DELEN
Projectiemechanisme 480 640

Klopt het wel wat wij zien, of ziet de wereld om ons heen er anders uit dan wij denken? Klopt het wel wat wij van onszelf waarnemen, of is hetgeen wij voor werkelijkheid aanzien enkel een projectie? Hoewel het projectiemechanisme in de psychologie een bekend verschijnsel is, is het lang niet voor iedereen duidelijk wat er mee bedoeld wordt. Aan de hand van onderstaand voorbeeld is het simpel uit te leggen hoe dit mechanisme in ons werkt.

In de bioscoop

Stel we zitten in de bioscoop naar een mooie film te kijken. Voor ons bevindt zich het witte filmdoek en achter ons de projector. Op het witte doek verschijnen beelden die uit de projector komen en wanneer de beelden zich aaneenrijgen, gaan ze een verhaal of geschie­denis vormen.

Uiteraard is het letterlijk en figuurlijk allemaal schijn wat zich aan ons voordoet. Geprojecteerde beelden zijn slechts ver-schijn-selen, die voor onze blik ver-schijn-en.

In de bioscoop bestaat er altijd een zekere afstand tussen de mensen in de zaal en het filmdoek. Wanneer de film echter veel emoties oproept, gaat men totaal op in de spannende beelden. De waarnemer wordt één met de beelden, en gaat zich er mee ver-een-zelvigen. Op zo’n moment verdwijnt de innerlijke afstand tussen de beelden en de waarnemer. De waarnemer vergeet dat hij slechts toeschouwer is, en de beelden niet hem­zelf betref­fen.

Het is een vreemde situatie waarin we dan verzeild raken, want ofschoon ieder mens begrijpt dat filmbeelden slechts projecties zijn en niet de werkelijkheid, kunnen we ons er danig in verliezen en door laten meesleuren.

We zien de buitenwereld gelijk we zelf zijn

Soortgelijke situaties doen zich voor bij het projecteren van onze eigen gedachten en gevoelens. Dat zijn immers ook slechts beelden die geprojecteerd worden op een leeg “filmdoek”, namelijk op het zuiver veld van bewust-Zijn. Wij mensen zijn in staat om op twee manieren te projecteren. Ten eerste naar binnen, dus op onszelf gericht. Ten tweede naar buiten gericht op de omgeving.

Marcus Aurelius (van 161 tot 180 na Chr. keizer van het Romeinse rijk) merkte in dit verband op:

Alle gedachten die u veelvuldig koestert, zullen uw wijze van denken beïnvloeden, want de ziel wordt gekleurd door uw denkbeelden.”

Ofwel, je bent wat je denkt dat je bent. Met je eigen gedachten creëer je allerlei voorstellingen; zowel van jezelf als van de buitenwereld. Doordat we té sterk betrokken zijn bij hetgeen wij denken (en voelen), gaan we ons ermee identificeren. Omdat de innerlijke afstand ontbreekt, beseffen we niet slechts toeschouwer te zijn van onze gedachtewereld.

Wat er eveneens gebeurt is dat we onze eigen bewustzijnsinhoud op de buitenwereld projecteren.

Voor een verliefd stel, ziet de hele wereld er roze uit.

Wie ooit door een dolle hond gebeten is, zal honden voortaan met angst benaderen. Maar iemand die door een Sint Bernardshond is gered, zal honden de allerliefste dieren van de hele wereld vinden.

We bekijken andere mensen en objecten dus door eigen bril, en niet zoals ze in werkelijkheid zijn. Al naar gelang onze brillenglazen gekleurd zijn, zien we de wereld om ons heen door een roze bril of door een zwarte bril. Zijn de brillenglazen helder schoon gepoetst, dan zien wij de omgeving met een helder, transparant bewustzijn.

Kortom, we zien de buitenwereld gelijk we zelf zijn. Wat we in andere mensen en objecten waarnemen zegt in feite meer over onszelf dan over de ander. “Zoals de waard is, vertrouwt hij zijn gasten”. En zodoende creëren we onze eigen wereld.

Ons oordeel is dus niet een objectief gegeven, want zij wordt “gekleurd” door persoonlijke ervaringen die als herinneringen in ons bewustzijn liggen opge­slagen. Zij bepalen voor een groot deel hoe wij tegen het leven aankijken.

Projectie houdt in, dat wij ons alleen van iets bewust kunnen worden wat in onszelf ontwikkeld is. Daarentegen zijn we blind voor bepaalde aspecten van het leven, omdat deze nog niet in onszelf ontwikkeld zijn of latent aanwezig.

We herkennen niet de ziel in onze medemens, omdat we  onszelf nog niet als ziel kennen.

Wij zien niet het goddelijke in onze broeders en zusters, omdat wij nog niet met het goddelijke in onszelf in aanraking zijn gekomen.

Wij zien niet de heelheid en eenheid in de wereld, omdat de inzichten in onszelf ontbreken.

Het was de Zwitserse psychiater Carl Gustav Jung (1875-1961) die de term projectiemechanisme lanceerde en veel over dit onderwerp wist uit te leggen. Echter eeuwen voor zijn tijd was de werking al bekend bij de oude Grieken. Plato’s allegorie van de grot verwijst ernaar, en zelfs vóór Plato concludeerde de Griekse wijsgeer Protagoras “de mens is de maat van alle dingen”. Daarvan afgeleid is het Bijbelse gezegde: “zoals gij meet zult gij gemeten worden”.

Zijn wij ons niet bewust van de werking van het projectie­mechanisme, dan is het wel zeker dat wij in een wereld van schijn en misleiding ronddolen. Schijn bedriegt. We worden ons hiervan bewust zodra we ons niet langer identificeren met het aardse vormleven, maar een en ander met innerlijke afstand kunnen bezien. Door de afstand ontstaat er in onszelf een toestand van aanschouwen, of gewaar-ZIJN. Men kijkt naar zichzelf en de omgeving als naar een schouwspel, als naar een toneelstuk of film. En per slot van rekening is het deze Toeschouwer Zélf die bepaalt of hij door de film geraakt wil worden of niet.

 Lia

 

59 REACTIES

  1. Projectiemechanisme oftewel; omdat het 'IK' alles spiegelt aan de eigen emotionele staat gebruikt het die eigenschap om te beslissen wat waarheid is (Adyashanti).

