nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine

Ik ken mensen die alleen nog maar ´spiritueel georiënteerde mensen´ om zich heen hebben. Zij noemen dat dan ´keuzes maken´ of ´je trekt naar je toe wat je vindt dat je verdiend hebt´.  Is dit niet een geraffineerde vorm van xenofobie? Als je omgaat met mensen die anders tegen dingen aankijken dan jij, dan zul je daar vroeg of laat een confrontatie over krijgen. Niets is zo comfortabel dan mensen die jouw mening terugkaatsen. Als je alleen maar ´ja, dat klopt´ te horen krijgt, hoef je nooit je eigen standpunten tegen het licht te houden. Niets is zo comfortabel en zo zinloos als preken voor eigen parochie.´Your vibe attracts your tribe´is, hoe waar ook, nogal eens een dekmantel om mensen die niet tot jouw clubje behoren, buiten te sluiten. ´Da´s niet mijn frequentie, daar hoef ik niks mee´.

Iemand zei ooit tegen me: “niets is zo verzuild als jong, Randstedelijk Nederland. Het lijkt de jaren ´50 wel. Die vriendengroepjes zijn allemaal kliekjes met een vergelijkbaar beroep, dezelfde leeftijdscategorie, dezelfde levensfase, dezelfde aspiraties, dezelfde opvattingen, dezelfde hobby´s. En maar denken dat ze zo vooruitstrevend en tolerant en vernieuwend zijn. Maar als je afwijkt, kom je er niet tussen.”  Je mag mensen niet in hokjes stoppen, maar ze gaan er wel zelf inzitten. Is hoge eisen stellen aan de mensen om je heen, al dan niet spiritueel, niet een vorm van snobisme? Is ‘ik wil die-en-die om me heen hebben’ eigenlijk niet verkapte manier om te zeggen ‘ik ben bang voor zus-en-zo’? Ik ken mensen die hoofdzakelijk omgaan met mensen met een ´spiritueel beroep´(yogastudio, praktijk, coach, trainer, healer, therapeut, etc) en in de praktijk alleen maar mensen om zich heen hebben die op dezelfde manier in het leven staan. Maar ik heb mijn twijfels bij de argumenten die ik vaak hoor. “Ik verdien fijne mensen om me heen.” “Ik trek dit aan door op een hoge frequentie te vibreren. Ik hoef niets met lagere frequenties.” ” Ik heb 3D achter me gelaten.” En tegen mij: “jij moet echt andere mensen om je heen hebben.”

Ik verdien het neusje van de zalm, alleen het beste is goed genoeg voor mij. Maar dan in spirituele termen. Iedere psycholoog weet dat mensen proberen status te verwerven met zaken die zich in kwaliteit onderscheiden van de massa. Degene met de grootste drum, de langste smudgeveer, die de meeste ayahuascaceremonies heeft bijgewoond, de dikste medicijnbuidel, heeft toch net iets meer status dan degene die dat niet heeft. Waar of niet? Mensen vinden het buitengewoon lekker om te weten dat ze overduidelijk aan de goede kant van de streep staan. Ik ben er ook niet vrij van, hoor.

nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine
nieuwetijdskindmagazine

Ik ben enige tijd geleden verhuisd. Ik zat er over in of ´er wel mensen zoals ik zouden zijn´.  Niet dat die in mijn oude woonplaats overvloedig aanwezig waren. Ik heb nu allemaal mensen om me heen die heel anders zijn dan ik en ik heb me nog nooit zo opgenomen gevoeld. Heel volkse mensen die ik in de stad gemeden zou hebben waar ik altijd welkom ben voor een kop thee, waar de ene peuk met de andere wordt aangestoken maar het voelt zo warm. Mijn gereformeerde buurvrouw die het vervelend vindt als ik op zondag afsnijd door haar poortje naar mijn achterdeur in plaats van het hele achterom door te lopen maar die me wel pannenkoeken komt brengen en op haar oude dag helpt de bezorgde bouwmaterialen naar binnen te dragen.

