trauma

Trauma

Onlangs kreeg ik een artikel uit de Volkskrant onder ogen waaruit bleek dat baby’s tot ver in de jaren 80 werden geopereerd – en dan hebben we het ook over ingrepen als open-hart operaties – zonder verdoving. Omdat de medische wetenschap destijds (en soms nog) van mening was dat baby’s, net als vissen, een onderontwikkeld zenuwstelsel hebben en er niets van voelen. Ik viel bijna van mijn stoel van ontzetting – en was meteen terug in de jaren 70.

Eigen ziekenhuistrauma

In 1971 belandde ik als kleuter van 2 in het ziekenhuis omdat ik een haarspeld had ingeslikt. Deze kwam niet via de normale weg naar buiten – dus werd besloten tot een operatie. Ik huppelde als vrolijk, zelfverzekerd kind naar binnen – en kwam een week later als schim van mezelf naar weer buiten. Mijn moeder kreeg een ander kind terug. Wat was er gebeurd?

Doofpot

Door nachtmerries, spontane herbelevingen en therapiesessies kwam ik decennia later erachter, dat het verhaal dat de dienstdoende chirurg destijds aan mijn moeder had opgehangen, een leugen was. Het medisch team had volgens de arts ‘’extra narcose moeten geven’’ omdat de operatie langer dan verwacht had geduurd – omdat de haarspeld toch verder was gezakt. Ze hadden namelijk verzuimd een röntgenfoto te maken alvorens de procedure te starten. Foutje. Maar de gehele waarheid was veel erger. En deze had de chirurg de professionele kop kunnen kosten.

Medische misser

De hele waarheid was, dat ik door de uitgelopen procedure wakker werd tijdens de narcose. Het was een herhaling van het concentratiekamp trauma uit het leven vlak ervoor: vastgebonden liggen op een tafel, terwijl artsen je opensnijden en demonteren zonder verdoving. Ook al was ik maar een peuter, ik ging onmiddellijk het gevecht aan met de chirurg. De chirurg, bevreesd voor zijn eigen reputatie, werd boos: op dat lastige kind, op de anesthesist, op het overig personeel, en dwong me hardhandig terug op de tafel. Door de shock en de pijn kreeg ik een hartstilstand en moest gereanimeerd worden.

trauma

Reïncarnatiedrama

Na de bijna-dood ervaring en de uitgelopen operatie werd ik op de zaal helaas mishandeld door een nachtzuster die een hekel had aan kinderen – en een week lang geterroriseerd door een pedofiele verpleger. Hoe kan een kind zoveel pech hebben, kun je je afvragen – maar veel later kwam ik erachter, dat al deze mensen een rol hadden gespeeld in het grotere verhaal van de ziel, vele levens eerder – dit was een oud drama dat nog eenmaal opnieuw werd uitgespeeld, zodat ik het in het huidige leven in AL mijn levens kon helen en meester worden.

Alert

Niettemin ben ik door dit gebeuren als regressietherapeut extra alert op de signalen van misbruik, mishandeling, en medische missers bij mensen die als baby of kind opgenomen zijn geweest in het ziekenhuis: vooral in de periode tot en met de jaren 70 en 80 toen baby’s nog niet altijd werden gezien als volwaardige mensen.

Spiertrekkingen

Het idee dat baby’s geen pijn zouden voelen, staat natuurlijk haaks op wat elk normaal mens die in verbinding is met zijn / haar eigen gevoel, empathisch vermorgen, en normaal verstand gewoon kan observeren in de dagelijkse praktijk: baby’s zijn zeer gevoelig voor (pijn)prikkels. Maar in de ”wetenschap” werd het gespartel van baby’s die ingepen moesten ondergaan, wegverklaard met de stelling dat het slechts onwillekeurige ”spierspasmen” waren. Dus werden ze vastgebonden en werden er spierverslappers toegediend bij operaties – maar geen verdoving. Alleen iemand die totaal is afgesloten van zijn gevoel kan zoiets uitvoeren. Het verstand van een nomaal functionerend mens staat erbij stil.

Volwassenen

De gevolgen van dergelijke traumatische ervaringen, zoals geopereerd worden zonder verdoving in het ziekenhuis kunnen, als ze niet behandeld worden, afhankelijk van de ernst ervan nog decennialang doorwerken. In feite is dit een vorm van PTSS: Post-traumatische Stress Stoornis. Het tragische is, dat omdat mensen vaak niet weten dat ze in het ziekenhuis zijn getraumatiseerd, bijvoorbeeld door ingrijpende behandeling zonder pijnbestrijding, ze niet begrijpen waar hun klachten vandaan komen en ze aan zichzelf of andere factoren wijten – en dus geen goede hulp krijgen.

trauma

Signalen bij volwassenen

Volwassenen die in hun vroege jeugd zijn getraumatiseerd in het ziekenhuis, kunnen in hun latere leven diverse onbegrepen klachten ervaren, afhankelijk wat er precies met ze is gebeurd. Ze hebben veel overlap met PTSS, maar zijn vaak lastig te plaatsen omdat de feiten vaak niet (meer) bekend zijn.

