DELEN
transformatie

Transformatie is een overwinning.  Het is de reis die je maakt in  persoonlijke groei. Die gaat van toppen naar dalen en van dalen naar toppen. Zodra je bovenaan de berg staat heb je iets overwonnen, dan heb je heel hard gewerkt om toegang te hebben tot de kracht in jezelf. Doordat je zo bent gegroeid, heb je een andere frequentie gekregen. Dat is de transformatie van dat moment, je bent daardoor in een positie om verder te groeien. Vanuit dat punt ga je verder met je leven, je volgende transformatie tegemoet. Steeds een level verder…

Vooral Eenheid met jezelf, is een enorme transformatie! Omdat daar de sleutels liggen van enorme groei stappen. Daarin kan je het vinden. Zodra je één bent met jezelf, sta je in je kracht. Leven vanuit die kracht geeft je een fijner en mooier pad, dan leven vanuit angst, eenzaamheid of leegte.

Waar komt o.a. Eenzaamheid vandaan?

Toen je besloot naar de aarde te komen om opnieuw geboren te worden, had je allemaal begeleiders om je heen. Je had gemakkelijk verbinding vanuit het licht. Toen je geboren was, was die verbinding er ook nog gemakkelijk. Maar hoe ouder je werd, hoe moeilijker het werd, die verbinding te herkennen en vast te houden. De begeleiders waren er wel, ze zijn er áltijd, nu ook! Door al de afleidingen van het groter groeien, je verdrietjes van het kind zijn, de afwijzing vanuit je omgeving dat ze niemand bij je zien, (misschien was je bang? misschien had je een onzichtbaar vriendje?) heb je geleerd en ben je gaan geloven dat er niemand bij je is. Via die weg ben je de verbinding vergeten.

Hierdoor is de verbinding met je begeleiders/engelen/andere zielen een gebrekkige verbinding geworden met veel ruis op de lijn. Doordat de verbinding verbroken/onderbroken is voel je je  eenzaam.  En vanuit die eenzaamheid ben je de wereld gaan  verkennen. Met de gedachten dat je altijd alleen was.Die gedachten brachten je in een bepaalde energiefrequentie: Eenzaamheid. Vanuit die eenzaamheid ben je opgegroeid.

Gedachten vanuit de energie van eenzaamheid,  trekt mensen aan  die ook in de energie van eenzaamheid zijn. Je hebt dezelfde frequentie, dus onbewust herken je veel in elkaar. En dat trekt aan. Wat je dan feitelijk aan het doen bent, is een relatie aangaan en elkaars eenzaamheid opvullen i.p.v vanuit vrije liefde een vriendschap of relatie aangaan. Er zit wel een gelijkheid in, (eenzaamheid) maar omdat je de ander nodig hebt om je goed te voelen, zal de energie uiteindelijk tegen gaan werken. Want onbewust wil je graag dat diegene die opvulling blijft doen. Die tegenwerking kan op verschillende manieren gebeuren. Bijvoorbeeld door een breuk in de vriendschap/relatie. Je gevoel van eenzaamheid wordt daarmee wéér bevestigd, om vervolgens bij de volgende relatie in dezelfde valkuil te stappen. Wat ook een mogelijkheid is qua energie vanuit eenzaamheid die tegen je gaat werken, is manipulatie of bezitterigheid.

Wanneer je bovenstaande herkent, heb je grote kans dat je geen verbinding hebt met jezelf. Dat er geen eenheid is.

Want, wat wil je eigenlijk ontvangen? Erkenning? Verbinding? Balans?

transformatieJe wilt je met iemand verbinden om je niet alleen te voelen. Wat je wezenlijk doet is je verbinden met iemand anders i.p.v met jezelf. Zodra je je gaat verbinden met jezelf kan je veel meer en gemakkelijker contact maken met je begeleiders. Dan voel je je gedragen en voel je je één met jezelf. En niet meer alléén.Vanuit die eenheid met jezelf sta je in je kracht. Vanuit die eenheid en kracht kan je je verbinden met iemand anders, die ook in zijn  kracht staat. Eenzaamheid zit zo diep in ons leven geworteld dat het een behoorlijke bewustwording en transformatie nodig heeft om goed tot uiting te komen. Een stapje naar voren en een half stapje terug. Een transformatie is een andere frequentie krijgen.

