DELEN
ouderschap

door S Stiffelman, , bron: , © Nederlandse vertaling, door Wilma,  www.nieuwetijdskind.com ©2015

Hoe onze verborgen agenda´s  in de weg staan bij het motiveren van kinderen om mee te werken


Een van de vragen die herhaaldelijk  terugkomt als ik een presentatie geef over ouderschap, heeft te maken met “hoe krijg ik mijn kind zover dat hij doet wat ik vraag”, zoals naar bed gaan, op tijd opstaan en klaarmaken voor school, huiswerk maken, etc. Deze categorie van strijd in het ouderschap, is zowel een uitdaging als kans voor gelijkwaardigheid, die zowel geldt voor ouders van kinderen van 17 jaar oud, als voor ouders van kinderen van 7 jaar oud (als is het bij de de kinderen van 17 jaar vaak wat dramatischer).

Wat ik zeker weet  is dat, wanneer je een kind of tiener probeert te overheersen , wij hun instinct van verzet  activeren, vooral wanneer de relatie tussen ouder en kind al zwak of gebroken is.

Dit is de reden waarom ik in mijn boeken en mijn werk zoveel nadruk leg op het opbouwen en vasthouden van díe elementen van verbinding die ervoor zorgen dat een kind uit zichzelf wil meewerken. Bij een gevoel van nabijheid en verbondenheid, activeren we een impuls waarbij we graag de ander willen helpen, zelfs wanneer we eigenlijk iets anders liever zouden willen doen. Dit wil niet zeggen dat, wanneer je als ouder een hele goede band hebt met je kinderen, zij gelijk zullen rennen om de TV uit te zetten als je ze vraagt om hun huiswerk te doen, of gelijk de afwas zullen gaan doen na het eten. Kinderen zijn van nature egocentrisch en willen graag alleen maar leuke dingen doen; Ze willen het liefst zoveel mogelijk genieten en bezig zijn met leuke dingen en die dingen die wij van hen willen zijn vaak niet zo leuk.

Allereerst heeft medewerking te maken met verbinding tussen ouder en kind. Ten tweede, zoals ik al zei, heeft het te maken met het naast je kind gaan staan in plaats van erboven (of je ouder, of je schoonmoeder, of je buurvrouw of je baas). Wanneer we het gevoel hebben dat iemand (overheersend) op ons af komt, zal er weerstand of bruut verzet worden losgemaakt in ons,  los van de context of relatie.

Soms, als ik het met ouders heb over vragen met betrekking tot “hoe krijg ik mijn kind zover dat hij doet wat ik vraag”, praat ik in termen van “schoon”en “vuil” ouderschap.  Bij “schoon” ouderschap benader je een kind zonder ondertoon van manipulatie of noodzaak. Ik vergelijk het met een schip waarvan wij als ouder, in feite,  kapitein zijn en waarbij ons verzoek uit  kracht komt in plaats van uit wanhoop.

“Vuil” ouderschap, aan de andere kant, gaat gepaard met omkoperij en dreigementen, vuile blikken, slechte energie en sarcasme. Het voelt enigszins “vuil”, niet alleen voor het kind, maar ook voor onszelf.  Wanneer we onze toevlucht hebben gezocht in “vuil” ouderschap zullen we voelen dat we onze integriteit in gevaar hebben gebracht en dat we ons hebben gedragen op een manier die niet waardig is. Deze aanpak (het kind zover krijgen door macht te gebruiken) zal, ook al krijgen we wel wat we willen, de genegenheid en de verbinding tussen u en uw kind doen verzwakken.

Geloof me, “schoon” ouderschap is moeilijk. Het is veel moeilijker om te streven naar waarheid, te spreken met respect, te luisteren naar de kant van een kind met een open hart en houding, dan om ze gewoon te overrulen. nieuwetijdskind.com-nieuw-leren

En ik suggereer trouwens niet dat er geen momenten zullen zijn waarbij u u gewoon uw standpunt en positie kenbaar zal moeten maken en de enorme stormvloed van emoties van hun kant zal moeten doorstaan.

Maar wat ik heb ontdekt, en blijf ervaren en ontdekken als ouder, is dat, zo lang ik bereid blijf om op de moeilijke momenten de dingen samen te bespreken, in plaats van erboven te gaan staan, dit op de lange termijn beter werkt.

Het is niet makkelijk, maar het uitzoeken hoe je met elkaar in contact kan blijven terwijl je verschillende standpunten hebt, is een onvermijdelijk deel van deze rit. Des te “schoner” wij het maken, des te meer onze harten (en die van onze kinderen) kunnen openen, aangezien we ons met gratie en waardigheid bewegen langs deze weg vol ups en downs.

www.nieuwetijdskind.com ©2014, overname is toegestaan mits het artikel ongewijzigd blijft en Nieuwetijdskind.com als bron vermeldt wordt.

Ken je mensen die ook baat zouden kunnen hebben bij dit artikel? Deel het dan via Social Media aub. De buttons vind je onder dit artikel

4 REACTIES

  1. Voor mij voelt deze tekst een beetje vreemd aan. Ik heb mijn hele leven lang met kinderen gewerkt. Degenen die mij jaren later terugzagen bedankten mij … "omdat ik zo streng en consequent" was. (ze wisten en voelden dat ik elk van hen graag zag) Ik ging voor wat ik deed en liet mijn thuissituatie thuis. Kinderen houden van grenzen en duidelijkheid. Dat geeft hen een houvast. Volgens mij moet er niet altijd "gepraat" worden. Echt niet. Je moet wel altijd trachten met een open hart te leven… want anders val je meteen door de mand. Succes nog!

  2. Mooi beschreven stuk.
    Ik weet nu van mezelf dat ik een 'schone' ouder ben.
    Integriteit is voor mij ook erg belangrijk en ik denk dat kinderen dat van nature aan kunnen voelen.
    De mijne in ieder geval wel.
    Zij zijn echt enorme spiegels voor mij, maar dat moet je wel kunnen en durven erkennen als ouder zijnde.
    Ik heb mijn kids altijd als individuele zieltjes gezien en behandeld.
    Zij zijn een betere versie van mij.

    Grtjs
    Laura

  3. U benoemt kinderen van 7tot 17. Maar nog jongere kinderen? En het klinkt prachtig: " op de moeilijke momenten samen bespreken" maar dan zijn we dus nog later op school….

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in