DELEN

Vroeger al had ik een zwak voor huisjesslakken. Gedeeltelijk kwam dat voort uit liefde voor alles wat vloog en kroop, maar toch vooral omdat ze iets hadden wat ik ook wilde. Als kind fascineerde het me al, een huis op je rug, ideaal leek me dat. knuffelende slakken - thuiskomen

Ik kon ik er uren over fantaseren, waar ik heen zou gaan, moest ik mijn huis op mijn rug hebben. Zeker niet naar de tuin van mijn vader, die haatte slakken, ze aten alles op en werden met grof geweld uitgeroeid. Mij deerde hun vraatzicht niet, ze hadden huisjes en konden gaan en staan waar ze wilden. Dat was het enige wat telde. Nu ja, gaan en staan, wel in een tempo waar ik dan weer niet voor zou kiezen. Maar aan de andere kant , een zilveren spoor achterlatend, had ook wel iets. Wie wil nu niet een glinstering achterlaten?

Het bleef me boeien, en ik ondernam, weliswaar onbewust, diverse pogingen om iets gelijkaardigs te creëren. Vaak verhuizen, minstens 28 keer. Twee huizen tegelijk hebben. In andere landen wonen. Het leek allemaal wel aardig maar het was het toch niet helemaal. Het bleef een schraal aftreksel van wat ik ooit had gefantaseerd.

Tot de omstandigheden me dwongen te stoppen met buiten mezelf naar zo’n plek te zoeken, en de blik inwaarts te keren. De omstandigheden waren dwingend genoeg, buiten was het niet veilig, maar de angst om naar binnen te gaan was minstens zo sterk. Het lukte me niet ondanks het lezen van vele boeken geschreven door mensen die daar blijkbaar wel moeiteloos toe in staat waren. Allemaal slaagden ze erin om hup, even naar binnen te wippen, daar het een en ander op te ruimen en ook nog met geweldige metafysische ervaringen naar buiten te komen. Maar een stemmetje in mijn hoofd zei, ach: geloof dat toch allemaal niet. Dacht jij nou echt dat die mensen dat allemaal gedaan hebben, welnee, joh, allemaal verkooptrucs om hun boeken aan de man te brengen. Maar ik bleef proberen.

Ondanks die stem en de twijfel. Ik bleef ook lezen, maar bij elk succesverhaal voelde ik me meer en meer een sukkel, want bij mij riep het alleen maar angst op en nare kinderherinneringen. Niks mooie stilte of prachtige eenheidservaringen. Elke keer als ik weer een poging waagde, was het alsof ik onmiddellijk werd buiten geschopt. Tot ik op een dag het boek ‘leven in je hart ‘begon te lezen, een praktisch boek van Drunvalo Melchizedek. Hij bouwde de oefeningen heel rustig op, niet meteen in je hart gaan, niet direct het enge opzoeken. Maar voorzichtig, stap voor stap, verbinding zoeken met moeder aarde die je steunt en vader kosmos die je inspireert. En ja het wonder gebeurde: dit lukte, ik deed in het begin braaf wat in het boekje stond, maar gaandeweg werd ik steeds vermeteler en deed het stiekem op mijn eigen manier.

Meditatie Na weken, stapje voor stapje dichter bij komend, kom ik op een dag tijdens een meditatie onverhoeds in een landschap terecht, plots sta ik daar, voor een groot meer, omzoomd door bossen en bomen. Het stemmetje in mijn hoofd zegt: wat kun jij fantaseren! Nou en, zegt mijn andere stem terug. En het stemmetje zwijgt.