Zo lang je in een lagere frequentie zit, zal je mensen aantrekken die ook in die frequentie zitten. Op zich is daar niks mis mee, maar verwacht niet dat het je eenzaamheid op zal lossen. Het zou mooi zijn om juist met die mensen de transformatie door te maken naar eenheid.

Eenheid vanuit je eigen gevoel. Wanneer ieder in zijn eigen kracht komt en van daaruit zal handelen, vervolgens met de ander verbinding maakt, zal je veel meer gelijkwaardigheid hebben waardoor er heel ander soort relaties kunnen ontstaan.

Je kan je voorstellen dat wanneer je een relatie aangaat met iemand die een bepaalde leegte je in je op moet vullen het een heel andere relatie zal zijn, dan met iemand die in zijn kracht staat. Iemand die al vervuld is heeft niemand nodig om iets op te vullen bij zichzelf, waardoor automatisch een gelijkwaardige relatie ontstaat.  Er zullen geen verwachtingen zijn waardoor er ook niets tegen kan vallen. Wanneer zijn er tegenvallers? Als er verwachtingen zijn. Eenheid met jezelf, vervolgens met je begeleiders, daarna met de ander.  Dat is een volgorde waarbij je in je kracht komt te staan! De volgende stap is de natuur, de wereld, het universum! Het is een enorm transformatie proces waar de wereld nu inzit. Het transformatie proces gaat gepaard met groeipijnen, groeistuipen, en natuurlijk tegengas! Om je vrij en los te maken vanuit de oude  ballast.

Zie het als een rups die uit een cocon moet kruipen, daar is kracht en doorzettingsvermogen voor nodig. Zodra hij uit de cocon is heeft ie ook kracht nodig om zijn vleugels te ontdekken en deze leren te gebruiken. Verwacht niet, wanneer je een keer mediteert, contact maakt met je hart, of met je ziel, dat je dan het transformatie proces hebt volbracht. Nee, dat is het niet. Daar heb je heel wat voor nodig, levenslessen, begeleiding, ondersteuning doorzettingsvermogen, inzicht en inspiratie. Zorg dat je inspiratie zal vinden in je levenslessen, laat je bijstaan door liefdevolle mensen, ga op onderzoek uit, lees veel en sta open voor het leerproces!

Ik wens je eenheid met jezelf!

Heb je vragen, een toevoeging, een reactie, een ervaring…? Ik lees het graag!
Esther Buijs

28 REACTIES

  1. Hoort hier ook enorme verlatingsangst bij? Ik ben al sinds begin vorig jaar bezig met verwerking en loslaten, het ascentieproces. Ik heb inmiddels een burnout na zóveel shit in mijn leven. Ik stuit nu op zo’n angst (en woede) dat ik alleen met oxazepam nog kan ontspannen…. ‘iets’ in mij wil ook eigenlijk niet meer leven.

  2. zucht…..deze tekst is er KNAL op. Ik worstel hier al zo lang mee. Eerder dit jaar (ben er 44 intussen) ben ik aan de weet gekomen dat ik vol trauma’s zit, uit mijn kind/jeugdtijd, waardoor alles in mij vastzat. Intussen een EMDR therapie aan het doen, die me helpt ontspannen en verwerken, maar, zoals ieder jaar, met Kerst en later komt die eenzaamheid steeds hard op. Heb intussen ook iemand leren kennen die lief is, en in haar kracht staat (of toch meer dan mij). Ik hoop dat ze geduld heeft met mij. Ik wil echt door die groeipijnen heen, en ik wil van die ruis af. Het is echt niet leuk meer, je zo onbegrepen te voelen

  3. Ha Aart,

    Lia je bent een hele lieve schat maar zak wat dieper vanuit je hoofd in je lijf en ervaar/voel waar de eenzaamheid vandaan komt. Ik snap wel dat je niet van je ik-beleving af wilt en dat hoeft van deze 126cm lange dwerg ook niet. NEEN, in heelheid zullen er heel veel menselijke kulletjes niet meer bestaan.

