Het leven als prijskaartje - Ben je pas realistisch als je werkt voor je geld?
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine

Het moeten voorzien in ons levensonderhoud zet ons verlangen om welkom te zijn zoals we zijn en hierin vrij te bewegen, onder druk. Velen voelen zich hierdoor genoodzaakt mee te gaan in deze voorwaardelijke invulling van ons bestaan. Dat beperkt ons in wie we zijn.

Het perspectief van een menswaardig leven vanuit het hart daarentegen doet geen concessies aan wat ons onvoorwaardelijk gegeven is: het leven en de talenten die we meekrijgen.

Want het erkent dat we allemaal welkom zijn zoals we zijn. Het maakt hierin geen onderscheid, ziet iedereen als waardevol en sluit niemand uit. Het beseft dat wie we in essentie zijn, volstaat als ‘recht van bestaan’. Wordt het niet tijd om dit cadeau van het leven aan onszelf te geven?

Het leven als prijskaartje

Ben je pas realistisch als je zelf zorgt voor je bestaan, en werkt voor je geld?
Of is dit een idee-fixe, een dwangmatigheid, waar we onszelf van afhankelijk hebben gemaakt?

Velen voelen zich gedwongen mee te gaan in het huidige realisme dat je alleen recht van bestaan hebt als je werkt voor je geld. Omdat we nu eenmaal leven in een samenleving waarin transacties en productiviteit randvoorwaardelijk zijn voor het hebben van een bestaan en om te kunnen meedoen in de maatschappij.

Deze grondhouding, dat we iets moeten doen voor ons levensonderhoud, houdt ons in de greep van een randvoorwaardelijke invulling van het leven om te kunnen (over)leven. We zijn ons er zo mee gaan identificeren, dat het ondenkbaar is dat het anders kan.

Bovendien getuigt het van een soort moraaloplegging dat we een offer (moeten) brengen om hier op aarde te (kunnen) zijn. Van een denkwijze en paradigma, dat het zijn van wie je in essentie bent niet genoeg is, niet volstaat om van te kunnen leven. Dat er een voorwaarde is om hier op aarde te kunnen zijn.

Van overleven naar leven

Maar wat als we geen concessies meer zouden doen aan het leven?
Wat als we het leven vieren in plaats van vast te houden aan ‘moeten overleven’?

Wanneer we de zorg om in leven te blijven en jezelf hierin staande te moeten houden vrij-geven, kunnen we de vitaliteit van het leven zelf weer toelaten.

Wanneer we accepteren dat er geen voorwaarde nodig is om hier te zijn en te leven, kunnen we de tweeledigheid van leven en overleven als heel en één gaan be-leven.

Dan kunnen we de bruisendheid van het leven waarin de gedragenheid van/voor het leven zelf aanwezig is, weer ervaren. En ons overgeven aan het vieren van het leven en wie we in essentie zijn, om enkel dit expressie te geven.

Glimlach naar het leven

Is het niet onbetaalbaar om het leven een glimlach te geven?
En dit met anderen te delen?
Om hen op deze manier te inspireren en kracht te geven, en het leven zo glans te geven?

Aan dit geschenk van het leven, deze expressie van levensvreugde, hangt geen prijskaartje. Daar is geen business case voor. Dat is er, onvoorwaardelijk. Om ontvangen te worden en doorgegeven te worden.

In dit lonkende perspectief ligt de ontvouwing van de nieuwe tijd van vrede, harmonie, eenheid en liefde.

De ‘ontwaking van hemel op aarde’ ligt in het ontstijgen van ons huidige splitsingsdenken en voorwaardelijke invulling van dat wat onvoorwaardelijk gegeven is: het leven.

Het ligt in de dapperheid om te herinneren wie we werkelijk zijn, waar ons hoogste natuur ligt en vanuit hier de geschenken van het leven vreugdevol expressie te geven.

Hiermee keert het heel en één zijn terug in het aardse bestaan, en brengen we de heiligheid ervan terug. En, kan hemel op aarde spiritueel en materieel daadwerkelijk manifest gemaakt. Binnen en buiten onszelf.

Velen dragen licht

Zijn we het in dit kader niet aan onszelf ‘verplicht’ om dit aan te gaan?
En dit cadeau van het leven simpelweg aan onszelf te geven?