Ik sta daar en kijk over het meer, aan de andere kant staat een prachtig huis, wit met groene luiken. Het lijkt me uit te nodigen. Ik wil erheen maar moet daarvoor eerst het meer over. Aan de andere kant van het meer staat een bankje en daar zit een fragiel, doorzichtig wezen. Ik kijk naar haar, ze lacht me warm toe, kom maar, zegt ze, spring erin. Ik voel met mijn grote teen, brrr, koud, nat en slijmerig. Ik durf niet. Ook de dag erna durf ik niet, en nog veel dagen blijf ik aarzelend, verlangend aan de overkant staan. Het water is te diep, bevat te veel slijmerige vreemde wezens , glibberige planten, donkere dieptes. Elke keer bespringt de angst me, ik wil dolgraag maar durf niet. En plots zit ze daar, mijn buurmeisje van vroeger, waar ik plaatjes van de Beegees mee heb gedraaid en gezwijmeld bij de foto’s van Robin en Barry Gibb, we waren er beiden verliefd op. Na 35 jaar afwezigheid hebben we elkaar weer ontdekt, dankzij schoolbank. Alsof ze nooit uit mijn leven is weggeweest zo naadloos sluiten we weer op elkaar aan. En nu zit ze daar, verbaasd kijk ik, hoe kan dat .

hoger zelf in het waterJe fantaseert, zegt het irritante stemmetje. Stil nou jij, zeg ik. Maar het stemmetje wil niet van ophouden weten, je droomt, dit is niet echt! Hou op jij zeg ik, en dan pas wordt het stil. Ik kijk naar de transparante vrouw en mijn buurmeisje, naast elkaar op de bank. Beiden zeggen: kom maar, doe het maar, het is niet eng. Dan ga ik, voetje voor voetje, centimeter voor centimeter, ik word nat, het water voelt vies olieachtig en koud. De slijmerige slierten kronkelen om mijn lichaam. Houden me tegen. Voorzicht begin ik te zwemmen, de slierten belemmeren me, ik moet me steeds losrukken, mijn hart gaat tekeer, het bonkt tegen mijn borstkas, maar ik ga en zet door, richting het bankje. Halverwege word het water warmer, schoner zachter en hangt er een prettige geur . Het zwemmen gaat nu ook sneller, lichter, gemakkelijker. Dan ben ik er. Mijn buurmeisje staat met open armen op me te wachten. De transparante vrouw, nu zie ik het pas, lijkt op mij. Ik kijk haar vragend aan. Ik ben je ware zelf, zegt ze en trots op je, je hebt het gedaan, je bent het grote water overgestoken, en glijdt dan moeiteloos bij me naar binnen.

Ik zie het huis, nu heel dichtbij, loop erheen, een leistenen trap naar de voordeur. Ik bel schoorvoetend aan, de deur gaat open alsof ik verwacht word. De vrouw draagt een wit schortje, een dienstmeisje? Ik ken haar niet, toch voelt ze vertrouwd. We staan in de hal. Alles ademt rust, ik haal diep adem, dit voelt goed. We gaan naar de woonkamer, mooi ruim, een serene sfeer. Wil je iets drinken? Zegt ze. Graag . Direct komt een keukenmeisje met cappuccino. Wat voelt het goed , zo vertrouwd, warm, sfeervol. Wiens huis is dit? Ze lachen. Jouw huis. Ik schrik, hoe kan dat nou. Voor wie werken jullie? Voor jou! Vol onbegrip kijk ik hen aan. Ik heb geen huis en zeker geen personeel, ik geneer me dood, het idee alleen al, ik personeel, ondenkbaar. Ze lachen. Weet je echt niet wie wij zijn? Nee geen idee. Wij zijn je beschermengelen, we zijn er om je te helpen en doen alles voor je. Dit is jouw huis, jouw hart, dit heb je opgebouwd in al je levens, dit is de afspiegeling van jouw ziel. Ik kijk rond, kan het niet bevatten, dit mooie huis in mijn hart? Kan ik hier dan in. Ja natuurlijk, elk moment, je hebt het altijd bij je. Je kunt er alles vinden. Ik ben verbijsterd, het is teveel. Dan denk ik terug aan mijn slakken fantasie. Eindelijk heb ik het gevonden, op de laatste plek waar ik zou zoeken. Dit is het omgekeerde slakkenhuis , niet op mijn rug maar in mijn hart en ik moet lachen.

