Shay
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine

Een keuze.

Wat zou jij doen? Kies maar. Zoek niet naar de clou, die is er niet
Lees het maar. Mijn vraag is; had je hetzelfde gedaan?

Op een liefdadigheids diner voor een school voor kinderen met een handicap gaf de vader van een van de leerlingen een speech welke nooit vergeten zou worden door hen die aanwezig waren.

Na het prijzen van de school en haar toegewijde staf stelde hij een vraag:
Wanneer ze ongestoord is door invloeden van buitenaf, doet de  natuur alles perfect.
En toch. Mijn zoon Shay, kan niet leren zoals andere kinderen dat kunnen. Hij kan dingen niet begrijpen zoals andere kinderen.

Waar is de natuurlijke perfectie bij mijn zoon?

De toehoorders bleven stil bij deze vraag.

De vader ging verder. IK geloof dat wanneer een kind als Shay, die zowel geestelijk als lichamelijk gehandicapt is, deze wereld binnenkomt, de mogelijkheid biedt om je bewust te worden van de ware mens. Een bewustwording welke zich openbaart in de manier waarop anderen zo’n kind behandelen.

En toen vertelde hij het volgende verhaal:
Shay en ik liepen langs een park waar een aantal jongens aan het honkballen waren.
Shay vroeg, ‘Denk je dat ze me mee zouden laten spelen?’

Ik wist dat de meeste jongens het niet op prijs zouden stellen om iemand als Shay in hun team te hebben maar als vader begreep ik ook dat als mijn zoon wel zou mogen spelen hij het zo nodige besef en vertrouwen
zou krijgen als hij geaccepteerd zou worden ondanks zijn handicaps.

Ik benaderde één van de jongens op het veld en vroeg, niet veel verwachtend, of Shay mee mag spelen.
De jongen keek naar de anderen en zei, ‘we zijn aan het verliezen met 6 punten en het spel zit in de achtste inning (ronde).
Wat mij betreft mag hij in ons team en proberen we hem aan slag te zetten in de negende ronde

Shay vond zijn weg naar de bank van het team waar hij, met een brede glimlach, een teamshirt aantrok.
Ik keek met een kleine traan in mijn ogen en warmte in mijn hart. De jongens zagen mijn geluk nu mijn zoon werd geaccepteerd.

Aan het einde van de achtste ronde scoorde Shay’s team nog een paar maal maar was nog steeds 3 punten achter.

Hoewel er geen ballen zijn kant opkwamen was hij helemaal opgewonden van blijdschap alleen al door het feit dat hij deel uitmaakte van het spel en grijnsde van oor tot oor wanneer ik naar hem zwaaide vanaf de tribune.

Achterin de negende ronde, scoorde Shay’s team opnieuw.

Met 2 spelers uit en alle honken bezet de potentiéle winnaar stond klaar om de bal te werpen. En Shay zou nu moeten gaan slaan.

Een moment van keuze. Zou het team Shay laten slaan en zo hun mogelijkheid te winnen op het spel zetten?

Tot mijn verrassing kreeg Shay de knuppel. Iedereen wist dat het bijna onmogelijk zou zijn dat Shay de bal zou raken gezien hij niet wist hoe hij die knuppel goed vast moet houden, laat staan dat hij er een bal mee kan raken.shay bats

Hoe dan ook, Shay ging klaarstaan. De werper realiseerde zich dat het andere team hun kans te winnen opzij had gezet voor dit moment in Shay’s leven en kwam wat dichter naar Shay staan om de bal zachtjes te kunnen gooien en Shay een kans te geven de bal te raken.

De eerste worp kwam en Shay zwaaide de knuppel wat onhandig en miste.
De werper kwam nog iets dichterbij staan en gooide de bal zachtjes naar Shay.
Shay raakte de bal welke naar de grond ging en terug rolde naar de werper.
Het spel zou nu over moeten zijn.
De werper pakte de bal op en had ‘m rustig naar zijn man op het eerste honk kunnen gooien.
Shay had dan uit geweest en dat was dan het einde van het spel.
In plaats daarvan, de werper wierp de bal over zijn teamgenoot heen, buiten bereik van alle anderen.

