DELEN
TWINSOULS – van Irma Schiffers

door Irma Schiffers

TWINSOULS – van Irma Schiffers
TWINSOULS – van Irma Schiffers

Als je deze termen in het google-zoekbalkje typt en je surft over het internet kun je door de bomen het bos niet meer zien, maar je komt in plaats daarvan in een oerwoud terecht van artikelen, die het vaak als vaststaande feiten aan je presenteren. En, zoals we weten, een oerwoud betreden is niet ongevaarlijk!

Al die websites zijn een prachtige informatiebron, wanneer je je sterk bewust bent van jezelf en mits je de vele feiten zeer selectief gaat bestuderen. Maar als je vanuit grote verwarring op zoek gaat naar de waarheid omdat je die in jezelf niet (meer) kunt vinden, loop je het risico nog meer te verdwalen. Dan is het te hopen dat er midden in dat oerwoud ineens een ‘aap’ uit een mouw komt!

Mijn vorige artikel (HSP en maatschappij) begon met de woorden: ‘ik houd er niet van om mensen in hokjes te plaatsen’ en ik houd er dus helemáál niet van om koppels, dus twee mensen in een hokje te plaatsen! Want wat zijn nou soulmates, wanneer heb je met een twinsoul te maken en wat is dan eigenlijk precies een twinflame?  De één weet het nog beter dan de ander en dat terwijl je al zoekende steeds meer tegenstrijdigheden tegenkomt.  En toen je ging zoeken was je al in verwarring! Wat maakt het uit hoe het heet? Het is al pittig genoeg als het je overkomt en nauwelijks in woorden te vatten. Nee, ik houd dus niet van ‘hokjes’.

Het ‘soulmate’-tijdperk is al langer geleden aangebroken en het wordt allemaal nog veel heviger, want waar het namelijk werkelijk om gaat, is dat we met de veranderingen van onze planeet en onze eigen ascensie meer vanuit ons hart gaan leven en dus op een ‘hoger level’ gaan liefhebben. En ‘zielsverwanten’ passen dus helemaal in dat plaatje. Het is de ‘herkenning’ van de andere ziel door alles heen. Die ontmoeting brengt je absoluut naar een hoger level, namelijk ‘echte liefde’ vanuit het hart, het verstand voorbij… Het overstijgt het ‘gewone’ verliefd zijn, want dat gaat na een relatief korte en hevige periode weer over. Dit blijft en gaat nooit meer over. De term zielsverwanten’ gebruik ik dus liever, omdat dat voor álle relaties die gevormd gaan worden de lading dekt.

Al jaren gaan de meeste vragen die ik krijg over dit fenomeen. En als dit onderwerp elders ter sprake komt heeft iedereen er wel op één of andere manier ervaring mee, of gehad. En het mooie ervan is, dat ook iedereen het over dezelfde ‘indringende’ gevoelens heeft die ermee gepaard gaan. Termen als ‘ik werd helemaal van de sokken geblazen’, ‘ik heb nooit eerder zoiets gevoeld voor iemand’, ‘mijn hele leven is ontwricht’ en ‘ik kan niet meer normaal functioneren’ zijn regel, zelfs zónder enige uit- zondering! En het ‘leed’ dat daarmee gepaard gaat voordat je samen zou ‘moeten’ komen moet niet onderschat worden! Maar dan komt dus ook mijn grootste probleem om de hoek zeilen, want de vraag is natuurlijk steeds ‘komen we samen en zo ja, wanneer dan?’ En dan ga ik dus altijd meteen even een stapje achteruit. Want iets te vaak krijg ik te horen dat ze dat ‘beloofd’ is soms met tijdstippen erbij. En als sommigen je dan ook nog vertellen dat de ander ondanks die belofte terminaal ziek is geworden, zojuist getrouwd is omdat zijn nieuwe liefde een kind verwacht  of zelfs plotseling is overleden, krijg ik het met mijn hooggevoeligheid net zo benauwd als degene die mij om raad vraagt!