Ik leer zoveel. Het ‘hoog vibrerende’ van mij zal deze mensen niet opvallen. Wat kan mij dat eigenlijk schelen? Ze geven me iets waar ik de stad niet op hoefde te hopen: een gemeenschap. Ik leer mezelf minder serieus te nemen. Die pannenkoek zou ik eerder misschien geweigerd hebben want gemaakt van witte bloem. Want Spirituele Mensen eten zuiver. Ik dacht, mens, waar zeur je over? Ga je nou echt een warm gebaar afslaan omdat het niet biodynamisch verantwoord is? Van suiker en pickwick-thee ga je niet dood. Neem jezelf niet zo serieus met je hoge frequenties en je tribe. Het is wel eens verfrissend om verlost te zijn van dat eeuwige gewauwel over ‘je proces’.  Want ergens vind ik dat best behoorlijk narcistisch om daar altijd zo mee bezig te zijn en te denken dat iedereen dat wil horen.

Ik zat ooit in een spirituele workshop. Mensen buitelden over elkaar heen met de meest grote doorbraken in hun proces, de één had doorgekregen dat ze eigenlijk een priesteres was en had haar naam veranderd, iedereen ging voor deze avond een´intentie vastzetten´, het was één grote verlichtingsparty. Ik dacht, ze zitten elkaar allemaal gek te maken. Ik ben ook bewust bezig met mijn ascensie. Maar mijn grote doorbraak, als ik de ironie mag gebruiken, is dat ik daarin een toontje lager ben gaan zingen. We hunkeren naar de grote ontsnapping aan onszelf, ons drama, alles wat ons tegenhoudt. Maar je kunt niet aan jezelf ontsnappen. Als je bereid bent open naar jezelf te kijken, ga je jezelf steeds wat minder in de weg zitten. Maak er niet meer van dan het is.

Enige tijd geleden overleed een tante van me. Alle neven en nichten werden gevraagd een goede herinnering aan mijn tante in te brengen voor de toespraak tijdens de uitvaart. Ineens schoot me te binnen: zij stelde geen eisen aan mensen. En dat was een enorme eye-opener. Ter nagedachtenis en om mijn tante in gedachten levend te houden, heb ik serieus besloten om niet meer zulke hoge eisen aan mensen te stellen. Het bevalt me ontzettend goed.

Ik heb niet langer het gevoel dat ik faal omdat ik geen joekel van een spirituele familie om me heen heb. Je kunt doorslaan in de wet van aantrekking. Ik dacht, mijn frequentie is niet goed, daarom ben ik zo alleen en nu moet ik nog 100.000x terugkomen op aarde, laat ik er maar heel hard aan gaan werken (valkuil), morgen, ja echt morgen begin ik eraan, ga ik helemaal openstaan voor alles wat het universum voor mij in petto heeft, ik ga onvoorwaardelijk houden van iedere botte hork die me op het station ondersteboven loopt omdat hij z’n trein moet halen, en alles komt goed. Het is allemaal niet zo belangrijk en hoogdravend. En ‘het proces’ luistert zeker niet altijd naar jou.

De ‘tribe’ die ik nu om me heen heb, bestaat uit mensen die ik van te voren niet zo had voorgesteld. Ze passen niet binnen het ‘spirituele profiel’.  En toen ik ooit een community bezocht met het idee ooit in een woongemeenschap te gaan wonen, ben ik gillend weggerend. Iedereen dacht hetzelfde, deed hetzelfde, geloofde hetzelfde. Alsof ze allemaal met hetzelfde malletje waren uitgestanst. Iedereen herhaalde elkaars meningen en opvattingen. Ik vond het doodeng. Mensen die anders zijn dan jij, hebben een belangrijke rol, heb ik gemerkt. Ze leren je tolerantie, je mening tegen het licht houden, dat dingen niet zo in elkaar zitten als je dacht. Ze leren je om advocaat van de duivel te spelen ten aanzien van je eigen opvattingen. Soms houden ze je scherp, soms leren ze ouderwetse verdraagzaamheid. Mensen die zijn zoals jij, zijn comfortabel maar het is niet wenselijk alleen maar zulke mensen om je heen te hebben. Ik zie dat toch wel heel vaak tot een griezelig soort verkokering leiden. Of het nou christenen, yuppen, spirituele mensen of wie dan ook zijn. Ik zie het maar al te vaak gebeuren dat mensen met een sterke groepsidentiteit die samenklitten, onwrikbare opvattingen ontwikkelen over hoe de wereld in elkaar zit en wat er moet gebeuren, wie er fout en wie goed is. Ik zie dat bij milieuactivisten, dierenactivisten, alternatieve mensen, arbeiders, hoog opgeleiden en spirituele mensen. Die diversiteit aan mensen om me heen, die ik heb beschouwd als een onvermogen om mijn tribe op te bouwen, ben ik steeds meer gaan waarderen. Ik leer om mijn toon te matigen als ik als bijna-vegan tussen de melkveehouders woon die van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat aan het hooien zijn en een paar cent voor een liter melk krijgen. Je leert dat de wereld niet bestaat uit zwart/wit goed-en foutcontrasten als er door het hek een kalfje aan je vingers sabbelt. Natuurlijk staat dat beest methaan uit te poepen en is hij op brute wijze van zijn moeder gescheiden en gaat-ie over een paar maanden naar het slachthuis, maar de boer werkt zo hard om zijn hoofd boven water te houden dat hij geen tijd meer heeft om na te denken.