  2. "Klopt het wel wat wij zien".
    .
    Ik zie enkel wat letters.
    .
    En weet dat alles wat ik er verder van maak enkel ontstaat vanuit het eigen projectiemechanisme.
    .
    Als de mens dat nog niet zo ziet/ ervaart dan kan dat lastig te doorzien zijn omdat bij de mens vele projectiemechanismen hetzelfde zijn en daardoor als geheel normaal beschouwd worden.
    .
    Nou heb ik natuurlijk wel het enorme voordeel uit een reageerbuis geboren te zijn en dat ik direct lopen kon en enkel leef van de Liefde.
    .
    Oei, cement gaat hard worde

  3. Dag Lia,
    .
    Als je, zoals je zegt, je gevoelens/emoties van een afstandje bekijkt en niet mee identificeert, hoe doorleef je ze dan op het moment dat ze aangeraakt worden? Of is daar dan geen sprake van?
    .
    Ik kan inderdaad wel eens een suggestie doen als ik denk dat het wat toevoegt.
    .
    Groetjes Robert

    • Robert, het ego en de persoonlijkheid zijn al volmaakt.
      .
      Daar is echt niets meer aan toe te voegen.
      .
      Het ego en de persoonlijkheid kunnen wel lezen maar vertalen onbewust toch alle lettercombinaties in eigen woorden.
      .
      Mensen hebben het wel eens over dat geratel in hun hoofd.
      .
      Dat is nou het geluid van die projectiemechanismeprojector.
      .
      Bij mij valt enkel de boel stil (nog stiller, ik geloof er weer niets van) bij het typen van deze ongein.
      .
      Nou die vinger nog eens in het beton gieten.
      .
      Leuk zo'n Hemelvaartsdag maar ik heb nog niet ontbeten, de Hema is dicht en de IKea mag ik niet meer in zonder IK-beleving.
      .
      Op dit soort momenten zou de vraag voorbij kunnen komen, waar komt het weer vandaan en zou onze lieve Lia wel eens geheel gelijk kunnen hebben dat alles simpelweg uit de lucht komt vallen.
      .
      Nou dan ga ik naar boven zitten staren naar een ontbijtje.
      .
      Daar komt wat.
      .
      Toch niet.
      .
      Was een vliegtuig.

  4. Robert,
    {—Als jij gevoelens voelt, dan komen die gevoelens toch uit jezelf en dan gaan ze toch over jou?—} Lijkt mij dat ik voldoende heb uitgelegd hoe ik e.e.a ervaar. Zie hiervoor mijn eerdere reacties. O.a. 9 mei 8.53 uur. En mijn opmerking elders: “Je bent wel in de wereld maar niet van de wereld”. Dit is wat ik ongeveer met afstand bedoel. Wat betreft je overige opmerkingen. Ik denk dat je pas met adviezen bij iemand kunt aankomen, als de persoon erom vraagt, je iemand beter kent en weet waar hij of zij mee bezig is.

    • "Lijkt mij dat ik voldoende heb uitgelegd hoe ik e.e.a ervaar."
      .
      Dat is nou eens zonder 1 enkel projectiemechanisme.
      .
      Althans, zo ervaart mijn toeschouwer het.
      .
      Ik zal vanmiddag even vragen hoe mijn persoonlijkheid het ervaart.
      .
      Leuk en vermakelijk dat bewustzijnsproces maar het vergt een hoop tijd en agenda's.
      .
      Eentje voor de toeschouwer, de persoonlijkheid, het ego, de ziel, het Hoger Zelf en natuurlijk eentje voor het schilderdoek. Dat bedoel ik nou en het ongedefinieerd bewustzijn. Oei, Liefde ook nog eentje. Lieve Hemelaartsdag, ook nog eentje voor de mind en het denken en het kleine kind, och het Hart ook nog, die heeft een hele dikke agenda.
      .
      Ik snap wel waarom een dag 24 uur heeft.
      .
      En waarom de mens gek wordt als het eens stil in die bovenkamer is en iedere beleving, gevoel m.b.t. zichzelf eens doorzien wordt.

  5. "Zijn wij ons niet bewust van de werking van het projectie­mechanisme, dan is het wel zeker dat wij in een wereld van schijn en misleiding ronddolen. Schijn bedriegt. We worden ons hiervan bewust zodra we ons niet langer identificeren met het aardse vormleven, maar een en ander met innerlijke afstand kunnen bezien. Door de afstand ontstaat er in onszelf een toestand van aanschouwen, of gewaar-ZIJN. Men kijkt naar zichzelf en de omgeving als naar een schouwspel, als naar een toneelstuk of film. En per slot van rekening is het deze Toeschouwer Zélf die bepaalt of hij door de film geraakt wil worden of niet."

    https://www.youtube.com/watch?v=aj21VIbJeqY
    .
    https://www.youtube.com/watch?v=4sEhDLbEDxo

  6. "Klopt het wel wat wij zien, of ziet de wereld om ons heen er anders uit dan wij denken? Klopt het wel wat wij van onszelf waarnemen, of is hetgeen wij voor werkelijkheid aanzien enkel een projectie? Hoewel het projectiemechanisme in de psychologie een bekend verschijnsel is, is het lang niet voor iedereen duidelijk wat er mee bedoeld wordt. Aan de hand van onderstaand voorbeeld is het simpel uit te leggen hoe dit mechanisme in ons werkt."

    Als een dierbare ons wegvalt dan is de kans groot dat er verdriet ontstaat.
    .
    Is dat verdriet wel op de realiteit van NU gebaseerd of ontstaat het verdriet door een projectiemechanisme?
    .
    De kans is groot dat je zegt; het verdriet voel ik NU dus dat is de realiteit.
    .
    En inderdaad iedereen ziet je verdriet dus dat is NU.
    .
    Maar is het verdriet gebaseerd op het NU, is er daadwerkelijk reden tot verdriet vanuit wat er geschied in het moment NU.
    .
    Een dierbare gaat hemelen, is dan een logisch gevolg daarvan verdriet.
    .
    NEEN.
    .
    Er sterven zoveel mensen op een dag, er sterven waarschijnlijk nog veel meer levende wezens en dan hebben we geen verdriet.
    .
    Ja maar, dit is een dierbare, Aart.
    .
    Okay, eigenbelang dus.
    .
    Waar komt dat eigenbelang dan vandaan, kun je daadwerkelijk niet zonder die ander.
    .
    Het voelt zo Aart, een dierbare gaat dood en dan voel ik verdriet, dat gebeurd gewoon zonder dat ik er over nadenk. Ik hou/hield van diegene en mis hem of haar of het.
    .
    Okay maar zou dat (houden van en missen) niet enkel kunnen ontstaan doordat er een projectiemechanisme aan de gang is/was.
    .
    Het projectiemechanisme ontstaan bij een afhankelijk geboren hulpeloos wezentje dat voor zijn/haar overleven afhankelijk was van iemand op hem/haar heen.
    .
    En dat zo de gevoelens van houden van en missen ontstaan zijn.
    .
    M.a.w. dat verdriet en houden van enkel kan ontstaan doordat we de ervaring als klein kind gehad hebben dat we niet voor onszelf zorgen konden en iemand om ons heen moesten hebben.
    .
    Dus als er in het moment NU verdriet opkomt dat dat enkel een projectie is van een ervaring/beleving/situatie van TOEN.
    .
    Zou dat zo kunnen zijn?

  7. "Klopt het wel wat wij zien, of ziet de wereld om ons heen er anders uit dan wij denken?"
    .
    Het klopt altijd wat de mens ziet.
    .
    Anders zou de mens het niet zo zien.
    .
    Het klopt altijd vanuit het standpunt van waaruit gekeken wordt.
    .
    Zo kan er vanuit het standpunt van de mind/het ego dualiteit in de wereld gezien en ervaren worden.
    .
    Maar vanuit het standpunt van de werkelijkheid bestaat er niet zoiets als dualiteit.
    .
    Vanuit het standpunt van de werkelijkheid behoeft de mens zelfs geen milliseconde pijn en ellende te ervaren.
    .
    Die mogelijkheden zijn er vanuit de werkelijkheid.
    .
    Dat het gezien de bewustzijnstrilling bij de gemiddelde mens een zeldzaamheid is, is een ander verhaal maar de mogelijkheid bestaat.
    .
    Dat die mogelijkheid niet eens als mogelijkheid gezien/herkent wordt zal waarschijnlijk door projecties van de mind komen.
    .
    Projecties van ervaringen als kind, het afhankelijke kind wat toen daadwerkelijk van zijn of haar overleven afhankelijk was van de buitenwereld.
    .
    M.a.w. als je nu 1 milliseconde aan ellende ervaart dan is dat enkel mogelijk doordat er een projectiemechanisme werkzaam is.
    .
    Dat geeft niets, het hoort bij het bewustzijnsproces maar als de mogelijkheid even bestaat onderzoek dan hoe dingen/belevingen in basis ontstaan kunnen i.p.v. er een ander projectiemechanisme overheen te plakken waardoor de mogelijkheid tot totale vrijheid een onmogelijkheid lijkt te zijn.