    Zomaar, zomaar! Wat wil je toch hiermee? Gaat het hier écht enkel om de werkzaamheid zoals je hierboven schrijft? De beelden en de gedachten die JIJ over Lia hebt, zijn toch JOUW pakkie-an? Dat zegt toch niks over mij? Wat moet ik er dan mee?
    Dwerg van 126… eet eerst eens je puntmuts op alvorens tegen Lia te smurfen. 🙂
    Groetjes Lia

    • @Lia, ik zie geen Lia, er wordt enkel een mogelijkheid geboden.

      Eenzaamheid.

      Waar komt het toch vandaan en wat zijn de voorwaarden dat het kan ontstaan.

      Ja ik ben bang voor muizen, geen idee waarom dat is, komt gewoon uit de lucht vallen en hoort bij het geheel, ik zou helemaal niet afwillen van dat op tafel springen en gillen, ik vind het eigenlijk wel leuk al die gevoelens te hebben.

      Neen, ik ben bang voor muizen omdat ik ze als bedreigend ervaar, ze zijn klein en snel en ongrijpbaar en dat vind ik eng, beangstigend.

      Ik weet wel dat muizen mij niet echt kunnen bedreigen maar dat ervaar ik op dat moment niet omdat er dan al oude energie getriggerd is waardoor ik niet meer de werkelijkheid ervaar maar de ervaring van dat getriggerde.

      • Aart,

        ik zie geen Lia, er wordt enkel een mogelijkheid geboden.

        Flauwekul weer en ontwijkgedrag.
        Als je geen Lia ziet, valt er ook niets over Lia te zeggen. Is er geen Lia die wat dieper in haar lijf moet zakken. Is er geen Lia die niet van haar ik-beleving af wil. Zo simpel ligt het, toch?
        Vanwaar dus die bekeringsdrang op de vroege zondagochtend, terwijl je op tijd in de kerk moet zitten?

        Ik gaf hierboven al antwoord waar eenzaamheid vandaan komt. Waarom er dan steeds naar de bekende weg vragen?

        Wat moet jij toch met filmpjes van Adyashanti en Bashir? Kun jij niet zelf nadenken? Over kleine afhankelijke kinderen gesproken!

        Maar goed ik begrijp inmiddels het verschil tussen jou en mij. Jij bent bang voor muizen en ik niet.
        Ik had ooit een wit muisje. Je wilt niet weten hoe schattig ze zijn.

        Ja ik ben bang voor muizen, geen idee waarom dat is, komt gewoon uit de lucht vallen en hoort bij het geheel, ik zou helemaal niet afwillen van dat op tafel springen en gillen, ik vind het eigenlijk wel leuk al die gevoelens te hebben.

        Ik had het ook over sturen. Even goed lezen dus in het vervolg, en haal die muizenissen uit je hoofd. 🙂

        Zonnig dagje, Lia

        • Aart,sorry hoor.
          Ik was even vergeten dat jij niet denkt. 😀
          Vandaar natuurlijk de steun van Adyashanti.
          Pappie help mij, ik kan het niet alleen.
          😆
          Dag, Lia

  4. Eenzaamheid kan een signaal zijn voor de tussenfase waarin iemand zich bevindt.
    Enerzijds neem je afstand van de maatschappij, ben je er niet thuis en merk je anders te zijn. Op dit niveau is er niemand die jou begrijpt, aanvoelt, etc.
    Aan de andere kant ontbreekt nog het innerlijke contact, het contact met gidsen, engelen en zielsmaatjes. Ze zijn er wel, maar je herkent ze niet.
    In dit niemandsland ben je dus puur op je Zelf aangewezen, een situatie waar je doorheen moet en die noodzakelijk is om dit hoger Zelf te leren kennen.

