Schreeuwen tegen je kind is helemaal prima
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine

Voordat je nu denkt dat ik mijn verstand heb verloren, lees eerst even verder. Dan garandeer ik je dat je op enig moment een zucht van verlichting zult slaken. Want schreeuwen tegen je kind hoeft helemaal niet erg te zijn, echt waar.

Uit je slof schieten

We hebben allemaal momenten waarop we uit onze slof schieten tegen onze kinderen. Momenten waarop we het gevoel hebben dat ze het bloed onder onze nagels vandaan halen en we niets beters weten te verzinnen dan tegen ze te schreeuwen. Zo heb ik zelfs wel eens van beneden naar boven geschreeuwd dat mijn dochter stil moest zijn, terwijl ze nog geen jaar oud was en lag te huilen in bed. Een weldenkend mens zou het niet in zijn hoofd halen, effectief is het zeker niet (integendeel, denk ik), maar op dat moment kon ik niet beter.

Spijt

Over het algemeen hebben we achteraf spijt van onze actie. Niet dat we altijd in staat zijn om dat toe te geven ‘ze luistert echt niet, dit is het enige wat helpt’, maar we voelen wel aan dat het niet zinvol is wat we doen. En vaak gaat dat ook gepaard met een gevoel van falen en schuld. We willen niet zo doen, we willen niet zo zijn en dus veroordelen we onszelf. Noemen we onszelf een slechte ouder en verwijten we onszelf ons onvermogen.

Gun je kind thuis wat moeilijke momenten
Als je jouw ‘foute’ gedrag in dit daglicht kunt bezien dan wordt het direct een stuk lichter

Als je alles goed zou doen

Maar stel je nu eens voor dat je alles volgens het boekje zou doen. Altijd en overal. Dat je eigenlijk gewoonweg de perfecte ouder zou zijn. Wat zou je jouw kind(eren) dan een boel lessen onthouden. Dan zouden ze niet hoeven te leren wat je kunt doen als iemand onterecht boos op je wordt. Dan hoefden ze niet creatief om te gaan met iemand die op een onprettige manier macht uitoefent. Dan hoefden ze niet weerbaar en flexibel te zijn.

Het echte leven

Maar ja, als jij de enige bent die perfect is, dan is de buitenwereld wel een hele harde wereld. Dan moeten ze daar de lessen leren die ze beter in de veilige thuissituatie hadden kunnen leren. Want stel je voor dat er nog nooit iemand boos op je is geworden en je krijgt ineens een leerkracht die regelmatig boos is. Of dat dingen altijd in goed overleg zijn besloten, waarbij win-win het uitgangspunt is. En je krijgt op school allemaal opdrachten die je gewoon uit moet voeren en waarbij het niet telt hoe jij daar over denkt. Zou je dan niet liever hebben dat je kind hierop voorbereid is?

Schreeuwen is niet erg

Af en toe uit je slof schieten en tegen je kind schreeuwen is helemaal niet erg. En het is ook niet erg om een grens te trekken die eigenlijk te strak is. Of iets te verbieden, gewoon omdat jij het niet wilt. Of om te mopperen en chagrijnig te doen tegen je kind. Of………vul gerust alles in wat je wel eens doet en waar je niet zo blij mee bent. Je kind leert van dit soort reacties van jou en wordt er weerbaar, flexibel en creatief door. Zo lang het om af en toe gaat is er echt niets mis met dit soort gedrag. Zelf vind ik de 80/20 regel wel mooi die in veel situaties wordt gehanteerd. Zolang dit soort gedrag maximaal 20% uitmaakt van jouw interacties met je kind(eren) is er niets aan de hand. En zou je zelfs kunnen zeggen dat het goed is voor jou en je kind(eren).

Erop terugkomen

Je kunt dus de verwijten richting jezelf laten varen en met liefde en begrip kijken naar jouw eigen gedrag. Je kon even niet beter en dat is prima! Het is heel mooi als je er achteraf op terug kunt komen richting je kind. Als je kunt zeggen ‘ik schoot even uit mijn slof en dat had ik graag anders gedaan, maar dat lukte even niet’. Grote kans dat je kind er alle begrip voor heeft. Vertel je kind wat je graag had willen doen en als jouw reactie onterecht of overtrokken was, geef dat dan ook toe. Daarmee laat je zien dat je ook zijn of haar kant van het verhaal kunt zien en respecteren.