Enkele voorbeelden van klachten bij volwassenen:

Onbegrepen angsten en fobieën
Chronische slapeloosheid
Nachtmerries
Schrikachtigheid
Moeite met vertrouwen van mensen
Moeite met aanraking
Problemen met autoriteitsfiguren als artsen, onderwijzers, bazen
Fobische angst voor medische behandeling, naalden, messen, bloed, etc
Angst voor controleverlies
Depressie

Signalen bij kinderen

De symptomen van kinderen die nare dingen hebben meegemaakt, ook onder narcose, komen ook voor een deel overeen met symptomen van PTSS.

Een aantal signalen die erop zouden kunnen wijzen dat je kind trauma heeft opgelopen in een ziekenhuis:
Je kind lijkt na een opname of behandeling opeens van persoonlijkheid veranderd te zijn
Je kind is opeens meer teruggetrokken en afwezig, of vaker agressief
Je kind is opeens veel minder blij, spontaan, expressief
Je kind is veel angstiger en klemt zich meer aan je vast, of duwt je juist weg
Je kind gaat weer bedplassen terwijl het al zindelijk was
Je kind slaapt opeens slecht en heeft veel nachtmerries
Je kind reageert schrikkerig op prikkels als pijn, plotse aanraking, plotse harde geluiden

Daarnaast kunnen kinderen belast worden met niet-eigen energieën en aanhechtingen van entiteiten door shock en trauma in het ziekenhuis – bijvoorbeeld entiteiten van overleden slachtoffers van medische missers.

trauma

Wat kun je doen?

Voorkomen is altijd beter dan genezen. Als je kind een operatieve ingreep moet ondergaan, praat van tevoren met de arts over pijnbestrijding en sta erop dat deze gegeven wordt. Laat het desnoods op schrift zetten en ondertekenen. Wees als ouder zoveel mogelijk aanwezig waar het kan, en laat je kind zo min mogelijk alleen, vooral bij kleine ingrepen en invasieve tests. Praat in begrijpelijke taal met je kind – ook met je baby! – over de procedure, vooraf en erna.

trauma

Als je denkt dat je kind getraumatiseerd is door verblijf en/of ingreep in het ziekenhuis:

Bij kinderen die al redelijk over taal beheersen kun je met eenvoudige vragen een eind komen. Houd het wel luchtig en ga niet zelf vanuit angst dwingend op je kind inpraten. Je kunt spelenderwijs achterhalen hoe het kind het verblijf heeft ervaren. Hierbij kun je het ook laten tekenen, of het met poppen uit laten beelden.

Onbewust

Bij heel jonge kinderen die nog niet kunnen vertellen wat ze hebben ervaren en bij kinderen bij wie het trauma onbewust blijft wegens medicijnen, narcose, of omdat het is weggestopt kun je overwegen iemand in te schakelen die op afstand met je kind kan communiceren, zoals een goede ‘’babyfluisteraar’’, regressietherapeut of behandelaar die op afstand met jonge kinderen werkt. Je kunt ook met een ”opstelling” achterhalen wat er gebeurd is.

Therapie

Bij oudere kinderen zijn o.a. regressie en/of hypnotherapie, EMDR, Theta healing en andere behandelingen mogelijk om het trauma op te lossen. Bij baby’s en heel jonge kinderen kan dit op afstand, bijvoorbeeld via de ouder.

trauma

Genezen

Gelukkig zijn er dus diverse manieren waarop PTSS bij zowel volwassenen als kinderen is te helen – daarbij geldt, hoe jonger je erbij bent, hoe beter. Als op angst gebaseerde overtuigingen en PTSS symptomen bij volwassenen ingesleten raken, hebben ze grote invloed op hun levensloop, persoonlijkheidsontwikkeling, relaties, werk en zelfgevoel. Toch kunnen ook deze diep weggestopte trauma’s, mits de volwassene daartoe psychologisch in staat is, geheeld worden en zelfs leiden tot groei in bewustzijn, ervaring en meesterschap.trauma

Veerkrachtig

Kinderen zijn gelukkig sowieso zeer veerkrachtig, en met effectieve hulp kunnen ze snel de levensvreugde en het vertrouwen die hun geboorterecht zijn, weer terug krijgen.