      • Ha Rob,
        Ja!
        En ik ben er nog steeds mee bezig, hoewel ik “eenzaamheid” niet meer als negatief ervaar. Eerder als prettig om op mijzelf te staan. Geeft mij een gevoel van volkomen vrijheid het allemaal zelf in de hand te hebben. Ik voel mij inmiddels prima thuis in de maatschappij, waar ik mezelf kan zijn en mijn eigen ding kan doen (te midden van mensen die allemaal anders zijn, en hun eigen ding willen doen, ha, ha, ha). Leuk toch? Eigenlijk leer ik steeds beter in twee werelden te leven: een uiterlijke en innerlijke wereld en beide zijn prima.
        Groet van Lia

        • @Lia, ‘En ik ben er nog steeds mee bezig, hoewel ik “eenzaamheid” niet meer als negatief ervaar.’

          wat is datgene in jou wat nog “eenzaamheid” ervaart/voelt?

          Wat is “eenzaamheid”?

          Wat is er voor nodig om “eenzaamheid” te kunnen ervaren?

          Hoe komt het bv dat ene Aart of tante Bets in precies dezelfde situatie als “Lia” geen “eenzaamheid” ervaart.

          Er moet dus iets in “Lia” zitten wat een situatie ervaart/voelt als “eenzaamheid”.

          Wat is dat “iets”?

          Het gaat mij enkel om de werkzaamheid, hoe iets ontstaan kan en niet om Lia of Aart of tante Bets uit Leimuiden m.a.w. mede2voeters zet je persoonlijke ervaringen even in de koelkast en onderzoek nou eens wat “eenzaamheid” is en wat de voorwaarden moeten zijn waarin het ontstaan kan.

          Met “eenzaamheid” is een gevoel gaat de mensheid het niet redden.

          Hoe ontstaat het gevoel?

          Met de spirituele kant gaan we het ook niet redden.

          Dat is dezelfde onbewustheid als; het is een gevoel.

          Niets mis met onbewustheid trouwens, ik besta er voor 76 kilo uit.

          Adje gaat er m.i. iets dieper op in.

          Voor elk wat wils.

          • Ha Lia,
            Mijn beleving van “eenzaamheid” is niet in één enkel woord te vangen, want er speelt bij mij altijd van alles en nog wat mee.
            Heb al aangegeven dat ik eenzaamheid niet meer als negatief ervaar; eerder als een op mij zelf staan wat ik erg prettig vind. Ik ervaar daar vrijheid, vrede en rust bij. En vooral veel liefde in mijzelf, waardoor alles wat je eventueel als akelige emotie kan betitelen simpelweg verdwijnt, oplost, transformeert in iets anders. Dus ook “eenzaamheid”
            Het is niet dat ik hier op een onbewoond eiland zit. Heb mensen genoeg om mij heen met prima contacten. Maar sommige ervaringen zijn eenvoudig niet op een ander over te brengen, dus sta je daar redelijk alleen en afzonderlijk in. Je weet soms niet wat er met je aan de hand is, wat je overkomt, en dan kan het vervelend zijn als je ervaringen niet kan delen. Je denkt dan al snel de enige gek op de wereld te zijn.
            Ik kan mij nog wel herinneren, dat ik uren in boekwinkel en bib doorbracht om antwoorden te vinden op mijn vragen.

            Hoe het komt dat Aart en Bets geen eenzaamheid ervaren? Ik zou het niet weten. Ik denk dat Aart en Bets daar zelf antwoord op moeten zien te vinden, toch?
            Misschien is jouw situatie/achtergrond toch niet hetzelfde als die van mij. Misschien ben je er nog niet aan toe, misschien ben je het stadium eenzaamheid allang voorbij.