Het ontmoeten’ van zielsverwanten is altijd gericht op een innerlijk groeiproces

No way, dus! Ik ga uitleggen dat het  ‘ontmoeten’ van zielsverwanten altijd gericht is op een innerlijk groeiproces. In en met jezelf. En dat je daar ook alleen maar zelf aan kunt werken. Dat het ook van je verwacht wordt: sterker worden, in je kracht gaan staan, om jezelf leren geven met alles erop en eraan. Jezelf om niets meer veroordelen, want je bent gewoon ‘mens’, een leerling met een  individueel lessenpakket. Op weg naar jouw eigen innerlijke geluk. En geen angsten meer of kwetsbaarheden waarvan je hoopt dat de ander die wel voor je oplost, ergo: invult! Want dat is dus niet meer de bedoeling. En aangezien wij als ‘mens’ de keuzevrijheid hebben om ons eigen leven vorm te geven en al onze levenslessen zelf te creëren opdat we daar uiteindelijk ook voor zullen slagen, kun je niet met zekerheid stellen dat beide partijen dat ook gaan doen. En zeker niet als die ander, ik zeg het even plat nu, ‘gewoon dood gegaan’is. Wat moet ik dan zeggen in ‘zuiverheid’ als diegene talloze keren verzekerd is door anderen dat ze een prachtige bruiloft zouden krijgen, gevolgd door een gezinsuitbreiding met drie kinderen? Dan kan ik alleen nog maar álle coaching- en therapeutische vaardigheden uit de kast trekken die ik ooit heb geleerd om iemand te beletten van het balkon te springen. Want ook dat hoort begrijpelijkerwijs bij de beleving van iemand in pure (ziels-) liefdesnood!

De term twinsouls wordt namelijk maar al te snel gebruikt en als daarover telkens ‘geschreven’ en gezegd wordt dat tweelingzielen samen ‘móeten’ komen in dit leven en je past daar je hele leven op aan, iedere dag opnieuw, kun je niet groeien in jezelf. Je hoop en je verwachtingen zijn zo gericht op het leven met die ander dat je zelf vergeet wat je in je rugzak meedraagt en wat je nog kwijt moet. Daarnaast ‘hoor’ ik vaak om die reden de voorwaardelijkheid doorklinken in de hulpvragen. ‘Maar ik heb dit al gedaan, en dat allemaal losgelaten, daaraan gewerkt en waar blijft ie dan nu?’

Dan zeg ik ‘Als de andere ‘helft’ van jou een ‘beloning’ moet zijn voor het vele werk, heb je het niet gedaan voor jezelf; dus niet uit liefde en respect voor jezelf! En juist dáár is het fenomeen ‘zielsverwanten’ voor gecreëerd’.  Zó diep geraakt worden dat je een paar treden stijgt op de ladder die je naar je eigen ‘zuivere’ ziel, naar onvoorwaardelijke zelfliefde terugleidt. En die weg gaat altijd eerst door de diepste dalen!  De vrijheid om te kiezen óf, hoe en wanneer je dat gaat doen is aan onszelf. En als je echt van die ander houdt –omdat je dit proces begrijpt op ‘zielsniveau’- gun je die ander zijn of haar levenslessen en valkuilen. Onvoorwaardelijk!

Osho-never-love-halfEn ik verzeker je, als je bovenaan die ladder gekomen bent, heb je de ander niet meer ‘nodig’ Als je dan in de spiegel kijkt zie je een prachtige, authentieke en zuivere ziel die zich opnieuw verbonden voelt met ‘alles’ wat er is. Zichtbaar en onzichtbaar. Feminine en masculine ineen: Yin en Yang. Waanzinnig mooi! Je bent een krachtige eenheid geworden door vallen en opstaan! Een héél mens.

