DELEN

Sta op in liefde

en bewandel de weg van je Zelf 

Levensverhaal van Mieke Vulink

2014-02-19 15.50.17

Ik draag mijn levensverhaal op

aan de Goddelijke Wijsheid van het universum

Met de hartenwens dat wij allen tot ontwaken mogen komen

en de hogere leiding in ons leven zullen gaan ervaren

waardoor ons vertrouwen in,

en de overgave aan de onzichtbare hand van Liefde

zal groeien en ons Thuis zal brengen.

 

***

 

Het was november 1961. De familie B. was in de rouw. Nadat Femia dat jaar haar 64 jarige man dood in bed had aangetroffen kon ze de pijn amper dragen. Ze verzocht haar dochter Lenie (die al getrouwd was, moeder van 1 dochter) om haar te steunen en ’s nachts de leegte in haar bed op te vullen. Eén nacht echter nam een vriendin die rol op zich en  bracht Lenie thuis door in de armen van haar echtgenoot Jan .

Tijdens die nacht zag ik mijn kans schoon en besloot als een speer in te dalen.

Toen bleek dat Lenie zwanger was heerste er echter alles behalve blijdschap in huis. Hoe had ze tijdens de rouw de liefde kunnen bedrijven …. Lenie zat met een flink schuldgevoel en had het er moeilijk mee. Dat schuldgevoel heb ik onbewust overgenomen. Ik heb jarenlang rondgelopen met het gevoel van “Neem me niet kwalijk dat ik er ben”. En “Zeg me maar wat ik moet doen om er te mogen zijn”.

Dit was de eerste ideale setting om mij bij mijn karmische pijn te brengen – het gevoel het niet waard te zijn en het te moeten ‘verdienen’ om hier, op aarde, te zijn.

En zo volgden er nog ontelbare scenario’s waarin ik – zoals ik er nu naar kijk –  liefdevol voor de keuze gesteld werd of om door te blijven lopen met oude lasten, of naar binnen te keren om te onderzoeken waar donkerte in mij bevrijd wilde worden en liefde nodig was. Wat ben ik er dankbaar voor dat mijn leven gegaan is zoals het is gegaan….

Maar die dankbaarheid is pas later gekomen. Op de momenten zelf was het vaak een hel, een verscheurd voelen, verlammende angsten, een machteloos niet-weten, veel pijn en  verwarring. Ik begreep het leven niet; ik begreep niet waarom de Liefde uitbleef die ik toch heel diep in mijzelf ‘kende’. Wat verlangde ik daar naar!

Tijdens mijn 2e levensjaar werd ik ‘ontmaagd’ door een kennis. Dit gebeuren heb ik letterlijk herbeleefd toen ik rond mijn 24e in therapie ging. Ik zag en wist ineens alles weer, tot en met het granieten aanrecht en de groene houten keukenkastjes waar ik tegenaan keek toen ik op de keukentafel lag. Door deze gebeurtenis werd het gevoel van het leven niet waardig te zijn, geen volwaardige vrouw te kunnen zijn weer opnieuw in mij aangeraakt. Als je niet in reïncarnatie gelooft zou je kunnen zeggen dat hier de oorsprong lag van mijn lage zelfbeeld als vrouw. Ikzelf weet echter dat dit een heel oud gegeven is waar de meeste vrouwen al vanuit vele vorige levens mee worstelen.

Sensitief als ik was, zocht ik een middel om mijzelf te uiten. Ik vond haar snel: de piano.

Ik was 3 jaar en zat een sinterklaasliedje, dat mijn oudere zus speelde, uit te vogelen.

Maar ik was ook héél boos, op het leven en de mensen om mij heen. Ik begon steeds vaker op de piano te slaan; alle woede schreeuwde ik via de piano eruit. Dat was voor mijn ouders niet te verdragen dus ging de pianoklep op slot. En daarmee ook mijn kracht.

Vanaf dat moment besloot ik om lief en behulpzaam te zijn; hoe moest ik anders aan mijn nodige portie dagelijkse aandacht komen die me nog enigszins het gevoel gaf dat ik er toe deed?

Op een dag, toen ik uit school kwam, ik was een jaar of 7, werd ik achterna gezeten door een ‘kinderlokker’. In die tijd hadden mijn ouders een muziekwinkel & muziekschool. Buiten, naast de winkel, was een afdak waaronder de lege dozen van de instrumenten tijdelijk werden neergezet. Ik ben voor mijn gevoel met de dood op de hielen naar huis gebibberd en zo snel als ik kon in een doos gekropen om onzichtbaar te worden. Later die dag moest ik achterop de fiets met mijn moeder naar het politiebureau om aangifte te doen. Ik was als de dood dat hij mij alsnog van achteren zou bespringen.

Op de lagere school werd ik veel gepest. Lastig genoeg door een zoontje van goede vrienden van mijn ouders. Bij hun kon ik daar niet veel over kwijt. Maar het naar school gaan voelde zo bedreigend dat ik mijzelf in de pauzes begon te verstoppen in het fietsenhok. Ik was bang,  gevoelig en zacht. Nu zouden ze mij een HSP-er noemen  ☺

Hoe komisch dat ik jaren later door dezelfde pestkop uitgenodigd werd om met hem het bal te openen op de KMA waar hij in dienst was. Zo hebben we alles weer recht gedanst.

Op de middelbare school werd het leven iets aangenamer. Ik genoot van de buitenlandse talen; zij spraken mijn klankknobbels aan. Ik kreeg een vriendje en dat deed mijn zelfgevoel goed.