Durven we ons te verzoenen met deze realisatie? En ons te bevrijden van het juk van de zorg voor een voorwaardelijk bestaan?
Durven we het aan om de veilige bedding van licht, liefde, eenheid en heelheid onder ons (zijns)bestaan te erkennen?
En ons over te geven aan de inspiratie om hiervoor te kiezen? Van daaruit te leven en handelen?

Als we dit besef en bewustzijn collectief gaan dragen,
kan het verwezenlijkt in de wereld van het aardse bestaan. Waarbij velen licht dragen.

vitaal water
vitaal water
vitaal water
Yael en haar artikelen helpen je krachtiger te verbinden met jezelf en de diepere lagen van jouw eigen essentie, in verbondenheid met alles. Zij schreef o.a. een serie over de terugkeer van de Graal in de harten van de mens, en ook over empowerment van het ‘heilige’ vrouwelijke. Haar leven staat volledig in dienst van het ondersteunen van de terugkeer in het aardse en verder, van de heelheid vanuit de verdeeldheid. Hiertoe verricht zij tevens intensief licht- en energiewerk. Haar essentie is Elohim. Dit betekent dat zij verbonden is met het geheel vanuit een helder bewust zijn van éénheid en heelheid. Zij is onder meer inspirator van de websites www.levenskrachtpotentieel.nl en www.lifeforcecreation.world.
Vorig artikelZelfrealisatie, de eerste stappen
Volgend artikelZwaar familiekarma als voorbereiding op healerschap

17 REACTIES

  1. Fijn om te lezen waar de gedachten van jullie aangaande ‘dit onderwerp’ naar uit gaan. Bedankt voor het delen!

    Wat de praktische vormgeving voor een menswaardig bestaan in deze wereld betreft,
    de oplossingen zie ik in een koel hoofd en warm hart. Ik zie ze in het uitnodigen van het hoofd in het hart.
    Waardoor we de nieuwe menswaarden niet enkel vanuit het enkel rationele van het hoofd invulling kunnen geven, maar ook vanuit de warmte van ons hart en de diepte van ons innerlijke verlangen (of het vuur van ons buik(gevoel) zo je wilt). Want aangezien onze ratio nu eenmaal ‘geprogrammeerd’ is om in controle te blijven en alles te willen overzien/begrijpen, vult het dingen graag in en sluit het tevens dingen uit die het niet voor mogelijk houdt en daarvoor geen bewijs ‘ziet’. Wat maakt dat wat we intuïtief aanvoelen of vanuit ons warme hart voor mogelijk zien, uitsluiten.

    Vanuit samenwerking van hoofd, hart en hara/buikgevoel in onszelf gaan er vanzelf nieuwe waarderingsvormen en waarde-invullingen ontstaan, waar we dan verantwoordelijkheid voor kunnen nemen en van waaruit we onze buitenwereld en het systeem veranderen.

  2. Pff… ik weet het niet, langs de ene kant zijn er beroepen te doen die min of meer noodzakelijk zijn om veel mensenlevens in onze contreien van de westelijke wereld (alleen reeds) hier een comfortabel leven te kunnen garanderen, langs de andere kant zijn er veel mensen die wel willen en kunnen werken maar die dan eerder een droomjob willen dien, zoals een artistieke job, maar bv, maar maar Jobs die eerder belangrijk zijn zoals loodgieter, schijnwerper en bouwvakker die willen veel mensen niet uitoefenen, maar onthand zijn deze Jobs noodzakelijk om het levensklimaat hier goed te houden, misschien, denk ik weleens zou ‘t beter zijn indien wie kan en wil werken eerst zo’ ‘n min of meer noodzakelijke job te doen om dan, bv. Ik part time artiest of iets dergelijks te ‘zijn’, maar iedereen heeft vaardigheden, talenten die hij/zij tot een tamelijk hoog niveau wil doenopklimmem, maar doch we hebben niet alleen artiesten en dergelijke nodig maar ook vuilnisophalers, bv. Helaas hebben dergelijke noodzakelijke beroepen weinig prestige!

