Probleemgedrag begint al in de baarmoeder

Wie denkt dat de baarmoeder een paradijs voor baby’s is, zit er flink naast volgens de makers van de documentaire ‘In Utero’. Baby’s marineren als het ware in de emoties van hun moeder en voelen dus niet alleen fijne dingen, maar ook zorgen, angsten, frustraties etc. De baarmoeder is hun eerste omgeving op aarde en die omgeving blijkt zeer bepalend te zijn voor de rest van hun leven.

Natuurlijk vertel ik hiermee niet zoveel nieuws. We weten allemaal dat gezond eten en ontspannen leven positief bijdragen aan de ontwikkeling van de baby. Moeders wordt aangemoedigd om goed voor zichzelf te zorgen gedurende de zwangerschap om zo de kans op een goede ontwikkeling en geboorte van een gezonde baby te vergroten.

Het grotere plaatje

De documentaire laat echter een veel groter beeld zien. Ook de emotionele stabiliteit en de geestelijke gezondheid van mensen(kinderen) wordt mede bepaald door de negen maanden die in de baarmoeder worden doorgebracht. Als je dat echt tot je door laat dringen, dan is de manier waarop wij leven en omgaan met zwangerschap misschien niet de meest optimale manier.

Stress

De meeste vrouwen hebben een druk leven en een volle agenda. Zij ervaren regelmatig stress vanwege alle dingen die moeten of die er (volgens hen) van ze worden verwacht. Als zij zwanger zijn, dan verwacht de maatschappij dat zij blijven doen wat ze al deden. En vrouwen verwachten dat over het algemeen ook van zichzelf. Zelfs als ze iedere dag misselijk opstaan en zich enorm vermoeid voelen dan gaan ze gewoon door in de hoop dat deze fase snel voorbij is.

Verplaatsen we ons dan even in de baby die ligt te marineren in de emoties van de moeder, dan kunnen we ons voorstellen dat de baby het niet zo fijn heeft. Maar hoor je daar wel eens iemand over?

Zorg dragen voor zwangere vrouwen, is zorg dragen voor een mooie toekomst
Vrouwen dragen de baby, maar ook wij kunnen zoveel bijdragen

Ervaringen in de baarmoeder

Uit de documentaire blijkt dat alle ervaringen die we opdoen als foetus bepalend zijn voor hoe we later leven, reageren en welke keuzes we maken. Alle negatieve ervaringen verkleinen onze mogelijkheden in de rest van ons leven en veroorzaken allerlei soorten probleemgedrag. Die ‘beperkingen’ en het probleemgedrag blijken we generatie na generatie door te geven. Tot er een omgeving is die zo veilig is dat dit kan worden losgelaten.

Toen ik daar wat langer bij stilstond en het echt liet doordringen besefte ik dat je dus niet alleen het leven van één mens positief kunt beïnvloeden gedurende de zwangerschap, maar het leven van generaties mensen.

Wij zijn het probleem

Onze maatschappij en de manier waarop wij leven is echter niet optimaal voor zwangere vrouwen en hun ongeboren kinderen. Wij laten dus met z’n allen kansen liggen op het creëren van een mooiere wereld. Sterker nog, wij dragen met z’n allen bij aan het creëren van probleemgedrag in de toekomst.

Wat kunnen we doen?

Het vraagt een grote verandering als we echt toe zouden willen naar een optimale omgeving voor zwangere vrouwen en dat bereiken we niet zomaar. Maar we kunnen wel alvast kleine stappen zetten met elkaar. We kunnen zwangere vrouwen onze liefde en aandacht geven en waar mogelijk voorzien in hun behoeften. We kunnen ervoor zorgen dat wij geen extra stress aan hun leven toevoegen gedurende de zwangerschap. We kunnen onze verwachtingen van ze bijstellen en ze bijstaan als ze het moeilijk hebben.

Als je zwanger bent, dan kun je besluiten om jouw welzijn en welbevinden tot aan de geboorte prioriteit te geven waar dat kan. Je kunt actief hulp inroepen van familie, vrienden, buren of je werkgever als je dat nodig hebt. Je kunt je partner vragen om extra goed voor je te zorgen en je kunt stressvolle situaties zoveel mogelijk uit de weg gaan.

De toekomst

En dan droom ik van een toekomst waarin we zwangere vrouwen op handen dragen. Waarin we ze negen maanden lang alles geven wat ze nodig hebben. Omdat we weten dat zij bepalend zijn voor de toekomst van deze wereld. En dat we door hen dit te geven met elkaar de wereld mooier maken. Dat we samen de liefde in de wereld vergroten. Een toekomst waarin we ons afvragen waarom we het ooit anders deden.

Meer zien?

De informatie die je hier vindt, is natuurlijk maar heel summier. Spreekt het je aan en wil je meer zien, dan kun je de documentaire online bekijken of eerst de trailer bekijken.