Ook ontwikkelde mijn pianospel zich naar grote tevredenheid van iedereen. Nog voordat ik de middelbare school had afgesloten zat ik op het conservatorium en vond het geweldig.

Maar; een oude angst stak de kop op. Ik kwam in een theorieklas terecht waar ze dingen behandelden waar ik nog geen kaas van had gegeten. Ik voelde mijzelf dom en tekort schieten. Toen ik een beurt kreeg blokkeerde ik en er kwam alleen maar wat gestamel uit. Deze situatie raakte herinneringen aan van een oud trauma (spreken in het openbaar), maar dat besefte ik toen nog niet. Het verlamde mij innerlijk zo, dat ik 2 theorielessen stiekem op het toilet heb doorgebracht. Toen ik dit later opbiechtte aan mijn ouders mocht ik terug naar de muziekschool. Dat was een zegen en het genieten van muziek kwam weer terug.

Ergens tijdens de middelbare schoolperiode is mijn opa overleden. Ik zat met mijn VWO-huiswerk aan zijn ziekbed, later sterfbed. Ik wilde geen moment missen van het zijn met hem. Er was iets dat me heel vredig deed voelen als ik bij hem was, er kwam een rust over ons allebei, zo voelde dat. Precies op het moment dat ik door een zuster werd weggeroepen voor een kopje thee in de zaal, is opa gegaan. Na zijn overlijden zette ik een foto van hem naast een beeldje van Maria en Jezus op mijn kamer; zo’n ouderwets beeldje met een lampje erin. Vaak heb ik op mijn donkerbruine zolderkamertje bij dat lichtje gezeten, alsof ik daardoor weer bij opa kon zijn en hem heel dichtbij kon voelen, met diezelfde rust. Er was ‘meer’ en ik ondervond dat in stilte. Eigenlijk was dat de eerste bewuste ervaring van de spirituele wereld. Dit ‘meer’ zou ik vaker gaan ervaren, in stilte en klank.

Niet veel later kwam er een magnetiseur bij ons thuis. Ik vond die man eng, maar ergens ook fascinerend. Mijn moeder (die een extreem vroeg geboren nieuwetijdskind is) stond wel open voor dat soort alternatieve zaken. Hij bleek voor mij een poortopener, deze strijker met zijn magische handen. Vrij snel daarna ging ik van cursus naar workshop, over energie en intuïtie, aarden, new-age etc. Ik begon boeken te lezen die hele andere werelden beschreven dan die waar ik me in bevond.

Ik zat inmiddels op het conservatorium; terugkijkende was dat de meest gestroomlijnde periode van mijn leven. Ik deed niets liever dan piano spelen, mijzelf openen en voeden via de bezielde composities van grote meesters. En toen bleek dat ik ook nog een bijzonder toucher had en mensen door mijn spel geraakt werden, was ik de koning te rijk.

Eindelijk voelde ik me wat meer thuis komen en gewaardeerd op deze wereld.

Ik kreeg ondertussen een vriendje via de muziek: een kerkorganist. Niet zo’n handige keuze voor mijn onzekere inborst. Want zijn ouders waren streng hervormd, gingen op zondag twee keer ter kerke, in de Betuwe waar de dominee hel en verdoemenis uitsprak over ‘zij die van het verkeerde geloof waren’ (ik kwam namelijk van katholieke huize).

Ik hield echter van die jongen en deed alles om bij zijn ouders in de gratie te vallen.

In mijn aanpassende rol werd mijn oude, diep weggestopte overtuiging ‘niet gewenst en per definitie niet goed genoeg te zijn’ weer pijnlijk aangeraakt.

Tot overmaat van ramp werd ik ineens niet meer ongesteld…. En mijn vermoeden bleek te kloppen; ik moest halsoverkop een overtijdsbehandeling c.q. abortus ondergaan. Er was geen enkele sprake van dat we dit door konden laten gaan.
Gelukkig waren mijn ouders vrij modern en begripvol; zij waren, als enige, van ons geheim op de hoogte en ondersteunden ons op de zwarte dag van de behandeling.

Het schuldgevoel waarmee ik vervolgens de tijd tegemoet ging was diep, tegelijkertijd voelde ik me zo onmachtig. Hoe kon onze liefde dit nou tot gevolg hebben ….

Maar ik durfde een tijd lang nauwelijks de straat op; elke kinderwagen die ik zag riep diepe pijn en schaamte op. Later bleek dat ik dit diep heb weggestopt; het was niet te handelen.

Na 3 en half jaar lief hebben en tobben hebben we de verkering uitgemaakt, net voor de Kerst, een half jaar voor mijn eindexamen aan het conservatorium. Ik stikte van de opgekropte emoties en ik wist niet goed waar ik er mee naar toe moest. Dus begroef ik  mijzelf nog dieper in het piano spelen en haalde mijn einddiploma Cum Laude.
Tegelijkertijd kreeg ik via mijn pianolerares contact met een helderziende therapeut die aan rebirthing deed in warmwatertobbes. Ik had toen nog geen idee wat voor een veelbetekenende rol deze kennismaking in mijn leven zou gaan spelen. In elk geval begon ik mij voorzichtig te openen en over te geven aan alles wat zich binnen in mijzelf roerde.

