tastsysteem

door Janneke Cooijmans- www.praktijksensikids.nl

Sensorische Informatieverwerking

de fysieke, energetische en emotionele betekenis van het tastsysteem

In mijn vorige artikel heb ik het verband tussen Sensorische Informatieverwerking en hooggevoeligheid gelegd en het belang benoemd van een goede aarding om prikkels te kunnen verwerken. Ons tastsysteem – het voelen met de huid – is een van de belangrijkste zintuigen die we hebben om een goede verbinding te kunnen maken met onszelf en ons lichaam, zodat we goed kunnen aarden.
In dit artikel wil ik ingaan op de werking van ons tastsysteem en wat het kan betekenen als dit systeem prikkels niet goed kan verwerken. Niet alleen op fysiek gebied, maar ook energetisch en emotioneel.

AARDEN

aarden-tastsysteemVoordat ik in ga op de werking van het tastsysteem wil ik eerst toelichten wat geaard zijn inhoudt. Meestal roept het een zweverige associatie op wanneer deze term valt, terwijl geaard zijn juist alles behalve zweverig is. Deze tegenhanger is dan ook heel belangrijk als hooggevoelige om veel aandacht aan te besteden, om stevig met beide benen op de grond te blijven staan.
Geaard zijn is letterlijk met twee benen stevig op de grond staan. In contact staan met de aarde, verankerd zijn in je lichaam, waardoor je een gevoel van veiligheid, stabiliteit en innerlijke rust ervaart. Wanneer je goed geaard bent kun je goed bij jezelf blijven en je grenzen aangeven. Ook ben je minder gevoelig voor prikkels en indrukken van buitenaf omdat deze meteen afgevoerd kunnen worden naar de aarde in plaats van dat ze in je lichaam blijven zitten.

Het begrip aarden of gegrond zijn bestaat voor mij uit 3 niveau’s: lichamelijk, energetisch en geestelijk. Aarden op lichamelijk gebied houdt in dat je fysiek letterlijk contact maakt met de aarde en je eigen lichaam. Bijvoorbeeld door een bos- of strandwandeling te maken, een massage te ondergaan of te sporten. Energetisch is het ook belangrijk om goed geaard te zijn. Door allerlei redenen kunnen er blokkades in ons energiesysteem ontstaan waardoor er vanuit de ondersta chakra’s geen sterke verbinding meer is met de aarde. Energiewerk kan deze blokkades in beweging zitten zodat er weer een sterkere verbinding ontstaat met de aarde. Via visualisaties kun je dit kracht bijzetten en je aarding sturen. Op geestelijk gebied gaat het om “leven naar je eigen aard”. Dicht bij jezelf blijven en je grenzen (durven) aangeven. Datgene doen wat goed is voor jou en niet wat de omgeving van je verwacht. In lijn zijn met je spirit. Dit laatste onderdeel van geaard zijn is misschien nog wel het moeilijkste en voor ouders drukt hier een belangrijke taak. De enige manier immers om je kind te leren leven naar zijn eigen aard, vanuit het hart, is door zelf het goede voorbeeld te geven. Meditatie en mindfulness zijn mooie technieken om een sterkere verbinding te krijgen met je binnenste zelf. Maar ook zullen er een hoop oude pijn, plaatjes en overtuigingen overboord gegooid moeten worden, want we zitten er allemaal vol mee. Loslaten van datgene wat je niet bent, zodat je als vanzelf ontdekt wie je wel bent.

HET TACTIELE SYSTEEM (VOELEN MET DE HUID)

Door naar ons tastsysteem. Wanneer een kind moeite heeft met de prikkelverwerking zie je vaak dat het tastsysteem overgevoelig of juist ondergevoelig reageert op prikkels. Bij een overgevoeligheid voor tastprikkels zie je vaak dat het kind niet vies wil worden, structuren vermijd of heel gevoelig is voor temperatuursverschillen. Ook zijn dit meestal geen knuffel kinderen en is ook het emotioneel contact maken met anderen niet heel vanzelfsprekend. D.w.z. het laten zien wat je voelt, wat er van binnen leeft, in interactie met de buitenwereld. Bij een ondergevoeligheid voor tastprikkels zien we het tegenovergestelde. Het kind merkt dan niet op dat het vies is en kan letterlijk in het zand gaan liggen rollen en stoort zich nergens aan. In het contact met anderen kan een kind dan ook moeite hebben met het aanvoelen van grenzen, de persoonlijke ruimte van de ander en zichzelf.tastsysteemIn beide gevallen is er geen goede verbinding met het diepe lichaam- en spiergevoel: de informatie die komt vanuit onze spieren en gewrichten die ons verteld wat onze houding is t.o.v. de omgeving, zonder dat we dit hoeven te zien.
Wanneer tastprikkels bij een kind niet goed verwerkt worden is het juist belangrijk om ze aan te bieden. Het voelen met de huid is nodig om contact te kunnen maken met de buitenwereld, zodat we deze informatie om kunnen zetten naar onze binnenwereld: het diepe lichaam- en spiergevoel. Vanuit die verbinding kan een kind gaan aarden en prikkels goed verwerken. Maar hoe doe je dat?