Ik heb geleerd dat je niet in een bepaald ‘hoekje’ hoeft te zitten om je eigen identiteit te hebben en dat je daarvan niet afhankelijk bent van andere mensen. Je kunt waarderen en openstaan voor alles om je heen zonder je morele code te verliezen en te vergeten wie je zelf ook al weer was. Als ik me in een hippe stadsbuurt opsluit en alleen omga met meditatieleraren en yogadocenten en mensen die bijna exhibitionistisch hun ‘proces’ op internet kwakken, zal ik me minder vaak ergeren aan lompe aannemers, zielige koeien en mensen met een bekrompen mentaliteit dan nu. Ik zou ook heel veel niet leren wat ik nu wel leer.

Vorig artikelErvaar je afwijzing en weerstand? Er is niets mis met jou!
Volgend artikelMijn ervaring met angst en slapeloosheid
Merel
Ik ben 38 jaar en ben ervaringsdeskundige op het gebied van autisme. De maatschappij ziet vooral de problemen die met autisme samenhangen. De talenten die bij autisme horen, worden vaak te weinig ontwikkeld. Autisme is een wonderlijke manier van zijn waarbij de gave van het verstand wordt verbonden met een diep vermogen om te voelen. Ik wil deze bijzondere binnenkant van autisme met mensen delen zodat ze anders tegen zichzelf of tegen mensen met autisme aan kunnen kijken. Ik ben een 'intuïtieve nerd'. Ik werk op een laboratorium maar houd me ook bezig met sjamanisme, kruiden en dieptepsychologie. Mijn levenspad is het verbinden van kennis en magie. Ik onderzoek vrije manieren van leven in een maatschappij die nog erg beperkend is. Mijn passies zijn het vinden van mijn eigen weg in een uniforme maatschappij, muziek, lezen en tuinieren.

19 REACTIES

  1. Een beetje diversiteit kan gen kwaad anders krijg je getto”s en eenzijdig ingerichte wijken met een groep en dan noem je dat achterstandswijken en getto’s en dan trekken mensen er weg en dan komt er een eenzijdige samenstelling van mensen terecht. Ze hebben het wel eens over een elite groep die zich wil onderscheiden van de massa. Een minderheidsgroepje die zich meer voelt dan de massa en lezen ook nog de telegraaf de krant van de zwijgende massa en sensatiekrant. Ze zien je al vlug als klootjesvolk of klapvee of een volk die zich zelf niet regeren kan. Hoe onderscheid je het kaf van het koren? Door een vakvereniging op te zetten die een reglement opstelt waar de leden zich aan regels hebben te houden zoals een ethische code. Geen outlaws en outsiders en geen criminele ego’s of de zogenaamde ongecorrigeerde uitwassen die hun autoriteit misbruiken voor eigen gewin en persoon waarbij mensen slechts instrumentarium zijn of dingen voorwerpen waar mee gedaan mag worden wat men wil. Er zijn ook autodidacten maar daar weet je het maar nooit van en willen zich onderscheiden van anderen en worden ook niet toegelaten in een vereniging. In die vereniging staan ze onder toezicht en worden ze getoetst. Er waren vroeger mensen die veel verstand hadden van kruiden en maakten kruidendrankjes elixers van kruiden maar kleinschalig. Homeopatische middelen van een groot merk zoals Bloem en Dr. Vogel hebben meer afzet dan iemand alleen, maar je hoeft er niet minder om te zijn. Die elixers werden verkocht op de markt met zelfverbouwde kruiiden zoals Sint jans kruid. het kan de werking van antistollingsmiddelen beinvloeden. Als botanica je hobby is waarom niet. .