Na mijn eindexamenconcert kreeg ik een baan aangeboden op de muziekschool, om pianoles te gaan geven. Tegelijkertijd ging ik verder voor het diploma voor concertpianiste. Maar binnen een paar maanden kon ik geen noot meer spelen. Alles blokkeerde in mijn systeem, het leek wel alsof mijn lichaam in shock was. Ik zat huilend aan de piano en besloot, in alle wanhoop, om mijn leraar te bellen en te zeggen dat ik moest stoppen. De gedachte die toen daarna omhoog kwam heb ik nooit vergeten:  “Dit overleeft mijn Ziel niet”. Later ontdekte ik dat ik de stem van mijn hogere Zelf was, die me duidelijk wilde maken dat klank en muziek maken bij mijn levensmissie horen.piano

Maar aanvankelijk zat ik gevangen in een drama. Ik stopte met piano spelen en er bleef er niets van Mieke over. Ik voelde me een nul, zat vol met levensvragen en zocht naar iets wat ik niet kon benoemen.

Ik kreeg af en toe een epileptische aanval, meestal als ik vermoeid was. En dus ging ik in therapie bij de vertrouwde therapeut. Hij zag hele andere dingen in mij en nam me mee naar dimensies die voor mij zo vertrouwd waren. Werelden waar ik al mijn leven lang een grote heimwee naar had.

Door de rebirthingsessies ontdekte ik licht in mijzelf. Heel voorzichtig begon er in mij iets te ontwaken van de oude kennis waarmee ik op de wereld was gekomen.

In één van de groepsruimtes waar ik deelnam aan een weekend Zelfgenezing stond een piano. Tijdens mijn sharing werd mij gevraagd of ik er op wilde spelen; ik had ruim anderhalf jaar geen toets meer ingedrukt. Ik kroop op de kruk. Bij de eerste tonen begon ik te huilen. Ik wist: Ik moet terug, het concertpodium op. Dit reisje is nog niet klaar.

Dit was een moment waarop ik heel duidelijk zelf het stuur van mijn leven in handen nam. Dus ik belde mijn pianoleraar op en heb in amper één jaar de 2-jarige opleiding tot concertpianist bij elkaar gespeeld.

Een carrière- flow volgde. Ik speelde bijna dag en nacht, het ene concert volgde op het andere, ik was ‘pianiste’ en mocht er zijn. Ik ontmoette een beroemde nederlandse concertpianist, sprak hem aan en speelde mijn concertprogramma voor hem  (inmiddels is hij overgegaan en al schrijvende voel ik zijn liefde bij me). Hij zei “Mooi spelen kun je al, maar er zit nog veel meer virtuositeit in jou”. Prompt gingen we als duo leraar – leerling naar het Koninklijk Haags conservatorium, om mij een diploma voor Kamermuziek en begeleiding te bezorgen.

Later terugkijkende zag ik hoe ik mezelf bij mijn Zelf vandaan speelde.… Er was een moordende concurrentie en het was alles behalve warm en liefdevol in die pianistenwereld.

Het moest altijd beter, perfecter, sneller. Ik leefde onder hoogspanning met als onbewuste drijfveer ‘het is nooit goed genoeg’.

Nadat ik een beurs had gekregen om naar Amerika te gaan vond ik mijzelf ’s ochtends gekneusd en wel op de grond voor mijn piano; ik had weer een epileptische aanval gehad…

Vanaf dat moment besloot iets groters in mij dat het tijd was om bewust voor mijn eigen aardse weg te gaan kiezen. Ik stapte in de kersverse opleiding tot Transformatietherapeut, in het nieuw opgerichte centrum van mijn therapeut met zijn nieuwe geliefde. Daar leerde ik liefdevol schouwen naar mijzelf. Daar ontdekte ik mijn hartsverbinding met het Christusbewustzijn. En daar ontmoette ik al zingend in het koor de zoon van mijn opleidster: een dierbaar zielemaatje, met wie ik een gezegend huwelijk zou beleven en een prachtkind zou ontvangen.

Veel wat jarenlang verborgen in mij leefde kwam daar aan het licht. Voor het eerst in mijn leven was ik met gelijkgestemde mensen die zich net zo kwetsbaar voelden als ik. We gingen diep, we zaten soms nachtenlange sharings te doen om bij de kern van iemands pijn te komen. Het was een soort hemeltje op aarde en ik groeide als kool. Na 2-en half jaar besloot ik de medicijnen voor de epilepsie, die ik eigenlijk 5 jaar moest slikken, af te gaan bouwen. Ik kreeg vertrouwen in mijn eigen kracht en waarde. Ik wilde voelen wat er werkelijk in mij leefde. En dat was meer dan ik voor waar had genomen ….

Al snel promoveerde ik van deelnemer naar co-trainer tot co-docent. Mijn bedje was gespreid, en mijn schoonouders waren enthousiast over mij als schoondochter en over mijn  therapeutische, helderwaarnemende kwaliteiten. Ik voelde me gezien in mijn essentie. Het huwelijk met hun zoon was een happening ook binnen het centrum en we werden dan ook als een soort sprookjespaar gezien. Mijn toekomst leek geregeld; ik bekwaamde mij in mijn therapeutenrol en begon mijzelf steeds meer als ‘ thuisgekomen’ te ervaren.

Ik werd zwanger, heb de sterren van de hemel gebeden dat er een kindje mocht komen met wie ik al deze voor mij zo essentiële dingen zou kunnen delen. En dat lukte. Maar niet zonder slag of stoot.

Tijdens mijn zwangerschap verloor mijn zus haar 2e zoontje tijdens de bevalling. Met een dikke buik stond ik bij zijn grafje en nam me heilig voor om nog dieper in vertrouwen en overgave te gaan naar de komst van mijn kindje. Het was moeilijk om blij te zijn over mijn zwangerschap in aanwezigheid van mijn zus; er ontstond een pijnlijke afstand tussen ons. Gelukkig is dat later weer helemaal opgeschoond en ‘meer dan goed gekomen’ .

