De pijn van de keuze van onze ziel
Leestijd: 3 minuten

Hoor jij jezelf wel eens zeggen wanneer je vertelt over pijnlijke ervaringen in je leven: “maar, hier heeft mijn ziel blijkbaar voor gekozen”. Met het woordje ‘maar’ geven we onszelf geen toestemming om toe te laten hoe moeilijk het is of was. De eenzaamheid als kind omdat je niet werd gezien. Dat er geen ruimte was voor je angst en verdriet. De liefde van je leven die je bent verloren.
In hoeverre heeft onze ziel deze levensloop voorzien? En als dat zo is, maakt deze keuze vooraf de pijn minder?
De keuzes van onze ziel zijn complex en omvangrijker dan ik in één artikel kan beschrijven. Toch vind ik het belangrijk om mijn ervaringen te delen. Dit geeft jou wellicht aanknopingspunten om te helen en jezelf te herinneren.

Keuzes van de ziel

We worden ons er steeds meer van bewust dat we zowel uit een ziel als een ‘aardse ik’ bestaan. We kiezen het gezin waarin we geboren zullen worden, mensen die we zullen ontmoeten en lessen die we willen leren. In dit artikel licht ik een specifieke keuze van de ziel uit: de keuze voor onze ouders vanuit de missie om hun te helpen helen.

Missie vanuit de Bron

Voor ons verstand is het nauwelijks te bevatten dat we kiezen voor ouders die gevangen zitten in hun eigen pijn. Ouders die zich vanwege hun trauma’s hebben afgesloten van hun gevoel en een kind niet de aandacht en zorg kunnen geven die het nodig heeft. Waarom maakt een ziel deze keuze? Het antwoord op deze vraag wordt gegeven wanneer mensen terugkeren naar de Bron. Dan wordt duidelijk wat hun intentie en missie is van dit leven op aarde.

Innerlijk licht

Er zijn verschillende redenen om voor deze ouders te kiezen. Sommige zielen hebben vanuit karmisch perspectief de pijnlijke ervaringen nodig om te groeien. Bijvoorbeeld omdat ze in een ander leven dader waren. Anderen maken deze keuze vanuit het verlangen van de ziel om toekomstige ouders te helpen helen. Deze laatste keuze komt vaak terug in de sessies die ik begeleid. Vanuit de Bron ziet een ziel deze mensen lijden. Soms kennen deze zielen elkaar al uit een ander leven. Zoals Saskia, die zichzelf in een sessie enkele jaren voor haar incarnatie naar haar moeder zag roepen: “ik kom eraan!”. Vanuit de Bron ervoer ze de worsteling van moeder nadat deze een kindje had verloren.
Saskia had de intentie om met haar innerlijk licht haar moeder te helpen helen. Maar eenmaal op aarde, ondervond Saskia dat haar moeder haar hart gesloten had. Saskia kon haar niet bereiken waardoor een  hartsverbinding nooit heeft kunnen ontstaan. Met als gevolg dat beiden vastliepen. Dit was een belangrijke les voor Saskia: we kunnen ons licht laten schijnen en daarmee een ander de moed geven om zichzelf te helen. Maar het is aan de ander of deze er klaar voor is om zijn of haar verantwoordelijkheid te nemen. Wanneer we de ander willen ‘redden’, zullen wij ook gebukt gaan onder de last.

Nieuwetijdskind Magazine Instagram
Nieuwetijdskind Magazine Instagram
Nieuwetijdskind Magazine Instagram

In tegenstelling tot Saskia, lukte het Kim wél om haar vader te helpen. Haar aanwezigheid bracht haar vader in beweging omdat hij er bereid toe was om zijn pijn toe te laten. Haar vader veranderde met de jaren van een gesloten, norse man in een zachtmoedige vader die zijn waardering voor haar liet merken. Soms is het moeder- of vaderschap an sich al voldoende om te helen. In het contact met hun kind helen ouders delen van hun eigen innerlijk kind door met hun kind te spelen en te knuffelen. Door hun kind liefde te geven, geven ze ook liefde aan zichzelf.