    • Ik heb deze tekst met mijn smartphone getypt maar kan er (helaas) nog niet goed mee overweg, ik heb ook geen zin om de fouten die in mijn tekst verschenen zijn hier te duiden:enkel wil ik zeggen dat ik ‘schrijnwerker’ bedoelde maar dat er ‘schijnwerper’ op ‘scherm verscheen. Verder hoop ik dat’ t merendeel van wat ik hier te verstaan wilde geven, verstaanbaar genoeg is voor genoeg mensen hier.

    • Alysa en de rest,
      “Helaas hebben dergelijke noodzakelijke beroepen weinig prestige!”
      Gelukkig ben jij je ervan bewust hoe belangrijk deze beroepen eigenlijk zijn.
      Maar helaas, lang niet iedereen.

      De bouwvakkers, loodgieters, vuilnismannen, loodgieters, stratenmakers, wegenbouwers, boeren, werken in de supermarkt etc. Het zijn AARDSE beroepen, de basis.
      De meeste van dit soort beroepen zijn lichamelijk zwaar werk. Als deze zeer harde werkers ouder worden, is dit meestal niet meer vol te houden. Met als gevolg de ziektewet of erger nog (gedeeltelijk) afgekeurd. Dan moet je je zien te redden van een schamele uitkering. Al blij dat je je vaste kosten kunt betalen. Geen leven maar overleven!

      De basischakra:
      Deze noodzakelijke beroepen hebben wel alles te maken met onze eerste basisbehoeften: een veilig huis om in te wonen, voedsel (brood op de plank) etc.
      Elk beroep staat ergens op een tree op de ladder en vertegenwoordigd eigenlijk een bepaald chakra. Deze beroepen staan op de eerste tree van de ladder omdat ze de basischakra vertegenwoordigen.
      De basischakra is onmisbaar. Wat zou er van die ladder over blijven zonder goede fundering, de basis?

      Mensen die neerkijken op dit soort beroepen, moeten niet zo hoog van de toren blazen…

  3. Zinnig onderwerp en actueel
    Het is natuurlijk heel mooi om je passie en droom uit te voeren, maar wie gaat dat betalen.
    Ik vind dat men er tegenwoordig erg gemakkelijk over denkt, doen waar je zin in hebt enz.
    Wie betaald de huur het levensonderhoud enz.
    Ik hoor zo vaak, de maatschappij is hier verantwoordelijk voor en daarvoor en ze moeten dit oplossen en dat enz
    Ik vind dat we met z’n allen verantwoordelijk zijn voor ons eigen leven, als iedereen dit handhaaft, dan leven we in een hele andere maatschappij, dit is mijn mening
    Je kunt ook heel zinvol bij de Aldi achter de kassa zitten en in je vrije tijd je passie en droom volgen en deze vervolgens door je eigen geld te verdienen, te betalen

    • Ben het niet helemaal met je eens Yvonn. Door dit systeem wordt men min of meer gedwongen om je alleen op geld -verdienen- te richten. De torenhoge huren en woon en ziektekosten zijn voor vele een strop. Daarbij moet je ook in aanmerking komen om bij een supermarkt achter de kassa te mogen werken voor een loon waar je dan je huur weer niet van kan betalen.
      Ik denk inderdaad dat als wij collectief, zoals geschreven door Elohim, andere waarde gaan eren in ons zelf, deze levend maken en daardoor ook in het systeem, de wereld wellicht kan veranderen. Want nu leeft men voornamelijk in een onbewuste angst of je nog wel inkomsten/een baan vind die alles kan betalen, of je straks op straat moet leven en dan leef je dus zogezegd niet in vrede, liefde en licht. Mensen die een bepaalde zekerheid hebben qua inkomstsen, baan -of partner met baan- kunnen zich wellicht niet voorstellen wat het is om werkloos te zijn en niet meer aan de bak te komen. Daarbij krijg je ook nog te horen inderdaad van vele mensen, dan ga je toch achter de kassa zitten? Alsof je lui bent en anders geen recht hebt om te ademen. Als jij dat kan regelen voor mij, graag, want ik wordt niet uitgenodigd n.a.v. mijn sollicitaties hoor. Ik heb HBO werkniveau en 26 jaar ervaring als secretaresse. Het positieve wat ik heb geleerd na 3 jaar werkloos, is dat er inderdaad hele andere waarde bestaan die je kan activeren in jezelf. De universele wetten van overvloed, er is genoeg voor iedereen. Leef in liefde, licht en vrede en die overvloed deel ik vrijelijk met anderen, en niet voor geld. Waardeloos bekeken worden door buitenstaanders? Boeit me niet meer, want ondanks alle tegenslagen voel ik een innerlijke rijkdom die ik tijdens mijn werkjaren nooit heb gekend. De universele wetten werken nog steeds in deze goddeloze tijd al zie je dat niet terug in de media en televisie. Ja je bent verantwoordelijk voor je eigen leven, helemaal mee eens! Jouw waarden mogen dus anders zijn dan de mijne.