Mijn bevalling maakte nog eens duidelijk dat deze gebeurtenis zowel voor moeder als kind een diepe inwijding is, die begeleid wordt door vele wezens uit de geestelijke wereld .

Ik had een onderwaterbevalling gepland in mijn eigen badkuip. Alles was geregeld, tot en met de prachtige muziek die ik uitgekozen had om ons te ondersteunen en te omhullen.

Maar vlak voor de uitgerekende datum kreeg ik rare krampen in mijn maagstreek. Het werd steeds heftiger en we lieten een verpleegster komen. Zij wist niet wat het was en liet een arts komen. Ook hij twijfelde; het leek op het Hellp Syndroom. Hij riep er nog een arts bij en die stuurde me naar het ziekenhuis. De volgende dag had ik een 10 uur durende bevalling met dito weeën en verloor 2 liter bloed. Ons kindje heeft het heel benauwd gehad in die laatste 24 uur en het personeel deelde pas dagen later hun grote bezorgdheid.
Toen onze dochter er eenmaal was voelde ik mijzelf wegzeilen. Ik heb alle lichtwezens aangeroepen die maar konden komen en ik zag mijzelf in mijn kraambed werkelijk omringd en gedragen door zó velen…. Dochterlief werd godzijdank gezond geboren en ze bleek een heel oude wijze ziel; een groots geschenk in mijn leven!

Echter; er kwam een relatiebreuk met haar vader. Ik voelde hoe er een soort verwijdering  gaande was en wist ineens: ‘We hebben het pad van ‘samen’ gelopen, hij vervolgt zijn weg met mannen, onze relatie moet doorbroken worden.’ Ik had net over de aartsengel Michael gelezen die met zijn zwaard oude vormen doorklieft waar waarachtige Liefde vrijgemaakt wil worden. Ik moest het zwaard ter hand nemen, dit huwelijk doorsnijden om voor ons beiden een andere weg vrij te maken…

Merkwaardigerwijs kreeg ik op de valreep weer contact met mijn vorige orgelspeler en we verkeerden beiden in de veronderstelling dat we samen verder moesten.

– Achteraf bleek hij het kadootje van de kosmos om mij te ondersteunen in deze overgangsperiode en zijn we na nog eens 3enhalf jaar in liefde uit elkaar gegaan. –

Toen ik alles kenbaar maakte op het centrum werd er tegen me gezegd vanuit pijn: “Als je voor deze keuze gaat kun je hier misschien maar beter vertrekken.”

Aldus geschiedde. Ik verliet alles wat me lief was, moest de kostbare tijd met mijn dochter delen in een co- ouderschap, stopte met werken op dat centrum en belandde in een bovenwoning in hartje Den Haag. Ik kreeg een soort zwarte-schaap-etiket opgeplakt door veel mensen uit de therapiegroepen. Niemand die mij geloofde dat ik zeker wist dat het huwelijk klaar was met mijn ex. Ik stond er behoorlijk alleen voor en het was hard werken om dat wat ik aan innerlijk weten en vertrouwen had opgebouwd me niet opnieuw te laten afnemen. Juist door dit alleen zijn kwam ik meer in mijn kracht, alleen kon ik dat toen nog niet zo ervaren.

Ik woonde boven een alcoholiste. Zij leek een ware terreur in mijn leven van dat moment. Als ‘s nachts de kroegen dichtgingen nam zij haar aangeschoten drinkebroeders mee naar huis. ’s Zomers zat ze onder mijn slaapkamerraam het hele arsenaal van haagse scheldwoorden eruit te brallen. Ze dreigde mijn ramen in te gooien als ik piano speelde en ik moest regelmatig de politie bellen om melding te doen van haar uitspattingen. Ik werd doodsbang van haar en fietste regelmatig een blokje om als ik haar wankelend in haar deuropening zag staan.

Ten einde raad verdiepte ik me in de achtergronden van verslaving. Toen ik de diepe eenzaamheid en wanhoop van mijn buurvrouw begon te voelen en te begrijpen, en ook de collectieve vernietigingsdrang en gekte waar ze in gevangen raakte tijdens haar roes, ging mijn hart open naar haar vanuit dankbaarheid dat ik dit via haar helder mocht krijgen.

Ons contact draaide om en we dronken regelmatig even een Haags bakkie.Ondertussen bouwde ik mijn privé pianopraktijk weer op en kreeg ik een baan op een muziekschool in Rijswijk; ik kwam weer een beetje op steviger pootjes te staan.

Zo blij als ik was met het nieuw hervonden evenwicht, zo knagend bleef het gevoel dat mijn hart nog steeds verbonden was met het therapeutische centrum. Het liet me niet los. Na 3 jaar belde ik mijn ex-schoonmoeder, met wie ik in die tussentijd amper contact had gehad; de pijn stond ertussen en die moesten we los van elkaar in liefde brengen.

Ik vertelde haar wat ik voelde en ze zei “Goh da’ s ook toevallig dat je nu belt. Ik zou dit weekend een klankdag geven in de opleidingsgroep maar ik heb oorontsteking. Zou jij de groep willen overnemen?” Er ging een niet te miskennen energievlaag door me heen en ik wist “En nu springen Mieke, in het diepe!”.

Dit was de 2e keer in mijn leven dat ik heel bewust het stuur in eigen handen nam.