11 REACTIES

  1. “En dan droom ik van een toekomst waarin we zwangere vrouwen op handen dragen. Waarin we ze negen maanden lang alles geven wat ze nodig hebben.”
    Als we nou eens alle mensen en dat wat leeft op handen dragen en altijd alles geven wat ze nodig hebben! Of hoort stress als fundamenteel gegeven bij het leven in dit tijdperk op aarde en heeft het juist een belangrijke functie om te kunnen groeien en bloeien door stress te doorstaan en te overwinnen?

  2. toen ik het artikel las werd ben ik terug gaan denken aan mijn 3 zwangerschapen
    mijn midelste zoon is schizofreen ,nu vraag ik me af ?of dat er ook mee te maaken heeft?
    ik kan er ook weinig over vinden

  3. Ik heb de film ‘In Utero’ gezien, prachtig! Het is ook goed dat in dit artikel nog eens vernoemd wordt hoe belangrijk deze periode is! Ook al was dit geen ‘nieuws’ voor mij heeft het niet kunnen verhinderen dat, vooral mijn 2de en laatste zwangerschap, heel traumatisch verlopen is.
    Voor de eerste zwangerschap hebben we moeten ‘dokteren’ en toen hadden ze gezegd dat we minder dan 1% kans hadden op een spontane zwangerschap. Vier jaar later, ik was 38, bleek ik zwanger. Vanwege de hoge leeftijd raadden ze me een vruchtwaterpunctie aan. Hoe ik ook twijfelde heb ik dat omwille van meerdere omstandigheden (mijn moeder palliatief, ik werkte bij mensen met meervoudige beperkingen..) laten doen. Het was verschrikkelijk om te zien (echografie) hoe de naald in de baarmoeder kwam en de foetus echt ‘wegvluchtte’! Toen de uitslag bekend was vroeg mijn (toenmalige) man enkel of het een zoon was (Zij waren met vier kinderen thuis en ze hadden enkel meisjes, de familienaam zou niet verdergezet worden). Hij vroeg niet naar de gezondheid. In de sector moet je nu onmiddellijk stoppen als je zwanger bent, ik heb toen tot mijn 6de maand zwangerschap gewerkt. In het weekend stonden we alleen (voor een groep van 10) en ik weet nog dat ik een meisje in bed legde en op dat moment een zware epilepsie aanval deed (met zware stuiptrekkingen). Op de dag van mijn moeders (66e) verjaardag (een vrijdag) vroeg mijn toen vierjarige dochter om naar oma te gaan. We zijn er maar 10 minuten geweest maar mijn dochter had het nodig om te zien hoe slecht ze was, om te begrijpen waarom oma moest sterven. Die dag had ik late dienst en een van de jongeren in de groep was die dag ook jarig. Overal hingen slingers en ballonnen. Om deze te kunnen weghalen heb ik de jongeren een uur vroeger dan normaal in bed gestopt. We mochten de dienst niet verlaten voor we de nachtdienst hadden gezien maar ik heb de permanentie de situatie uitgelegd en kon dan een uur vroeger naar huis. Toen ik thuis kwam zat mijn man te telefoneren (vaste lijn met draad! 1996). Als hij mij zag hield hij de hoorn even weg en vroeg “is ze dood?”. Ik zei neen maar kon niet uitleggen waarom ik vroeger gestopt was. Hij heeft nog een uur verder getelefoneerd (zeer innig, mét een vriendin). Wij hadden toen geen auto en mochten er een lenen van vrienden als mijn moeder slechter werd. Mijn man vond het een beetje stom dat ik ongerust was maar heeft toch naar die vrienden gebeld dat het wel nodig zou kunnen zijn. Toen zijn we naar bed gegaan (telefoon, mét draad, in de gang gezet). Mijn broer, zussen en vader hebben ‘s nachts om de beurten bij haar gewaakt (ik niet omdat ik zwanger was). Iets later werd er gebeld dat mijn moeder ons samen bij zich wilde hebben. Mijn man liet me alleen naar die vrienden gaan, hij zou bij onze dochter blijven. Die vrienden wilden me niet alleen laten gaan en heb ik mijn man gehaald, onze dochter kon bij hen blijven. Mijn man was erg slecht gezind en heeft (hoorde ik later) mijn zussen gevraagd waarom ze zo’n heisa maakten want mijn moeder zou nog lang niet sterven (hij had ook haar pols genomen,..). Mijn vader zei na een poosje dat hij dan wel bij haar zou blijven en dat wij naar huis konden. Tegen dat we thuis waren is mijn moeder gestorven.
    Ik moest de dag nadien (weekend) werken met de vroege dienst dus heb ik de nachtdienst nog opgebeld om vervanging (die op de hoogte was van de situatie) te vragen. Nadat we de volgende morgen mijn moeder zijn gaan groeten heb ik onze dochter opgehaald en zijn we naar de winkel gegaan. In die week was een veertigjarige kleuterleidster gestorven en werd die zaterdag begraven. In de winkel werd erover gesproken hoe erg dat was en toen werd het me te veel en ben de winkel uitgerend (de mensen in de winkel wisten niet dat mijn moeder die nacht gestorven was) en heb boven een rioolputje overgegeven. Toen de mensen me gevolgd waren en vroegen of ze me konden helpen zei mijn (vierjarige!) dochter dat het was omdat ik een kindje in mijn buik had, dat ik moest overgeven…
    Als onze tweede dochter zeven maanden jong was ben ik alleen met mijn twee dochters achtergebleven.
    Nu 22 jaar later zou ik het allemaal anders doen maar desondanks ben ik ontzettend trots op mijn twee dochters!
    Zorg goed voor jezelf!!!