            Hoe het gevoel van eenzaamheid ontstaat? Ik kan alleen maar zeggen wat ik er bij merk. En dat is dat er van alles mijn bewustzijnsveld binnen stroomt. Ik houd e.e.a soms een tijdje vast, en laat het er weer uitstromen. Zo kan er zomaar iets tevoorschijn komen aan energie waar ik een etiketje “eenzaamheid” of “alleen zijn” op plak. Waar het vandaan komt weet ik niet. Wellicht van de buurvrouw, wellicht van ene Aart of tante Bets. Volgens mij hangt en zweeft er gewoon van alles in de lucht (ha, ha, ha). Het ontstaat dus niet (volgens mij), maar het is allemaal aanwezig als energie. Natuurlijk zit er iets in mij wat erop aangrijpt (oude herinnering?), maar zolang ik e.e.a. kan gadeslaan en kan sturen, heb ik er weinig moeite mee. Eigenlijk wil ik er ook niet vanaf (van al die gevoelsstromingen), want in die heelheid hoort het er toch allemaal bij.
            Dag Lia

            • @Lia en alle eenzamen, “dus sta je daar redelijk alleen en afzonderlijk in.”

              hoe komt het dat dat als ‘vervelend’ ervaren wordt?

              Hoe komt het dat de mens gewoon niet 100% op zich zelf ‘vertrouwen’ kan/wil m.a.w. niet simpelweg op zijn/haar eigen waarneming af gaat.

              Eenzaamheid ontstaat door het gevoel het hebben een klein afhankelijk kind te zijn.

              Een klein afhankelijk kind wat niet daadwerkelijk voor zichzelf zorgen kan.

              Enkel als die energie getriggerd is kan het gevoel van eenzaamheid plaatsvinden.

              Eenzaamheid heeft niets met volwassenheid of heelheid van doen, het komt enkel voort uit nog aanwezige oude energie die in het inmiddels volwassen lijf door een herkenbaren situatie van toen getriggerd is.

              Eenzaamheid heeft met zelfredzaamheid van doen, met een niet veilig voelen, een ander (eerste levenservaringen) nodig te hebben.

              Eenzaamheid is een gevoel er alleen voor te staan en hoe komt het dat dat als onprettig ervaren wordt.

              Wat heeft ooit het alleen zijn als onprettig ervaren.

              Wanneer was alleen zijn echt/daadwerkelijk een issue.

              Lia je bent een hele lieve schat maar zak wat dieper vanuit je hoofd in je lijf en ervaar/voel waar de eenzaamheid vandaan komt.

              Ik snap wel dat je niet van je ik-beleving af wilt en dat hoeft van deze 126cm lange dwerg ook niet.

              NEEN, in heelheid zullen er heel veel menselijke kulletjes niet meer bestaan.

              De voorwaarden waardoor ze kunnen bestaan zijn er simpelweg niet meer.

    • @Lia,

      ” In dit niemandsland ben je dus puur op je Zelf aangewezen, een situatie waar je doorheen moet en die noodzakelijk is om dit hoger Zelf te leren kennen. ”

      Ja, precies wat je zegt. En dat is zo’n moeilijke, pittige fase, maar wanneer je daar maar doorheen blijft gaan, pff, oohh, alsof je werkelijk waar een dimensie hoger aan het gaan bent. Niemand anders kan dat ook inderdaad voor jou doen. Je dient daar zelf doorheen te gaan. Een vereiste.
      Net als dat je in de baarmoeder in een cocon zit, dan door die vernauwing, je stikt er zowat in, en daarna, naakt en wel, aanwezig zijn IN het leven. 🙂 . Eigenlijk is de levensreis één en al geboorte. Alsof je constant bezig bent jezelf te baren. Gekkig is dat eigenlijk 🙂 .

      Liefs, Susanne

  5. Dank je wel Esther, voor dit mooie artikel, zo helder en duidelijk, heel fijn 🙂 .

    Al jarenlang met dit thema bezig, alleen dúrven zijn, geloven in je Eigen kracht, vanuit je Eigen kracht gaan leven, etc. Vele ups- and downs, maar beetje bij beetje begint dan de gevoelsmatige verbinding te ontstaan. En die verbinding heb je natuurlijk altijd, Ben je altijd, alleen het Gevoelsmatige contact kan ver te zoeken zijn. 😉 . Wat ik merk aan mijzelf is dat de behoefte naar die ander nu steeds minder word en ik steeds meer zin in mijzelf krijg, hahaha, gekke zin is dat :), steeds meer zin om mijzelf te voelen, te voeden, Bij mezelf te zijn, Met mezelf. Heer-lijk gevoel is dat, zeg. 🙂