  2. Waarheid als een koe. Jezelf beter voelen dan een ander is in elke levensbeschouwing en religie een gevaarlijke valkuil en helaas óók in de spirituele gemeenschap!

  3. Dank zij jou Merel, ben ik de diagnose van ASS die bij mij gesteld is te omarmen. Je verhaal is zo herkenbaar, is hoe ik me altijd heb gevoeld, maar ik liet me door andere een bepaalde kant op duwen. De kant die zo niet bij mij past.
    De verscheidenheid en de openheid is zoals het ooit bedoeld is.
    Ik kom steeds meer tot de conclusie dat die overtuigingen mijn grootste kracht zijn.

    Nogmaals dank voor je overpeinzingen. Ze bevestigen wat ik eigenlijk al wist.

  4. Wat een verademing om dit stuk te lezen. Oprecht, nuchter, realistisch. Heerlijk Merel, ik word er oprecht blij van.
    Hartelijks, Paul

  5. Wauw wat goed geschreven! En zo mee eens. Fijn om “gelijkgestemden” tegen te komen, maar mensen zijn mensen en iedereen heeft wel iets spiritueels. Vaak zelfs juist de mensen die er niet mee bezig zijn, maar bijvoorbeeld erg hulpvaardig zijn of een biologische groentetuin hebben, of het gewoon leuk vinden om te strandjutten. Fijn dat je dit artikel plaatst, dat schept nuchterheid en verdieping.

  6. Goed stuk weer Merel beuk die heilige huisjes maar omver. Soms lijkt die hele spirituele community op een dissociatie stoornis en een werkelijke mind fuck. Wat heb ik veel geleerd van de reis door spiriland

  7. Dag Merel,
    goed stuk sowieso.
    wat mij intrigeerde echter, is wat je beschrijft over je autisme. een diep vermogen om te voelen worden mensen met dit niet toegeschreven. zou je dit eens nader toe kunnen lichten. uit nieuwsgierigheid..

  8. Fijn artikel Merel, beetje ruimte voor elkaar en we krijgen allemaal meer lucht. Veel ‘hoge frequentiedragers’ kunnen geen weerwoord verdragen. Ze roepen dan snel dat de ander ‘nog niet zo ver is’ en dat ze een spiegel zijn voor de pijn van anderen, ‘ik ben liefde’ is hun bliksemafleider geworden. Zo vergeten ze, voor hun eigen gelijk, zelf goed in de spiegel te kijken. Ik kom mezelf dagelijks tegen, wijs voor ik het weet met mijn vingertje om vervolgens te vinden dat men niet zo moet oordelen…spiegeltje spiegeltje…Groetjes, en laten we vooral niet vergeten te lachen!

  9. Merel wat een mooi stuk, want hoe kan je in vredesnaam je levenslessen leren, wanneer je alleen met mensen omgaat die precies in jouw straatje passen. Je hebt juist de verschillen nodig , anders kan je niet groeien en dat heb jij helemaal in de gaten en nog mooier verwoord. Dank je wel daarvoor.