Heel vaak boos

Natuurlijk is het anders als je heel vaak boos bent, je dagelijks onredelijk gedraagt of over het algemeen veel te strakke grenzen hanteert. Speelt dat bij jou, kijk dan eens wat jou zo irriteert aan jouw kind(eren). Wat vind jij dat er anders moet? Waarover maak jij je zo druk dat het ‘een dingetje’ wordt? En onderzoek dan eens of jouw kind wel echt moet veranderen. Of dat jij misschien degene bent die (zijn kijk op de zaak) moet veranderen. Moet je kind bijvoorbeeld echt meer verantwoordelijkheid nemen voor zijn huiswerk? Of mag jij die verwachting wat bijstellen en je kind er meer ruimte in geven? Moet je kind netjes met mes en vork eten? Of zou jij het ook oké kunnen gaan vinden als het anders is?

Waarom wil je de verandering?

Als je van mening blijft dat je kind moet veranderen, kijk dan eens waarom je dat vindt. Welk belang zit erachter? Is het voor nu belangrijk? Of gaat het om later? In dat laatste geval zou je kunnen besluiten om er voorlopig geen punt van te maken, maar het over een half jaar nog eens te bezien. Dat geeft jullie beide de ruimte om erin te groeien, er flexibeler in te worden of ermee om te gaan. Is het voor nu belangrijk en vind je dat het echt anders moet, vraag dan hulp. Blijf niet hangen in gedrag dat niet werkt (boos worden, afdwingen etc), maar zoek naar alternatieven.

Samenvatting

Het is helemaal niet erg om geen perfecte ouder te zijn, goed is meer dan goed genoeg. Af en toe uit je slof schieten, zonder goede reden nee zeggen of schreeuwen tegen je kind is zelfs prima. Je kind leert ervan en jij waarschijnlijk ook. Achteraf samen naar de situatie kijken en je excuses aanbieden voor je gedrag is heel waardevol om te doen. Je kind voelt zich daardoor gezien en begrepen en het biedt jou de mogelijkheid om alsnog te doen of zeggen wat je eigenlijkheid had gewild. Dus gun jezelf en jouw kind(eren) jouw ‘slechte’ gedrag 🙂

En ben je vaker boos dan je zou willen, kijk dan eens wat er aan de hand is. Wat is er wat jou zo enorm raakt en wat kun je daaraan aan doen? En wie kan je daarbij eventueel helpen?

vitaal water
vitaal water
vitaal water

8 REACTIES

  1. Bedankt. Nee echt, dank je wel. Het luchte zo enorm op om dit te lezen (de reacties wat minder) nadat ik ben uitgevallen tegen mijn kleuter. Ik heb mijn excuses aangeboden, we hebben geknuffeld maar dit schuldgevoel knaagt een dag later nog erg aan me. Wat een verademing om dan dit te mogen lezen.

  2. Schreeuwen tegen je kind vind ik volkomen verkeerd . Ga naar jezelf kijken , naar wat jou stoort . Je kind geeft jou de gelegenheid te groeien en dingen op te ruimen . Schreeuwen tegen je kind is emotioneel misbruik. Je bent niet volmaakt maar zo’n gedrag voor jezelf goedpraten is niet oké .
    Je leert hetzelfde gedrag aan je kind aan want jij bent het rolmodel . Een kind mag leren kwaad zijn ,maar schreeuwen is een uiting van onbegrip en een tekort aan positieve aandacht . Je kind zal je reactie niet begrijpen en zich onbemind voelen . Je kind zal buitenhuis al genoeg negatieve ervaringen opdoen ,thuis kan het beter een veilige , geruststellende ervaring hebben.
    .

  3. Ik begrijp het idee dat je een kind weerbaar maakt door ook eens “boos” te zijn. En je mag ook boos zijn. Wel vind ik het gevaarlijk wanneer jij als betrouwbare ouder te weinig zelfreflectie/rust hebt, en dit op zijn of haar kind uit. Uiteraard wordt je daar weerbaar door. Alleen het zou in mijn ogen juist goed zijn om in jou thuissituatie te laten zien dat je geen systeem nodig hebt om je weerbaar op te zetten. De wereld is geen sprookje, en wanneer er buitenshuis iets gebeurd is het erg belangrijk hier alle tijd en ruimte voor gegeven wordt. Helaas hebben wij nou eenmaal in deze wereld nog een systeem/ego nodig.