  8. Marcus Aurelius (Latijn: Marcus Aurelius Antoninus Augustus) (Rome, 26 april 121 – Vindobona of Sirmium, 17 maart 180) regeerde van 161 tot 180 over het Romeinse rijk.

    Rectificatie; de goede man is toch nog oud geworden.
    .
    Namelijk 180-121=59.
    .
    Even kijken of dat klopt.
    .
    59+121=180.
    .
    Of het nou voor of na de oerknal was dat ga ik nog even bij mijn vriend Wubbo checken.
    .
    Ik vermoed zelf van er voor of ervoor.
    .
    Al heb ik als kind een paar keer een oerknal voor mijn hoofd gehad en schijnt dat zo zijn gevolgen gehad te hebben.
    .
    Maar dat kan natuurlijk ook allemaal projectie zijn.
    .
    Eerst die 59 maar eens zien te halen.
    .
    Ik ben groot gebracht met Popla dus Keizer ben ik al.

  9. Rectificatie:
    Marcus Aurelius (van 161 tot 180 v. Chr. keizer van het Romeinse rijk) gewijzigd in: Marcus Aurelius (van 161 tot 180 na Chr. keizer van het Romeinse rijk)

    • Dag Lia,
      .
      Ik kan niet reageren op jouw onderstaande reactie, wel deze 🙂
      .
      Volgens mij willen die gevoelens je altijd wat vertellen. Of het nu gaat om te bepalen welke kant je op wilt, of als mogelijkheid om te helen daar waar je jezelf nog bijvoorbeeld afwijst (wat pijn kan doen). Wat betreft dat laatste, ik lees jou alsof je je gevoelens als het ware buiten jezelf probeert te plaatsen (of projecteren), dan ontneem je feitelijk jezelf de mogelijkheid tot heling. Dat is een manier natuurlijk om met je zelf/gevoelens om te gaan, maar het is zeker niet de mijne. Ik heb mijn gevoelswereld steeds meer proberen te ontwikkelen en gehanteerd als richtingaanwijzer voor mijn ware zelf.
      .
      Groetjes Robert

      • Dag Lia,
        .
        Ik reageer hier op je bericht van 9 mei 08:53 uur.
        .
        Als jij gevoelens voelt, dan komen die gevoelens toch uit jezelf en dan gaan ze toch over jou? Als jij eenzaamheid voelt, dan ben jij het toch die eenzaamheid voelt en die eenzaamheid gaat dan toch over jou? Weliswaar kun je er naar een afstandje naar kijken en zeggen tegen jezelf dat je die eenzaamheid niet bent, maar dat doet niks af aan dat ze in jou zitten en over jou gaan. De oorzaak ligt namelijk in jou, het is iets wat je ooit als het ware hebt opgelopen (plat gezegd). En het wacht braaf totdat je er iets mee gaat/wilt/durft doen.
        .
        Om goed naar je gevoelens te luisteren zou je misschien eens het tegenovergestelde kunnen doen, namelijk als je midden in de emotie zit, eens goed voelen en luisteren wat dat gevoel nu zegt. In mijn ervaring zouden dan de dieper geleden pijnlijke overtuigingen over jezelf de kans krijgen om naar boven kunnen komen. Punt is dat als je afstand gaat nemen dat je dingen vanuit je hoofd gaat beredeneren, en dan kom je nooit goed bij dat ene pijnlijke gevoel. Het is juist je hoofd dat de boodschap vertroebelt.
        .
        De reden dat gevoelens van jezelf zijn en uit jezelf komen is omdat de gevoelens voortkomen uit je wezen, dat bestaat uit een fysiek lichaam en meerdere energetische lichamen. De bron van gevoelens (en dus ook geraaktheden, triggers etc) zit dus in jezelf. Neem je (structureel) afstand van je gevoelens, dan neem je afstand van jezelf. Je bent een geheel/eenheid die geen onderscheid kent in een waarnemer. De enige manier waarop ik dit (bij mezelf) heb gezien is als mechanisme om mijn gevoelswereld te onderdrukken (weg stoppen, iets tussen zetten, …).
        .
        Groetjes Robert

    • Robert, ik reageer hier op je bericht van 8 mei 19.53 uur.

      Tuurlijk vertellen gevoelens wat. Alles vertelt wat: mensen, bloemen, dieren, planten, sterren…Je eigen hart vertelt wat. Voor mij is het lang niet allemaal ter heling, hoor. Het is maar hoe je het bekijkt. Bovendien, wil je goed kunnen luisteren naar wat er verteld wordt, dan zul je toch afstand moeten nemen van je eigen emoties/gevoelens en gedachten, anders komt de boodschap niet zuiver door.
      En verder: als gevoelens jou iets vertellen, dan ben jij die gevoelens niet zélf. Dus staan die gevoelens in zeker opzicht buiten jou zelf. Dat is toch logisch te begrijpen? En dat klopt ook, want jij bent de Waarnemer, het Waarnemen ofwel het bewustZijn die de gevoelens opmerkt. Fijn weekend

      • Lia, ja jij bent die gevoelens.
        .
        Dat is wat er 'bij jou' IS.
        .
        Dat is 'jouw bewustzijn/bewustzijnstrilling'.
        .
        Dat zegt enkel iets over JOU.
        .
        JIJ als zijnde bewustzijnstrilling.
        .
        Er bestaat in wezen niet zoiets als een onderscheid wat er bij jou geschied en de jou als Waarnemer.
        .
        Dat lijkt en beleef je enkel zo omdat de mind een hulpmiddeltje gebruikt om te kunnen aanschouwen wat er bij je plaats vindt.
        .
        Even kort door de bocht; fase 1 is; voetballe en ik ram er op los als mijn club verliest, fase 2 is; zien wat er bij je gebeurd en door dat zien kan fase 3 ontstaan, fase 3 is; dat er lol/vermaak bij het voetbal kijken is en dat het je niet uitmaakt wie er wint of verliest.
        .
        Als ik je goed begrijp dan kan fase 2 dus gewoon blijven ontstaan en hoeft de mens zich niet bewust te worden van waarom die de dingen doet.
        .
        Onder het mom van; ik kijk er naar en ik ben het toch niet die er op los ramt.
        .
        Het gaat mij er niet om in welke fase iemand zich bevindt maar dat de mogelijkheid van fase 3 bestaat.
        .
        Net zoals de mogelijkheid bestaat dat alle gevoelens van ellende bij de mens verdwijnen omdat er inzicht is hoe ze ontstaan zijn en daardoor als vanzelf kunnen verdwijnen.
        .
        Lastig hoor als de mens het jasje van Waarnemer heeft aangetrokken.
        .
        Tuurlijk voor de Waarnemer niet, die ziet waarneemt enkel wat hij/zij waarnemen kan/wil.
        .
        Als er echt enkel neutraal WAARNEMEN is dan wordt uiteindelijk het gehele proces van hoe dingen bij de mens ontstaan WAARGENOMEN.
        .
        Dan vindt er geen scheiding plaats tussen wat waarneemt en het waargenomene.
        .
        De waarnemer en het waargenomene zijn 1.
        .
        Dat is eenheid 'in jezelf'.
        .
        Bewustzijn is energie die zich manifesteert.
        .
        Dat wat er IS (manifestatie/creatie), is de bewustzijnstrilling die je bent.
        .
        Tuurlijk wil de mind/ego daar niet aan.
        .
        Die houdt de boel liever op afstand dan verantwoording dragen/zien dat alles eigen creatie is.
        .
        Veel te pijnlijk/openlijk.

