dat je goed bent zoals je bent

Als kind keek ik vol verwondering en verbazing naar onze wereld. Ik dacht: wanneer ik groot ben, begrijp ik wat er allemaal gebeurt en waarom. En ik was er zeker van dat alles een logische reden zou hebben en dat alles voor het welzijn van de aarde en al haar bewoners functioneerde. Nu ik ouder word realiseer ik me steeds meer dat dat niet het geval is, jammer genoeg. Het volgende dat ik schrijf is niet per se om kritiek te leveren op zoals wij nu leven, maar vooral om te laten zien dat het beter zou kunnen, want daar geloof ik in vanuit de kern van mijn ziel. Waar begin ik? We scheppen telkens voorbeelden voor elkaar van hoe je kan leven. Maar dat zijn niet altijd de beste voorbeelden. Zo hebben wij een voorbeeld gekregen dat je op mensen neer kan kijken, over ze kan roddelen en ze in de schaduw kan zetten. Veel van ons nemen dat voorbeeld over en nemen deze harde manier van doen aan als “normaal”. Deze manier van doen wekt geen positieve manier van omgang tussen mensen. Naar mijn mening is het nu in deze tijd belangrijk dat we aan onszelf werken als we de wereld willen verbeteren. Een van de meest handige manieren om aan onszelf te werken is in (kwalitatieve) therapie te gaan, daardoor kijken we anders naar onszelf en daardoor kunnen wij beter met de wereld om ons heen omgaan. Maar de meesten van ons kijken momenteel niet op die manier naar therapie. We denken dan misschien, wanneer iemand naar therapie toe gaat: aan diegene mankeert wat, want hij/zij gaat in therapie. Dit beeld zouden we in onszelf kunnen veranderen om de wereld verder te helpen in haar ontwikkeling en de ontwikkeling van alle mensen hier op aarde. Zoals ik de waarheid zie; hij/zij gaat in therapie, omdat diegene zich heeft gerealiseerd dat het leven nog beter kan worden en die persoon wil daar hard voor aan het werk gaan. Naar mijn mening verdient diegene dan juist respect, omdat die persoon de moed heeft om zijn eigen schaduwen onder ogen te zien en ze wil transformeren naar wat beters. Bovendien denk ik dat ieder van ons tot op zekere hoogte therapie zou kunnen gebruiken, omdat wij allemaal schaduwkanten hebben en wij allemaal fouten maken of op een minder goede manier met situaties of onszelf omgaan. Dit omdat we de wereld enkel kunnen verbeteren/transformeren wanneer we onszelf ontwikkelen tot een betere versie van onszelf.

En wij voeden mannen en jongens op met het idee dat zij sterk moeten zijn. Dat zij niet mogen huilen, want dat zou een teken van zwakte zijn. Naar mijn mening is dat niet de waarheid. Huilen is een teken dat je gekwetst bent door een situatie of door iemand en wat nog belangrijker is, het is een manier om je verdriet te verwerken en een plek te geven. Door te huilen geef je je verdriet permissie om er te mogen zijn. Wat gebeurt er eigenlijk wanneer je je tranen inslikt? Naar mijn mening precies het tegenovergestelde: de man denkt regelmatig dat wanneer hij huilt dat hij dan zwak is, dus om niet te huilen drukt hij zijn verdriet ver weg, stampt het de grond in, want het mag er niet zijn. Met als gevolg dat je je pijn niet kan verwerken en er je hele leven mee rond blijft sjouwen. In mijn ogen is dus een man die huilt moedig en sterk, want hij durft zijn verdriet erkenning te geven, aan te gaan, te verwerken en aan de buitenwereld te tonen. Dus waarom laten we die man zijn verdriet niet verwerken? Waarom geven we hem niet de ruimte om zijn emoties te voelen? Dat is naar mijn mening de taak van de vrouwen; de man te leren hoe hij met zijn emoties om kan gaan, hoe ze te voelen en hoe ze te verwerken. Hem te omhelsen in zijn pijn en hem dit in te fluisteren wanneer hij verdriet heeft: “Het mag er zijn”