En zo begon het vervolgtraject;  er was een niet aflatende inspiratie. Klankgroepen, Aromatherapie, Meditatiegroepen, Essentiële healing en coaching, Reinigingsweken, Vrouwendagen, Opleidingsgroepen, het kon niet op.

Inmiddels hadden de oprichters ( mijn ex-schoonouders) hun gedachtegoed overgedragen aan een team van 10 docenten en ik voelde me verguld daarin ook mijn plek in te kunnen nemen. Tijdens een zomerweek ontmoette ik een collega-docent en ik voelde: ‘Als ik met hem in zee ga gaan er veel oude deuren open….’

Er was geen houden aan, we gingen samen in zee en kregen een heftige relatie.

Een aantal mededocenten gingen gaandeweg voor een HBO- certificering van de opleiding tot Transformatietherapeut, met allerlei eisen tot gevolg waar de deelnemers aan moesten gaan voldoen. Dit stuitte mij tegen de borst.

De andere docenten, waar mijn partner en ik toe behoorden, wilden de weg van het Hart, de oude mystieke inwijdingsweg handhaven. Dit bleek, pijnlijk genoeg, onverenigbaar en het leidde tot ons definitieve vertrek van het centrum.

Onze plannen om samen een opleidingsgroep te starten verzandden van lieverlee in een persoonlijk proces waar we zelf nog geen weet van hadden, maar waarvoor we wel bij elkaar waren gebracht.

Zo diep als ik me spiritueel vanuit de ziel met mijn partner verbonden voelde, zo onmogelijk leek het om in de aardse 3dimensionaliteit samen een draai te kunnen vinden. Ik moest weer opnieuw mijn praktijk opbouwen, maar ik was moe van alles, kon geen cliënt meer zien en vond het toen niet zuiver om met mensen procesbegeleiding te doen. Dus ik viel weer terug op mijn pianopraktijk en focuste mij op de relatie. Er broedde van alles onder de oppervlakte maar het was nog niet duidelijk wat. We gingen therapeutje spelen met elkaar en wilden de ander verbeteren. Dit dreef ons uiteindelijk naar de diepste donkerste stukken in onszelf.

Wat ben ik hem achteraf dankbaar voor wat hij in mij heeft wakker gemaakt! Want ik leerde ruzie maken, ik ontdekte mijn kracht in alle vervormingen. Ik ontwaakte uit een schijnharmonie, ik ontdekte schaduwen die zorgvuldig verborgen waren gehouden, maar zich nu naar de oppervlakte toesnelden om hun rol in dit gevecht met verve uit te gaan spelen.

Al vechtend zijn we na 5 jaar uit elkaar geknald. Ik was ziek en gesloopt en liet me, samen met mijn dochter, door mijn ouders vervoeren naar vrienden. Nadat ik die huilend had gebeld om te melden dat ik het niet meer trok, zeiden ze : “Mieke, het is nu echt klaar. Kom uitzieken en aansterken, en al heb je een jaar nodig; ons huis is van jou.”  Even later zat ik compleet lamgeslagen bij de huisarts. Hij keek me indringend aan, gaf me medicijnen die ik nooit geopend heb, maar ik realiseerde me hoeveel ik van mezelf had geëist.

Eenmaal weer op adem gekomen zijn we nog 2 jaar bezig geweest om alles voor zover mogelijk op te schonen binnen ons contact. Dat wilden we allebei en dat is ons gelukt, mede doordat we de volle verantwoording hebben genomen voor ons eigen aandeel in dit knetterende toneelstuk.

Na weer 3 verhuizingen kreeg ik rust en voelde ik mij geborgen in een eigen huurhuisje. Mijn nieuwe praktijk begon weer te stromen, maar het bleef buffelen om het hoofd boven water te houden. Ik werd het krap zitten zo spuugzat, dat ik me opgaf voor een weekend: ”Leven in overvloed”. Daar klom ik het podium op en riep in de microfoon dat ik mijn armoe voorgoed achter me zou laten!

Thuisgekomen had ik de smaak te pakken en ik zocht naar nieuwe inspiratie. Die vond ik tijdens de lezing: ‘Sta op in Liefde!’  Alles in mij ging bruisen en ik besloot om de man van de lezing te benaderen. Hij bleek samen met een andere therapeut fantastische Master Experiences voor persoonlijk leiderschap te geven op een hemelse plek in Italië.

Iets in mij zei meteen “Dit ga je doen”.  Ik was nog steeds platzak, maar binnen no time hadden al 2 mensen mij geld te leen aangeboden om dit mogelijk te maken.

In april 2012 stond ik naast een kerk, bovenop de top van een Italiaanse berg, met een adembenemend uitzicht over een verstild dal. Ik had voor die avond de opdracht meegekregen om mij voor te stellen dat ik doof zou zijn, geen handen meer had en dus geen piano meer kon spelen. Om dan aandachtig te gaan ervaren wat er zich in mij wilde openbaren …..

Een groot licht daalde neer. Al brullend voelde ik me opgetild in een onbeschrijfelijk liefdevolle energie. ‘s Nachts in de hotelkamer heb ik pagina’s volgeschreven. “Als ik mocht spreken, dan . . . ”. Er gingen deuren open in mijn bewustzijn. Ik hoorde namen en gebeurtenissen waar ik nog nooit eerder van gehoord had. Achteraf checkte ik veel op de pc om te kijken of het wel klopte wat ik had gevoeld en gehoord☺. Dit ‘spreken’ bleek later een belangrijk thema te worden. Ik was gewend om alles wat ik als ‘niet van hier’ ervoer, als een soort geheime boodschappen bij me te houden. “Zij die wist maar niet mocht spreken”.  Het kwam vaak langs maar ik begreep het nog niet helemaal.