      • Aart, ik reageer hier op je bericht 9 mei.10.22 uur.

        {—Lia, ja jij bent die gevoelens. Dat is wat er 'bij jou' IS. —}

        Nou niks ervan. Gevoelens, gedachten vertellen iets, maar het is duidelijk niet wat je Bent, namelijk bewustZijn. Ik kan die gevoelens niet waarnemen zonder bewustZijn. Denken, emoties en stoflichaam zijn op hun eigen niveau hooguit bruikbaar als middel en gereedschap, zoals je niet zonder duikerspak kan als je de zee induikt. In die zin horen die jasjes bij mij, maar ben ik ze niet zelf. Ook niet mee eens dat gevoelens/vibraties enkel iets over mij zouden vertellen.

        {—Dan vindt er geen scheiding plaats tussen wat waarneemt en het waargenomene.
        De waarnemer en het waargenomene zijn 1.
        Dat is eenheid 'in jezelf'. —}

        Scheiding, afgescheidenheid vindt enkel plaats bij het lager ego (als dualiteit, bijv. tegenstelling: ik en jij). Met “waarnemer en waargenomene zijn 1” doel je op de toestand van samadhi, waarbij onderscheid tussen waarnemer en waargenomene verdwijnt.
        Ik mis daarbij het waarnemen zelf. Volgens mij zijn waarnemen (=bewustZijn), waarnemer en waargenomene 1.
        Dit verdwijnen van waarnemer en waargenomen is niet een oplossen in een niets. Het betekent dat ze beide één geheel zijn; het is zien van het Zelf (de waarnemer) + het waargenomene. En wat is het dat ziet? Dat is die derde factor: bewustZijn.
        Anders gezegd; doordat de scheiding wegvalt staan ze niet langer tegenover elkaar als tegenstelling. Dus ook niet meer los van elkaar (vergelijk concentrische cirkels die niet los staan van elkaar).
        Eén-geheel-Zijn is ver-Een-Zelviging met de ander (het waargenomene). D.w.z. er is “identificatie” met de ander, en wel op zielsniveau. Dit vindt o.a. plaats vanuit het hart (door middel van mededogen). Eenheid is een opgenomen worden in zielenbewustzijn, waardoor het hoger Zelf IN zichzelf bewust wordt van andermans Ziel of Zelf. Je ervaart gevoelens/gedachten in jezelf waarvan je weet dat ze dezelfde zijn als van de ander. Hierdoor weet je wat de andere ziel bezighoudt. En met Ziel of Zelf bedoel ik dan de levende eenheid (of het licht-Zijn) Zelf. Dit Zelf weet bovenal dat hij slechts een stip van de Essentie is. Voorbeeld kleine cirkel opgenomen in een veel grotere cirkels.
        Wat betreft de afgescheidenheid wil ik nog aantekenen dat er natuurlijk wel een bepaalde afzondering (daar komt de afstand weer) blijft bestaan tot het aardse vormleven. Je leeft erin, doet er je werk enz. maar identificeert je er niet mee. Of populair gezegd: je bent in de wereld maar niet van de wereld.

        We hebben duidelijk andere opvattingen/ervaringen over eenheid. Het zij zo.

  10. Robert,

    Ja, vervelend die reageerknop. En alle reacties weer door elkaar. Dus dan maar hier.

    {— Maar Lia, alles voelt toch niet altijd OK voor jou? Soms doet het toch wel eens pijn? Geldt dat ook niet voor iedereen, dat het soms wel eens pijn doet? Dan maakt het toch niet uit hoe je er tegenaan kijkt, die gevoelens zitten er toch en ze zijn toch van jou? —}

    {—Naar mijn ervaring wil je bewustzijn juist dat je er iets mee doet 🙂 Je bewustzijn heeft het niet voor niets 'achtergelaten'. En, wiens verdriet is het dan, als het niet van jou is? —}

    Er is yin en yang, er is vreugde en verdriet, er is pijn en geen pijn. Het wisselt elkaar af. Dus soms verschijnt er pijn en soms niet. Volgens mij kun je daar niets aan veranderen en zul je het moeten accepteren dat het zo werkt. Wat je kunt doen is er naar kijken en bewust worden dat die verandering op die manier optreedt. Je kijkt vanuit jouw Zelf (= één-Zijn) naar de dualistische wereld. Dus kijk je ook naar pijn, maar heeft die pijn niets te maken met dit hoger Zelf. De gedachte dat pijn persoonlijk bezit van jou is, komt door de ik-beleving. Die houdt de pijn vast, is er mee bezig, zoekt naar oorzaken, geeft er op die manier voeding aan, waardoor pijn sterker wordt en langer blijft dan nodig is.

    Wat het bewustZijn wil dat je er mee doet, is eindelijk eens innerlijk afstand nemen van die dualiteitswerking en persoonlijke indelingen in goed en kwaad, verdriet en vreugde, etc. Het bewustZijn wil van zichzelf bewust worden. Het bewustZijn wil zichzelf kunnen zijn, i.p.v. die dualistische ik-gedachten.

    Je bewustZijn heeft pijn, verdriet, dualiteit "achtergelaten", zodat je eens in zou zien dat je daar niet moet zoeken wat je als ziel uiteindelijk wil.

    Als verdriet, pijn niet langer als persoonlijk bezit worden gezien, dan gaat het enkel nog om een bepaald soort vibratie die overal tevoorschijn kan komen. Enkel het ik plakt er het etiket verdriet of pijn op.

    • Dat vind ik nou ook.
      .
      Die reageerknop heeft me al 2 toetsenborden gekost.
      .
      Ik heb ze uit de winkel gejat want als ik niets als persoonlijk bezit zie dan geldt dat voor iedereen.
      .
      Jammer dat de knop nu wel werkte want ik heb 2 toetsenborden in voorraad.

            • Nu kan ik weer wel reageren op je reactie van 16.41 uur. Maar nu doet de knop onder jouw reactie van 16.45 uur het niet. Misschien ligt het dus niet aan het inspringniveau, maar weigert de reageerknop steeds bij de laatste reactie??
              Ik probeer het ook maar even uit, misschien kun je er iets mee. Dag, Lia

          • Is simpelweg de werking van de dualiteit.
            .
            Het werkt wel en het werkt niet.
            .
            Kwestie van niet identificeren met het aardse vormleven toch?
            .
            Ik vind het juist heel prettig dat de reageerknop niet altijd werkt.

  11. Mooi en herkenbaar stukje tekst Lia.
    .
    Althans op de laatste 4 zinnen na.
    .
    Hoe komt de mens er achter of hij/zij aan het projecteren is?