  4. Ik geloof dat hier alles is staat betreffende respect naar je kind. Schreeuwen verstoort het keelchakra (5e chakra). Het is het chakra van het uiten: uitspreken, creativiteit (smanen met het 2e chakra). Dit wordt dan behoorlijk verstoort.

    Universele Witte Broederschap – Omraam Mikhaël Aïvanhov:

    Sommige opvoeders of zelfs sommige ouders, die verantwoordelijk voor kinderen zijn, bestoken hen met hun blik als zij door hun gedrag geërgerd worden. Zij gaan eraan voorbij dat kinderen deze blikken van haat zich heel hun leven zullen herinneren. Want kinderen begrijpen het misschien niet, maar zij zijn heel gevoelig, ze voelen wat een blik inhoudt. Een tik of zo nodig een uitbrander deert hen niet, maar let goed op hoe je naar ze kijkt. Kinderen vergeten een dergelijke bestraffing snel, maar vergeten nooit de boze blikken die men hun heeft toegeworpen.

    Ouders van zeer moeilijke kinderen kwamen soms naar me toe om raad te vragen, en ik zei hun: ‘Als je een kind moet straffen dat iets stouts heeft gedaan, spreek het dan KALM toe en kijk het liefdevol aan. Zeg dat het straf gaat krijgen omdat er nu eenmaal regels bestaan; treur maar een beetje met het kind als het nodig is, en daarna… de bestraffing! Het kind zal begrijpen dat je het niet straft uit boosheid, maar om het te leren dat er wetten bestaan waaraan niemand kan ontsnappen. Zo prent je een waarachtig begrip van rechtvaardigheid in zijn hoofd.’
    – Omraam Mikhaël Aïvanhov –

    • Klinkt prachtig evenwichtig en perfect… Maar ik denk niet realistisch. Wat je hier zegt vergt absolute mindfulness, bewustzijn tot en met. And let’s be real, als je functie chef in een druk restaurant is, als je zelf ongeduldige ouders hebt gehad of als je in een stressvolle stad woont, dan ben je vaak half niet zo zen als dat je zou willen en buig je dat niet zo even om. Dus als advies krijgen te letten op je blik en KALM spreken in een boze bui is absoluut een prachtig streven, maar vaak niet haalbaar. Wat kan resulteren in gevoel van falen en ouders met faal-gevoel presteren niet zoals ze zouden presteren als ze 80/20 of 90/10 zouden “mogen” schreeuwen. Als we het maar goedmaken, uitleggen, vertellen hoe het komt. Bovendien ben ik ervan overtuigd dat we als zielen kiezen welk pad we volgen en een trauma er is om van te leren, om te groeien, om de pijn aan te gaan en ermee te dealen. ❤️

      • Je hieft niet Zen te zijn, je moet bewust zijn in je opvoeding. En het is belangrijk te kijken bij jezelf waarom je uit je slof schoot. Dat is een stuk verwerking van eigen pijn.
        Want dat is de reden van het uitvallen naar je kind.
        Dat hoort niet bij hen….het is iets van jouzelf.

  5. Ik denk enkel, het ene kind is het andere niet. Sommigen dragen dat ene moment van schreeuwen een leven lang mee, en al zeker hoogsensitieve kinderen. De 80/20-regel vind ik nog erg veel. Teveel ouders staan hier onder te grote stress, net door het combineren met werksituaties. En als je dan bijvoorbeeld geen grootouders hebt (wegens ook werkende of reeds ziek of gestorven) dan is de schouderlast op het ouderpaar of de alleenstaande ouder erg groot. Ik zie het dus echt als een maatschappelijk probleem wanneer stress de reacties van ouders bepaalt. Er bestaat een voorleesboekje van Jo Huylebroeck over Bix en Bey en dat leert de voorlezende ouders (dus vooral de ouders…), dat het helemaal niet erg is indien kinderen foutjes maken, of wanneer ze hun kop plots op de grond laten vallen, weer eens spulletjes verliezen…. Indien daar uitzinnig op gereageerd wordt, dan heeft dit wel degelijk gevolgen voor het kind want het gedrag van de ouders is namelijk buitenmaats. Onze jongste vertelde me 12 jaar later eens ‘toen mama, toen was je zooo boos… ik begrijp het nog niet…’ Hij had het dus onthouden. Ik schrok wel degelijk dat mijn reactie zo’n inslag had.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie asch
vul je naam in