Ik denk ook dat zodra je gaat zoeken in je hoofd naar het waarom/naar oplossingen, je heel erg in je hoofd blijft zitten malen en er logischerwijs weinig tot geen verbinding is met jezelf. En wat jij ook schetst, er is geen verklaring. Er is dan ook niet echt een accepterende houding.
      Bij mij zijn het vaak emoties van intens verdriet.
      Van eenzaamheid, van diepe ellende, niet wetende hoe verder, onzekerheid, behoefte hebben aan aandacht, liefde, veiligheid. Een sombere onderstroom die ik dan een hele poos met me mee zeul.

      Stoppen met van alles te proberen en de emoties accepteren? Ik ga er eens goed opletten.

      Bedankt voor je verhaal, ik kan hier wat mee.

      • @Esther,

        Tja en het waarom is een spelletje van het ego !! Al dat denken maakt het niet makkelijker he?
        En het waarom voel ik me boos naar ik voel me gewoon boos PUNT !!!

        • @Esther, jaar later komt dit prachtig artikel terug via een nieuwe reactie, op het juiste moment , want mn hoofd wordt gek van het denken, deze keer neem ik pas dit stuk op, het er gewoon laten zijn en doorvoelen

      • Esther,

        Ja, het er gewoon laten zijn en doorvoelen, dat lijkt mij een prima methode.

        Door erover te denken, het te beredeneren en trachten het uit te pluizen, geef je er voeding aan (energie volgt de gedachte), en zo blijf je roeren in de erwtensoep. Rakel je van de ene verwarring naar het andere. Zo houdt het dus nooit op. Spring eens van die cirkel af en vraag je af: wie is die denker; wie/wat is degene die doorvoelt?

        Alles wat er wordt opgemerkt (of het nu positief is of negatief) komt samen in 1 middelpunt, namelijk in jouzelf. Wie/wat is dan dit Zelf?

    • @harma,
      Lieve Harma,
      Je kunt niet helen waar je geen weet van hebt, eerst moet je bewust zijn van dat wat geheeld kan worden. Waarnemen eerst wat er gebeurt, welke emoties, welke gedachten er op komen en jezelf niet veroordelen om wat je voelt of denkt, acceptatie van wat er is. Proberen te herleiden waar het vandaan komt is een verhaal, meestal een verhaal uit de jeugd en dat verhaal kun je loslaten in meditatie. Soms is het ook zo dat je tijdens meditatie toegang krijgt tot het moment van ontstaan, het verhaal. Voor mij werkt het goed als ik weet waar en hoe iets ontstaan is, dan is het toegankelijk voor me en kan ik zowel liefde voor de situatie, voor de mensen die erbij betrokken waren en liefde voor mezelf ervaren. Vergeven.
      Het is echter niet mijn bedoeling om op te leggen hoe je iets moet oplossen, het is een manier, een van de vele.

      Liefs
      Conny

    • @mieke,
      ja ik vind ook dat ik dan mag reageren maar het is toch geen gevolg van mn eigen gedrag?
      dit stukje snap ik dus niet.
      je bent zelf verantwoordelijk voor het gedrag van een ander(je wordt gespiegeld) maar wanneer iemand slachtoffer is van bv zinloos geweld,inbraak of zomaar een scheldpartij,wat doe je dan????

  11. mooi verhaal en het klopt als een bus,zalk maar zeggen.
    alleen,dat bij jezelf blijven is zo verdraaid lastig….
    altijd maar jezelf te reflecteren.
    wat nou ,wanneer je zoals ik vanmorgen, werd uitgescholden door 2 oudere mensen omdat zij plots van richting verander en met hun fiets ik bijna languit lig.
    dan heb ik de grootste moeite om te denken en te reflecteren hoor….
    of ,wanneer iemand zomaar wordt mishandeld oid? moet je dan dit op jezelf beroepen??
    lastig hoor…