      • Sophia, het laatste wat ik wil is mensen kwetsen met mijn mening en als dit zo is, dan mijn excuses

        Ik reageer op wat ik ervaar in mijn omgeving, zelf ben ik 25 jaar geleden gescheiden en in het begin omdat ik geen fulltime baan kon vinden, 3 banen tegelijk gehad om mijn hoofd boven water te houden samen met de kids
        gelukkig heeft me dit later een vaste baan in de zorg opgeleverd, ja je moet er eerst iets voor doen, ze komen niet bij je aan de deur
        Het is ook naar je kinderen toe een goed signaal afgeven van als je iets wilt dan lukt het, kijk maar naar je moeder

        En zeker was het niet altijd makkelijk en altijd bikkelhard gewerkt en wel eens gedacht als ik smorgens om kwart over zes naar het werk fietste, volgens mij ben ik de enige die werkt hier in de straat en ja dan krijg je wel eens een gevoel van, er moet iets veranderen, we moeten het samen doen

        Ik wil er maar mee zeggen dat ik geen partner had die de centjes voor mij verdiende, heb het allemaal op eigen kracht gedaan en ben hier enorm van gegroeid
        Het klinkt heel confronterend, maar ik blijf erbij als je wilt kun je werk vinden en ik hoop dat je dit niet persoonlijk of verwijtend opvat, ik spreek uit eigen ervaring
        Succes

  4. Een zinnig onderwerp om eens over na te denken,maar hoe ga je dit vorm geven in onze huidige wereld?
    Naar mijn gevoel is het artikel nog niet compleet,want op welke manier gaan we dan onze eerste levensbehoeften invullen en wie gaat dat doen?
    Laat ik een poging wagen….
    Ik denk om te beginnen met elkaar,er zullen dan weer nieuwe afspraken gemaakt moeten worden.
    Alleen al wie doet er wat?Er moet heel wat op de schop voor we zover zijn,dat we zonder geld als betaalmiddel kunnen functioneren,maar ik denk dat ook hierbij niets onmogelijk is.
    De overheid zou er nu al mee kunnen beginnen,door alle regelgeving overboord te kieperen.
    En ja ik krijg al de kriebels nu ik dat neerschrijf,maar wil blijven geloven,dat ook daar mensen zijn die de intensie hebben het goed voor iedereen te willen hebben.

    Er zijn genoeg mensen in de maatschappij die ècht wèl hun steentje willen bij dragen,maar er zijn helaas ook nog veel mensen die zich beroepen op van alles en nog wat omdat ze het,,vuile”werk niet willen op knappen.
    Als iedereen daarvan nu eens een stukje doet.Laten we een,,rooster”maken en vrijwillig deze taken die ook gedaan moeten worden bij toerbeurt wisselen.Maar je komt vaak al in de problemen als je een uitkering hebt en vrijwilligerswerk wil gaan doen.Een mooi taakje voor de bestuurders van ons land om dit aan te gaan passen.

    Het zijn op dit moment vooral ouderen die geen werk kunnen vinden en de overheid vindt dat we door moeten blijven werken.Op zich niets mis mee vind ik,maar geef ons de vrijheid om te kiezen.Bijv.voor het geven van een stukje rust en onvoorwaardelijke liefde aan onze kleinkinderen en daarmee onze kinderen weer een stukje rust en ontspanning geven.Ligt een andere taak je beter:klussen schoonmaken,een voedzame lekkere maaltijd koken,dan kun je daar natuurlijk ook voor kiezen.Heb je geen kinderen en/of kleinkinderen,dan ben je nog altijd instaat om onvoorwaardelijke liefde en steun te geven aan andermans kinderen/kleinkinderen.Op deze manier kun je als oudere op een zinvolle manier ook je steentje bij dragen aan de samenleving.

