Zweden is aan het verschuiven naar een 6-urige werkdag – Waarom de rest van de wereld dat ook zou moeten overwegen.

In een oneindig universum zit ik ergens op dat piepkleine planeetje aarde op een bankje in de zon. Het is stil in het bos, op wat natuurgeluiden na. Even weg van de vele energieën uit de stad. Ik heb het nodig. Ik heb het steeds vaker nodig. Nee, dat dekt niet de lading. Verlangen. Dat is het! Ik verlang naar de stille verbinding met de natuur, met de bron.

Sinds mijn overgave aan God’s genade ben ik veelvuldig gevuld met christusenergie en ben ik na 31,5 jaar eindelijk geland en geaard. Sindsdien vind ik – niet altijd, maar wel steeds vaker – alles verwonderlijk en magisch. Ik bewandel de aarde in eerbied en dankbaarheid. Aan Gods werk of zoiets.

Ik zie volwassen mannen als kinderen hun vishengel uitgooien en vraag me af of hun matrix ook al is ingestort of dat ze nog geloven dat zij zelf de hengel gooien. Ik zie de felgele dobber in het water dat door de wind bewogen wordt. Voor me zie ik door diezelfde wind een paardenbloem haar blaadjes verliezen. Ik doe mijn ogen dicht en mijn zintuigen open. De zon verwarmt mijn gezicht. Een bloem ruikt. Mijn hart bonkt. Een eend kwaakt. Een gedachte vliegt voorbij. Een krekel tettert. En ik hoor van dichtbij het belletje van een hondenketting. Als ik opkijk zie ik de hond en zijn baasje zeker nog 70 meter van mij verwijderd zijn. De eend zie ik niet eens. De wereld is zo dichtbij als ik opensta.

Ik besluit te gaan lopen. De reizende mens wil toch in beweging zijn. Sinds mijn ontwaken zie ik mezelf steeds vaker in alles. In de voorbijgangers naast me, in de mensen in de verte, in de bomen langs de weg, in de blaadjes van de boom, in de wind en in de zon. Ik ben te veel, te groots om met het hoofd te kunnen bevatten. Ik zet mijn hart open en voel mezelf verdwijnen en gevuld worden met liefde. Ik reis letterlijk door liefde. Liefde is zo mooi.

Het is veel wat ik ontvang. De voorbijgangers, de mensen in de verte, de bomen, de blaadjes, de wind, de zon. Ik ben met zoveel en zo groots en toch ook zo klein. Het overweldigt me en kan niets anders dan me te laten overweldigen. Ik reis immers door liefde. Liefde is veeleisend.

In werkelijkheid is het natuurlijk ook andersom: Liefde reist door mij. Wat we werkelijk zijn is niets meer en ook niets minder dan een reis door liefde. En liefde liegt niet. Ze is onbegrensd en dus onuitputtelijk krachtig en vrij. Alles wat ik uit liefde ‘doe’ ontroert mij zelf, al lijkt het ook de normaalste zaak van de wereld. Alles wat ik niet uit liefde doe, doet mij pijn omdat ik (ergens) weet dat ik niet handel naar mijn ware aard. Als ik niet gezond eet, niet met aandacht ben waar ik ben, of als ik een ander uit angst afwijs of veroordeel, dan heb ík pijn. Mijn hart steekt direct. Liefde is meedogenloos.

Er komt een traan vrij en ik geef hem terug aan de aarde. Niets is van mij.

Ik ben liefde en het is zowel een vloek als een zegen om mij te zijn.

 

7 REACTIES

  1. Zo mooi, ik zie jou daar helemaal zitten in dat bos en snap zo hoe je je voelt. Jij schrijft de woorden die ik even niet kan vinden..
    Ik heb ook veel verhaaltjes geschreven hier, kijk maar eens: iris kappert.

    Je raakt me, dankje!

    Liefs, Iris

  2. Wauw Niels, wat heerlijk jouw woorden/ gedachten/ energie te lezen na mijn ochtendwandeling met mystiek alom. Dankjewel, fijn om al dit moois te delen zodat anderen ook kunnen kiezen om de natuur in te gaan, waar alles al eenheid is. Hartengroet, Wilma

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in