Tanni Koens

Vorig artikelWhite Eagle over het soms bijna niet kunnen voelen van de aanwezigheid van geestelijke wezens
Volgend artikelKanttekeningen bij de diagnose autisme
Tanni Koens
Tanni Koens: Ik ben coach, medium, docente en schrijfster. Ik heb gewerkt in alle domeinen van de samenleving, als adviseur, trainer filosofe, docent en coach. Mijn missie is om jou dichter bij jezelf te brengen, te laten ontdekken wie je werkelijk bent, en hoe de wereld om je heen in elkaar zit. Coaching: In mijn coaching en begeleiding maak ik gebruik van de vele instrumenten die ik in de loop van mijn leven verzamelde. (Lichaamstaal begrijpen, socratisch mindful gesprek, familieopstellingen, etc etc) Dieren: Mijn contacten met dieren ontstaan meestal spontaan of op verzoek van de eigenaar, en of dieren nu zijn weggelopen, ziek of onhandelbaar zijn. Hun gedrag en ziektes bevatten meestal een boodschap voor eigenaar van het dier. Het dier is een spiegel. Dieren zijn hier om ons te helpen, al lijkt het vaak andersom. Hartmeditaties: Ervaringen in mijn hart. Naast verhalen over mijn ervaringen met dieren, zal ik ook verhalen plaatsen over mijn ervaringen in mijn hart, mediteren bracht me in mijn hart waar ik een fantastische wereld ontdekte en antwoorden kreeg op alle vragen die zich aandienden. Coaching: Ik coach op socratische wijze, hier in frankrijk of op afspraak in NL of Belgie. Een aantal coach gesprekken kunnen ook online plaatsvinden Mijn eerste boek over mijn dierenervaringen komt binnenkort uit. Het boek over mijn hartmeditaties is in ontwikkeling...

34 REACTIES

  1. Oh, Tanni, wat mooi! En zo herkenbaar. Hoe merkwaardig is ons contact, we woonden in hetzelfde land en streek, en nooit hebben we elkaar ontmoet.De obstakels om heel simpelweg naar je toe te gaan, waren destijds te groot. het feit dat ik weer in alle vrijheid mijn eigen keuzes kan maken, en mijn spirituele pad weer mag volgen, zijn een alledaags geschenk. Je verhaal geeft me heel veel moed en stimulans dit voort te zetten. Dank je wel voor het delen.

    • @Aliye, Hallo Aliye, wat leuk dat jij dat dan weer net leest, we hebben al zoveel contact gehad en ooit een ontmoeting. Bijzonder dus….

      het gaat er vast een keer van komen, als het het juiste moment is,…..ik bewonder jouw kracht om weer helemaal je leven op orde te hebben gekregen. Liefs

  2. Lieve Tanni,

    Wat een mooi verhaal, en wat een weg!
    Zo blij voor je. Ik put uit je verhaal veel moed om door te gaan, dank je wel.

    Hartelijke groeten.

  3. Hoi Tanni,

    Het voorbeeld van het meertje vind ik prachtig, het toont voor mij aan dat elk obstakel te overwinnen is.
    Men moet er alleen van bewust worden dat achter het obstakel een nieuwe weg ligt het obstakel zelf kan de les zijn die we moeten leren en dat juist vind ik een hele voldoening en beleving.
    Bedankt voor dit inzicht.

  4. Adembenemend prachtig! Wat moet het mooi zijn voor jou om dit mee te mogen maken, ben zelf goed op weg, wie weet wat me nog te wachten staat! 😀 Veel liefs voor jou Tanni, je bent een bijzonder persoon.

    • @Eline, Dank je wel Eline, fijn om te lezen dat het je wat doet. Ja het was prachtig om mee te maken, en nog steeds het gaat gewoon door, een keer als de poort open is ( het grote water overgezwommen- staat in de Itjing, wist ik niet hoor maar vertelde iemand me later) blijft het stromen, ik zal een vervolg schrijven……. wees maar gerust ook voor jou staan er bijzondere dingen te wachten…..ieder krijgt wat bij hem of haar past, warme groet

    • @Helene, Dag Helen, ik gun het je, hoewel de transformatie voor iedereen anders gaat, ik had dit nooit durven dromen, het gebeurde gewoon, ongepland, onbedacht…..onverwacht. Maar het is heel fijn, want nu is het er altijd. Toch een beetje een slak;)

  5. @Tanni, bedankt voor je mooie ontroerende verhaal, misschien moet ik ook maar weer eens mediteren. Zo eind jaren 90 kon ik soms gezichten zien van volwassenen en kinderen van allerlei rassen, ik heb nu helemaal niet meer dergelijke ervaringen, hoewel ik best gelukkig ben, maak me alleen wel zorgen om de toestand in de wereld, nu alles aan het licht komt, maar dan zegt er weer een stemmetje dat het altijd zo geweest is en dat het donker nu in deze tijd meer aan het licht komt. Bedankt om me weer te herinneren aan de stilte binnenin.