In hoeverre ligt onze  levensloop vast?

Ik ontdekte in de sessies dat er nuance is. We kiezen inderdaad van tevoren voor bepaalde ouders, ervaringen en lessen.
In al deze gevallen was de intentie van de ziel het helen van de ouder en was de potentie hiertoe aanwezig. Maar de uitwerking ervan ligt niet vast. Die wordt mede bepaald door de keuzes vanuit de vrije wil van de ander.
Wanneer alles voorbestemd zou zijn en vast zou liggen, zou ons aardse doen en laten er niet toe doen. Dit gaat in tegen de universele regels en het leidt zeker niet tot een grotere bewustwording.
Ook blijkt het aardse leven lastiger dan we vanuit de Bron hebben ingeschat. Wanneer we als ziel bepaalde keuzes maken, lijkt het haalbaar om deze in ons leven uit te voeren. Maar de aardse realiteit is weerbarstig.

Zelfmedelijden versus zelfcompassie

Misschien is het voor jou al duidelijk welke lessen je ziel hier wil leren. Mogelijk is het nog helemaal niet helder. Hoe het ook zij, de kans is groot dat jouw lessen gepaard gaan met pijn. Het is dan ook belangrijk om deze pijn te erkennen en een onderscheid te maken tussen de keuze van de ziel en de ervaringen van ons als mens met onze ‘aardse ik’. Het feit dat onze ziel vooraf een keuze heeft gemaakt voor moeilijke omstandigheden, maakt ze niet minder pijnlijk.
Waak voor de valkuil om je pijn te bagatelliseren omdat het een keuze van je ziel was. Soms zeggen mensen letterlijk: “maar dan heb ik zelfmedelijden en dat is niet goed”.
Er is een verschil tussen zelfmedelijden en zelfcompassie. In zelfmedelijden kun je zwelgen en daarmee maak je jezelf slachtoffer.
Maar zelfcompassie is van wezenlijk belang. Veel pijn is ontstaan in onze kindertijd. Het verdrietige jongetje of meisje is nog steeds in jou aanwezig, het is een deel van jou. Dit deel wil gezien worden, gekoesterd en getroost. Het wil horen dat het er mag zijn. Door de herinneringen en je pijn uit je kindertijd toe te laten, neem je dit deel van jezelf serieus. Dat is nodig om te helen als volwassene.

Zelfliefde begint met jezelf gunnen om te helen!

9 REACTIES

  1. Hallo Susanne!

    Dank je voor jouw lieve artikel! Het klopt voor mij ook. Het kind in mij bleef slachtoffer van het niet gezien worden, anderzijds werd ik juist uitvergroot. Mijn talenten en kunnen die te snel op een voetstuk werden gezet, waardoor bewustzijnsontvouwing op die talenten te snel ging, kwamen in presteren terecht. Toen ik onlangs contact kreeg met dat boze innerlijke, streberige kind viel mij iets op. Het bleek het verdriet zat te zijn en zat juist vast in die stap om lekker te lachen en plezier te maken. Doordat ik het telkens poogde te benaderen met ach en gut, of al met voorbedachte rade mentaal invulde als ik er naar toe ging, had het dubbel de balen hihihi. Het wilde mijn toestemming voelen, niet uitvergroot te worden in zijn lijden, omdat het anders enkel door negatieve aandacht vergrootte. Toen ik het ‘wilde’ bravour kind zag, zag ik dat het de zevenmijlslaarzen van haar (mijn) broer had aangetrokken. Het had ooit te grote stappen moeten zetten door het op een voetstuk geplaatst zijn door de ouders, maar nu wilde het die laarzen gebruiken om lekker door te stiefelen en eindelijk in het hier en nu lol te hebben. Dat vond ik zo fijn om te ontdekken. Het ach en gut is prima, als het kind met pijn emoties naar boven komt, maar de truuk zit hem vaak in het ook vragen, wat het nodig heeft om daaruit te komen. Koestering kan een valkuil zijn. En dat gypsy achtige kind in mij wil nog steeds vanuit haar kracht, de wereld bestormen. Maar het leerde ook hoe of dat niet welkom is. Dus is het zelf toe aan een compromis. Meer samen, alleen zijn en lekker dansen en met de handen eten. Het lijf terug veroveren als basiskracht om op aarde te zijn.