    Het begint bij onze kinderen,wat geven wij hen als volwassenen mee in de opvoeding?We maken hen bewust door ze naast onze onvoorwaardelijke liefde,waardoor ze de grootste kans op liefde voor zichzelf krijgen,zorg voor elkaar als iets natuurlijks te leren beschouwen?Helaas is dat voor jonge ouders vaak niet te doen:moeten werken in de ratrace van tegenwoordig en daarnaast je kids op een ontspannen manier in onvoorwaardelijke liefde op laten groeien.Als opa en oma kun je dan vaak veel betekenen.Tenzij je de pech hebt zoals velen ouderen straks tot in lengte der dagen te moeten blijven geld verdienen,vaak ook nog je eigen ouders te verzorgen èn je eigen kinderen te helpen door op je kleinkinderen te moeten gaan passen,omdat opvang èn onbetaalbaar is èn niet de onvoorwaardelijke liefde geeft die een kind nodig heeft.

    Ook hier heeft de regering in mijn ogen een taak,helaas is onze regering op dit moment daar medeplichtig aan wantoestanden in brede context van zorg over de gehele linie.Laten wij vooral de hand in eigen boezem steken:Wij zijn als burgers zelf verantwoordelijk voor wie en wat we kiezen.De meeste stemmen gaan helaas naar mensen die niet onvoorwaardelijke liefde het hoogste goed vinden,maar:Hoe krijg ik het grootste stuk van de taart!
    Hierbij twee uitspraken van Ghandi:De aarde biedt genoeg om aan ieders behoefte te voldoen,maar niet voor ieders hebzucht…….
    En een misschien iets minder maar niet minder belangrijke uitspraak van Ghandi:De ware economie is een economie van rechtvaardigheid……..
    Tot slot:
    Laten wij er met zijn allen een rechtvaardige economie van maken door zelf aan onze eigen verantwoordelijkheid te blijven werken op elk niveau:De juiste keuzen te maken en ons niet door onze hebberigheid te laten leiden…….

    Harte Groet van een oma

    • Mooi beschreven, ik denk dat als de maatschappij alle mensen die een uitkering ontvangen hiervoor een soort van plicht/taak toekennen, we al een stuk in de goede richting komen
      Er gaat volgens mij dan een mentaliteits verandering komen, als je geld ontvangt of dit nu van een baan of van de overheid komt dan staat hier iets tegenover, ik krijg iets dus ik geef iets, zo werkt het, dan gaat het weer stromen, alles is immers energie

      Als ik soms, hele jonge mensen nog, zie, het interesseert ze helemaal niet meer, heel normaal we hebben toch een uitkering, een coach hiervoor en daarvoor, ohh even mijn begeleider bellen, die lost het wel op

      We gaan met zijn allen wakker worden en dan kunnen we niet meer tenkoste van anderen/maatschappij leven

      En ophouden met pappen en nat houden en meer van die slappe hap!!!

      Ja ik weet,… het is bikkelhard, maar hier op aarde zullen we met z’n allen aan de bak moeten en heeft dit dan ook met licht en hogere dimensies te maken? Ja zeker 2018 kleur bekennen en verantwoordelijk zijn voor ons eigen leven, niet voor het leven van een ander, voor je eigen leven, als iedereen dit gaat doen, hebben we geen zorginstellingen, gemeente enz meer nodig dan werken we met z’n allen aan een ‘nieuwe aarde’

  5. Een goed onderwerp, want inderdaad horen mensen er vaak niet bij als ze geen werk hebben.

    Heel mooi verwoord Tim, en je antwoord op:” heb je werk en wat doe je?” vind ik erg goed.

  6. Prachtig en krachtig artikel over een onderwerp waar slechts weinigen over spreken. Dit is een prachtige en beknopte verwoording van waar ik in hoofdzaak mijn hele leven al mee in de knoei lig.