Thuisgekomen kreeg ik beelden over oude Esseense levens. Ik voelde een liefdevolle en  vertrouwde mannelijke energie in mijn veld komen en wist: Deze opnieuw geïncarneerde geliefde zou wel eens op korte termijn in mijn leven kunnen verschijnen.

Amper een maand later stond ik met mijn dochter in Turkije – er was een oude tempelplek waar ik me door geroepen voelde. Met mijn nieuwe doelstelling ‘Opstaan in Liefde’ op zak, meegenomen uit de cursus in Italië, liepen we samen vrouw te zijn. We genoten intens en gaven licht. Prompt ontmoette ik een veel jongere turk, belandde op Bevrijdingsdag op een terras met hem en ik wist: ‘Als ik deze ogen ga kijken wil er iets heel diep bevrijd worden…’

Ik herkende zijn energie en we kregen een korte intieme relatie. Mijn hoofd verzette zich, riep ‘hij is veel te jong!’ maar ik voelde me gedragen in Liefde en besloot het mezelf volledig te gunnen wat zich hier openbaren wilde. Dwars tegen alle oordelen in die ik in mijzelf tegenkwam en die van de buitenwereld naar me toekwamen. Hij raakte in al zijn puurheid de Godin in mij aan. We doorbraken vele dogma’s met en voor elkaar, ik voelde hoe Liefde in ons groeide en ons gedeelde oude gevoel van ‘het niet waard te zijn’ deed smelten.

In datzelfde jaar werd ik benaderd door een vrouw die nieuw was op het koortje waar ik zing en piano speel. Zij nodigde mij uit om samen een centrum op te richten voor inspiratie, spiritualiteit, wonen en werken. Ze had grootse plannen, ik voelde mij gezien en zei Ja. Ik werd 50 en wist dat ik op een essentieel punt van mijn leven beland was. Een paar maanden later trok ik in het vrijstaande huisje met atelier op haar erf.

Eenmaal wonende op deze goddelijke plek in de natuur schreeuwde alles in mij om afstemming op mijn innerlijke Bron. Niet wéér wilde ik mijn pianopraktijk uit de grond stampen om financieel rond te kunnen komen. Het klopte gewoon niet meer; ik wilde innerlijk vinden wat mijn missie was. Ik ging 40 dagen voor Pasen in meditatie.

Tijdens één van die ochtenden hoorde ik ineens een stem zeggen `Hoi Mam!’ . Even stond ik stijf van verbazing. Maar meteen wist ik: dit is mijn zoon – de ziel die ik bij de abortus had gevoeld. Ik begon schoorvoetend een gesprek met hem, kreeg op alle vragen antwoord en ik hoorde zijn naam. Ik schreef alles op en was vervuld over wat zich aandiende vanuit andere werelden. Om dit nog te verdiepen deed ik een Paasseminar over “De 7 smarten en vreugden”; een soort innerlijke pelgrimstocht, een weg van kruisiging en wederopstanding. Ik schreef weer een schrift vol en voelde me dichter bij mezelf dan ooit daarvoor .licht-wolken

Een paar maanden later was ik nog steeds de enige medebewoonster op het erf. Veel aandacht van de eigenaresse ging naar mij en ik ging me onvrij voelen. Ik kreeg een conflict met haar en ik zocht naar de onderliggende boodschappen. De gelijkgestemdheid die we in het begin meenden te ervaren vertaalde zich niet op het aardse vlak.

Ik trok me meer en meer terug. Op een ochtend keek ik door mijn keukenraam naar buiten, zag de groene weides, de kleurenpracht van de bloemen rondom mijn huisje en daarachter de bomen die me inmiddels zo lief waren geworden. Het was alsof de wereld even stilstond, en ik wist  “Ik moet weer gaan, om mijzelf volledig te bevrijden van alles wat mij nog gevangen houdt”. Vlak daarna kwam er een nieuwe vriend/collega therapeut op bezoek (weer een hele oude dierbare bekende!), die op de hoogte was van de situatie op het erf. Hij vroeg me “hoe zou het voor jou zijn om deze plek te los te gaan laten?” Ik zei dat ik al bezig was om afscheid te nemen.

Wat had de hemel dat subliem voor mij gearrangeerd; opnieuw een les in macht, onmacht en vrijheid. Ik voelde dat ik na opschoning van mijn eigen pijn op dit thema kon gaan. Na totaal 9 maanden daar gewoond te hebben vond ik een eigen, vrijstaand huurhuisje en trok ik de deur achter mij dicht van deze heftige episode.

Eenmaal verhuisd naar de nieuwe plek, merkte ik hoe ik tijdens de afgelopen jaren in een sneltreinvaart door veel donkere, duale stukken heen was gegaan. Ik sprak hardop uit “ En nu is het gedaan; ik ga landen”.  Ik besloot geen enkele nieuwe stekker meer in het stopcontact te steken en gaf me over aan een nog diepere inkeer. Ik bad om innerlijke leiding, om wegwijzers te vinden op de weg van mijn Ziel en liet alle controle los die mijn ikje nog wilde hebben. Mijn agenda en bankrekening bleven leeg, mijn ego zweette peentjes. Toch wist ik dat ik hier doorheen wilde gaan om met lege en uitgezuiverde  handen richting mijn werkelijke missie geleid te kunnen worden.