  4. Helemaal waar, heel belangrijk dat dat wordt ingezien!Super dat er nu een docu over dit onderwerp is. Mijn moeder (en overigens ook mijn vader, want hoe je vader je wel of niet welkom heet heeft net zoveel invloed!) waren zich er niet bewust van wat hun problemen met mij deed tijdens de zwangerschap. Het is belangrijk om ze te vergeven, zodat familiekarma kan helen. Mijn eigen kinderen heb ik door mijn eigen ervaring in alle liefde geboren. Ik ben er dankbaar voor dat mij dit zo duidelijk werd hierdoor. Als wij een mooiere wereld willen creeeren begint het daar in de baarmoeder.

  5. Ik heb mijn schat van een oma verloren tijdens mijn zwangerschap… ik moest blij zijn voor het kindje die ik droeg, en terzeldertijd enorm verdrietig. Dubbel dus… de tranen springen me opnieuw in de ogen. Iemand heeft me ooit verteld dat heeft het de nieren is… mijn zoon heeft bilaterale neuroblastoma in zijn kindertijd gehad (tumor op beide nieren) en nu zit ik constant met de vraag of ik hier geen schuld in tref… ik word onnozel van die gedachte dat het aan mij ligt…

  6. Het klopt dat een kind in de baarmoeder al een heleboel meekrijgt van de moeder. In mijn praktijk werk ik met een soort regressie door middel van energetische middelen (bloesemregressietherapie), een methode die ik zelf ontwikkeld heb, dit doe ik al ruim 23 jaar. In de loop der tijd heb ik ontdekt dat die tijd in de baarmoeder en de stress en emoties die daarbij kunnen voorkomen juist van essentieel belang zijn. De ziel, die weer incarneren wil (ik denk dat er reïncarnatie is) heeft een moeder nodig, die helpt om de ziel, die in het leven ervoor nog niet alles heeft kunnen transformeren of uitwerken, dat gereedschap in het nieuwe leven mee te geven dat resoneert met het leven ervoor. Als een baby geboren wordt, weet het niet meer wat de ziele-opdracht was, dus resoneert het kind de eerste drie jaar mee met de moeder, zodat in die drie jaar een basis wordt opgebouwd waarin de blauwdruk van de levensles zit. Zo komt het kind in zijn latere leven weer in soortgelijke omstandigheden terecht als toen, zodat de ziele- les toch nog geleerd kan worden. (wat je uitstraalt trek je ook weer aan) Dus in plaats van je schuldig te voelen dat je je kind zoveel hebt meegegeven, is het goed dat je dankbaar bent dat je de ziel van je kind de kans hebt kunnen geven dit leven verder te kunnen leren. Zo kun je eigenlijk je moeder alleen maar dankbaar zijn dat ze jou dit heeft meegegeven, zodat je in dit nieuwe leven verder kunt gaan met je zielenontwikkeling. Moeders, die een liefdevolle, harmonische en stressvrije zwangerschap hebben, trekken ook zielen aan die op dit gebied niet meer zoveel te leren hebben. Gelukkig blijft er altijd nog wel wat te leren.

  7. ”Toen ik daar wat langer bij stilstond en het echt liet doordringen besefte ik dat je dus niet alleen het leven van één mens positief kunt beïnvloeden gedurende de zwangerschap, maar het leven van generaties mensen.”

    Oooh… wat mooi, ja! Dit is waar! Wauw, dankjewel. <3

  8. Prachtig! Ik ben het zo met je eens! Helaas heb ik tijdens mijn zwangerschap veel stress ervaren. Als ik het nog eens mee mag maken, heb ik het voornemen het heel anders aan te pakken.

    • Dag Fleur,

      Wat jammer dat je zoveel stress hebt ervaren terwijl je zwanger was. Het hoopvolle van de docu vind ik de boodschap dat liefde helend is. Dat we door een liefdevolle omgeving te creëren onze kinderen (en anderen) kunnen helpen groeien. Dat wij dus echt iets kunnen betekenen voor hun welzijn en welbevinden door gewoon liefdevol aanwezig te zijn. Dus ik wens je heel veel liefde toe, voor nu en voor als je nog eens zwanger mag raken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie asch
vul je naam in