  10. Ooit zag ik een aflevering van Sesamstraat, waarin Tommy zijn twee oma’s bezong. De een die op het platteland woonde en ruimte om haar heen had en de ander die op een flatje woonde en maar ‘slechts’ een klein balkonnetje tot haar beschikking had. Er zat liefde in zijn stem. Bij elk van de twee voelde hij zich op zijn gemak omdat hij van ze hield. Geen van de twee was meer of minder dan de ander. Ik denk dat het daar om gaat. In staat zijn om in ieder mens iets te zien en te voelen, ook al zijn we verschillend van de ander. Ik denk dat we in wezen soms zo graag het zo wel willen zien maar dat dit nog zo moeilijk is. Het legt immers onze eigen kwetsbaarheid bloot. Het durven tonen en in deze kwetsbaarheid leven is iets wat ik denk heel moeilijk is. Eerlijkheid kan soms pijn doen vandaar dat we in zoveel conditioneringen terecht zijn gekomen waarbij we ons Zelf verhullen. We nemen mechanismen aan, voelen ons bij anderen die in eenzelfde programmering (zeg maar zo) leven, prettig. Maar in wezen zijn het allemaal kleine wereldjes op zichzelf. Op zich is daar niks op tegen als het denk ik maar door onszelf gezien wordt. En dat is nu net denk ik de moeilijkheid. Hoe meer we in die zelf gecreëerde wereld leven en daar in blijven geloven hoe meer we ons eigen zicht vergeten. Jim Carrey speelde ooit in een mooie film (The Truman Show) wat laat zien in welk een bubbel we leven. Of deze nu door onszelf gecreëerd is of door welk een energie van buiten onszelf. Het gaat erom hoe ieder van ons er zelf mee omgaat.

  11. dag Merel, vrije vogel ,heerlijk jou te lezen,
    Ik deed er langer over dan jij, maar maakte dezelfde “cirkelbeweging”. Bedankt voor het delen , de verheldering en de steun.
    Bescheidenheid en éénvoud … kunnen leiden naar diepe Liefde in t Hart.

  12. Dank je Merel, het is fijn te lezen dat wat je beschrijft het leven is. Daar gaat het om. En ja ben zelf ook geconfronteerd met reacties in de verkeerde spiri-vibes te zitten. Oordeel is afscheiding. Dan past ineens een relatie niet meer en werd deze verbroken. Dat schokte me meer dan ik verwachtte. Ieder mens is anders, en dat is zo leuk. En ja dan komen er situaties voor die mij deden schudden en me uit de comfortzone van het ik haalden. Wat een mooie ervaringen. Gewoon leven met je medemens, wat een geluk kan dit geven. Groet, Gerke

  13. Merel, ik vind je artikel ‘spot on’! Spiritualiteit is van de straat. Met je poten op de grond, je kop in verbinding met andere dimensies en je hart in het leven. Dat lijkt me de bedoeling. Gefeliciteerd en dank je wel. Mooi mooi! Ik hoop dat je schrijven door heel veel mensen gelezen gaat worden 🙂
    Dit is liefde.

    • ‘Met je poten op de grond, je kop in verbinding met andere dimensies en je hart in het leven.’ En zo is het! Mooi!!!

  14. Zo mooi omschreven. Het is zo jammer dat “spirituele” mensen zichzelf als vergevorderde mensen zien en denken alle waarheden te bezitten. Ze denken ook vaak dat ze sjamaan, indiaan of priesteres zijn geweest in een vorig leven. Niks mis mee, maar we leven in het nu. En iedereen is gelijk. Ik denk ook dat het een soort van ontsnapping is. Groetjes Jaklin

  15. Heel mooi helder geschreven. Is het niet onze grootste uitdaging om weer terug te keren naar het “eenvoudige” leven ? En onze grootste leermeesters zijn de “gewone” mensen.

  16. Heb genoten van je verhaal, kostelijk geschreven, verademend en met je poten weer in de blubber (zoals mijn man Cor zou zeggen)
    Dankjewel!
    Liefs, Marion

  17. Mooi verhaal Merel en leuk geschreven.
    Je hebt gelijk , het hoeft allemaal niet zo hoogdravend.
    En buiten ons vertrouwde cirkeltje lopen er nog heel wat
    prachtige mensen rond.
    Die weliswaar niet voldoen aan ons ‘standaardbeeld’ en onze hoge eisen,
    maar als we er voor open staan, idd onze ogen wat verder kunnen openen.
    Ik denk dat de spirituele gemeenschap idd wat doorschiet in hun “verlichtheid”.
    Zoals overal is er kaf onder het koren en zolang we maar ja en amen
    horen, blijven we erin geloven.
    Net zoals de boeren moeten de spirituele ‘meesters’,’leiders’, ‘helers’ etc.
    ook brood op de plank..
    Bedankt voor je artikel,
    groetjes Helen

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Laat een reactie achter
vul je naam in