Er diende zich veel aan in die periode van nog dieper herinneren en thuiskomen.

Ik heb intens lopen bewegen, huilen en geluid lopen maken. Spanning kwam tijdens de gekste momenten omhoog; ik voelde me nog steeds ergens in gevangen, mijn keel moest open. Ook kwam steeds weer voorbij “Zij die wist maar niet mocht spreken” .

Op een niet te verzinnen (humoristisch geleide ☺) manier kwam ik bij een medium terecht die mijn vermoedens hierover bevestigde:

Vele levens heb ik in geheime gemeenschappen gewoond waarin we esoterische wijsheden over de mystieke inwijdingswegen levend hielden. Waar we heilige kennis met ons eigen leven moesten bewaken. Waar we niet over mochten spreken in de buitenwereld. Dit alles mocht absoluut niet in verkeerde handen terecht komen.  De keren dat het wel ‘mis’ ging hadden machtsmisbruik en vernietiging tot gevolg . Of, in andere levens, werden we voor gek verklaard of volgde de brandstapel. Of de doodstraf.

Het medium vervolgde vrolijk: “Dear one, it is time for you to come out of the closet and say Here I Am! ! I’ll give you a mantra: My hour has come, I can start my ministry now.  Need I say more?”

Gaandeweg ontvouwt zich het nieuwe levensplan. Als vanzelf, vanuit overgave en intentie.

Zo zat ik ineens met mijn dochter plannen te maken om een moeder- dochterreisje naar Sicilië te maken.

sicilie
sicilie

We voelden ons beiden weer vanuit ons vrouw-zijn geroepen naar een godinnenplek. Geen idee wat ons daar te wachten stond maar we popelden om te gaan. De processen begonnen al in de week voordat we gingen en de heftigheid nam toe naarmate we daar “the Castle of Venus on the mountain of God” naderden. Alle oude vervormingen van Liefde kwamen naar boven en buiten. Dagelijks waren we beroerd, geroerd en in tranen om alles wat aangeraakt werd door de hoge en zuivere energie van de plekken. Tijdens een ritueel dat we samen spontaan in het hart van de ruïne van de tempel deden voelden we onze gelijkwaardige oeroude zielsverbinding. Beiden ervoeren we, vanuit een onvoorwaardelijke overgave, de Godin in onszelf indalen en omarmden we elkaar woordeloos, in deze diepe, zo geleide eenwording met de Bron.

Als ik even verzand in een oude matrix, dan herinner ik mijn eigen antwoord op een vraag van een vriend: “Mieke, in welk teken staat jouw leven, het begeleiden van mensen, waarom, met welk doel?” Waarop ik mijzelf hoorde zeggen:

“Ik zou het toch het proces van Zelfrealisatie en het belichamen van Liefde noemen. We willen ontwaken en bevrijd worden uit de illusie dat we kleine ikjes zijn die hier een beperkt, materieel leven op aarde hebben. We willen ons herinneren dat we veel groter zijn dan alleen maar dat lijfje dat hier rond wandelt. We gaan collectief beseffen, opstaan en openbaren dat we multi- dimensionale, geestelijke wezens zijn, oude wijze zielen die uit liefde nogmaals naar de aarde zijn gekomen om mee te helpen aan de grote transformatie van alle levende wezens, inclusief de aarde zelf. De boodschap in onszelf toelaten, en gaan uitdragen vanuit onze eigen zielsfrequentie, dat het om het ware zuivere licht van de Bron gaat. Wij allen dragen dat licht in ons – je zou ook kunnen zeggen: dat is de onvoorwaardelijke, goddelijke Liefde, die we uiteindelijk zelf zijn, waar we allemaal naar op zoek zijn. Als we die weer in onszelf kunnen herinneren en toe laten, pas dan zullen we wakker worden en zien dat werkelijk alles wat er gebeurt, ontstaat uit deze allerhoogste vorm van Liefde.”

IMG_1896

***

Moge ik mijn hart, ziel en geest inzetten

voor de verwerkelijking van goddelijke liefde

en eenheid van alle wezens in het licht van de Waarheid.

 

 

 

 

 

 

25 REACTIES

  1. Hallo Mieke,

    Wauw, wat een verhaal zeg. Heb heel veel bewondering voor jou en voor de manier dat je dit hier allemaal neergepend hebt. Voel mij dikwijls rusteloos en anders dan andere mensen en stel mij altijd de vraag, is dit nu het leven ? Als ik over mijn gevoelens met andere mensen praat krijg je altijd zo van die rare reacties, precies of ik heb ze niet alle vijf op een rijtje. Dan ben ik verdrietig omdat zij niet beseffen dat er zoveel meer is dan alleen het materiële. Daarom heb ik zo genoten van jou verhaal , het geeft mij het gevoel niet alleen te zijn. Ik wens jou nog veel liefde toe ! Dikke knuffel, Fabi

    • @Fabienne De Coster, Lieve Fabienne, dankjewel voor je warme reactie. Ik zie ‘m nu pas. Nee je bent echt niet alleen hoor; ookal voelt dat soms zo waar… Blijf vooral geloven in wat jij voelt, jouw waarheid. Daar kom je uiteindelijk toch steeds weer bij terug en op den duur ga je vanzelf andere mensen ontmoeten die meer bij jouw fijne afstemming passen! Veel liefs voor jou, van Mieke