  12. {—Deze Toeschouwer Zélf is niets anders dan het ego wat een verstandelijk foefje heeft toegepast.—}

    Nou en?

    Toeschouwer of Waarnemer zijn simpelweg bewust-Zijn.

    Er wordt in ieder geval een keuze gemaakt; óók door de aanwezige bewustzijnstrilling die dan namelijk bepaalt wat er geschiedt.

    Die bewustzijnstrilling of bewustheid zoals jij het noemt mag je gerust Zelf noemen of hogere Wil, of wat mij betreft Ego. Je kunt niet zonder. Zelfs van toepassing op bijv. engelen en Meesters, die zich van elkaar onderscheiden door andere vibraties en denkvermogen.

    Wat er verdwijnen zijn de ik-beleving en ik-gedachte. Wat blijft is bewustZijn (Waarnemer of Waarnemen) dat je Zelf Bent.

    Gebruik maken van het denkvermogen heeft niets te maken met "verstandelijke foefjes".
    Da’s nou net jouw projectie door daar steeds weer opnieuw mee aan te komen.
    Beetje spijkers op laag water, hoor.

    • Punt volgens mij is dat er bij bewustzijn geen sprake is van een keuze van wel of niet geraakt worden is. Je wordt of wel ergens in geraakt of niet. Zolang je nog geraakt wordt (uit balans, getriggerd etc), dan is dat simpelweg een signaal van iets wat nog niet onder ogen gekomen is…

      • Robert, ik stond net op de weegschaal en die gaf niets aan. Dat is gewoon een gevolg van dat er bij mij geen ik-beleving is.
        .
        Er kan toch gewoon geraaktheid zijn zonder ik-beleving?
        .
        Ik kijk dan gewoon naar de geraaktheid.
        .
        Meer hoef ik toch niet onder ogen te komen.
        .
        Veel te ingewikkeld en vermoeiend om eens te kijken waar in eerste instantie die geraaktheid door ontstaat.
        .
        Die komt gewoon aanwaaien uit 1 of andere uithoek van het universum.
        .
        Ik las daar recent nog een artikel over van onze Wubbo Oksels, hij zag vanuit zijn ruimteschip dat natuurlijke proces van aan komen waaien geschieden.
        .
        Een mens hoeft dus enkel maar te kijken wat plots in haar of hem komt aanwaaien.
        .
        Zo stond ik gisteren in de rij met mijn boodschapjes en begin ik plots in paniek te gillen.
        .
        Iemand vroeg nog; 'zag je een muis'.
        .
        Ik zei; 'nee hoor, er kwam wat aanwaaien en het heeft niets met mij te maken, ik kijk er enkel naar'.
        .
        Dat gillen IS er gewoon en juist dat niet onder ogen willen komen haalt de mens uit balans.
        .
        We leven hier op aarde nu eenmaal in dualiteit, m.a.w. goede tijden, slechte tijden.
        .
        Het denken te kunnen vermijden van slechte tijden door naar een zogenaamde oorzaak te zoeken is simpelweg een projectie en schijn.
        .
        We zijn Bewustzijn wat alles ervaren wil dus ook verdriet, pijn, ellende, etc, etc en enkel de mind/ego met zijn/haar Controle wil het ene wel ervaren en het andere niet.

        • Dag Aart,
          .
          "Er kan toch gewoon geraaktheid zijn zonder ik-beleving?
          Ik kijk dan gewoon naar de geraaktheid.
          Meer hoef ik toch niet onder ogen te komen."
          .
          Ik vermoed dat ie dan gewoon weer terugkomt, toch? En het kan alleen terugkomen omdat je nog iets in je draagt wat meer vraagt dan wat je er nu mee doet. Stel je voor dat je er steeds naar kijkt en zegt van "dat ben ik niet dat heeft niks met mij te maken", zou het daarmee werkelijk onder ogen gekomen worden? Misschien blijft het dan waar het is (en blijft het terugkomen).
          .
          Misschien vind je dat helemaal geen probleem, en da's prima verder, ik vond dat in mijn verleden wel een probleem. Ik was wel een beetje klaar met die pijnlijke ervaringen elke keer. De ommekeer voor mij ontstond toen ik mijn eerste transformatie deed en zag dat er daadwerkelijk een oorzaak was van de belemmering (die voor flinke geraaktheden zorgde) die ik toen transformeerde. Ik wist toen hoe/waarom die ontstaan was, wat ik toen voelde en wat ik toen ooit had besloten over mezelf.
          .
          Het transformeren (loslaten) opende een hele nieuwe wereld voor mij, waarbij elke volgende transformatie de puzzel voor mij completer maakte. Op een gegeven moment ga je zien hoe diepere oorzaken zijn ontstaan. Dus : geraaktheden komen niet aanwaaien, al zou het zo kunnen lijken 🙂
          .
          Groetjes Robert

          • Robert, de oorzaak dat ik een paar keer per dag naar het toilet moet komt door wat ik in mijn mond stop en doorslik.
            .
            Moet ik nou stoppen met eten en drinken?
            .
            Iets is pas een probleem als je het invult als een probleem, toch?
            .
            Ik ben de halve dag kwaad, chagrijnig, verdrietig, voel me eenzaam en verlaten en de ander helft lig ik heerlijk te pitten.
            .
            Moet ik daar een probleem van maken?
            .
            Ik kijk er hooguit naar en identificeer me er niet mee.
            .
            En ik kijk wel uit om het te gaan wegstoppen d.m.v. 1 of ander transformatie techniekje.
            .
            We zijn nu eenmaal mens en daar horen alle gevoelens bij.
            .
            Zelfs Jezus riep huilend aan het kruis; vader waarom heeft u mij verlaten.
            .
            Hij schijnt ook nog gezegd te hebben; dank u voor die bloemen.
            .
            Robert, heb je geen hobbies dan?
            .
            Filmpjes kijken bijvoorbeeld?

          • Robert, help mij eens even aub met het volgende probleem bij mij.
            .
            Ik moet ongeveer 5 x per dag naar het toilet.
            .
            Ik weet wat de oorzaak daar van is.
            .
            Ik stop voedsel en drinken in mijn mond en slik ze door.
            .
            Ik ben al hele kleine hoeveelheden gaan eten en drinken want het lijkt me logisch dat het lichaam bouwstenen nodig heeft en als ik precies aanbied wat het lichaam nodig heeft dan hoeft het niets te lozen.
            .
            Sinds die tijd hoef ik nog maar 1 keer per dag naar het toilet.
            .
            Maar vaak wel op een tijdstip dat het mij niet uitkomt.
            .
            Hoe transformeer ik nou die ene dag nog?
            .
            M.a.w. waarom zou ik in hemelsnaam iets moeten transformeren?
            .
            Waarom kan de mens niet gewoon blijven bij wat IS.
            .
            Wat is er mis met de boel kort en klein slaan, verdrietig zijn omdat de bladeren van de bomen vallen en je haren eruit trekken van eenzaamheid?
            .
            Dat is toch juist het mens-zijn in al zijn facetten.
            .
            Juist dat transformeren is het ontkennen, het niet willen aan gaan wat IS.
            .
            Ik vind dat ontwijkend gedrag, ook lekker makkelijk.
            .
            Zo van; nou verdriet, boosheid, wanhoop, ellende wil ik niet voelen dus
            ik transformeer het maar even want ik wil enkel blij en gelukkig zijn, toch?
            .
            Het unieke aan de mens is dat tie voelen kan, ik heb namelijk een boom nog nooit zien of horen lachen en huilen.
            .
            Kijk in het Engelenrijk is dat anders, daar moeten we braaf ons ontdoen van alle menselijke emoties en gevoelens, daar zingen we enkel en zijn altijd blij.
            .
            Maar dat is in de wolken en hemel.
            .
            Hier zijn wij op aarde en daar is nu eenmaal Gin en Jang, zonder eb geen vloed m.a.w. de constante factor is hier op aarde de dualiteit.
            .
            Ik ga zo eerst maar eens op mijn duim slaan want het typt weer veel te gemakkelijk en ik wil voelen dat ik leef.
            .
            Veel succes en plezier met het puzzelen.
            .
            Hoeveel stukjes heeft tie?