Zelfs vrouwen worden hard en mannelijk in deze mannelijke maatschappij. Veel vrouwen huilen ook niet meer… Dus deze tekst is niet alleen aan mannen maar ook aan vrouwen gericht. De vrouwelijkheid (en niet alleen in vrouwen maar ook in mannen), dus de gevoelswereld, de liefde is een belangrijk onderdeel van onze wereld. Liefde is de voedingsbodem voor onze ontwikkeling. Daar waar liefde is, ontstaat vanzelf groei en ontwikkeling. Met liefde kun je alles aan, kun je alles zijn schoonheid terug geven. Door middel van liefde verandert een paardenbloem in een rode roos. Wanneer we de vrouwelijkheid in onze maatschappij deels onderdrukken of afwijzen, wijzen wij in onszelf en in elkaar de gevoelswereld af. Maar gevoel is een even groot onderdeel van de wereld als het denken. Ze zijn beide even belangrijk.

Ik heb ook een tijd lang “gevoelloos” geleefd. Heeft dat mij tot een beter mens gemaakt? Nee, ik werd er uiteindelijk erg ongelukkig van. Geluk is ook een kwestie van jezelf in totaliteit omarmen, dus ook je gevoelswereld. Gevoel gaat veel verder dan het denken, gevoel is afkomstig uit de energie waaruit alles bestaat. Gevoel kan door muren heen, terwijl denken tussen de muren blijft hangen. “The sky isn’t the limit, the mind is” zoals ik vandaag tegen kwam. Daar waar we een rationeel statisch begrip of materialistisch ding zijn in ons denken, zijn we een vrije geest in onze gevoelswereld. Voor sommigen van ons is de wereld veel ruimer, omdat deze mensen een anker hebben in hun gevoelswereld. Veel mensen zien het als iemand verdrietig is, maar zien het niet als deze persoon een glimlach op zijn gezicht heeft, de gevoelsmensen (of nieuwetijdsmensen) voelen het simpelweg wanneer iemand verdrietig is. En ik weet zeker dat ik hier op deze site op de juiste plek ben met deze woorden, bij de juiste mensen.
Veel mensen die hier op deze site komen, zijn bekend met het fenomeen van meer voelen dan dat je ooit zou kunnen zien door middel van het kijken via je brein. En sommigen die hier stukken lezen, kunnen gevoel zelfs zien aan de aura van mensen. Ik denk dat dit een evolutie is die nu gaande is; sommigen kunnen niet meer voelen dan de materialistische wereld, anderen (de nieuwetijdsmensen) voelen veel meer, zij voelen de energie, de basis van al dat is. Dus het wordt tijd dat we het vrouwelijke weer meer betrekken in deze mannelijke maatschappij. Ying en yang, mannelijk en vrouwelijk, alles mag weer in balans komen. Maar de vrouwelijkheid wordt nog steeds afgewezen of deels onderdrukt in deze wereld en dat is denk ik waarom gevoelsmensen ook worden afgewezen in deze wereld. Gevoel is simpelweg niet waarmee de meeste mensen onder ons mee zijn opgegroeid: het hoort er als het ware niet bij. Het is dus moeilijk voor de gevoelsmensen om staande te blijven in deze maatschappij waar zij worden afgewezen. Maar het is aan ieder van deze gevoelsmensen om elkaar te vinden en zichzelf te accepteren voor wie ze zijn. Het is misschien soms een vloek om veel te voelen, maar uiteindelijk zal het een zegen worden. Wie veel voelt, voelt misschien meer pijn maar zal ook meer vreugde voelen en drijft/leeft op de basis van deze wereld. Het is de tijd om elkaar te accepteren voor wie we zijn. Ik denk dat gevoelsmensen op een strategische plek worden geboren. Want het is nu aan de gevoelsmensen om de wereld van het gevoel in evenwicht te brengen met het denken. Het is soms eenzaam en pijnlijk om een gevoelsmens te zijn, maar je wordt er voor beloond. Bovendien geloof ik dat de sterkste zielen de meeste pijn en moeilijkheden in hun leven moeten ondervinden omdat zij dat aankunnen. Je krijgt zoveel te verduren als dat je aan kan.

9 REACTIES

  1. Dit klopt jammer genoeg wel, dat de sterkste zielen de meeste pijn en moeilijkheden in hun leven dienen te ondervinden en dat is eigenlijk niet eerlijk !!!