    Liefs

    • Dag Eleonara, wat je schrijft is een waardevolle aanvulling. Ons innerlijk kind wil gezien en getroost worden, maar vooral ZIJN. Niet meer weggestopt in dat kleine hoekje.
      Wanneer jij dit kindje ziet, kan het in jou integreren en worden jullie bondgenoten. Dit geeft kracht! Lieve groet, Susanne

  2. Dank je Susanne voor dit mooie artikel! Kijkje in je ziel blijft een mysterie!
    Waar ik iedere keer tegen aanloop,is waarom…….

    Lieve groet, FB

  3. Dank je wel Suzanne voor je mooie artikel. Ik volg jouw verhaal helemaal, vroeger begreep ik het ook niet, maar juist omdat ik geconfronteerd werd met veel pijn en tegenslag in mijn leven, heb ik contact kunnen maken met mijn ziel. En dat heeft er voor gezorgd dat ik juist de pijn en ellende van de wereld beter kan zien. Door mijn eigen pijn te omarmen en mij over te geven kan ik andere mensen beter helpen.
    Dank voor je artikel, warme groet Johanna

    • Dag Johanna, wat moedig dat je verder hebt durven kijken dan de pijn en het verdriet in je leven. En heel mooi, dat je nu anderen helpt. Warme groet, Susanne

  4. Dag Jacqueline,
    Ik begrijp je standpunt. ik stond er vele jaren hetzelfde in als jij. De honderden sessies die ik met cliënten heb gedaan, hebben mij doen inzien dat de realiteit anders is. Bovenstaande is dan ook zeker geen gedachte.
    In de sessies ontvangen de cliënt en ik dezelfde informatie, onafhankelijk van elkaar. Daarin blijkt keer op keer dat we een cyclus doorlopen van geboorte en dood en daarin lessen hebben te leren.
    Veel lezers van deze website zijn hiermee bekend. Maar toch zie ik dat er soms de neiging bestaat om niet naar daadwerkelijke pijn te kijken. Net zoals jij zegt: ook al is het een keuze van de ziel geweest, daarmee mogen we het zeker niet afdoen. En is het absoluut niet de bedoeling om weg te kijken van de ellende die mensen moeten doorstaan. Dat is ook de reden dat ik mensen begeleid. Waaronder vluchtelingen, mensen met een traumatische kindertijd en vele anderen. Omdat ik weet hoe afschuwelijk de pijn kan zijn.
    Net zoals ik zijn er vele professionals (en wetenschappers) die hier over schrijven. Zoals Dolores Cannon, Michael Newton.
    Warme groet,
    Susanne

  5. Ik vind het een gevaarlijk experiment.want dat is wat het is, een gedachte. Dit verhaal over de ziel. Maar waar komt deze wijsheid vandaan? Wat zijn de bronnen voor deze beweringen. Waarom zo zo als een feitelijk gegeven opgeschreven? Het impliceert nl nogal wat. Dat het leed wat mensen overkomt in grote lijnen min of meer dient als “ lesmateriaal” om wat te leren? Iets wat zielen zonder lichaam wel begrijpen? Verhalen als dit ontslaan ons van de verplichting het nood in de wereld aan te pakken. Vluchtelingen op Lesbos? Goede, nodige les voor hun ziel? Ook ik heb zo mijn bronnen. De stem van mijn ziel. En die roert zich om te wijzen op het gevaar van dit soort teksten. Niemand wordt geboren om de rotzooi in het leven van een ander op te ruimen. Niemand hoeft op deze manier slachtofferschap goedgepraat te krijgen. Maar filosoferen over de ziel mag natuurlijk wel, maar breng het niet als waarheid. Dan sla je een gesprek met andersdenkenden bij voorbaat dood. Groet Jacqueline

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in