    Zo stoort het mij al jaren dat men bij een eerste ontmoeting (zoals op feestjes) bijna altijd als eerste vraagt naar wat je voor werk (of opleiding) doet. Alsof je werk jou essentie ooit kan vertegenwoordigen! Als tegen-remedie heb ik de gewoonte ontwikkeld om als eerste vraag aan mensen te stellen, wat hun dromen en passie nu zijn, en waar ze nou echt blij en gelukkig van worden. Je bent immers niet je baan of studie, evenmin als dat je je geld of bezittingen bent, maar uiteraard veel meer dan dat. En ik sla graag die hele zinloze onderliggende prestatiedruk over, om te onderzoeken wie mijn gesprekspartner nu werkelijk is. Zo is het vragen en blijven hameren op school prestaties bij kinderen ook erg schadelijk. Het geeft de onderliggende bootschap door dat menselijke kwaliteiten, dromen en de gehele innerlijke mens op de een of andere manier ondergeschikt zouden zijn aan hoe het kind presteert. Zo heb ik al heel wat mooie en gevoelige jonge mensen in de put zien geraken. Bovendien zijn gesprekken over zaken welke mensen aan het hart gaan, vele malen inspirerender dan die typisch dode gesprekken van “ik ben een systeemanalist…” *gaap*. Nee je bent geen systeemanalist, dat doe je om de rekeningen te betalen. Wie ben jij nu ècht?

    Daarnaast is het met tijden ook wel eens grappig te beseffen dat mensen de enigste levensvorm op deze hele Aarde zijn, wie verondersteld wordt geld nodig te hebben om überhaupt te kunnen en mogen leven hier. Het hele concept geld was ooit bedacht om de mensen juist te dienen, doch lijken vandaag de dag de rollen omgedraaid met zo’n beetje iedereen in een gedwongen eeuwige spiraal van tekort en geëxploiteerde behoefte. Dat is naar mijn mening ook onderdeel van de oorzaak van armoede in derde wereldlanden; Dat zijn veelal gebieden waar mensen duizenden jaren in harmonie met de natuur hebben geleefd. Dat is, tot de westerlingen kwamen om iedereen wijs te maken dat dat toch absurd is, en dat men iets nodig heeft wat geld heet. Zou je toch eens indenken, dat iedereen als gelijken in alle overvloed in harmonie met deze planeet zou leven en zou samenwerken op locaal niveau om ieders volle potentie te raliseren, dat zou pas primitief zijn!… Ofzo blijft het fabeltje maar hangen op repeat, terwijl we ons wederom ergerend in de file naar het werk haasten, terwijl het nummer “I can’t get no satisfaction” haast onhoorbaar op de radio speelt. Dat is immers waar het allemaal om draait toch?

    • Tim, helemaal waar en helder wat je schrijft. Het zou gepubliceerd moeten worden als artikel. Vooral de jongeren, heb op een vmbo gewerkt, wat een druk voor die leerlingen tegenwoordig, onvoorstelbaar, er is niets moois of waardevols meer aan voor hen. En dan die verjaardagen inderdaad, of iand twgenkomt die je een tijd niet hebt gezien, altijd de eerste vraag wat doe je tegenwoordig? (werk bedoeld men dan) Tegenwoordig antwoord ik met, ik adem, voornamelijk 🙂 Ik ben fan van jouw Tim!

    • Mooi verwoord, heb mij jaren “geschaamd” vanwege geen baan daar ik al zo’n 30 jaar ME heb. Maar een leven zonder geld…..dat zie ik niet zo 1-2-3 gebeuren over de hele wereld, een hele klus…..een droom?!

      • Tim, in 1 woord: prachtig. Ik ga die vraag in vervolg ook stellen…
        Ik denk dat “wat doe je tegenwoordig?” een zogenaamde veilige vraag is. dan houdt iedereen het bij het oppervlakkige en hoeft niemand de diepte in, of zelfs maar in de buurt van dromen en gevoelens te komen. Lekker veilig, fijn oppervlakkig… een beetje zoals veel mensen in de maatschappij lijken te staan. Jouw vraag/vragen nodigen inderdaad uit tot inspirerende gesprekken en met de oppervlakkige reacties kun je snel het kaf en het koren scheiden en vind je tijdens die verjaardagsfeestjes met een beetje mazzel een gesprekspartner voor een echt gesprek.

        Mooi artikel, Yael. Je maakt veel los hiermee. Ik hou er van.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie asch
vul je naam in