  2. Hi Emmalyn,

    Ik ben een gevoelige man. Iemand die zeg maar zo, er niet voor schroomt een traan te laten als iets mij raakt. Een film, een boek, of gewoon tijdens een intiem goed gesprek, als een ander verdriet of pijn heeft. Het zijn lagen waar ik open voor sta om hier doorheen te gaan, om mijzelf te leren kennen maar vooral ook die ander. Mijn openheid naar die ander en vooral de wijze ook hoe een ander hier weer op reageert laat mij voelen of ik werkelijk mijzelf kan zijn.Hoe vaak is het niet voorgekomen dat ik te open in het begin was, teleurgesteld zelf als bleek dat een ander niet op eenzelfde laag de diepte in wilde gaan. Men vond het lastig bemerkte ik om zo open te zijn dan wel om op een gevoelslaag te zitten die men wilde behouden voor thuis, of familie.Heel vaak bemerk je afweer waardoor ook in meer en meer gedurende de jaren mij hebt teruggetrokken. Iets wat ik als kind al deed omdat alles zo gevoelsmatig en luid binnenkwam. Alles wat ik toen al vreemd vond, de wijze hoe mensen met elkander omgingen vind ik nog steeds vreemd. Ik begrijp het soms niet hoe men als mens het mens-zijn zo beperkend kan zien. Ik bemerk steeds meer dat er een splitsing optreedt tussen hen die voelen dan wel zich open stellen om pijn en verdriet te ervaren en zij die zich hiervoor afschermen. En geloof me steeds meer vrouwen zijn hier meer en meer toe in staat. Wat voorheen behoorde aan de vrouw om een man te doen openen, te leiden en ontvankelijk te maken door in hem zijn eigen vrouwelijkheid te erkennen, te openen,lijkt het alsof hij meer en meer zijn eigen mannelijkheid ten toon moet stellen. Ondanks vele ontwikkelingen ook binnen het feminisme zijn we denk ik nog steeds op eenzelfde punt belandt, namelijk dat er nog immer geen balans is tussen het vrouwelijke en mannelijke aspect in ieder mens.Nog steeds is de maatschappij mannelijk georiënteerd, liggen mannen vaak nog overhoop met hun innerlijk kind, of zijn hun eigen verhouding met hun moeder nog aan het projecteren naar hun partner toe. Maar ook vrouwen hebben te maken met een disbalans binnen hun eigen vrouwelijkheid en mannelijkheid.Zijn velen binnen mijn generatie opgevoed met een moeder die zorg-“saam” was, waarbij de man, de vader vaak uit huis was en dus de mannelijke energie afwezig was, nu lijkt het zo te zijn dat het hele verzorgende aspect wat een opening is binnen het vrouwzijn vaak heel snel afwezig is omdat men dubbele banen heeft, een hypotheek heeft en men ook als vrouw zijnde zichzelf wil manifesteren. Moest soms manifesteren omdat de maatschappij, de politiek dit wenst. Ik ben geen man die de vrouwe terug wil naar het aanrecht integendeel. Ik ben opgevoed door een moeder die als eerste denk ik lid werd van het blad Opzij. Maar ik vraag me wel eens af zijn we niet doorgeschoten in het gemis aan warmte zorg en genegenheid? En zijn dat niet juist vrouwelijke elementen? Men moet zoveel zegt men. Men wil zo veel zeg ik soms.Het hele punt is, de maatschappij is nog steeds gericht op geld en status terwijl velen van ons het niet meer trekken omdat het te veel vraagt van wie we werkelijk zijn, spirituele wezens in een fysiek lichaam. Tijdelijk zeg maar zo. En dat lichaam, die geest, die trekt het niet meer, wanneer bepaalde aspecten steeds maar weer ontkent worden. Ik zie zeker dat vrouwen sterker worden en op zich is dat in vergelijk met vroeger een positieve zaak. Maar als gevoelsmens/man bemerk ik ook een hardheid, een duidelijk naar de buitenkant gerichte vrouw, een vrouw die mannelijke facetten van de man heeft overgenomen en haar vrouwelijke facetten meer aan de oppervlakte gebruikt, soms zelfs misbruikt, terwijl er zoveel moois, en zoveel gevoelslagen in die vrouwelijke facetten liggen waar menig man in samenwerking werkelijk kan veranderen. In de tantra is de vrouw de leidster, diegene die de man kan openen,maar zij doet dit met openheid vanuit haar eigen wezen om haar eigen energie te laten stromen, naar de man toe. Zodat de man die haar energie voelt zichzelf vervolgens kan openen om samen mannelijk en vrouwelijk, Ida en Pingala te laten stromen.