    • @Elles, Dag Elles, ja dat mediteren, ik leerde het lang geleden door een collega in de psychiatrie, toen deed ik het heel vaak, deed zelfs een tiendaagse retraite heel intensief ( zag toen ook hoe ik zelf ziekte creëerde) en liet het toch weer los. In een rationele omgeving, met werk waar het niet paste, liet ik het versloffen, tot ik door mijn relatie in zo’n klem kwam te zitten dat ik niet anders kon dan weer naar binnen gaan, het was niet gemakkelijk, maar het bracht me bij mezelf. Sindsdien kan ik steeds mijn huisje binnen, en daar vinden wat ik nodig heb. Heb inmiddels hier in Frankrijk een grote meditatiegroep, dat is zo heerlijk, elke zondagavond samen mediteren……samen delen, elkaar steunen, elkaar begrijpen, en samen groeien. Dat is mijn rustpunt en anker voor de week………. warme groet

  6. Hoi Tannie,

    , is dit wat je ziet in bewuste trance zeg maar? Overdag? Als je mediteert? Of zijn het nachtelijke droombeelden?

    Groetjes, jeanne

    • @jeanne, hallo Jeanne,

      Dit gebeurde totaal onverwacht tijdens mediteren, dus bewust, niet echt in trance, maar in de diepte van de stilte in jezelf, die ja na langere tijd mediteren vindt.

      Het gebeurt vaker, ik kan altijd mijn huis in en praten met de engelen,
      Warme groet

  7. wat leuk om weer wat van je te leren Tanni! als ik me niet vergis gaf je me indertijd les op het MDGO in vlissingen?
    prachtig verhaal, inspiratie tot volhouden!

    groetjes,Karin

  8. Het beeld/foto van de twee slakken/huizen vind ik extra illustrerend. We hoeven het niet elders of bij iemand anders te zoeken. We hebben allemaal ons eigen huis ook al gaan we soms even eruit en op bezoek. Home sweet home.

    • @Marijke, Dank je wel Marijke, ja de slakjes bedreven de liefde op mijn stoep. Ik vroeg me af of zij ook zo’n gesprek zouden hebben: bij wie vanavond, bij jou of bij mij?

      Warme groet, Tanni

  9. Het raakt mij ook, kippenvel, prachtig geschreven. En ook voor mij ontzettend herkenbaar! Vooral de laatste alinea! Dankjewel voor dit mooie artikel. Hoop nog meer van jou te kunnen lezen.

    Warme groet,
    Maartje

    • @Maartje, Wow fijn om te lezen Maartje, ja ik hoop ook nog meer blogs te schrijven, dnak je wel voor je reactie….;fijne dag nog,

      warme groet Tanni

  10. Goede morgen en dank je wel, Tanni voor het mooie verhaal. Ik herken mezelf er wel wat in. En ook ik heb de afgelopen jaren een transformatie fase doorgemaakt die lang niet makkelijk is geweest. Maar ik kan nu oprecht zeggen dat ik erdoor heen ben en eindelijk in mijn eigen kracht mag staan en mijn nieuwe levenspad mag gaan bewandelen. Ik zie het vol van goede hoop en nieuwsgierigheid tegemoet. Een integere en hartvolle groet, Edith Oukes

    • @Edith Oukes, Dank je wel Edith, fijn dat je er wat in herkent, ja ik denk dat veel transformaties raakvlakken hebben. Nee gemakkelijk was het zeker niet. En ik sta nu ook stevig in mijn kracht, ik voel me ook vol hoop en ben geboeid door wat gaat komen,

      warme groet Tanni

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in