Vanuit de Sensorische Informatieverwerkingstherapie wordt voornamelijk ingestoken op het fysieke aspect van tactiele over- of ondergevoeligheid. Bijvoorbeeld door een kind veel te laten spelen met sensopatisch materiaal, de inzet van het borstel-druk-programma of door veel te masseren en aan te raken. Dit zijn middelen die heel bruikbaar zijn en zeker zijn effect hebben, maar het energetische en geestelijke aspect mag hierbij niet vergeten worden. Mijn ervaring is dan ook dat wanneer je een kind daarbij ook energetisch behandeld en via die weg een sterkere aardeverbinding kunt maken, de fysieke middelen veel beter aanslaan in een veel kortere tijd.tastsysteemMaar dan het geestelijke aspect. Ik benoemde net al dat het contact met de ander en interactie met de wereld om hen heen lastiger kan zijn bij kinderen met tactiele verwerkingsproblemen. Mijn eigen zoontje van 4 deed ook mij hier een belangrijke les in leren, wat de psychologie is van ons tastsysteem en op welke vlakken dit allemaal door kan werken.

“Mijn zoontje is altijd al gevoelig geweest voor tastprikkels. Al meteen na zijn geboorte zag ik dat hij heel sterk reageerde op aanraking. Door veel te masseren en te knuffelen kwam hij hier goed doorheen. Maar dit was niet vanzelfsprekend voor hem, om dit contact, die affectie, te ontvangen. Intuïtief voelde ik dat hij het heel erg nodig had om geknuffeld te worden, te horen hoe geliefd hij is. Lichamelijk reageerde hij daar vrij snel positief op, maar emotioneel vaak juist afwijzend. Als peuter riep hij altijd “ik vind jou stom, ik hou niet van jou” als ik hem knuffelde en zei hoeveel ik van hem hield. Maar de aanhouder wint, er kwam een ommekeer. Het is nu de grootste knuffelbeer die je je kunt voorstellen, die durft te laten zien wat hij voelt. Mits hij zich veilig voelt, dat is wel een belangrijke voorwaarde.
Een paar maanden geleden diende zich een nieuwe fase aan. De voorkeur voor kleding werd steeds sterker, in de ochtend was het een drama om aan te kleden. “Alles zit niet fijn!!!” schreeuwde hij het uit. Wat was hier aan de hand?? Als therapeut moest ik dat natuurlijk op kunnen lossen, maar er was niet veel wat hielp. Masseren, het borstel-drukprogramma, wat vaker een energiebehandeling. Het hielp eventjes, maar loste niet het probleem van aankleden in de ochtend op. Totdat we ontdekten dat hij eigenlijk niet zo graag naar school gaat. Hij riep wel vaker “school is stom”, maar dat dat zo diep zat hadden we niet meteen door. Er bleken een heleboel (voor ons) kleine dingen te zijn waar hij zich niet prettig bij voelde. Zoals het niet mogen bepalen van het dagritme, niet altijd een beurt krijgen in de kring als je iets wilt zeggen, liedjes moeten zingen voor het fruit eten terwijl je honger hebt, niet iedere dag in de themahoek kunnen spelen, wat zijn grote favoriet is op school. Allemaal kleine dingen, die bij elkaar heel groot kunnen zijn voor een kind van 4. Zodanig groot, dat hij er niet in kon aarden, zich er niet mee kon verbinden. Deze buitenwereld, daar kon hij geen contact mee maken en naar binnen halen, want het paste hem niet. Toen we eenmaal doorhadden dat dit het was wat er aan de hand is en daarover in gesprek gingen, was het aankleden in de ochtend ineens veel minder een probleem.”tastsysteem

Zijn lieve juffen doen er alles aan om het voor hem zo fijn mogelijk te maken in de klas, maar sommige dingen zijn niet meteen op te lossen. Er is nu eenmaal een dagstructuur die de juf bepaald, omdat het anders een grote chaos wordt. Dat zijn voor een kind ook leermomenten, dat het niet altijd gaat zoals het voor hem of haar het fijnste voelt, al kan dit voor een sterk autonoom hooggevoelig kind best heel lastig zijn. Het belangrijkste is dat een kind gezien wordt, dat er gezien wordt waar het mee zit, waar hij zich niet mee kan verbinden. Zien hoe het de wereld ervaart en dat daar niet meteen over geoordeeld wordt. Vanuit die veiligheid ontstaat er ruimte voor verbinding en het mogen zijn wie je bent, waardoor er toch een contact gelegd kan worden vanuit het kind met de buitenwereld, ook al strookt dit niet helemaal met de eigen wil.
Wanneer een kind prikkels niet goed verwerkt, in dit geval tastprikkels, is het dus heel belangrijk om dit niet alleen als een fysiek aspect te zien. Ook de emotionele of geestelijke kant moet onderzocht worden, zodat het kind op alle vlakken beter kan gaan aarden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in