          • Robert,

            {—Ik vermoed dat ie dan gewoon weer terugkomt, toch? En het kan alleen terugkomen omdat je nog iets in je draagt wat meer vraagt dan wat je er nu mee doet. —}

            Wat is het probleem als iets terugkomt? Door te willen dat iets wegblijft werk je tegen de natuur/flow in. Yin en yang, het is een afwisseling van komen en gaan, van vreugde en verdriet. Je kunt je er niet aan onttrekken, want zo werkt het nu eenmaal. Wat wel mogelijk is, is om er van binnenuit naar te kijken; je bewust te Zijn. Dan ontstaat er een heel andere beleving van vreugde en verdriet, namelijk zoals je het ook in een film beleeft: met zekere afstand. Zonder ik-beleving, dat het niet jouw persoonlijke verdriet of vreugde is.

        • Dag Aart,
          .
          Ik reageer maar even hier op jouw laatste 2 reacties. Geen idee of je dat zelf zo ervaart, maar ik voel twijfel in je woorden.
          .
          "We zijn nu eenmaal mens en daar horen alle gevoelens bij."
          "Ik kijk er hooguit naar en identificeer me er niet mee."
          Dus aan de ene kant zeg je dat die gevoelens gewoon bij het leven horen en aan de andere kant identificeer je er niet mee. Van wie zijn die gevoelens dan? Wie is die gevoelens dan aan het wegstoppen? 😉
          .
          Wat mij betreft is het mooi als je je gevoelens kunt accepteren, daar heb ik in mijn verleden veel moeite mee gehad. Maar dat wil nog niet zeggen dat je er in berust (laat maar zitten). Gevoelens die jij en ik ervaren zeggen altijd iets over onszelf, ze zijn richtingaanwijzers voor ons proces en onze intenties. De vraag is of je er echt naar wilt kijken/luisteren, dat is wat voor mij een belangrijk deel van bewustwording is. Iedereen mag dat voor zichzelf uitmaken, maar wees ervan bewust dat die keuze er wel ligt. Al ga jij elke dag de boel kort en klein slaan, dan moet jij dat zelf weten, ook als jij dat af wilt doen als mens zijn en dat is gewoon wat het is 😉
          .
          Het transformeren waar ik het over heb heeft me gebracht dat ik er achter kwam wat het nou was waardoor ik bijvoorbeeld mijn gevoelens niet accepteerde, welke mechanismes en basisgevoelens daarvoor ten grondslag lagen, waarom ik mezelf afwees zoals ik dat deed, waarom ik mezelf onder druk kon zetten… en dit natuurlijk ook definitief achterlaten. Als die 'les is geleerd' (uitgewerkt wat je wilde uitwerken), is het dan ook niet meer nodig om de ervaringen aan te trekken en er mee rond te blijven lopen.
          Iedereen heeft zijn eigen motivatie/motor om iets met zijn 'belemmeringen' te doen, uiteindelijk brengt het je wel naar 'huis'.
          .
          Groetjes Robert

          • Robert, er zijn helemaal geen belemmeringen.
            .
            Als er al sprake zijn kan van belemmeringen dan ontstaan die enkel vanuit de mind, toch?
            .
            Als ik de boel kort en klein sla dan is dat wat er IS.
            .
            Juist het veroordelen van dat ik de boel niet kort en klein zou mogen slaan dat is de belemmering.
            .
            Dat niemand meer om me heen wil zijn (vrouw, en kinderen) dat maakt me verdrietig en eenzaam.
            .
            Maar dat is gewoon zo en dat verdriet en eenzaamheid laat ik er zijn, het komt en het gaat en flink wat alcohol schijnt ook weer goed voor het hart te zijn.
            .
            Ik begrijp je maar niet dat ik van dingen af moet.
            .
            Ik verzamel postzegels moet ik daar dan ook van af?
            .
            Ik heb een fiets en benenwagen die me tot op heden altijd thuis brengt en anders pak ik de bus.
            .
            Heb jij een studiebeurs m.b.t. de lessen die je volgt?
            .
            Ik vond de 3 jaar lagere school wel genoeg hoor.
            .
            Ben ik nog blijven zitten ook.

            • Dag Aart,
              .
              Ik reageer op je laatste reactie, die hier net onder staat 🙂
              .
              Ik begrijp uit je schrijven dat je gevoelens voelt (pijn, verdriet, boosheid, eenzaamheid, etc), in het kader van dat het hoort bij het mens-zijn. Prima. Waar ik naar benieuwd ben is wat je met die gevoelens doet. Je zegt dat je er geen ervaring bij hebt (oid). Maar als jij die gevoelens voelt, dan is de oorsprong jouw wezen, dan zijn ze toch van jou? Los van betekenis/mind/ego praat.
              .
              Groetjes Robert

              • Robert, ik zit gewoon een beetje te plagen en de boel van eieren te maken zodat de mogelijkheid bestaat dat een ieder de belachelijkheid van zijn of haar ingenomen standpunt mogelijk gaat zien.
                .
                Ik kan me geheel vinden in hoe jij de dingen ziet.
                .
                Zolang boosheid, verdriet, ellende, spanning, eenzaamheid nog bij de mens verschijnt komt dat enkel doordat er nog een bepaald bewustzijnsproces bij die mens aan de gang is en dingen dus nog onder ogen gekomen moeten worden.
                .
                Als die werkelijk onder ogen zijn gekomen en doorleefd en uitgeleefd, en uit het celgeheugen verdwenen zijn dan zal er nooit en ik zeg NOOIT meer zoiets als verdriet, ellende, eenzaamheid, spanning, boosheid kunnen ontstaan.
                .
                Simpelweg omdat de reden dat ze ontstonden er niet meer is.
                .
                Waar Lia over spreekt, dat kijken naar bv verdriet en ellende en het niet ervaren als haarzelf is een verstandelijk opstapje om dieper naar de dingen te kunnen kijken en aan te gaan zodat ze uiteindelijk zullen verdwijnen.
                .
                Die verstandelijke afstand is nodig in een fase om niet steeds in bv het verdriet of ellende te verdwijnen en daardoor geen zicht te krijgen hoe dingen ontstaan.
                .
                Alleen het gevaar/ valkuil van dat kijken naar is dat bedacht gaat worden dat het met het kijken naar wat opkomt wel klaar is.
                .
                Logisch gezien de fase want wat er nog onder ogen dient gekomen te worden wil helemaal niet onder ogen gekomen worden, dat is nog veel te angstig, bedreigend vanuit dat standpunt.
                .
                Maar als opstapje is er niets mis mee.
                .
                Er is enkel een verstandelijke Advaitastroming ontstaan die blijft volhouden dat er enkel gekeken hoeft te worden en dat wat nog opkomt niets met je van doen heeft. Dat het enkel maar vibraties zijn die door je heen stromen.
                .
                Ik heb vele van die mensen meegemaakt en die hebben een plaat voor hun hoofd die ondoordringbaar is, die mind bij hun is zo geraffineerd, je zou het als suiker in de koffie kunnen gebruiken. Mits je natuurlijk suiker in de koffie gebruikt en koffie drinkt.
                .
                Vanuit het verstandelijke standpunt kan er niet aan hun standpunt getwijfeld worden want dan kan aan alles getwijfeld worden en dondert echt hun hele ik-structuur in en dat willen ze niet.
                .
                Hun ik is hun wezen, hun houvast, hun controle.
                .
                Heel logisch allemaal.
                .
                Maar je prikt er zo doorheen.

