transformatie

Transformatie betekent voor mij het overgaan van de ene bewustzijnstoestand in de andere. Je dissociëren van “oude” gewoonten, gedragingen, behoeften, gedachten en je associëren met nieuwe ervaringen, mensen, vriendschappen en gevoelens. Dit kan gepaard gaan met een aantal pijnlijke en wondermooie ervaringen…

Het onbeholpen kind

Bij elke transformatie voelen we ons opnieuw als een onbeholpen kind. Een kind dat nieuwe vaardigheden moet leren, nieuwe uitdagingen aangaat, en bang en onzeker is. Ook de oude pijnen komen weer helemaal boven drijven. Gevoelens van machteloosheid, verdriet en eenzaamheid lijken ons te verteren. En we vragen ons af van waar het allemaal komt.
Het lijkt op dat moment of we met ons hoofd tegen de muur staan te bonken, de steenharde, witte muur, waar we maar niet doorheen lijken te kunnen. Het bloed druipt van onze hoofden en de pijn wordt bijna ondraaglijk. We vragen ons af waarom, waarom opnieuw deze pijnen, waarom opnieuw dit verdriet en even lijkt het alsof we helemaal alleen op de wereld zijn, en dat niemand ons kan helpen. Niemand ons kan troosten. We voelen ons machteloos en de stukken uit ons verleden die we dachten verteerd te hebben, komen terug naar boven, om ons te verteren. We voelen ons onzeker omdat we ons hier niet van bewust waren en voelen ons gefaald omdat we vorige keer blijkbaar niet alles opgeruimd hebben.
Maar het biedt ook nieuwe kansen, nieuwe perspectieven en nieuwe mogelijkheden. Zonder leerproces is er geen evolutie. En stapje voor stapje betreden we deze, voor ons nieuwe, wereld. We voelen ons niet alleen onzeker, maar ook verwonderd, nieuwsgierig en we stimuleren het geloof in onszelf, in ons eigen kunnen, in onze eigen waarheid.

De lagen van de ajuin (ui)

Sommige vergelijken het met het schillen van de ajuin. En laagje voor laagje, komen we dichter bij de kern, maar laagje voor laagje worden de pellen ook wel dikker, en op zulke momenten lijkt het alsof we terug bij af zijn, dat we weer opnieuw moeten beginnen, en dat kan zo een moedeloos gevoel geven.
De mallemolen in ons hoofd blijft maar malen, we gaan slapen met zorgen, we staan op met zorgen en lijken de gevoelens en emoties maar niet los te kunnen laten. In het midden van de nacht schieten we wakker alsof er een goederentrein door ons hoofd raast, en breekt het angstzweet ons uit. Angst dat dit misschien nooit meer overgaat, dat we niet meer verder kunnen, dat we het opgeven. Ons hoofd tolt en onze voeten raken wal nog kant.
Maar toch voelen we dat we dichter bij onze kern geraken en er is geen andere weg dan dit. En telkens we een stapje dichter komen, telkens er een laagje stof van onze ziel gepoetst wordt, slaken we een dankbare zucht van bevrijding en verlichting. In die momenten houden we van onszelf, om wie we zijn, en dat gevoel kan met behulp van transformatie, alleen maar groeien.

De draaikolktransformatie

Ik vergelijk het soms met een spiraal of draaikolk. Je wordt er door opgezogen en als je doelloos cirkels lijkt te draaien, richting aarde lijkt het alsof dat het einde is. En hoe dichter je bij het middelpunt van de draaikolk komt, hoe sneller de spiralen draaien. En wanneer je het dieptepunt bereikt, of het midden van de draaikolk, dan zit je daar helemaal alleen in het donker. Je denkt dat het over is, dat dit het einde is, dat je begraven bent, maar eigenlijk ben je geplant. Geplant als een zaadje dat moet groeien en dat straks kan opschieten door de aarde, naar de zon, om het leven met nieuwe moed, nieuwe inzichten en nieuwe krachten tegemoet te treden. Een nieuw begin, een nieuwe start. En dan pas weten we dat het de moeite waard was. Dan pas hebben we weer een oud verdriet of pijn kunnen loslaten en zijn we klaar voor de volgende spiraal. Dan wordt de storm die woedde onder je huid, opnieuw een kabbelend beekje. Je kan niet anders dan weten dat dit jouw weg is, dankbaar zijn voor het diepe geluk dat je ervaart, de innerlijke rust die groeit, een hoger bewustzijnsniveau dat zich aandient.