Wat diegene doet die je zo intens liefhebt en zo sterk aanvoelt is dan toch in volledige vrijheid aan de ander? De uitkomst is namelijk aan jullie beiden. Voel zélf, want dat kun je! En dan wéét je…

Áls dan die ander de ladder op  zijn eigen tempo en op eigen kracht besluit te bestijgen en je kijkt bovenaan elk vanaf je eigen kant in die spiegel, zul je zien dat deze zich vanzelf oplost tot een illusie en dat je in de ogen van de ander je eigen spiegelbeeld ziet…

  • – * – * – * – * – * – * -* – *

© Irma Schiffers

Dit artikel mag in zijn geheel overgenomen en verspreid worden, mits voorzien van bronvermelding: https://www.nieuwetijdskind.com/

11 REACTIES

  1. Met onuitsprekelijke dank dat ik heb mogen ervaren wat het is om een zielsverwant te hebben, moet ik hem nu los laten. Het aardse leven los gelaten, wens ik zijn ziel daar waar hij zo graag wilde zijn.

    • <a href="#comment-21821" rel="nofollow">@Itti</a>, eigenlijk is het zelden zo dat zielsverwanten bij elkaar mogen blijven voor een langere tijd.
      Heb een linkje voor je om je verdriet hopenlijk een plaatsje te kunnen geven….namaste.
      http://www.zielsliefde.nl/

      • @Babette,

        Hoi Babette,

        Dank je voor de tip van de site,, ga ik zeker even naar toe 🙂 , ben benieuwd!

        En wat je schrijft: ” eigenlijk is het zelden zo dat zielsverwanten bij elkaar mogen blijven voor een langere tijd. ”

        Ja, gek is dat. Al dat ‘geleer’… 🙁 . Aan de andere kant, is dat zo omdat dat zo is, of is dat zo omdat wij zijn gaan geloven dat ‘we’ niet voor langere tijd bij elkaar mogen blijven? Anderen zeggen weer dat je juist verder groeit wanneer je elkaar ontmoet. Dus waarom dan niet op een gegeven moment bij elkaar mogen blijven?

        🙂

        Liefs, Susanne

  2. @Fieke Bazelmans

    Hoi Fieke,

    Ik heb zelf (nog) geen Facebook-pagina, maar las op deze site je schrijven (die je had gestuurd via jouw Facebook-pagina), en wilde graag reageren, dus doe ik het maar even via de site zelf. 😉

    Ik vind dat wel enorm sterk van jou (!!), dat je je grote liefde aan de dood verliest en dan nog op zo’n manier ertegen aan weten te kijken en dat ook zo te voelen. Vind ik enorm knap van jou. 🙂

    Ik wens je heel veel plezier, rust en liefde toe, en hopelijk weet je ergens in tijd weer zo’n mooie liefde in levende lijve te ervaren. 🙂

    Liefs, Susanne

  3. Hoi,hoi,
    Ik ben ruim 3 jaar geleden mijn lieve tweelingziel gaan herkennen, heb toen veel los moeten laten omdat de relatie waarin ik zat geen balans had…
    Ik ben nu bezig om mijzelf meer te waarderen, en ben nu steeds dankbaarder voor mijn leven.Ik heb een stevige hutkoffer uit mogen pakken, ipv een rugtas.
    Op het moment dat ik bij mijn ex wegging. Vond ik dit een hele opoffering.Maar ik denk dat als ik dit niet had gedaan had het wel eens het einde van mijn leven kunnen betekenen.
    De grootste beloning is mijzelf en dat ik dit mee mag maken.
    Ben nog steeds moe van somige emoties..maar het is altijd voor een goed doel..ik zeg dank je wel..xxx

  4. Heel mooi verwoord hoor!! chapeau!! <3 xxx

    heel duidelijk ook…. goed van je dat je dit geschreven hebt,

    dank je daarvoor en dank voor het plaatsen hier, zodat iedereen er weer de vruchten ervan kan plukken, práchtig!! 🙂

    liefs, Knuf voor allen Henriëtte <3 xxx

  5. Mooi zeg, deze tekst. Ik kan me helemaal vinden hierin. Fijn dat het ook een keer op zo’n manier omschreven/verteld wordt.