    Maar mijn vraag is nu momenteel een beetje van; hoe dan met die ander? Ik ben zó lang bezig al met mezelf, met naar binnen en naar binnen gaan en begin een totaal nieuw gevoel te ervaren, zelfs als ik in de supermarkt loop Voel ik mij anders, alsof ik zélf het centrum ben van mijzelf. En nu ben je dat al die tijd al, maar waren het maar waren dat altijd maar wat woorden zonder inhoud. Als dit gevoel versterkt en versterkt zal worden en ik steeds meer op mijn gemak voel in mijzelf, met mijzelf, en het goed begint te voelen om bij mijzelf te zijn,, ik merk dat al het andere dan veel minder beladen, belangrijk is/wordt, en dat dus de behoefte naar die ander ook heel erg aan het veranderen is. Superspannend vind ik dat, ik ben zo dankbaar dat dat dus kan! Dat het dus mogelijk is om je zo dan dus ook daadwerkelijk te kunnen voelen, inplaats van er maar achteraan te sjezen, ofzo, op zoek naar..
    Maar goed, is allemaal leuk en aardig, het is alsof je een oude taal aan het afleren bent, en een nieuwe taal aan het leren ben, ik vraag me de laatste tijd wel af; hoe dan nu met die ander? Ik merk nu dat ik het juist weer wat moeilijk vind om in mijn dagelijks bestaan een soort van contact te maken met de ander. Maar goed, ik denk dat dat misschien ook wel erbij hoort, bij die nieuwe taal, en dus ook een Nieuw soort Omgang leren. Een nieuw soort omgang met de ander die je ontmoet, als je begrijpt wat ik bedoel. Want de oude manier is niet meer, wat zo spannend en fijn is, maar de nieuwe manier, ik heb nog geen idee 🙂 .
    Alsof je eerst op de Basisschool zat, en nu ineen keer zit je in de Brugklas, een stap verder, maar wel weer zo’n ukkie die opnieuw begint, een beetje dat idee 😉 . Ik weet niet zo goed hoe nu die ander bijv. te benaderen. Wanneer ik nieuwe mensen ontmoet en zelfs wanneer ik oude bekenden ontmoet. Gekke ervaring vind ik dat. Het oude voelt niet meer, wat ik superfijn vind om te voelen, maar het nieuwe is natuurlijk nog onwennig. Maar ja, hoe leg je dat uit aan de ander?

    Als iemand dit herkent en ook ervaart en/of ervaren heeft, dan hoor ik graag tips hierover! 🙂 .

    Dank je wel voor dit mooie artikel. 🙂 . Ik hoop ook wat artikelen nog te vinden die schrijven over wat te doen, hoe te doen, etc. op het moment dat je dus inderdaad die transformatie aan het maken bent, aan het zijn bent, steeds dichter bij jezelf, in jezelf komt, en hoe dan te zijn in contact met anderen. Nu, in je ‘nieuwere’ vorm, zeg maar 😉 .

    Liefs, Susanne

    • Ha Susanne,
      Hoe moet je omgaan met de ander?
      Bedoel je dat er een speciale manier zou moeten zijn in die omgang? Dat je je gedrag naar die ander in een bepaalde (bedachte) vorm moet gieten?
      Nee toch, hoop ik?
      Lieve Susanne, gewoon jezelf zijn en dit uitstralen/tonen aan de buitenwereld.
      Zeggen wat je wilt zeggen, wat er van binnen leeft.
      En doen wat je wilt doen.
      Als het goed is, gaat het allemaal vanzelf.
      Groet van Lia

      • @Lia,

        Hoi Lia,

        Je schrijft: ” Bedoel je dat er een speciale manier zou moeten zijn in die omgang? Dat je je gedrag naar die ander in een bepaalde (bedachte) vorm moet gieten? ”