    • @chris,
      Lieve Chris,

      Dit artikel gaat over de gevoelens/emoties/gedachten die wij hebben en daar de verantwoordelijkheid voor nemen. Wat anderen doen/zeggen en hoe zij reageren is hun verantwoordelijkheid. Dit wil echter geenszins zeggen dat we alles zomaar gelaten over ons heen moeten laten gaan. In het geval van scheldende mensen….kun je echter wel kijken waar het jou raakt en welke reactie je eigenlijk zou willen geven. Als het je niet raakt, hoef je er verder niets mee! Dan kun je het bij hen laten of je kunt er op rustige manier op reageren, vanuit je centrum en met authentieke kracht. Dat is iets heel anders dan terug gaan schelden bijvoorbeeld. Maar wanneer het gedrag van anderen jou in gevaar brengt, mag je daar natuurlijk gepast op reageren, want het is niet de bedoeling dat je dat wat een ander doet jou of een ander in gevaar laat brengen.

      Liefs
      Conny

  12. Wow, dank je wel , dit komt ook bij mij binnen op t juiste moment.
    ” Toevallig” (?) net hierover een stuk gelezen in n boek en jouw uiteenzetting maakt het voor mij nog duidelijker: je bent zelf Verantwoordelijk voor jouw gevoelens en reacties.
    En idd zie ik in dat de meeste gevoelens terug te vertalen zijn naar ervaringen uit m’n jeugd.
    Ik koester t prachtige kind in mij en kan t nu troosten en liefhebben!
    En vergeef m’n ouders dat zij mij niet altijd echt gezien/ gehoord hebben.

  13. Dank je voor de aanwijzing om de verantwoording voor alles op me te nemen.
    Waarom gaat het gevoel van heimwee wat ik heb zolang als ik leef vanaf dat ik me kan herinneren als klein kind maar niet weg. Moet ik daar ook de verantwoording voor nemen.
    Het liefst zou ik iedereen om me heen gelukkig zien. Ik voel ook als iemand niet gelukkig is en kan dit bijna niet meer aan.
    Het liefst trek ik me terug maar weet ook dat ik niet zonder de ander kan. Soms als ik ergens over heen stap en me dwing om naar iemand toe te gaan voel ik me beter.

    • @Conny,
      Lieve Conny,
      Wat je beschrijft heeft te maken met hooggevoeligheid. Hiervoor kun je heel fijne cursussen en/of workshops volgen, waar je leert hoe je jezelf kunt beschermen tegen de opname van gevoelens/emoties van anderen. Ook zijn er speciale therapeuten die je kunnen leren hiermee om te gaan!

      Liefs
      Conny

  14. hallo esther, ik herken dit heel goed en kan er ook geen vat op krijgen. een ongehheld stuk in onszelf maar waar dat stuk zit vind ik ook niet

      • @Esther,

        Lieve Mieke en Esther,
        Heling heeft tijd nodig en er zijn vaak meerdere lagen van verdriet/pijn/emoties en gevoelens. Het helpt wel om objectief hiernaar te kijken, zonder jezelf te veroordelen voor wat zich van binnen afspeelt. Wanneer wij onszelf veroordelen om wat we voelen of denken maken we de pijn alleen erger. Niemand kan van de ene op de andere dag geen oordeel meer hebben, geen emoties meer voelen en geen negatieve gedachten meer hebben. En zoals ik al schreef denk ik niet dat we dit in dit leven al helemaal onder de knie zullen krijgen, maar alles wat je op kunt lossen geeft een grote opluchting.
        Geef jezelf tijd en wees niet streng voor jezelf!
        En als je er helemaal niet uit komt, zoek dan hulp!
        Liefs
        Conny

  15. Heel mooi en komt op een goed moment om nogeens goed op me in te laten werken echter … ik vraag me toch iets af.

    Ik heb al heel lang last van hele heftige emoties (pieken en dalen) die best een week kunnen aanhouden en waar ik mezelf maar niet over heen kan tillen. Hoeveel kennis ik ook heb. Ik identificeer me met deze emoties en verzuip er zo onderhand in. Ik heb niet het idee dat ik projecteer, eerder heel onmachtig aanschouw, ik destructieve gevoelens ervaar en met man en macht nog licht te kunnen zien.

    Na zo’n periode ben ik er ineens weer uit! Kan ik de wereld weer aardig aan en voel ik me opgelucht.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in