  2. Lieve Mieke,
    Wat een ontroerend mooi en heftig levensverhaal
    Dank je wel, dat je dit met ons deelt.
    Ik voel me diep ontroerd door alles wat je hebt meegemaakt
    en dat je zo vol liefde naar je leven kunt kijken en dankbaar kunt zijn voor alle intense ervaringen, die je uiteindelijk hebben geleid naar het licht en de Godin in jouzelf.
    Liefs,
    Evelien

  3. Dag Mieke,

    Wat een mooi, eerlijk, integer verhaal.
    Veel stukken zijn herkenbaar en bevestigen dat alles goed is.
    Vol overgave en vertrouwen vervolg ik mijn weg.
    Los van vele dingen maar verankerd in mijn “Zijn”.
    Ik leef mijn aanvoelen.
    Dank je wel.
    Carla

  4. Wat een meeslepend, eerlijk levensverhaal. Geschreven vanuit het hart in de hoop dat de liefde ons allen zal vinden. Prachtig!

  5. Lieve Mieke, wauw wat fijn om jouw levensverhaal te mogen lezen, laten binnenkomen en…veel ervan te herkennen! Je oprechtheid, openheid en integriteit geven me een heel warm gevoel. Ik wil zelf ook graag transparant zijn voor anderen, merk dat ik hen daarmee een spiegel voorhoud (zoals we dat natuurlijk allemaal doen!) en ja, ook ik wil niets liever dan vanuit liefde en licht mijn steentje bijdragen aan een (grote) transformatie. Vanuit liefde de vonk die in ieder aanwezig is aanwakkeren tot één groot vuur!!
    Heel erg bedankt voor je inspirerende verhaal!

  6. Ben diep ontroerd voor je openhartigheid en zelfkennis. Nog steeds is het lastig voor me om me zelf te zijn en van mezelf te houden,de Godin in mezelf te ontdekken!
    Veel dank voor je openhartigheid. Ik heb nog veel te leren!

  7. Ja dit is herkenbaar, niet in detail, maar het in stilte zwijgen, ik werd vroeger gepest, ze vonden me zielig en ik had ook niet de indruk echt er toe te doen. Was erg verlegen en gevoelig. Ik had bepaalde overtuigingen in de loop der jaren eigen gemaakt die niet van mezelf waren. Zoals, ik moet presteren, als ik deze keuze maak in mijn baan zoals kok dan zullen ze me wel accepteren, onee toch een helper, dan word ik nog meer gewaardeerd en blijf ik lief, Ik heb nooit een passie gevoeld, althans, dat hield ik voor. Ik was vaak alleen, ik ging om met mensen die me het gevoel gaven enigszins normaal te zijn, maar als ik naar hun keek vond ik ze gek, verslavend gedrag en ingetogen en oneerlijk. ik bemerkte ook dat dat mijn eigen zelfinzicht was wat ik in een ander zag en in een bepaalde mate van verwaarlozing voor mezelf. Nu ook een paar keer het idee gehad iets af te kunnen sluiten, maar die besluiteloosheid, financiële onstabiliteit, zijn allemaal vormen van het niet eerlijk zijn ten op zichten van je ware ziel.
    Ik loop nu ook op mijn tenen, ik zit in de bijstand, mijn hoofd, schouders en nek lopen over van de spanningen die zelf gecreëerd zijn , het gevoel een dichtgeknepen keel te hebben en benauwdheid en moeheid ben ik ook echt beu..
    Mijn inspiratie en doemscenario’s hebben ook de overhand op bepaalde momenten waarop ik mijn ikje wil accepteren. Maar hierdoor voel ik zekere zin een vervelende zeurende energie die schreeuwt om naar buiten te komen!

    Goed, het delen van dit geeft me al een zekerder gevoel er niet alleen voor te staan, een stuk respect en een omarming naar de donkere zijde geeft hierbij een lichtpuntje. ik heb ooit in een meditatie gezeten in een reikiclub of een healingsbewustwordingsmiddag waarin ik een beeld van een lichtfiguur en een donkerfiguur elkaar omhelsden!
    Deze puurheid en dankbaar gebaar gaf me ook weer een soort gemoedsrust, soms heb ik de neiging me ook meer dingen persoonlijk aan te trekken en zielig te zijn dan op te staan en gewoon leren dat er nou eenmaal dingen gebeuren die onherroepelijk met elkaar in verband zijn gebracht wat verder reikt dan een verklaring. Deze gedachtes en betekenis geven aan mijn leven heb ik inmiddels door informatie van bepaalde gebeurtenissen in mijn aangepraat en dat gaf me zingeving aan het leven.
    Pfoe je heldert mijn eigen twijfel op.

    Ik wil je hartelijk bedanken voor je openhartige berichtje!
    Het geeft me vertrouwen en moed die ik nodig had.
    Om vanuit het hart te leven en die keuze te gaan maken en in volle eerlijkheid te gaan leven en naar waarheid te handelen. In plaats van overlevingsdrang.

    • @Anneliek, lieve Anneliek, het zal je veel inzicht geven als je gaat onderscheiden wat werkelijk uit ons Hogere bewustzijn komen, en welke delen uit onze persoonlijkheid reageren. Dit laatste is een prachtige ingang om te ontdekken wat er in ons nog niet in Liefde kan zijn, nog niet in verbinding met ons Hart. En zo mooi als jij zelf schrijft, het beeld van licht en donker dat elkaar omhelzen – ja, je krijgt het dus zelf aangereikt! Veel liefs, Mieke

  8. Dank je wel, voor het delen van je verhaal. Het inspireert me om verder te onderzoeken naar mijn werkelijke levensmissie.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in