        Vind ik wel een goeie opmerking van je,, inderdaad, je hoeft natuurlijk niet je gedrag in een bepaalde (bedachte) vorm te gaan gieten.. Ik denk dat ik er misschien wel even zo over nadacht of dat leek te proberen. Gek eigenlijk 🙂 . De ene vorm ‘uit’ en ga je gewoon weer op de oude voet verder door weer een nieuwe jas als het ware te gaan creëeren, proberen aan te trekken,, ja, zo blijf je natuurlijk bezig 🙂 . Ik moet denk ik nog wat wennen, aan vrij zijn! 🙂 Hahaha, gekkig voelt dat. Wennen aan VRIJ. Aan Vrij (gaan) Voelen :0 …! 🙂

        Dank je voor je mooie reactie 🙂 .

        Liefs, Susanne

  6. Erg herkenbaar…..
    En heel mooi om te lezen dat er vele mensen zijn die hetzelfde gedachtengoed hebben.

    Het is een proces waar je denk ik je hele leven mee bezig blijft en een kwestie van vallen en weer opstaan…..
    Maar dat is helemaal niet erg immers daar hebben wij ons leven ook voor gekregen…..
    Om te oefenen en te leren.
    En dit geld eigenlijk voor alles…

    Dank je wel voor het delen van dit prachtig verwoord stuk.

    Nicole.

  7. Wat mooi omschreven….
    En zo herkenbaar…..

    Ik ben op het punt mijn kracht te vinden….

    De kracht die mij verder zal brengen……

    Dit kost tijd , geduld en stapje voor stapje…..

    Maar ik ben op weg……ik kom eraan….

  8. Dag Esther,

    Het gegeven wat je schtijft, kent, weet, in feite íedereen. Ik ook.
    Ik ben al héél erg lang in groeiend bewustzijn bezig met mijn processen.
    Het proces ‘eenzaamheid’, is een langdurig proces, al 55 jaren en nog……..tot vandaag, dat ik terug kom van mijn werkzaamheden en wéér in mijn gezellig maar stil huis.
    Ik baal weer en ga snoepen. Ineens besef ik dat ik steeds maar weer wegloop van mijzelf en als dat niet kan, ik me afweer van mijzelf door te snoepen: een beschermlaag om me heen leggen tegen mijzelf. Niet de ander. Wauw……..voel ik het. Dat is een stap verder als weten.
    Nú kan ik kiezen voor mijzelf.
    Nu kan ik het snoepen laten staan en daardoor zelfs gaan afvallen.
    Nu kan ik de relatie met mijzelf aangaan.
    Nu……
    Nu…….
    Wat een eye opener.
    En dan lees ook nog eens dit artikel, wat haakt het in elkaar zeg.
    Want wat betreft relatie’s: wil mij het steeds niet lukken.
    Maar nu begrijp ik het des te duidelijker.

    Dank je wel voor dit aanvullende artikel.
    Yvonne

  9. Mooi stuk en herkenbaar. Maar wat er gezegd wordt over begeleiders kan ik niet plaatsen. Ten eerste omdat ik nog nooit contact heb gehad met begeleiders. Ik heb dit contact zo vaak gezocht en soms nog steeds maar ik besef me steeds meer dat dat een zegening is omdat ik niet buiten mezelf raak als ik het contact wel zou hebben. Ten tweede kan dat ook weer een valkuil zijn om je eenzaamheid te laten opvullen door de begeleiders net zoals bij je “vrienden/relatie”.

    dank voor het stuk

    • @Rob,
      Rob, je begeleiders zorgen ervoor dat je niet in die valkuil kan vallen. Zij zijn er altijd, maar nemen op de juistemomenten meer afstand van je, zodat je je eigen proces doorstaat zoals het het beste is voor je.
      Ik ben iemand die een heel goed contact heeft met mijn eigen gids en hij laat mij altijd weten, dat ik nooit alleen ben, ook al kan ik zo wel ervaren. En dat geldt voor iedereen zo. Of je nu wel of geen contact hebt.

  10. Wauw! Geweldige woorden die mijn hart raken als een pijl.
    Precies die fantastische woorden waarmee ik hopelijk een familiebreuk kan dichten.
    Dank je wel hiervoor Esther.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in