  3. Hallo emmalyn.

    Roddelen kan veel kwaad aanrichten. Dat is helemaal waar.
    Op mensen neerkijken ook. Dat is erg. Iedereen is gelijk namelijk.
    Van huis uit is mij geleerd om op
    Niemand neer te kijken.
    Wat je thuis geleerd heb. Neem je je hele leven mee.
    Wat jij schrijf dat we allemaal schaduw kanten hebben
    Wil ik wel geloven emmalyn.
    We zijn niet allemaal perfect. We leren van onze fouten.
    Zonder liefde kunnen we niet dat is waar. Het is voedsel voor de ziel.
    Net zoals gevoel dat is net zo goed een voeding waaruit wij alles halen.
    Vrouwelijkheid wordt zeker onderdrukt. Maar de vrouwen worden steeds sterker
    En sterker. Ze worden wakker gemaakt om samen sterk te worden.
    Ik heb ook geleerd om sterk te worden. En mij niet meer alles te laten zeggen.
    Je wordt er lichamelijk ziek van.
    De tips die ik kreeg om wat mondiger te worden. Kreeg ik wel van mijn
    Goede mail vriendin.
    Die mij keer op keer vertelden dat ik ook waardevol was. En toch moest
    Leren om meer om mijzelf te geven.
    Want dat is heel belangrijk.
    Gevoelsmensen denken namelijk eerder aan een ander en
    Dan pas aan zichzelf.
    Ik voel mij niet eenzaam hoor . En de pijn laat ik achter mij.
    Er zijn toch veel mensen die mij waarderen om wie ik ben.
    Ik denk dat er bij jou ook genoeg mensen zijn die jou
    Waarderen.
    Het wordt altijd beloond. Met een glimlach.
    Bedankt voor je mooie verhaal. Daar hebben velen wat aan denk.

    Liefs Jannie.

  4. De vergelijking is maar een voorbeeld. Ik ben ook een behoorlijk gevoelsmens. krijg letterlijk als ik langs iemand loop info, of als ik me op iemand afstem. Niet altijd leuk, maar kan me er in vinden. Door familie niet geaccepteerd, ook dat geeft niet, daardoor ben ik nu wie ik ben en daar ben ik dankbaar voor en vooral trots op. Vaak krijg je situaties waardoor je anders wordt en vooral ook beter in je vel komt te zitten. Het mooiste kado wat ik onlangs gekregen heb, letterlijk op mijn verjaardag, een kleindochter. ik pas op haar een dag in het weekend. Als ze er is is het een feestje. Ze is nu 3 maanden en kletsen wat ze kan! Echt een nieuwetijdskind, ze ziet vanalles achter me en reageert heel leuk op mijn 4 poezen die ik heb. De poezen trouwens ook heel leuk op haar.

    Lieve mensen geniet vooral van alles, blijf bij jezelf.

    vr gr Oma Jo

  5. Ja, ik heb het artikel verslonden, helemaal mee eens….. en bij die paardebloem dacht ik hetzelfde…… laat paardebloemen asjeblieft paardebloemen blijven en de rode roos; roos….. maar de metafoor is duidelijk……

  6. Ik vind het een mooi geschreven stuk. Heel mooi. Vanuit het hart. Duidelijk en helder verwoord.
    Alles wat ik las voelde goed. Behalve de zin over de paardebloem. Toen voelde ik even een siddering. En ik dacht; Waarom mag de paardebloem geen paardebloem zijn? Die is toch niet minder dan de rode roos?
    Maar voor de rest; mooi! x

  7. Waarom zou een paardebloem in liefde tot een rode roos transformeren?
    De paardebloem zou in liefde mogen ervaren welke prachtige en belangrijke bloem die is! Dat ie bestaansrecht heeft!

    • @Janny, Beste Janny en de andere lezers, ik geef jullie groot gelijk. De paardebloem is net zo goed een wonder der natuur! Beetje onhandig gekozen beeld spraak.
      Dit bedoel ik ook, we kunnen elkander helpen anders naar de dingen te kijken. Bedankt

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in