Iedereen op de tribune en de spelers van beide teams begonnen te roepen; ‘Shay, ren naar het eerste honk! Ren naar het eerste!!’
Nog nooit in zijn leven had Shay zover moeten rennen maar hij redde het naar het eerste honk.
Hij holde langs de streep naar het honk. Ogen wijd en niet goed beseffend wat er gebeurde.
Iedereen riep; ‘Ren naar het tweede, ren naar het tweede honk!!’
Buiten adem en nog steeds verbijsterd begon Shay naar het tweede honk te rennen.
Terwijl Shay onderweg was naar het tweede honk had de speler in het rechter veld inmiddels de bal te pakken.
Het was de kleinste jongen van het team en hij had nu een kans de grote held te zijn van deze wedstrijd.
Hij had de bal kunnen gooien naar de man op het tweede honk nog vóór Shay daar aan zou komen maar begreep de bedoeling van de werper
en dus gooide hij de bal express hoog en ver over de man op het derde honk.

Shay was inmiddels het tweede honk gepasseerd en rende naar het derde terwijl hij toekeek hoe zijn medespelers vanaf het derde naar de
thuisbasis konden rennen.
Allemaal riepen ze, ‘Shay, Shay, Shay, all the way Shay’

Shay bereikte het derde honk omdat een speler van het team hem met zijn neus in de juiste richting zette
en riep, ‘Ren naar  het derde Shay! Ren naar  het derde!!’
Toen Shay het derde honk was gepasseerd waren beide teams en alle toeschouwers gaan staan en riepen “Shay, ren naar de thuisplaat!!!’
Shay rende naar de thuisplaat, ging op de plaat staan en ontving een luid applaus als ware hij de held welke een ‘Grand Slam’ had geslagen waardoor het team de wedstrijd had gewonnen.

Die dag, zei de vader zacht terwijl tranen over zijn wangen liepen, brachten de jongens van beide teams een beetje ware liefde
en menselijkheid in de wereld.

Shay haalde het niet naar de volgende zomer.
Hij stierf de volgende winter maar was nooit vergeten dat hij toen de held was, wat mij zo gelukkig maakte, en
hij bij thuiskomst door zijn moeder omarmd werdt als de held van de dag.

‘Elke gemeenschap wordt beoordeeld om hoe het omgaat met de minder bedeelden in die gemeenschap’

 

8 REACTIES

  1. Een prachtig staaltje van naastenliefde. ❤️
    Een mooi verhaal om te lezen op de 1e dag van het nieuwe jaar.
    Het is fantastisch om te lezen dat er kinderen zijn die zoveel liefde kunnen geven
    aan een kind wat zoveel handicaps heeft.
    Kon het altijd maar zo gaan.

    ✨een sprankelend nieuwjaar gewenst voor iedereen , met veel liefde ✨

    .

  2. Ik zelf heb dit verhaal nog nooit gelezen, kan ik lang of kort over doen nu, maar weet wel dat er de laatste en nog, kinderen geboren worden die eigenlijk veel “verder” zijn de de ouders zelf, zij zijn onze toekomst, jawel er is nog hoop dat “onze planeet” gered gaat worden door Licht Liefde, naasteliefde wel te verstaan, dit verhaal is dus ‘n voorbeeld van hoe ‘t zou moeten zijn. Dus zwaar respect voor deze teams en laat hen ons voorbeeld zijn.
    Pracht verhaal, ik geloof erin!!

  3. Ik had dit al ooit eens gelezen, en het blijft een prachtig, mooi en ontroerend verhaal!

    Dank je Dennis om het nog eens te delen!

    Liefs Nele

  4. lieve dennis,

    De tranen stroomden ook over mijn wangen, dit heeft me diep in me hart en ziel geraakt.
    Heel mooi geschreven..

    liefs sabine

  5. De tranen stromen over mijn wangen … Wat ontzettend mooi. De spontane liefde die kan ontstaan tussen ‘vreemden’. Zo vreemd zij we niet, we zijn allemaal mens. We zijn allemaal liefde.
    Heerlijke inspiratie voor de afsluiting van dit jaar en het aangaan van het nieuwe, dank voor het delen van dit verhaal!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie asch
vul je naam in