7 REACTIES

  1. hoi allemaal

    ik las dit en moest wat weg schrijven
    zelf nu deze dagen is voor kinderen die
    met ziekhuis te maken krijgen dat de trauma oplopen
    ook al gaan ze wel onder narcose dit nog steeds gebeurt
    zelf deze dagen nog ondank dat er mensen goed opgeleid er in zijn

    kan her helaas over mee praten
    onze dochter is met hrhs geboren makkelijk uit leg
    haar rechter hart kamer werkte niet mee en moest
    al en vroeg een eerste openhartoperatie onder gaan

    in totaal 3 als alles goed verliep
    en tussen door hartcasterestaies onder gaan

    dit lijden er op dat zijn met leeft tijd van ander half al problemen
    kreeg met slapen als ouder dit was in 2007/2008 niet goed verteld dat dit kan gebeuren
    dat een kind zo jong hier door en trauma kan oplopen

    dus als ouder sta je door alles niet bij stil dat je kind hier door problemen heeft en vaak moet je elke keer weer aankaarten dat er iets is alles werkt langs me kaar heen

    zelf nu deze tijd gaat te vaak fout hier in

    gr tamara

  2. hallo Wendy,
    Mooi Artikel, bizar hoe dit “bijna tegelijk loopt” met mijn eigen ontdekking, dat de narcose niet goed gewerkt heeft. Vanwege de pijn, enz ben ik uitgetreden en heb alles gezien, en weet alles nog.

    Ik zag mezelf als voor dood liggen op de tafel…en heb daaruit geconcludeerd…slapen is doodgaan.
    immers de anesthist zei: en nu ga je slapen.

    Ohhh wat heb ik tegen de narcose gevochten, …de laatste keer toen ik 8 was. ennnn wat was het naar. De eerste keer toen ik 4 was
    Ennn nu…. het is helder en duidelijk…maar slapen…ontspannen… het is zo moeilijk ..en ergens nog altijd eng.
    De mindset omzetten…de rust vinden… ik ben zo moe…. zo moe ..zo moe… wat zou ik graag gewoon naar bed willen gaan en slapen.

    Ja en veel uit andere levens opruimen, ken ik ook…ook die met dit thema samenhangen.
    In een oorlog (napoeleontische tijd) door dat ik een wacht verzaakte…een heel bataljon uitgemoord….en dan de overste die zegt : jij zult nooit meer slapen.
    Nu blijkt dat ik de hele groep over heb mogen helpen…en feitelijk verlossen uit de hel. en mezelf dus voor de groep opgeofferd.

    Heel veel herkenning.

    Hartegroet Miranda

  3. Er bestaan al bijna 40 jaar pedagogisch medewerkers in ziekenhuizen die hier speciaal voor opgeleid zijn en die proberen het kind ( en de ouders) hierbij zo goed mogelijk tot steun te zijn. Juist om dit soort traumatische zaken te voorkomen. Nu kun je natuurlijk niet alle trauma´s voorkomen maar je artikel geeft de indruk dat je daar niet van op de hoogte bent.
    Zelf ben ik in de jaren 60 als kleuter zeer goed voorbereid en opgevangen door de arts en verpleegkundigen rondom een hartoperatie. Wil niet zeggen dat het heel veel indruk heeft gemaakt.
    Ook is het bekend dat er soms mensen tijdens een narcose ´wakker´ zijn terwijl zij dit op geen enkele manier duidelijk kunnen maken. Heel traumatisch.
    Ook is er inmiddels heel veel onderzoek gedaan de afgelopen decennia naar pijn bestrijding bij baby´s en jonge kinderen.
    Ik denk dat het belangrijk is dat (kinderen en hun) ouders goed voorgelicht worden zeker bij hele jonge kinderen. Maar de tijden zijn echt veranderd….Gelukkig maar!

  4. Hallo Wendy, shocking! Maar zeker ook bedankt! Als baby ben je je idd bewust van alles, ja werkelijk alles! Zoals je dat bewustzijn nu als volwassene ook hebt, je bent tenslotte ziel. Je kunt er alleen geen vorm aangeven, geen uitdrukking aan geven, omdat je in ’n babylijfje zit. Tenminste zo voelde ’t voor mij toen ik onlangs ’n zielenles mocht voelen & ervaren aangaande mijn diepst onderdrukte baby trauma (in de privé sfeer, niet in ’n ziekenhuis). Veel liefs & hartegroet ♡ ira

    • Nog ter aanvulling, misschien dat iemand er iets aan heeft. Omdat ik als baby niet kon praten, wel in mezelf, kon ik tot nu toe letterlijk geen stop of heel erg moeilijk nee zeggen. Nu ik me bewust ben van deze oorzaak/blokkade kan ik ‘m loslaten & groeien/leren beter voor mezelf op te komen & mijn grenzen aan te geven. Veel liefs & hartegroet ♡ ira

  5. Hallo Wendy, mooi artikel, ik deel het. Ik neem aan dat jij de auteur bent? Het is een beetje verwarrend omdat er reklame van een andere therapeut direct boven en onder het artikel tevoorschijn komt.
    Hartegroet, Anita Groenendijk

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
vul je naam in