              • a = Aart.
                .
                Die op de i-pad van zijn goudvis met zijn klunzige vinger weer iets aangeraakt heeft waardoor het bericht de kosmos ingeslingerd werd voordat hij er erg in had.
                .
                Moet ik toch nodig eens onder ogen komen.

              • Dag a=Aart,
                .
                Ik reageer hier op je reactie van 8 mei 23:31 uur.
                .
                He he ik dacht al, wat was dat eerder nou voor praat 🙂
                .
                Wat je hier schrijft vind ik wel solide!
                .
                Wat jij beschrijft als verstandelijke fase enzo, ik heb zelf meegemaakt dat ik diverse mechanismes in het leven had geroepen/gecreeerd om maar niet met mijn gevoelens te hoeven dealen en mijn gevoelswereld een kopje kleiner te maken. Ik had er zelf eentje waardoor ik mijn gevoelswereld wegstopte en vanuit mijn hoofd ging leven. Door dit soort mechanismes krijg je vanzelf afkeer om iets met je gevoelens te gaan doen. Dat kon ik ook maar zolang volhouden… op 'n gegeven moment kun je er gewoon niet meer omheen…
                .
                Groetjes Robert

          • Twijfel in mijn woorden voelen?
            .
            "Marcus Aurelius (van 161 tot 180 v. Chr. keizer van het Romeinse rijk) merkte in dit verband op:

            ”Alle gedachten die u veelvuldig koestert, zullen uw wijze van denken beïnvloeden, want de ziel wordt gekleurd door uw denkbeelden.”
            .
            Die goede man is ook niet oud geworden, 29 jaar.
            .
            Dat hele bewustzijnsproces is toch enkel een bedacht iets door het ego.
            .
            Het ego wil iets niet ervaren en gaat dan op zoek naar een zogenaamde oorzaak.
            .
            Het ego beweert ook dat er zelf gekozen levenslessen zijn en dat enkel maar om bepaalde gevoelens/vibraties niet te hoeven voelen.
            .
            Wat is er mis met het voelen van pijn en ellende?
            .
            Au, au, au, snik, snik, snik, een bitterbal naar binnen en een slok bier en het is weer voorbij en dan voetballen kijken.
            .
            Het leven is toch zo simpel waarom moeilijk gaan doen met bewustwording en levenslessen.
            .
            Neen, gewoon blijven bij wat zich aandient in het leven en is dat boosheid is de mens boos, is er verdriet dan is de mens verdrietig en als je als kind knellende schoentjes heb gehad dan is dat gewoon een feit en daar mag je de rest van je leven best je ouders de schuld van geven want dat vormt je toch op een bepaalde manier. Dat maakt een wond in je ziel die nooit meer herstelt.
            .
            Waar komt het weer vandaan.
            .
            Ik heb er niets mee van doen hoor.
            .
            Ikke geen ik-beleving.
            .
            Allemaal vvvvvviiiibbbrrrraaaattttiiiieeeeeeeeee.
            .
            En Robert kom nou alsjeblieft niet met die wijze woorden van je dat als er werkelijk geen ik-beleving/ik-gevoel bij de mens is dat het dan onmogelijk is dat verdriet, boosheid, ellende en pijn kunnen ontstaan.
            .
            Ik wil al helemaal niet lezen dat; verdriet, boosheid, ellende, pijn er enkel kunnen zijn bij de gratie van de ik.
            .
            De ik die een bepaalde situatie vanuit zijn/haar ik-bewustheid/energie een bepaalde betekenis geeft en daardoor ervaart wat er ervaren wordt.
            .
            Zo ervaar ik die reageerknop niet als vervelend.
            .
            De knop doet wat tie doet en als tie het niet doet dan constateer ik enkel dat tie het op dat moment niet doet en meer is er niet.
            .
            Ik ga hier natuurlijk niet schrijven dat er een ik-beleving, een verstandelijk mechanisme zijn moet wat het moment NU verlaat door vanuit het hoofd het gegeven feit dat de reageerknop niet werkt zoals gedacht, het gevoel, de beleving van vervelend doet ontstaan.
            .
            Dat er dus in werkelijkheid een reageerknop is die doet wat tie doet en dat door PROJECTIE (ja daar is tie eindelijk hoor) vanuit die verstandelijke binnenwereld met zijn/haar inkleuringen er de schijnwereld van VERVELEND ontstaat.
            .
            En dat die verstandelijke binnenwereld zo ontzettend slim is (eigenlijk angstig is) om zichzelf maar niet onder ogen te hoeven te komen door de truck der trucken toe te passen door te zeggen/beweren (en waarschijnlijk vanuit die verstandelijkheid ook echt zo te voelen); in die vervelendheidsbeleving (3 jaar lagere school he!!!!) zit geen ik-beleving.
            .
            Schijnt vreselijk hardnekkig te zijn, die Advaitashuffel.
            .
            Zo hardnekkig/ondoordringbaar dat ze het in de ruimtevaart willen gaan toepassen.
            .
            Lastig iets hoor om eigen PROJECTIES te herkennen.
            .
            Die mind is zo ontzettend slim en kan de mens alles doen laten geloven en voelen.
            .
            Hoe dat ooit bij mij nog goed is gekomen is een Godswonder.
            .
            Jeetje, ben ik nou aan het projecteren?
            .
            Als de mens niet meer projecteert dan zal hij/zij geen wrijving meer hebben met het leven, er is dan niet de beleving van ellende, etc meer.
            .
            Ook zal zoiets als dualiteit niet ervaren worden, in werkelijkheid bestaat er niet zoiets als dualiteit.
            .
            Dualiteit bestaat enkel door de wereld te beleven door het filter wat mind/ego/angst/verleden heet.
            .
            Zoals angst voor muizen en bestaat door de verstandelijke beleving dat muizen bedreigend zijn.

            • Aart,
              {—Die goede man is ook niet oud geworden, 29 jaar. —}
              Punt 1: het betreft hier het aantal regeringsjaren, niet zijn leeftijd.
              Punt 2: kun je nog rekenen reken dan mee hoeveel jaren er tussen 161 en 180 zitten. Dat zijn er 19; geen 29.
              Wil trouwens aangeven dat het uiteraard van 161 – 180 na Chr. was. Zal dit even veranderen.