    Er staat: ” Dan zeg ik ‘Als de andere ‘helft’ van jou een ‘beloning’ moet zijn voor het vele werk, heb je het niet gedaan voor jezelf; dus niet uit liefde en respect voor jezelf! En juist dáár is het fenomeen ‘zielsverwanten’ voor gecreëerd’. ”

    Het is vaak dat het inderdaad als een soort ‘ beloning ‘ gezien kan worden. Al dat werk, en in the end… het licht aan het einde van die tunnel… dat idee. Ik zit daar ook nog wat aan vast, aan dat ‘ romantische ‘ plaatje van de ziele-liefde. Ik vind het moeilijk om daarvan onthecht te raken. Er zit ook niets anders op, en het leven leidt je daar wel naar toe, naar die onthechting, maar ik vind het wel een pittig dingetje. Het is ook je, oeroude idee waarschijnlijk, loslaten. En de termilogie Liefde, het principe ervan, de ware Waarheid over de ware Liefde is er waarschijnlijk een die totaal niet overeenkomt met het zomersprookjesdroom-idee. Sterker nog, en dat is met alles zo, hoe méér je naar iets verlangt, naar de uitkomst ervan, hoe vérder het van je afstaat. Ook weer zoiets. 🙂

    Er staat: ” En als je echt van die ander houdt –omdat je dit proces begrijpt op ‘zielsniveau’- gun je die ander zijn of haar levenslessen en valkuilen. Onvoorwaardelijk! ”

    Het is zo tegenstrijdig, want zélf wil je wél graag natuurlijk dat iemand Onvoorwaardelijk van je houdt, terwijl je zélf ook allerlei voorwaarden toebedeelt aan jouw eigen liefde voor die ander. Ik heb iemand in mijn leven, nah ja, ‘hebben’ , laat ik het zo zeggen; ik heb iemand ontmoet in mijn leven, die ik van alles verwijt, en waarvan ik vind dat-ie weet ik veel wat allemaal verkeerd doe, en tss, alsof ik dan nog met jou omga, ben je helemaal gek geworden.. weet je wel, dat idee 🙂 , over je Voorwaardelijke Liefde gesproken.. Ach, ik zit hem toch heel te verwijten van hetgeen waar ik nét zo nalatig en karig in ben als hij! Superirritant overigens. Zo’n keiharde, directe spiegel. En maar de hele tijd geconfronteerd worden met datgene wat je even helemáál niet wilt zien van Jezelf. 🙂 .

    Ik vind het moeilijk om daar überhaupt mee om te gaan, laat staan op de volwassen, zuivere, eerlijke manier. Het is echt een beetje als het wiel uitvinden, of iets dergelijks, een hele nieuwe taal leren. De taal van de Wezenlijke Liefde.
    Daarom, van iemand, überhaupt iemand, Houden, Onvoorwaardelijk… ‘t is een soort Universiteits-niveau van de Liefde, vind ik het. Dien je eerst inderdaad allerlei ‘ troepzooi ‘ uit je systeem te doen, schoon te maken, te helen, en vrij daarvan zijn, anders is het weer zoals het gebruikwoordelijk gezegde het al zegt; dweilen met de kraan open.

    Uiteindelijk verlang je ernaar Liefde te zien, te voelen, te ERVAREN. En ergens in Tijd zijn wij gaan geloven dat dat dan maar Gereflecteerd Via die Ander moet gaan zijn. Het is gewoon projectie. Zoals met alles in het leven. 😉 . Zolang wij blijven projecteren en niet de verantwoordelijkheid weten te nemen voor Onszelf… en zal je ook dát teruggereflecteerd in die ander krijgen. Je eigen onmacht, je eigen onkunde, je eigen gebrek aan verantwoording, je eigen angst om kwetsbaar te durven zijn, enz. Eigenlijk weet je precies waar je staat in/met jezelf, maar dan puur teruggespiegeld via een ander, wie dan ook, of iemand nu wel of niet je soulmate, twinflame, of wat dan ook is. 🙂
    Dus het LEREN EIGEN MAKEN van Onvoorwaardelijke Liefde, pff, ik vind het nogal een uitdaging 🙂 .