Het proces

Vroeger dacht ik wel eens, “wanneer is dit proces voorbij”, of “als ik door deze laag ben, ben ik eindelijk verlicht (of iets in die aard)”. Maar nu besef ik, dit is het proces van het leven, het proces van transformatie. Het proces van loslaten, van verwerking, van groei, van bewustwording.
Zoals de getijden van de zee, zoals het wassen van de maan, zoals het draaien van de aarde rond de zon. En elke keer ik dan met nieuwe ogen de wereld inkijk, dan zie ik de werkelijkheid anders en komen er nieuwe dingen op mijn pad, nieuwe mensen, nieuwe vriendschappen, nieuwe plaatsen, nieuwe vaardigheden.
En onderweg zijn er mensen die jou niet zullen begrijpen, maar dat is ok, als jij jezelf begrijpt. Heb de moed en de kracht om bij je eigen pijn te blijven, je hoeft er niets mee te doen, ze hoort op dat moment bij jouw realiteit. Omring jezelf met zorg en begrip en verlies jezelf in het proces, want het is het waard.
Het transformeren van de rups in de vlinder. Het pad van samsara naar nirwana. Een pad dat ik met liefde en mededogen bewandel. Met een open hart en een open geest, en ik weet dat uit de modder van mijn leven, telkens nieuwe lotusbloemen groeien.

De transformatie

Al vele keren in mijn leven huilde ik rivieren van tranen, ze zijn een wassing voor de ziel. Al het bovenstaande heb ik al meerdere keren, doorvoeld, doorleefd, met de nodige eenzaamheid en het nodige verdriet. Al tientallen keren herontdekte ik mijn ware zelf, altijd onwennig in het begin, soms niet wetende van waar nieuwe emoties, nieuwe vriendschappen, nieuwe kansen mijn leven binnenslopen. Mij vaak afvragend van waar het kwam en wat het betekende. Om dan als een nieuwe, betere, gevoeligere versie van mezelf door het leven te kunnen gaan.transformatieMijzelf aanvaardend in elke vezel van mijn lichaam. Mijn nieuwe emoties koesterend, verinnerlijkend, ze mij toe-eigenen en er mee leren omgaan. Ze aanvaarden als de nieuwe ik, de vlinder die uit de transformatie komt, mezelf bewonderend, dat ik, zelf nota bene, deze nieuwe krachten manifesteerde en een stapje dichter ben, bij de kern van mijn ziel. Ready as ever, voor de volgende spiraal 🙂
Ik wens iedereen die op één of ander punt in een transformatie zit, de kracht en de moed om het mooie er van in te zien, weet dat je niet alleen bent, en weet dat je het waard bent!

Katrin Boermans

2 REACTIES

  1. Mooi geschreven, zit ook al jaren in het proces waar geen einde aan lijkt te komen. Maar als ik dan naar de jaren terug kijk hoe ik me voelde dan ben ik idd gegroeid, weliswaar met baby stapjes, vallen en opstaan, af en aan de "hel" ervaren, maar ook de vredige momenten.
    En als ik dan weer in zo'n moment zit van hé het schiet gewoon niet op dan moet ik even internet opgaan en googlen of er nog meer mensen in het proces zitten die zo denken of het zo ervaren. En dat geeft me op dat moment dan weer even de steun van ok het hoort er blijkbaar bij dat bepaalde dingen in herhaling vallen ( tot vervelens toe soms maar ja is ff niet anders…)

    Maar aan de andere kant, al die ervaringen en weggestopte emoties die keer op keer boven komen daar wordt je letterlijk niet blijer van..voel nog steeds niet de liefde van mijzelf en de liefde voor het leven , voelt een beetje alsof ik op de automatische piloot leef…zullen ook wel weer een stukken zijn wat ik nog moet verwerken. En soms denk ik na al dat loslaten, hoe moet ik dan opnieuw beginnen..? Soms beangstigend maar ik zou ook voor geen goud meer terug willen naar waar ik vandaan kwam.

    Ik wens iedereen zijn weg naar zijn veilige huis en leven en dat we er allemaal ooit mogen komen.

  2. Dank voor je prachtige woorden ! Zo herkenbaar, zit zelf midden in dit proces en omarm liefdevol de nieuwe "mij". Ik sluit me helemaal aan bij je laatste 2 zinnen want moed heb je er zeker voor nodig maar de beloning als je weer enigszins in de rust terug keert is het zó waard.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in