            • Gordon,

              {—Ik heb het getest en kon zelf op de site op alles en iedereen reageren dus ik zie letterlijk het probleem niet—}

              Tiepjes, want ook nu doet-ie het niet bij mij. Ik kan dus niet direct onder jouw reactie reageren en moet een ander plekje zoeken, waardoor de boel door elkaar gaat lopen. Plaats mijn reactie dus maar ergens onder Aart. Ik heb het ook weer getest en volgens mij ligt het aan het "inspringniveau" ?? Jouw reactie springt als vijfde in de rij in. Voor jouw reactie doen de knoppen het wel, maar bij de vijfde niet. Het zelfde gebeurt soms al vanaf de derde inspringreactie.

    • Robert, ik reageer hier maar even omdat de reageerknop bij jouw reactie het nog steeds niet doet. Wat je keuze noemt, is volgens mij op een bepaald niveau een automatisch aantrekken of afstoten van het gelijke en ongelijke. Er is geen "ik" die kiest, maar de weegschaal slaat simpelweg om van het een naar het tegenovergestelde.

      • Ik haakt in op het gesprek tussen jou en Aart, waarbij me deze quote opviel :
        "En per slot van rekening is het deze Toeschouwer Zélf die bepaalt of hij door de film geraakt wil worden of niet."
        .
        Dat zelf bepalen lees ik alsof het een eigen keuze zou zijn of je geraakt (uit balans, getriggerd, etc.) zou worden. Daar ben ik het niet mee eens, omdat zolang die 'belemmering' onderdeel is van je wezen, die geraakt zal worden onder bepaalde omstandigheden. Het is geen kwestie van of, maar van wanneer.
        Die belemmering is een eigen opgeworpen hindernis om bewust te worden. Het is onderdeel van jouw pakketje wat je wilde komen uitwerken en ervaren.
        .
        Wat betreft automatisch aantrekken/afstoten. Als je nog onbewuste beperkende overtuigingen over jezelf in je draagt, trek je automatisch die situaties aan die daar bij passen, en natuurlijk ook om uit te kunnen werken wat je wilde uitwerken. Daar wordt ook vollop aan meegewerkt door de geestelijke wereld 🙂
        .
        Het is allemaal geen toeval wat je tegen het lijft loopt in die zin…
        .
        Groetjes Robert

        • Robert,

          In het kader van jouw lessen en pakketjes bagage zie jij het allemaal als belemmering en opgeworpen hindernis. Maar dat is niet mijn ervaring. Enkel het “ik” ziet iets als belemmering en pleegt dan weerstand. Zonder ik-beleving is alles OK wat zich aandient. Regen of zonneschijn, in principe maakt het niet uit, maar je kunt wel een voorkeur hebben.

          Wat betreft aantrekken/afstoten… je trekt natuurlijk altijd aan wat bij je aansluit. Hoeft helemaal niet te betekenen dat er beperkende overtuigingen zijn. Is gewoon een wetmatigheid.

          • Maar Lia, alles voelt toch niet altijd OK voor jou? Soms doet het toch wel eens pijn?
            .
            Geldt dat ook niet voor iedereen, dat het soms wel eens pijn doet?
            .
            Dan maakt het toch niet uit hoe je er tegenaan kijkt, die gevoelens zitten er toch en ze zijn toch van jou?
            .
            Groetjes Robert

          • Dag Lia,
            .
            Het is weer drama met die reageerknop, dan maar hier 🙂
            .
            Het geeft niet dat het terugkomt, het wil alleen zeggen dat je nog niet geheel in het reine bent met jezelf, dat je er nog niet geheel klaar mee bent (om me zo maar even uit te drukken), en dat je voor jezelf kunt bepalen wat je er mee wilt doen (er is een keuze!).
            .
            Naar mijn ervaring wil je bewustzijn juist dat je er iets mee doet 🙂 Je bewustzijn heeft het niet voor niets 'achtergelaten'.
            .
            En, wiens verdriet is het dan, als het niet van jou is?
            .
            Groetjes Robert

  13. "Men kijkt naar zichzelf en de omgeving als naar een schouwspel, als naar een toneelstuk of film."
    .
    De mens zou zich kunnen afvragen wat er kijkt en wat hij/zij onder zichzelf verstaat.
    .
    Als dat gezien/ervaren wordt dan is er geen zichzelf meer en deze aardse wereld is zoals die werkelijk is.
    .
    Dan zul je het lichaam moeten voeden (in welke energievorm dan ook) om het in stand te houden of je laat het sterven door voedsel enkel te aanschouwen.
    .
    M.a.w. die verstandelijke afstand scheppen tussen wat als nog als jezelf en de omgeving wordt ervaren kan vanuit een bepaalde fase/standpunt zijn nut hebben maar gaat in de weg zitten als de mens werkelijk vrij/eenheid wil zijn.
    .
    In werkelijkheid is er namelijk niet zoiets van gescheidenheid, tis 1.
    .
    En daar kan de mens in opgegaan zijn of niet.
    .
    Als de mens goed kijkt dan zal hij/zij zien dat de toeschouwer in leven wordt geroepen als er iets niet gewenst is en niet ervaren wil worden.
    .
    Bij vreugde en blijheid zal er geen toeschouwer zijn die de krant zit te lezen.
    .
    Ach, die verschillende fases toch, om tot het uiteindelijke te geraken.
    .
    Beter geschreven; om uiteindelijk te verdwijnen in het geheel.

    • {—De mens zou zich kunnen afvragen wat er kijkt en wat hij/zij onder zichzelf verstaat.—}

      Wat er kijkt is het waarnemen of wel het bewustZijn. Wanneer het bewustzijn van zichzelf bewust wordt geeft dit een ervaring van thuiskomen bij je Zelf (het hoger Zelf); je Zelf kunnen zijn.

      {—In werkelijkheid is er namelijk niet zoiets van gescheidenheid, tis 1.—}

      De werkelijke Eenheid is dat er eenheid is én verscheidenheid. Er is Eén-Zijn én dualiteit. Er is Niets én Alles. En die twee zijn Eén. Het is afhankelijk van elkaar, ontstaat uit elkaar, zoals yin uit yang en omgekeerd. Je hebt dus met allebei te maken.

      • Aanvulling:

        Beweren dat er enkel toeschouwer zou zijn als iets niet gewenst is???
        Toeschouwer is een altijd aanwezig-bewust-Zijn, zowel bij vreugde als verdriet.

  14. "En per slot van rekening is het deze Toeschouwer Zélf die bepaalt of hij door de film geraakt wil worden of niet."
    .
    "Schijn bedriegt."
    .
    Deze Toeschouwer Zélf is niets anders dan het ego wat een verstandelijk foefje heeft toegepast.
    .
    Niets mis vanuit een bepaalde fase om niet geheel te verdwijnen in de eigen geprojecteerde schijn wereld maar uiteindelijk zal de Toeschouwer Zélf ook verdwijnen en resteert er enkel de aanwezige bewustzijnstrilling.
    .
    Bij leven vanuit die aanwezige bewustzijnstrilling is er geen schijnwereld meer of iets te kiezen, de aanwezige bewustzijnstrilling bepaalt wat er geschied.
    .
    Als voorbeeld wat voor letterlijk alles geldt; als er de bewustheid is dat muizen niet gevaarlijk zijn dan zal er geen angst meer voor muizen zijn. Er is dan geen schijnwereld/film meer en er hoeft dan geen Toeschouwer meer te zijn die kiest om wel of niet gillend op de tafel te springen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in