    Ook staat er: ” En ik verzeker je, als je bovenaan die ladder gekomen bent, heb je de ander niet meer ‘nodig’ Als je dan in de spiegel kijkt zie je een prachtige, authentieke en zuivere ziel die zich opnieuw verbonden voelt met ‘alles’ wat er is. ”

    Nee, dan ben je die ander inderdaad niet meer nodig. En dan zal je zien; dan is-ie er! Want verlang je er naar, dan is-ie er niet, anders zou je er ook niet naar verlangen. En verlang je er niet meer naar, dan is-ie er wel. Paradox. En dat geldt natuurlijk voor alles. Liefde, Geld, Rust, Vriendschap, Noem het maar op. 🙂

    Er zit ook niets anders op dan de Liefde in jezelf te gaan verkennen, te beoefenen, eigen te maken, te uiten, te leven, te ademen, te zijn. Daarvoor zijn we ‘ hier ‘ dan ook 🙂 , denk ik dan maar. Maar ik baal er wel een beetje van dat ik het zo’n gedoe vind. Ik vind het een gedoe, en het is ook een gedoe om dat een gedoe te vinden, merk ik 🙂 .

    Verlangen naar die Ander bestaat in de Afwezigheid, of het Tekort, aan Zelf Liefde. That’s it. Ik geloof werkelijk waar dat het niet meer en minder dan dat is.

    Dus wat blijft er dan nog over van de Liefde? Het romantische, het prikkelende, het spannende, nieuwsgierige? Het Oude Gedachtengoed. Het is maar Oud Gedachtengoed. Misplaats. Misgeïnterpreteerd. Gebonden. Uit angst. Met angst. Door angst. En die ander die dat dan maar even zou moeten regelen, terwijl-ie zelf ook geen idee heeft, en jij ook niet 🙂 . Dus ik hoop dat flink te kunnen ontstijgen. Dat oude gedachtengoed, en oude gehechtingen. En een nieuwe, schone, zuivere Bril. 🙂 . Ik ben benieuwd!

    Bedankt voor het plaatsen van dit mooie artikel. Fijn om ook eens dit soort taal te lezen. 🙂

    Liefs, Susanne

    • Hallo Susanne,

      Ook weer zóóó herkenbaar wat jij zegt 🙂

      Vorig jaar heb ik keihard gewerkt hieraan omdat hij te ver weg woont, allebei een chronische ziekte hebben, kinderen hier en hij kinderen daar heeft wonen. Een jaar bezig geweest om hem los te laten en nu hebben we weer contact met elkaar… eindelijk gestopt met verlangen en jahoor, daar is ‘ie weer 😉

      • @Esther,

        Hoi Esther,

        ” eindelijk gestopt met verlangen en jahoor, daar is ‘ie weer 😉 ”

        Hahaha 🙂 , ja, god, zou je nét zien! Móet je daarme hè. Ben je EIN-DE-LIJK weer gewoon met jezelf, je ding aan het doen, hè hè, even weer lekker contact met jezelf en je eigen leven, en jaaaa hoor, komt meneer weer doodleuk in je leven opduiken. :0 ..!!.. Wat ik overigens sowieso al typisch iets voor mannen vind, maar goed, kan ook aan mij liggen natuurlijk 😉 .

        Hoop je dat je dit keer wel het contact blijft behouden of is het een beetje als dweilen met de kraan open hoe je het ervaart?

        Ik wens je in ieder geval veel rust en wijsheid hierin, nogmaals dan maar denk ik dan maar 🙂 ,, wie weet hoe het nu zal gaan? Blijkbaar is er dan nog iets ‘niet klaar’ , ofzo?

        🙂

        Liefs, Susanne

  6. Heey Irma,

    Áls dan die ander de ladder op zijn eigen tempo en op eigen kracht besluit te bestijgen en je kijkt bovenaan elk vanaf je eigen kant in die spiegel, zul je zien dat deze zich vanzelf oplost tot een illusie en dat je in de ogen van de ander je eigen spiegelbeeld ziet…

    Wat een mooie zin, die raakt mij……..

    liefs Sabine

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in